Opinions

Hysterische rampenfilm.

Want van Bay. En dus ook een overdaad aan CGI.

Het eerste uurtje is nog het leukst. Luchtig met een fijne dosis humor. Belegen maar vermakelijk.

Vanaf het moment dat men in de ruimte zit, wordt alles een stukje minder. De CGI des te meer. Vervolgens wordt het clichématige verhaaltje volgens de vaste Hollywood-formule afgewerkt zonder de eerdere humor in tact te houden. Het wordt bloedserieus. En daar gaat het dan ook een beetje mis. Want dit valt amper serieus te nemen.

Onderhoudend, dat wel.

Redelijk.

Potentie onbenut.

Ondanks dat deze heist-movie erg aardig begint, komt de klad er al snel in. Met zo een aardige cast is dat extra pijnlijk. Halverwege is al het realisme zoek en de creativiteit verdwenen. Jammer, want het plot kent genoeg potentie. De uitwerking is echter belabberd.

Doorsnee.

Army Of Darkness is een leuk vervolg op The Evil Dead 2. Er zit net wat meer verhaal in dan bij de voorgaande delen. En de film speelt zich af in een andere omgeving met veel meer acteurs. Terwijl deel 2 vaak als het beste deel uit de serie wordt beoordeeld is ook deze film minstens zo goed.

Inmiddels kunnen we rustig stellen dat ondanks de historische waarde van de trilogie en de enorme cultstatus e.e.a. erg gedateerd aanvoelt.

Toch boeit de film nog steeds omdat ook dit deel weer anders is dan het voorgaande. Army Of Darkness maakt namelijk weer een hoop goed waar het in deel 2 wat aan ontbrak: gore. De humor gaat ditmaal nog verder over de top en is wederom absurd. Campbell heeft weer zichtbaar plezier in zijn rol.

De film kijkt lekker weg en is verplicht voer voor de horrorliefhebbers en cinefielen onder ons.

Een blik ridders.

De miniserie 'The Crusader', die onlangs is uitgebracht op BD en DVD en de beide films 'Arn - Tempelriddaren' en 'Arn - Riket vid Vägens Slut' omvat middels twee discs en een 'bioscoopversie' van de serie, is er eentje om de vingers bij af te likken. Want de royale speelduur draagt alleen maar bij aan een optimale opbouw en dus extra veel beleving bij de kijker. Daarnaast zorgen twee bonusdiscs voor voldoende extra's (twee documentaires en de eerder genoemde filmversie). Alsof dat nog niet genoeg is, zit er in het blik met vier blu-rays ook nog eens een bijzonder extraatje: een DVD met wat lekker makende pilots van verschillende TV-series. Niet dat die schijf er veel toe doet verder, maar het is altijd leuk natuurlijk. Een echte ridderlijke uitgave dus.

Arn is het type tempelier dat ondanks de ruwe bolster voorzien is van de bekende blanke pit. Deze Scandinavische strijder beleeft als jochie een verboden romance met een lief meisje, dat eigenlijk bestemd is voor een ander. Al snel voltrekt zich een verboden romance, die bodem biedt aan een lange rits avonturen. De liefdesperikelen leiden namelijk tot een abrupte scheiding van de twee, hetgeen voor Arn betekent dat hij linea recta mag vertrekken naar een op handen zijnde oorlog in het heilige land. Een mooi gefilmde actie- en avonturenfilm is het gevolg voor de kijker. Het epos dat zich vervolgens ontvouwt is onder meer voorzien van goede acteerprestaties en voldoende vermakelijk spektakel om de aandacht gemakkelijk de lange speelduur vast te houden.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke en voorspelbare avonturenfilm die al eerder en ook beter is uitgevoerd. Niet slecht, niet goed maar absoluut geschikt voor het hele gezin. Redelijk.

Klassieker met prachtige sfeer en sterrencast die nog steeds vermakelijk is. Goed. Kreeg meerdere remakes.

Snowboardzalm.

Het woord documentaire is niet geheel van toepassing op deze verder uitstekende film. Er wordt namelijk nauwelijks iets uitgelegd omtrent deze levensgevaarlijke, maar wonderschone sport. De flitsend geschoten beelden spreken gelukkig voor zich. Zo zien we het neusje van de snowboardzalm hier acte de presence geven in de besneeuwde uithoeken van de wereld. De beeldkwaliteit is zo verbluffend dat de Bluray rustig als kalibratiedisc voor audio/videofielen gebruikt zou kunnen worden.

Zeer goed.

Dit vervolg op het ook al niet bijster goede eerste deel, redt het een tijdje. Uiteindelijk ontkomen we niet aan de plothiaten en de standaardingrediënten. Met name het einde is een grote aanfluiting. Gemiddeld aktiefilmpje.

Standaard aktiefilm met Snipes in de hoofdrol. De gebruikelijke ingrediënten worden zo clichématig als mogelijk gebracht. Onderhoudend tot op zekere hoogte. Gemiddeld filmpje.

Onvoorspelbaar voorspel.

Deze mysterieuze en duister startende thriller kent een aardig en onvoorspelbaar verloop, maar wanneer men lang genoeg in het donker zit is het niet meer zo griezelig. Het begint zelfs een beetje te vervelen. Want wat heel wat in zijn mars had kunnen hebben, heeft dat niet. Ondanks de vele filmprijzen. Voordat het zwakke einde al vroeg wordt ingeluid, heeft de kijker al in de gaten dat het allemaal bij een voorspel blijft. De climax blijft uit.

Redelijk.

Enigzins amusante comedy met Moore die inmiddels gezien mag worden als een klassieker. Niet iedereen kan deze humor waarderen. Bovengemiddeld.

Brand zonder vuur.

Ondanks dat Brand de ene grappige uitspraak na de andere doet, valt er verder weinig te lachen om de avonturen van de bezopen miljonairszoon. De paar minuten met Nolte zijn nog wel leuk, maar het verdere verhaal blijft erg flauw met als dieptepunt een poging tot klucht. Veelvuldig vuurwerk, naast de verbale combi van Arthur en zijn nanny, blijft helaas uit. Al is de film wel onderhoudend en zeker niet slecht.

Redelijk.

Zeer mooie animaties en een flinterdun verhaaltje vormen samen een aardige jeugdfilm met kleine filmgrapjes waar echter veel meer in had gezeten. De humor had bijvoorbeeld sterker gekund. Prima stemmencast. Redelijk.

Belangrijk beest.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal over een hardloopwedstrijd in de jungle, met een belangrijke bijrol voor een zielige hond. Ontberingen en hondenogen. Mark Wahlberg weet wel waar hij ja tegen moet zeggen. Dit sportdrama zal hem geen windeieren leggen, want zowel de outdoor sports gemeenschap alsmede elke hondenbezitter zullen deze film kunnen waarderen. Het happy end gloort al bij aanvang van de eerste beelden. Maar hoe is de weg ernaartoe?

Het heeft uiteraard een hoog feelgood karakter en op een spannende actiescène met een kabelbaan na, kabbelt alles voorspelbaar en uiterst clichématig voorbij. Evengoed is de film vanwege het hoge tempo en het wachten op de eigentijdse Lassie voldoende entertaining. De bijzondere viervoeter zorgt waarschijnlijk voor de nodige tranen bij menige kijker. Mede omdat je weet dat er hufters zijn geweest die het arme beest hebben mishandeld. Gelukkig is het echte leven uiteindelijk soms wel een beetje Disney.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Vaak ondergewaardeerde en ietwat zoete SF van de hand van de schitterende Spielberg. De SE zijn prachtig en ondanks al het sentiment is de film gewoonweg goed.

Olijke ode.

Dit prachtige eerbetoon aan de stomme film van weleer, is tevens een komische knipoog. Gelukkig maar, want honderd minuten mooifilmerij was wat veel van het goede geweest. Toch valt de klasse waarmee een en ander is vervaardigt vooral op dankzij het geweldige camerawerk. Liefde voor film in het kwadraat dus.

Natuurlijk valt een 'silent movie', net als toen, voor een groot deel met de acteurs en actrices. Daarom zijn de twee hoofdrolspelers, Dujardin en Bejo, perfect gecast. Sowieso is de onderlinge chemie bijna door het magische witte doek heen voelbaar. Dat komt de romantiek, die deze olijke ode doorspekt, behoorlijk ten goede.

Geweldig.

Realistisch randje.

Om te beginnen is Famke Janssen een beeldschone vrouw, maar het lijkt erop dat de botoxnaald is uitgeschoten voor de opnames van Asher. Een trend die in filmland helaas nog steeds welig tiert. Het lijdt af, of het nu Tom Cruise betreft of de inmiddels 54-jarige Amstelveense. Zo ook hier. Ze blijft een aantrekkelijke vrouw, maar de relatie met de 68-jarige hoofdrolspeler Ron Perlman doet wel een beetje vreemd aan. Hij heeft namelijk niet aan zich laten sleutelen.

Het doet verder gelukkig weinig af aan dit vermakelijke misdaaddrama. Het verhaal is verre van origineel en er gebeurt niets opzienbarends, maar het rustige tempo, het goede spel en de ondersteuning van mooie muziek geven de film een realistisch randje. Iets wat menige Hollywoodproductie ontbeert. Daar zit hem echter ook net de crux. Want door alle ingrediënten zal de gemiddelde kijker toch iets vlotters verwachten. Desalniettemin de moeite waard.

***

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Presenterende prent.

Verwacht ondanks de titel geen Film Noir of iets dergelijks. Asphalt City speelt zich grotendeels in en rond de ambulance af. Er zijn meer films verschenen met dit thema, zoals het verschrikkelijke Ambulance (2022) en het sterke Bringing Out the Dead (1999). Geproduceerd door en met Sean Penn. Altijd fijn om hem weer te zien verschijnen en ook hier trekt de acteur alle aandacht naar zich toe als cynische oude rot in het vak der ambulancebroeders. Tye Sheridan is de rookie die nog nat achter de oren zijn lessen mag leren.

De film begint sterk, realistisch en actueel wanneer de verplegers al in de openingsscène worden belaagd door omstanders, hetgeen heden ten dage ook in het echt helaas geen uitzondering meer betreft. De actiescènes volgen elkaar in rap tempo op, zo ook in heftigheid. Hierbij wordt het helaas al snel wat minder realistisch als doorgedraaide collega Michael Pitt een nogal macabere 'grap' uithaalt met de hoofdrolspeler. Het feit dat Mike Tyson vervolgens de situatie moet oplossen helpt ook niet mee aan het werkelijkheidsgehalte.

Toch biedt het geheel voldoende tempo en spanning om als kijker te blijven volhouden. Ook al worden er veel clichés uit de kast getrokken, inclusief het melodramatische einde wat er toch een beetje aan de haren wordt bij gesleept. Het vak van ambulancebroeder is zwaar en vereist veel lef en ruggengraat, dat moge duidelijk zijn. Toch presenteert deze prent zich iets teveel als eerbetoon aan deze helden, terwijl men tegelijkertijd van dik hout planken zaagt. Gelukkig blijft het entertainmentgehalte hoog.

***

Met dank Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Monroe.

En hoe mooi ze echt was. Iets wat je duidelijk kunt zien in deze film.

Sowieso een vermakelijke cast en een leuk verhaaltje. De kraak zelf is wat mager, maar de film kent gelukkig veel vaart. Ook de characters zijn erg leuk.

Het einde voelt een beetje aan als geforceerd noir. Maar goed, je kunt niet alles hebben in het leven. Mooi gefilmd ook.

Zeer goed.

Te jonge dame.

Deze standaard Cannon is er eentje uit het bekende boekje van de Israëlische neefjes: Bronson die het aanlegt met een te jonge dame en zijn stuntende double die net iets te uitgebreid in beeld komt. Als een echte Chuck Norris draaft de ijzervreter door terroristenland en flirt hij tussendoor met zijn eega die de letterlijke First Lady is. Niet zo gewelddadig als de Death Wishes, maar wel toonaangevend voor de jaren ’80 van het producersduo.

Doorsnee.

Vader Van Damme

Wederom een dieptepuntje in de carrière van de Brusselse knokmachine Van Damme, die absoluut beter kan. Volledig inspiratieloos en op de automatische piloot verschijnt hij in dit hap-slik-weg-niemandalletje dat nergens weet te boeien. Niet op actiegebied, laat staan op verhaaltechnisch gebied. De enige die indruk maakt is Adkins, die in een andere film lijkt te spelen. Uiteraard is Van Damme's zoon weer aanwezig, even uitgeblust als vaderlief, maar ditmaal is dochter Van Damme ook aanwezig. Zij weet nog wel een klein beetje in positieve zin op te vallen.

Matig.

Standaard 13-in-een-dozijn actie. Stallone slaat weer eens de plank mis ondanks Donner en de sterrencast. Enigszins vermakelijk en vooral onderhoudend. Maar qua uitmuntende acteerprestaties en een sterk verhaal valt er weinig te genieten.

Het eerste verhaaltje van de beroemde Wachowski-broers, je zou het niet zeggen.

Deze film heeft inmiddels de cultstatus verworven maar is nergens écht goed. Toch kan de film rekenen op een grote schare fans. Carpenter heeft gelukkig veel betere gemaakt. De remake is ook niet bijzonder. Het concept is enigzins origineel. Bovengemiddeld.

Overbodige remake van het iets betere origineel. Weet amper de spanning vast te houden. Gemiddeld.

Komisch knokken.

De Nederlandstalige cast doet het goed bij ‘Asterix en Obelix bij de Britten’. Het is sowieso aan te raden om 3D films zonder ondertitels te bekijken. Of dat nu thuis is of in de bioscoop. Je zou je zelfs kunnen afvragen of ondertitels bij ‘gewone’ films ook niet storend zijn, maar dat terzijde. Feit is dat we nu eenmaal niet alle talen machtig zijn. Tijdens de derde dimensie leiden de subs eigenlijk altijd af en zorgen ze voor een minder sterk dieptebeeld, doordat de letters altijd overal voor zitten. Nu is dit een kinderfilm, dus de kans is toch al groot dat u hem met uw grut bekijkt en daarom kiest voor de nagesynchroniseerde versie.

Hoe het ook zij, dit is leuke kinderfilm. Eentje die het genre ‘familie’ prima vertegenwoordigt, want als volwassene valt hier ook van te genieten. De derde dimensie is leuk, maar nog leuker zijn de komische karakters. Misschien dat het daarom extra leuk is dat Youp van het Hek, hoe toepasselijk ook, de stem van Obelix vertolkt. Hij brengt voldoende humor op het scherm, maar de meeste lol wordt veroorzaakt door het prachtverhaal van Goscinny. Hij stond samen met Uderzo aan de basis van de legendarische stripalbums met het knokkende duo. Deze derde ‘live action’ film biedt dan ook bijna net zoveel plezier als het beroemde stripboek.

Goed.

Gallische grapjes.

Asterix en Obelix zijn de jeugdhelden van menig volwassene. De strips blijven leuk, zelfs een halve eeuw later, met als meest continue factoren de gein en het onder invloed van toverdrank knokken met de vijand. Rare jongens, die Romeinen. De Romeinse Lusthof is wellicht niet het beste stripboek van geestelijk vaders René Goscinny en Albert Uderzo, maar het is ook zeker niet het minste.

Toch weet men niet helemaal de humor ten volle over te brengen naar het witte doek. Iets waaraan de Nederlands-Vlaamse cast ook deels debet aan is. Hoe goed de intenties ook zijn, de stemmencast is degelijk maar evenwel doorsnee. Ook qua animaties gebeurt er niets opzienbarend en men mag rustig stellen dat de derde dimensie hier weinig toevoegt, zoals we steeds vaker zien bij 3D.

Toch is het niet enkel kommer en kwel. De eerste helft werkt goed bij wie het verhaal nog niet kent of door het opgroeien is vergeten. De dialogen zijn leuk en het verhaal boeit. Maar na een uur is de lol er wel grotendeels af bij deze inmiddels 10e animatiefilm met het Gallische duo. Eerlijk is eerlijk, de laatste live-actionspeelfilm uit 2012 was toch een stukje vermakelijker.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Aardige Asterix.

Asterix en het Geheim van de Toverdrank is dan misschien niet gebaseerd op een stripboek van het bekende duo, maar het had best gekund. Alle ingrediënten zijn namelijk aanwezig, al was het in stripvorm wellicht beter tot zijn recht gekomen. Alhoewel, het verhaal is natuurlijk niet van de hand van de legendarische Goscinny en zelfs met Uderzo heeft dit weinig van doen.

Toch tracht men de oude magie tot leven te wekken, iets wat deels lukt. Want dat druïde Panoramix zijn recept voor de toverdrank toch eens een keer moet gaan delen, lijkt geheel geloofwaardig. Helemaal als hij dat idee krijgt nadat hij uit een boom is gevallen en het tijd vindt worden voor pensioen. Met de humor lijkt dan ook weinig mis in eerste instantie. Er kan af en toe best gelachen worden.

Toch moet gezegd worden dat de grapjes lang niet altijd werken en de animaties - met name in 2D - wat beperkt aandoen. Het belangrijkste van alles is hier toch het verhaal. En dat voelt een beetje als een uitgerekt kortverhaal zonder al te veel fantasie. Goed te volgen voor de allerkleinsten, maar Asterix is natuurlijk ook voor volwassenen. Het is aardig allemaal, maar vuurwerk blijft uit.

**½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Superheld voor de kleintjes.

Want in tegenstelling tot de gemiddelde Pixar, valt er hier voor volwassenen weinig te halen. Toch is deze formulefilm over een robot met superkrachten behoorlijk onderhoudend en voorzien van een paar mooie animaties.

Redelijk.

Onevenwichtige bundel.

Ondanks de aardige acteurs en een spannend begin met leuk gegeven, is deze sfeervolle griezel-verhalenbundeling er eentje die onevenwichtig is. Niet elk verhaal is namelijk even sterk en met name de hoofdlijn vliegt tegen het einde nogal uit de bocht. Lom doet hier al denken aan het personage dat hem enkele jaren later veel roem bracht in de Pink Panther-reeks.

Redelijk

Uitstekend misdaaddrama met veel acteergeweld van Penn en de sublieme Walken. Het verhaal is niet overal even sterk maar de hoofdrolspelers trekken de film omhoog. Goed.