At Close Range (1986)

ik had het al geschreven op het forum maar ik wil het graag nog eens herhalen : één van de mooiste openers in de filmgeschiedenis nl close up van een zoekende Penn, dan ziet hij het meisje - dit alles op een dromerige score in slow motion. Penn zoekt immers naar een doel in zijn leven en moet kiezen tussen goed (Masterson) en kwaad (Walken). De opening creëert de juiste mood om de film te volgen en boetseert meteen het personage van Penn. Stoer, onzeker en een tikkeltje zelfvoldaan. En daarvoor zal hij een prijs betalen. Regisseur James Foley kwam met deze film binnen als beloftevolle talent maar het kan verkeren zei Bredero en in de tweede helft jaren '90 de ene ramp na de andere zodat hij nu sequels maakt van pulp als Fifty shades ... Maar ACR staat er (nog steeds). Foley gaat met zijn beelden en score voor een romantisering van zowel liefde als criminaliteit. Dus zijn de diefstallen in eerste instantie opwindende spelletjes om zich te bewijzen en de aanwezigheid van zijn liefje geeft rust. De motivatie van de jongeren is sociaal-economisch getint nl arm/trash in een regio zonder toekomst en waar verveling welig tiert, is natuurlijk de trigger is om de misdaad/avontuur te omhelsen. Foley laat het verhaal rustig begaan, neemt tijd om te situeren en de scenes tussen Walken en Penn zinderen. De film zakt wel wat in na 3/4, voorspelbaarheid treedt in (thuissituatie drijft Penn definitief naar vader, diefstallen gaan goed, wrijving tussen de bende leden) en daardoor net niet in mijn lijst der favorieten. Maar het einde is terug opnieuw sterk. De tragiek dat er zat aan te komen, barst los. En in de (prachtige) finale scene krijgt de vader/zoon relatie zijn vaste vorm, worden wraak, verraad, schaamte en woede in één zin (he's my father) gebald.

De tweede uit een klein drieluik halfvergeten jeugdcriminaliteitsdrama's uit de jaren '80 die ik deze periode ga zien. Even ruimte maken op de harde schijf van de TV ontvanger. Eens dingen kijken die ooit van TV opnam. Deze is veel beter dan de eerste. Foley heeft ambitie, de film opent erg fraai en gedurende de film gaat hij interessant heen en weer tussen seventies grittiness en een soort neo-noir sfeer. Het voelt niet helemaal evenwichtig, maar vond het de film toch veel extra's geven. Dat en vooral Sean Penn tillen deze film ver boven een gewoon waargebeurd verhaal van de week uit. Acteurs als Walken en broertje Chris Penn voldoen prima, maar Sean Penn is zo sterk dat alleen hij deze film al naar een hoger niveau tilt.

Gestoord verhaal dat helaas gebaseerd is op ware gebeurtenissen in Pennsylvania 1978. Bij een check van wikipedia kom je te weten dat elke moord effectief heeft plaatsgevonden en ook de hele context van een disfunctionele familie komt overeen. Schitterende hoofdrol van Sean Penn, niet normaal wat hij hier presteert. Maar ook de rest van de cast mag er meer dan zijn, met een chilling Christopher Walken voorop. Alles wordt prima in beeld gebracht met aandacht voor bij momenten noirish fotografie. Ondanks de harde gebeurtenissen is het geen louter bodycount verhaal maar neemt men zijn tijd voor de opbouw en uitdieping van de karakters. Sterk. En maakt het alleen maar harder want er valt eigenlijk nauwelijks wat positiefs te rapen in de karakters. De feiten zijn gruwelijk genoeg en daar wordt ook niet in de eerste plaats op ingezoomd, al zijn ze wel degelijk aanwezig. Eerder wordt er ingezoomd op de duivelse verdorvenheid van de Walken en zijn gang, die de hele omgeving meesleept. De score is van Patrick Leonard die in de jaren ‘80 als songwriter nauw samenwerkte met Madonna. En hier komt het speciaal voor de film gecomponeerde “Live to Tell” langs (Madonna is verantwoordelijk voor de lyrics) langs bij de eindcredits, en een instrumentale versie bij de opening van de film. Vind ik wel passend en al zeker een fijn detail omdat Madonna en Sean Penn in die tijd getrouwd waren.