Opinions

Ook dit vierde deel uit de serie haalt, evenals deel drie, nergens het niveau van de eerste twee films. Is nog redelijk te pruimen maar wordt nergens veel meer dan gemiddeld.

Tegenvallend derde deel, dat onbegrijpelijk genoeg door de doorgaans goede regisseur Fincher werd gemaakt. Toch nog enigzins te pruimen maar haalt nergens het niveau van de voorgaande delen.

Sterk vervolg op de klassieker die het meer van de SE moet hebben dan van de onderhuidse spanning die deel een ons bracht. Goed.

Cameron's dure hobby.

Tussen de blockbusters door maakt 's werelds meest succesvolle regisseur graag documentaires. Of beter gezegd, filmt hij zichzelf droogneukend met dure waterspeeltjes. James vindt namelijk dat als je reut met zinkende bootjes maakt, je er zelf in het echt ook even achterna moet duiken. Wat anders te doen met al die miljarden? Mooi excuus ook om niet al te veel na te denken over jezelf.

Wat de kijker wordt voorgeschoteld is geen feest. De meest dure gadgets, camera's en onderzeërs komen er aan te pas om de regisseur zijn droom te doen verwezenlijken. Overigens wel onder het motto de aarde te dienen, want James is niet enkel en alleen in de wieg gelegd om DiCaprio's pensioen veilig te stellen. Ben je mal.

De crew die de bebaarde filmmaker om zich heen heeft verzamelt bestaat uit geile ja-knikkers die tijdens het sporadisch aanschouwen van een echt dier stoere dingen roepen als 'Holy Pancakes Batman!". Zelfs in de docu's van James wordt niet gevloekt of gescheten.

Het meest vervelende, naast de dodelijke saaiheid en afstandelijkheid waarmee dit onnodige werk gepaard gaat, is het ontbreken van de aliens zelf. Meer dan drie vissen en een garnaal zat er blijkbaar niet in. Wel heel veel Cameron en zijn geforceerd enthousiaste crew gladde dicipelen. En natuurlijk CGI, want James zou James niet zijn als... Precies. En zo wordt een en ander aangedikt met special effects, met als dieptepunt het einde. Al biedt dat wel het fijne gevoel dat deze flauwe docu eindelijk afgelopen is.

Binnen dit genre is er zoveel beter werk gemaakt. Al reist het vermoeden dat dit niet de laatste waterdocu is die de regisseur op ons af zal doen vuren. Één baard maakt echter nog geen Cousteau.

Matig.

Voetbalvermaak.

Soms werkt de humor rondom dit vriendenclubje dat elkaar treft op het voetbalveld. Helaas werkt het vaak ook niet. Dat zit hem vooral in het rommelige verhaal, waarbij niet alle zijplotjes even interessant of leuk zijn. Ook de acteerpresties zijn onevenwichtig.

Met het verstand op laag en een bakje chips in de maag, valt de film makkelijk weg te happen. Echt goed wordt het helaas nergens.

Redelijk.

Verstand-op-nul-vervolg.

Old Stars is het vervolg op het aardige All Stars, maar net als die titel geen hoogvlieger. Met gewoon verstand-op-nul-vermaak is echter niets mis en dus valt deze komedie nog best te doen. Het houdt helaas niet over, want na een geinig eerste uur zijn de leukste belevenissen wel geweest en begint het gemis aan echt goede grappen behoorlijk op te vallen.

Redelijk.

Van goed naar slecht en vooral naar saai. Origineel is het allemaal niet, maar enigszins onderhoudend wel. Het einde is echter dusdanig beledigend dat je zou wensen dat je de film niet had gezien. Matig.

Net als in de film.

Het is opvallend te noemen aan All the Money in the World dat juist de scènes die later vervangen zijn, eruit springen. Aan de ene kant natuurlijk logisch, maar de vervangende acteur - de hoogbejaarde Christopher Plummer - komt sterk uit de hoek als vrekkige miljardair. Kevin Spacey werd namelijk vervangen door een boze Ridley Scott, vanwege aantijgingen van aanranding die uiteindelijk ontaardden in het immer voortdurende #metoo-schandaal dat heden ten dage geen enkel filmicoon meer spaart. De inmiddels 88-jarige Plummer speelt zijn rol in elk geval met verve.

Verder valt ten positieve op dat, ondanks de bekende uitkomst van een van de beroemdste ontvoeringszaken ooit, de spanning er aardig in blijft. Wel wordt het liederlijke leven dat Getty junior leefde toen hij werd gekidnapt niet echt over het voetlicht gebracht. Hij zou dat leven na zijn bevrijding dubbel en dwars voortzetten. Hoe tragisch. In de film wordt hij op engelachtige wijze vertolkt door Charlie Plummer, die in het echt geen familie is van. Verder doet Mark Wahlberg zijn doorsnee ding en lijkt de knappe hoofdrolspeelster Michelle Williams als getergde moeder ietwat afwezig over te komen.

Een en ander zal dus ongetwijfeld te maken hebben met het overnieuw schieten van menige scène, maar het moet ook gezegd dat deze thriller vooral degelijk en standaard is. Wie iets nieuws of anders verwacht binnen het genre kan hier maar beter vandaan blijven. De film moet het dan ook vooral hebben van het waargebeurde verhaal, dat in essentie inderdaad zo gek is dat je het wel moet verfilmen. Want een olie-magnaat die zo vrekkig is dat hij het leven van zijn kleinzoon in de waagschaal stelt, terwijl het losgeld een schijntje voor hem zou moeten zijn, geloof je stiekem alleen in de film.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Klasse-cast.

Na het nogal mindere Parallax View slaat Pakula keihard terug met een Oscarwaardige politieke thriller. Zijn specialiteit. Tevens voorzien van de voor hem typische en spectaculaire hoogte-shots en ander mooi camerawerk, maar vooral gedragen door een sterk script en fantastische acteerprestaties van een klasse-cast.

Zeer goed.

Zwarte humor.

Alleen Maar Nette Mensen is een vermakelijke film geworden die alle ophef rondom vermeend racisme en doodsbedreigingen niet verdient. Niet omdat die onterecht zou zijn, maar wel schromelijk overdreven en onnodig. Een ieder die de raciale grappen en aangedikte vooroordelen, hoe ontzettend fout ook, alleen in buitenlandse films kan waarderen mag nog eens diep nadenken. Misschien dat schrijver Vuisje allerlei verwensingen kreeg vanwege een ‘echt’ filmpje dat in de Bijlmer werd opgenomen en in de film wordt vertoond, maar diegenen die hierin een dieper kwaad zien in plaats van een kwestie van smaak, hebben deze film niet begrepen. Of erger nog; iets begrepen wat er niet is. Onnodig ook, want dit werkje moet aanschouwd worden met de bovenkamer uitgeschakeld. Het is namelijk een komedie van het platte soort vol leedvermaak en choquerende situaties.

Stereotypes die we allemaal wel kennen worden in een razend tempo opgevoerd in een belachelijk verhaal waarin een keurig Joods jochie op zoek gaat naar een ander soort vriendin dan dat zijn omgeving goedkeurt. Hij laat zijn oog vallen op een Surinaamse van het ordinaire soort. De film doet ergens denken aan Flodder, en konden we daar destijds ook niet zo om lachen? ‘Buurman wat doet u nu?’ krijgt hier echter een wel erg smerig tintje tijdens de zeldzame momenten dat de film wèl over de schreef gaat. Soms komt er een stukje drama voorbij dat buiten het geheel lijkt te vallen. Zo beleeft de uiterst sympathieke hoofdrolspeler, Geza Weisz, wel erg vieze avontuurtjes met rapper Negativ. De balans is soms zoek dus, al kan er zelfs dan nog wel een beetje gelachen worden om de ongemakkelijke ranzigheid. Taboes worden niet gemeden.

Het zijn vooral de ontmoetingen tussen de twee families die elkanders cultuur wantrouwen die een paar hilarische scènes opleveren. Een aantal acteurs schittert tijdens het telkens dikker aanzetten van de clichés, die voor sommigen ook een feest der herkenning zullen zijn. Niet de gehele cast komt sterk uit de hoek, maar het zichtbare plezier dat van de crew afspat weet zijn vonk over te doen slaan naar de kijker. Je vergeeft men uiteindelijk het gebrek aan ervaring, de tegen het einde meer en meer haperende balans en andere onevenwichtigheid. Weisz, die dankzij het feit misplaatst te zijn gek genoeg op de juiste plek staat, wordt bijgestaan door de lekker foute Imanuelle Grives en een handjevol oudgedienden dat zichtbaar lol heeft. De straattaal en soundtrack versieren deze welkome poging om eens een minder politiek correcte draai aan het begrip zwarte humor te geven.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goede intenties.

Het grootse gemis aan deze documentaire is voornamelijk het gebrek aan diepgang. En neen, dat is geen ontzettend flauwe woordgrap. Alle goede intenties en de leuke meisjes ten spijt, worden er hier ballen voor open doel gegeven.. Zo worden onderwerpen als eerwraak en boerenreligie vakkundig gemeden en vooral niet ingekopt. Althans, de oppervlakte wordt beroerd maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Redelijk.

Simons stem.

Dat een eigen voordeur best belangrijk is, weet de commentaarstem van Simon Carmiggelt als geen ander te brengen. De schrijver met het typische stemgeluid zie je bijna letterlijk in de geluidscabine zitten. Genietend hoogstwaarschijnlijk. Net als wij, de kijkers. Want regisseur Haanstra leverde in 1963 met Alleman een alleraardigste documentaire af. Een tijdsbeeld waarbij de bevolking soms nietsvermoedend, zonder enige verhaallijn, werd gefilmd.

Zeer goed.

Giesen is een bijzondere man.

Zo maakt hij al jaren pareltjes van documentaires voor de publieke omroep. De liefde druipt er altijd af, vooral wanneer het een muziek-docu betreft. Leon speelde vroeger namelijk basgitaar bij Toontje Lager en treedt nog steeds op. Alleen weliswaar, maar altijd met een arsenaal aan mooie liedjes vergezeld door films en foto's. Hij heeft dus iets met film en muziek.

Dat komt hier samen in een intieme en pure vorm, wanneer de leden van Doe Maar vrij plotseling besluiten na 15 jaren weer een plaat te maken. De heren hadden nog een aantal liedjes dwars zitten en hun eigen kinderen geloofden al die oude videobeelden eigenlijk niet. Waarschijnlijk was het niet het enige wat dwars zat. Johnny Hoes had in het verleden dusdanig veel geld gejat van de heren dat een beter contract met Virgin waarschijnlijk alsnog het pensioen veilig kon stellen. Het zij ze gegund, want een succesvollere band heeft Nederland nooit gezien. En een betere waarschijnlijk ook niet.

De Beatlesque taferelen van de jaren '80, die er in versneld tempo voor zorgden dat Doe Maar er mee stopte, zijn ver te zoeken wanneer Ernst, Jan, Henny en andere Jan elkaar voor het eerst weer ontmoeten op de parkeerplaats bij de studio.

Wat de kijker vervolgens wacht is een potpoeri van ruwe composities, die al dan niet het legendarische album 'Klaar' zullen bereiken. De onzekerheid en het proces van de mediagekte worden door Giesen prachtig met elkaar in verband gebracht door zichzelf vooral op de achtergrond te houden, maar zijn camera te laten spreken. En met name Henny. De voorman en ex-tieneridool lijkt zich op zijn gemak te voelen bij de filmcrew en spreekt voor het eerst sinds 1984 vrijuit over de band en zichzelf. Ook de andere bandleden zijn bijzonder openhartig en wanneer ze uiteindelijk het podium bestijgen hoopt de kijker op een daverend applaus.

Geweldig.

Geforceerd gniffelen.

Alles is Familie, de follow-up van Alles is Liefde, streeft zijn voorganger voorbij. Gelukkig maar, want ondanks het grote commerciële succes in de vaderlandse bioscopen was die film vooral een overgewaardeerd en warrig samenraapsel met talloze BNNers. Een poldervariant van Love Actually. En waar de Britten patent lijken te hebben op romcoms, mag men hier op dat vlak nog een hoop leren. Vanzelfsprekend is het allemaal niet wanneer je een blik beroemde acteurs en actrices opentrekt. Sterker nog, het leidt soms zelfs behoorlijk af en met name het eerste half uur lijkt het wel of je als Nederlandse kijker meedoet aan een quiz: herken de beroemdheid.

Wat er in die eerste dertig minuten voorbij komt aan grappen en komisch bedoelde dialogen en situaties werkt ook allemaal niet zo goed. Later wordt het niveau wat dat betreft wat beter. Met name wanneer de familiaire situaties pijnlijker worden. Het acteerniveau schommelt echter nogal en het blijft van den zotte dat wanneer je een Nederlandse komedie maakt, met o.a. bijrollen van René van ’t Hof en Michiel Romeyn, de humor ver is te zoeken. Laatstgenoemde heeft dan ook geen tekst en eerstgenoemde krijgt een enkele kans. Dit terwijl de twee heren zelfs zonder te spreken meer humor uitademen dan de menige poging daartoe, die keer op keer volgt.

Het verhaal biedt nog wel wat platform voor gekkigheid, maar de daarmee gepaarde romantiek en het drama waarin bijvoorbeeld Bijl zich verslikt in een nieuwe minnaar werkt amper. Ook het einde waarbij Römer zich een grootse verliezer toont weet veel te weinig met de kijker te doen, simpelweg omdat het voorgaande niet goed werkt. De voorspelbare omslag waarbij een nieuwe relatie ontstaat is nogal vergezocht. Lachen brengt dan uitkomst. Maar ondanks de aanwezigheid van de heren van De Vliegende Panters en Jiskefet valt er te weinig te gniffelen. Op een bedje van Kim van Kooten met papa zelfs in een komisch bijrolletje, bevat deze film veel meer potentie dan wat er uit komt.

Er valt gelukkig wel iets te lachen en e.e.a. trekt, ondanks de lange speelduur, vlot voorbij. Het blijft echter wrang dat men om de bloopers die op de bluray staan waarschijnlijk meer moet schuddebuiken dan om de film zelf. De blauwe schijf is sowieso voorzien van een flink aantal extra's waaronder een perspresentatie, wat featurettes en de videoclip van het geweldige Racoon met Oceaan. Maar zelfs dat liedje doet geforceerd aan. Alsof de zanger, die doorgaans in het Engels elk hart doet breken, met een soort van Amerikaans accent in het Nederlands zingt. Het zal vast niet met opzet zijn, maar het dekt de lading van deze film waarbij men tracht te zijn wat men niet is.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Magere romcom die met name door het ontbreken van goede grappen en een sterk verhaal volledig drijft op de onevenwichtige Nederlandse sterrencast. Het is meer een feest der herkenning qua cameo's dan een vermakelijke film geworden. Wat Romeyn hier te zoeken heeft blijft een raadsel. Matig.

Boze Bromet.

De bekende televisiemaker Frans Bromet is boos. Boos op de hele wereld, lijkt het wel een beetje. ‘Waanzinnige wereld’ zijn woorden van de dwarse documentairemeneer. Hij spreekt ze uit wanneer hij uitlegt dat hij de ‘netmanager’, zijn indirecte leidinggevende, nooit meer te spreken krijgt heden ten dage. Dit doet men tegenwoordig nu eenmaal niet meer. Ook de netmanager herbergt het woord manager. Iets waar Bromet nog bozer van wordt.

Ondanks dat hij nog probeert de zenderbaas te spreken te krijgen voor deze film, eindigt hij uiteindelijk met een geheel ander manager. Een prototype krijtstreep, die geen liflafje op een toastje voorbij zal laten gaan zonder te netwerken tijdens het champagne slurpen en miljoenen wegspoelt met kreten als ‘het is een ietsje meer geworden’. Geen onaardig sujet overigens, maar een spekkie naar het cynische bekkie van de regisseur die inmiddels puisten op zijn hoofd krijgt van de alom heersende managerscultuur.

Dat Nederland is doorgeslagen in deze gekte waarbij de man op afstand de werkvloer regeert, en vaak op onnadenkende wijze, is een feit. Daar kan niemand meer omheen. Totdat we het wiel opnieuw uitvinden misschien. Maar ja, zover is het nog lang niet. En dus heeft Bromet zijn hoop gevestigd op zijn immer vrolijke dochter die, als tegengas voor haar klagende vader wellicht, de plaatselijke politiek onveilig maakt. Zij wil immers best zaniken, maar dan wel er wat aan doen.

Het contrast tussen de twee gezinsleden veroorzaakt soms subtiel vuurwerk, zover zoiets al bestaat. Dat ze een overduidelijke chemie met elkaar hebben sijpelt vanzelf door het scherm. Een leuk stel. Aan de ene kant de optimistische jongedame en aan de andere kant de oude 'vreemdeling in zijn tijd’. En omdat dit land zich nogal een weg klaagt middels speciaal daarvoor opgerichte onderbuikpartijen als die van de geblondeerde xenofoob, volgt het publiek ook hier de schopper. Ditmaal in de veilige handen van vader Frans. Zijn trapjes doen gelukkig geen pijn.

Hij vertegenwoordigt de heldere geesten die nog wel willen, maar tegelijkertijd zien dat de opgave waar men voor staat enigszins onmogelijk is. Maar misschien zit hem daarin wel juist de kracht. Bromet lijkt dit laatste echter niet te willen delen. Desondanks verandert hij gaandeweg deze docu op aandoenlijke wijze in een lieve oude man en trotse vader. Sowieso is het fijn om de filmveteraan verbaal te zien sparren met zijn, eveneens maatschappelijk betrokken, dochter. Het onderliggende familieportret is in ieder geval vermakelijker dan het ´gedoe´ wat er boven ligt. Hoe belangrijk dan ook.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Geallieerde chemie.

Allied is een vermakelijke film geworden, al werkt het geschuif met genres niet continu. Het begint in elk geval sterk in 1942 als Pitt chemie heeft met zijn tegenspeelster Cotillard, die van het doek spettert tijdens een undercover operatie in een sfeervol Casablanca. De missie is dan misschien wel een beetje voorspelbaar, de spanningsopbouw werkt desalniettemin.

Tijdens het middenstuk zakt de film een beetje in als het eerdere dynamische duo zich begint te settelen en er plotseling een onverwachte kink in de kabel komt. Verrassend, maar qua spanning wordt er helaas ingeleverd. Zemeckis is geen Hitchcock. Het zwaar onder vuur liggende Londen leidt de aandacht wat teveel af, hoe spectaculair ook.

Het eindstuk weet de aandacht vast te houden, als het mysterie ietwat rommelig wordt ontrafeld. Gelukkig blijkt een en ander minder voorspellend te eindigen dan gedacht, maar echt groots wordt het niet. Mede omdat een ieders beweegreden onderbelicht blijft en Pitt op de auto-pilot naar het einde toewerkt. Een origineel einde overigens, wat je er verder ook van vindt.

Al met al kun je rustig stellen dat Allied de twee uurtje makkelijk voorbij laat schieten. Er zit voor elk wat wils in en maakt het zo een prima film om samen met je partner te bekijken. Actie, avontuur, romantiek, oorlog, drama, alles komt voorbij. Misschien niet altijd evenwichtig gedoseerd, maar onderhoudend is het zeker. Eigenlijk maakt regisseur Zemeckis geen slechte films. Ook Allied mag zeker gezien worden.

***½

De 4K Ultra HD Blu-ray komt samen met de Blu-ray in een duo-verpakking. De 4K versie is in HDR en bevat een 5.1 DTS-HD Master Audio geluidsspoor evenals de Blu-ray. Deze laatste bevat naast de film ook nog eens een behoorlijk aantal special features.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Knipogende krokodil.

Leuke pulp uit de jaren 80, volgens het ‘nature-strikes-back-principe’. Ditmaal handig inhakend op de successen van Jaws en diens volgelingen, met Forster als geschikte held met de terugtrekkende haarlijn. Een en ander kent gelukkig een kleine knipoog, want de scènes met de in het rufterige riool levende krokodil zijn nog wel een klein beetje spannend, maar zodra het beest in het volle licht loopt beginnen vanzelf de lachspieren te werken.

Goed.

Cultkrokodil.

Om alle verkeerde redenen weliswaar, maar er kan dusdanig veel gelachen worden om dit vermakelijke vervolg op de cultclassic uit 1980, dat het de film daadwerkelijk de moeite waard maakt. Ondanks het jaartal ademt dit horrorwerkje omtrent een reuzenkrokodil de laatste jaren ’80 uit. Een zeldzaam voorbeeldje van 'zo fout dat het leuk wordt'.

Goed.

Leuke monstermovie.

Sfeervol en spannend, edoch qua SFX behoorlijk gedateerd. Hilarisch dieptepunt in dat kader is uiteraard de transformatie.

Toch maakt dat niet zo gek veel uit, want bij het aanschouwen van dit soort obscure filmpjes moet je je ook een beetje kunnen verplaatsten naar het tijdsbeeld van 50 jaar geleden. Daarbij komt dat de effecten sowieso niet zo heel erg storen, omdat de film erg lekker weg hapt. Steengoed o.i.d. wordt het dan weer niet, helaas.

The Fly is beter, maar dit doet leuk mee.

Goed.

Turkse thema’s.

Almanya probeert op liefdevolle wijze een verhaal te vertellen over de emigratie van een Turks gezin naar Duitsland. En dus komt het gastarbeidersverleden om de hoek kijken, worden allerlei daarbij behorende Duitse en Turkse thema’s aangesneden en wordt een bijzondere invalshoek gebruikt. Er wordt namelijk Duits gesproken door de Turkse hoofdrolspelers en Turks door de Duisters wiens land ze als vreemden betreden. Een aardig, maar ook ietwat vermoeiend gegeven.

De komische ondertoon houdt de boel luchtig, ondanks de poging tot iets zwaardere onderwerpen en de soms wringende cultuurverschillen. De film zal vanwege de migrantenhistorie van Duitsland aldaar een groot succes zijn, maar hier in Nederland werkt dat allemaal net iets minder. Een aantal ‘inside jokes’ worden zonder enige voorkennis gemist. Toch biedt Almanya een onderhoudend feelgood multiculti verhaaltje aan, dat regelmatig iets te gemakkelijk en flauwtjes verloopt.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Dat de meeste game-verfilmingen slecht zijn weten we, maar dit is wederom een nieuw dieptepunt in dat segment. De film is rommelig, onduidelijk en amateuristisch. Absoluut overslaan.

Ach..

Zo verschrikkelijk erg is het allemaal niet, maar echt goed wordt het helaas nergens. Freeman is weer behoorlijk standaard evenals het gehele verhaaltje. Okee, deze gladde uitvoering weet af en toe licht te onderhouden en een beetje sfeer te creëren, maar vond het allemaal veel te flauwtjes en soms zels lelijk. Het verhaal kent, net als mijn voorganger zegt, te vaak ongeloofwaardige momenten, en die twist. Tsja.. We weten het zo langzamerhand wel, er moeten zakken gevuld.

Anyway, voor een niet geheel onaangename avond dan toch maar een 2,5. En dan ben ik niet de lulligste. Sterker nog, dan ben ik royaal.

Redelijk.

P.S.

Wel eens van The Contract gehoord?

Cooper presents Cooper.

En of dat nog niet genoeg is, draagt de legendarische held van het witte doek tevens eigenhandig deze kluchtige western. Hoewel gedateerd en dus voorzien van oubollige grappen, is het juist de humor die het best bewaard is gebleven. Het magere plot en het onvermijdelijke liefdesverhaaltje dienen op de koop toe te worden genomen. Dit geldt ook voor het bordkartonnen decor en het geschmier van menig acteur.

Redelijk.

Summier strooien.

Het laatste wapenfeit van Dennis Hopper is zo gek nog niet. De grapjes zijn best aardig en het avontuur, ondanks enigszins voorspelbaar verloop, onderhoudt en vermaakt tot op zekere hoogte. De animaties variëren van redelijk tot goed en weer terug. Het Pixar of Dreamworks-niveau wordt nergens behaald qua creaturen en de uitvoering daarvan.

De techniek van de derde dimensie die de bluray rijk is werkt, maar heeft bij deze film slechts summier een toegevoegde waarde. De bekende gimmicks komen voorbij en, op een of twee leuke 3D-shots na, is hier op dat gebied niets nieuws onder de horizon te vinden. Nu hoeft dat ook allemaal niet want de allerkleinsten zijn hier klaarblijkelijk de doelgroep. Toch is juist de kracht van menig goede kinderfilm dat er elementen aanwezig zijn die ook de ouders kunnen bekoren. Die zijn hier helaas te dun gestrooid.

Redelijk.

Met dank aan A-Film voor het recensie-exemplaar van de 3D-Bluray.

Dit enigszins onderhoudende filmpje over de ontvoering van een tiener door een stel rijkelui-kiddo's kom mij weinig bekoren. Popster Timberlake doet het niet heel slecht, maar een echt feest is het ook weer niet. De film weet weinig te boeien en voelt soms ook wat onevenwichtig. Wat Willis en Stone hier te zoeken hebben is mij onduidelijk. Het opkalefateren, wat een reden zou kunnen zijn, is niet gelukt.

Erg gemiddeld allemaal.

Beroemde beer.

Je zou een heer van stand het liefst een film toewensen die meer past bij de klasse van de legendarische 'strips' van Marten Toonder. Nu houdt de film het midden van een ietwat goedkoop ogende tekenfilm voor kleine kinderen en de stripboeken die het logische gevolg waren van de mooie plaatjes en hun onderschriften.

Met name de audio stelt teleur, iets wat slechts ten dele te maken heeft met de matige stemmencast. Meer liefde en aandacht hadden de film beter gedaan. Sowieso stootte 'Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel' destijds op weerstand bij een hoop liefhebbers en fans van Tom Poes en de beroemde beer Bommel. Niet geheel ten onrechte dus.

Redelijk.

Trippy.

En dan is het jammer dat sommige SFX foeilelijk zijn. Andere weer wonderschoon, overigens.

Sterke cast met prachtige dialogen, maar tevens een verhaaltje dat zo tegen het einde behoorlijk uit de bocht vliegt. Helaas geen Cronenberg's The Fly, edoch sfeervol en spannend.

Goed.

Waardeloze uitvoering.

Deze goedkoop aandoende film kent een aardig en spannend eerste half uur in een claustrofobisch klein vliegtuigje. Inclusief de verplichte standaard-personages die je al gauw een paar parachutes te weinig toewenst. Wanneer het verhaal steeds onwaarschijnlijker wordt en het SF-genre bijna als uitvlucht aanvoelt, zal menige kijker afhaken. Met name omdat het idee veel beter is dan de waardeloze uitvoering. Het laatste half uur is, inclusief het belachelijke Twilight Zone-einde, werkelijk te onnozel voor woorden, hetgeen beledigend kan worden opgevat.

Slecht.

Flauwe kinderfilm.

En ondanks dat Lee mij sterk deed denken aan Bruce Campbell, zit er verdomd weinig humor in deze film. Zelfs de liedjes missen net dat kleine beetje van vroeger. Al zijn ze tevens bijna de enige reden om de film af te kijken. Naast de beestjes zelf.

Alleen leuk voor de hele kleintjes.

Doorsnee.