Opinions

Redelijk vervolg op het goede 48 HRS. Echter minder sterk dan het origineel. Murphy en Nolte komen wat uitgeblust over. De magie van het eerste deel is vertrokken. Toch niet slecht maar tusen gemiddeld en goed in zittend: bovengemiddeld.

Twee werelden.

Een mooi geschoten, alternatief en eigen werkje, dat na een matig beginnetje al snel ontaard in een sterk drama. Toch is het geschommel tussen twee werelden niet altijd even geslaagd. Zodra het mysterie hieromtrent al meer wordt ontrafeld, verdwijnt de, door het scherm heen sijpelende pijn, ietwat naar de achtergrond. De symboliek is schitterend, er wordt uitstekend geacteerd en de film maakt, ondanks het geforceerde en gemakkelijke eindshot, impact.

Zeer goed.

Tegenstrijdig.

Dat zijn mijn gevoelens voor deze film. Want het verhaaltje is uiterst moralistisch, voorspelbaar en flauw. Zeker voor kinderen boven de twaalf, laat staan volwasenen.

Maar... De beelden zijn, mijns inziens, schitterend. De animaties zijn echt leuk en het kleurgebruik is erg goed. Natuurlijk kan dit nooit op tegen 'A Bug's Life' qua animatie-stijl, maar de makers van Antz mogen zich achter de oren krabben. Alhoewel, we zijn weer wat verder in de toekomst inmiddels.

Houden we dus een filmpje over dat er wonderschoon uitziet, met een minder mooie binnenkant.

Twee sterretjes, want de binnenkant blijft altijd belangrijker.

P.S. De BluRay heeft een briljante beeldkwaliteit. Chapeaux!

Volwassen factoren.

De korte speelduur werkt absoluut in het voordeel van deze jeugdfilm over een jonge superheld a la Spiderman. Toch is vooral het ontbreken van voldoende humor en andere aantrekkelijke factoren voor volwassenen hetgeen wat de film belemmert. De kleintjes zullen tevreden zijn, maar het hip gebrachte verhaaltje weet het niveau van het aardige begin niet vast te houden en had wel wat meer fun mogen hebben. Qua toon wordt er sowieso wat af geschommeld.

Redelijk.

Disturbing.

Lees geen synopsis en bekijk geen trailer. Vermijd de genre-aanduiding en laat deze nachtmerrie over je heen komen.

Tarkovsky zal vast trots zijn, vanaf zijn wolk...

Zeer goed.

Kaarsrechte Corbijn.

Een intiem portret van beeldkunstenaar Anton Corbijn, bekend van zijn vele vreemde foto's van beroemdheden, legendarische videoclips en inmiddels ook speelfilms. Een intiem portret, maar niet helemaal. Want ondanks de titel laat Corbijn, net als in de documentaire van 2000, zich niet binnenstebuiten keren. Behalve tegen het einde. Daarvoor is het vooral een interessant schuren aan de oppervlakte, dat enigszins wordt afgeleid door zijn bewogen daginvullingen.

Voor de goed oplettende kijker gebeurt er echter wel iets onder het stoïcijnse oppervlak van deze fantastische fotograaf. Zo legt hij zelf al menigmaal de link tussen zijn religieuze achtergrond en het daaruit voortvloeiende kleven aan misère en de dood. Het hoorde tenslotte bij het domineesbestaan en is zodoende prominent in zijn werk aanwezig. Meestal subtiel. Want emoties vertonen doet Corbijn niet graag, zelfs tijdens het vliegen probeert hij verkrampt te rusten. Onzichtbaar ingespannen, lijkt het.

Soms komt er een letterlijk verdwaalde artiest, zoals de door twee dames geflankeerde Lou Reed, voorbij die even iets wil zeggen met het woordje fuck erin. Een woord dat Anton zelden bezigt. Je ziet hem zichzelf continu wegcijferen ten behoeve van die alles opslokkende ego's die vastgelegd moeten worden. Fuck you, moet hij haast wel stiekem denken. Lou Reed, Metallica, allemaal kennen ze de Nederlander en willen ze dat iedereen het weet. Corbijn glimlacht vermoeid.

Bono is mettertijd zelfs zijn vriend geworden. Omdat de frontman van U2 de fotograaf waarschijnlijk beter kent dan menigeen probeert hij grinnikend de sfeer te verlichten. Hij weet namelijk met gemak een glimlach om Corbijns lippen te toveren. Voordat de kunstenaar weer verder afdwaalt naar het volgende briljante shot. Altijd bezig, altijd denkend.

Ondanks die humor lijkt de vrolijkheid niet echt vaak aanwezig in Corbijns leven. Al liggend op zijn bank zegt hij: Ik ben vaker gelukkig dan ongelukkig. De filmmaakster doet echter niets met deze veelzeggende opmerking. Zoals ze wel vaker kansen laat liggen en de eventuele depressieve onderlaag het liefste niet wil kennen. Zelfs niet wanneer hij refereert aan de psychiater.

Je ziet Corbijn bijna letterlijk zijn levensvraag en doel herprogrammeren onder een verstarde grimas, wanneer zijn inmiddels aftakelende moeder hem openhartig meldt dat ze eigenlijk op iemand anders dan papa verliefd was. Met die ander wilde ze oud worden. Het is een gênant moment. Mede omdat Corbijn waarschijnlijk de man heeft gekend. Hij stelt voor de zekerheid toch nog maar de vraag of ze wel gelukkig was met papa. Ontroerend mooi, maar verkrampt.

Als Corbijn dan tegen het einde heel eventjes de sluier oplicht en vertelt dat hij het moeilijk vindt om de diepte in te gaan met mensen en de regisseuse vraagt waarom, wordt het hem eigenlijk te heet onder de voeten. Hij vlucht letterlijk weg van het oog van de camera. Diezelfde camera met wie hij zo een liefdevolle relatie heeft, zolang hij maar van hem af staat gericht. Het laatste kwartier emoties trekt met terugwerkende kracht deze docu kaarsrecht.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Bovengemiddelde animatiefilm die ondanks de aanwezigheid van Allen het niet haalt bij de grote concurrent A Bug's Life. Toch knap gedaan. Hier begon waarschijnlijk de echte concurrentiestrijd tussen de verschillende animatiestudio's: Finding Nemo vs Shark Tale was nog schaamtelozer vanwege het grotere tijdsverschil in release.

Dwaas duo.

Een ontzettend grappige maar eveneens pijnlijke documentaire over de downs van een band die het nooit werd, ondanks de gunstige voortekenen. Een ieder die dit gezien heeft, gunt ze het alsnog ondanks de naïviteit van de rockers. Op karakter zouden deze heren toch op zijn minst een klein hitje moeten kunnen scoren in metaallovend land. Niets is minder waar, maar het maakt de film er wel een stuk vermakelijker op. Als kijker voel je bijna plaatsvervangende schaamte wanneer het duo de ene dwaze actie na de andere begaat. Eerlijk zijn ze in elk geval wel en uiterst sympathiek.

Zeer goed.

Deze iets te hippe film ontkomt niet aan clichématigheid, ondanks dat e.e.a. met veel vaart is geschoten. De aanwezigheid van Pacino maakt een hoop goed. Redelijk.

Dit vervolg op Every Wich Way But Loose is een vermakelijke en bovengemiddelde aktie-komedie met een lekker cynische Eastwood en zijn aap.

Prachtig en sfeervol oorlogsdrama met een meesterlijke Sheen (de man kreeg op de set een hartaanval) en een bizarre Brando. Inmiddels een klassieker. Zeer goed.

Avontuurlijke aktiefilm van Gibson. Er zit een aardig tempo in de film en de acteerprestaties zijn uitstekend. Toch wordt er vaak het clichématige pad aangehouden. Goed.

Ondanks de voorspelbaarheid, is dit een prettig te pruimen film. Misschien ietwat langdradig maar ook spannend met uitstekend acteerwerk, Goed.

Found footage.

Deze semi-documentaire lift mee op het succes van de aloude 'found footage'-filmpjes. Geen gek idee, omdat men binnen het subgenre nog niet eerder in de ruimte was beland. Een en ander begint best aardig, maar halverwege is de rek er wel enigszins uit. Met name wanneer voorspelbaarheid de overhand neemt en de spanning, ondanks alle hysterische ontwikkelingen, bijna volledig wegebt.

Toch is de spanningsopbouw in orde en kent de film een aantal creepy momenten. Qua filtertjes en dergelijke ziet het er enigszins authentiek uit, maar de hoeveelheid camera's komen niet altijd ten goede aan het realistische karakter. Sinds debutant Cannibal Holocaust via 84C MoPic naar de bekendste, The Blair Witch Project, moeten we concluderen dat er hoogstwaarschijnlijk nog genoeg 'gevonden' zal worden.

Redelijk.

Vermakelijke western volgens het boekje.

Harris met zijn granieten kop en de gedistingeerde Mortensen vormen een aardig duo. Nergens wordt het niveau van een gemiddelde Eastwood gehaald, maar e.e.a. is wel vermakelijk en onderhoudend, ondanks het aan elkaar geflanste einde.

Goed.

Posterpersonages.

Wegzakkend in de grote berg van aanbod weet The Apparition geen verschil te maken in horrorland. De poster is prachtig maar de personages weten amper te boeien. Een enkele scène kent een klein schrikmomentje, maar het houdt absoluut niet over. Echt gegriezeld wordt er namelijk niet, ondanks een enigszins originele invalshoek.

Doorsnee.

Mooie plaatjes.

Dit visuele feestje voor de ogen kent een aardig verhaal en leuke actiescenes. Niets hoogdravends maar wel erg mooi om te zien. Vooral met de BR op de FHD, zie je hoe adembenemend gaaf. Op naar deel 1.

Goed.

Vergezochte slasher.

Dit typische tachtiger jaren horrorfilmpje dankt zijn klassiekerstatus voornamelijk aan het einde. Dat is tevens hetgeen waarmee de flick zich het best doet onderscheiden van andere slashers. Toch zal niet iedereen de uitkomst waarderen. Dit vanwege enige vergezochtheid en het gegeven dat menig kijker zich bekocht zal voelen.

Goed.

Vermakelijke King-verfilming met uitstekende cast en een prima verhaaltje. Soms een beetje voorspelbaar maar enigszins origineel. Goed.

Knipogende comic.

Als de intro wordt aangevangen met de inmiddels volledig geplastificeerde Nicole Kidman, kun je er als kijker een hard hoofd in hebben. Helemaal als Temuera Morrison met iets te opvallende pruik haar jolige love interest is. Twee vijftigers die een kindje gaan krijgen, waarom ook niet? Het doet in elk geval afdwingen dat je hier vooral de lol van moet gaan inzien. En zolang je dat doet kun je inderdaad weinig builen vallen aan Aquaman. Sterker nog, wat volgt is ontzettend vermakelijk en een fijne opsteker na het tegenvallende Justice League. De film biedt volop entertainment.

Niet alleen zijn er knipogen naar de fans van regisseur Wan maar ook naar de comics. De film neemt zichzelf gelukkig nergens echt serieus. Dat de filmmaker zich - naar eigen zeggen - liet inspireren door o.a. Romancing the Stone, is dan ook geen verrassing. Amber Heard en Jason Momoa vormen een leuk duo en de avontuurlijke insteek doet de film goed. Patrick Wilson en Yahya Abdul-Mateen II zijn prima bad guys. De onderwaterscènes zijn spectaculair (aanbeveling is om dit in 3D te gaan zien) en het tempo ligt dusdanig hoog dat de lange speelduur onopgemerkt blijft.

***½

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Spannende spinnen.

Ondanks de cliché's is deze komische griezelfilm allesbehalve vervelend. Vermakelijkheid troef al wordt het niveau nergens écht meesterlijk. Met name Goodman steelt de show. Aan deze film val je je geen buil.

Goed.

Vriendelijk frauduleus.

Na het verschrikkelijke 'The Double' keert Richard Gere terug in een film die wél steek houdt. Arbitrage is een solide thriller die doet denken aan ouder werk van de acteur, maar die een ietwat recenter thema aansnijdt: de huidige commerciële crisis. Gere speelt een gladde, vriendelijke miljonair die zijn bedrijf kunstmatig in leven houdt, evenals zijn huwelijk met Susan Sarandon. Hij zet een prima prestatie neer waarbij de kijker zich continu afvraagt hoe ver hij bereid is te gaan voor zijn bedrijf.

Wanneer hij moreel nog verder verzaakt en zelfs in zijn liefdesleven voor eigen gewin handelt, komt bloedhond Tim Roth achter hem aan als zijn persoonlijke geweten. Al blijkt ook hij de wet niet zo nauw te nemen. De vraag is dan ook waar debuterend regisseur Jarecki naartoe wil, al is het eindresultaat voldoende. De sympathie voor Gere blijft, ondanks zijn frauduleus handelen, als hij onder druk wordt gezet vanuit elke hoek. Dat is knap want eigenlijk is hij een sociopaat pur sang.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Matige mix.

Een beperkt budget hoeft lang niet altijd te betekenen dat een film tegenvalt. Het zou de creativiteit zelfs ten goede kunnen komen. Dat is bij Archenemy helaas slechts ten dele het geval. Zo is het ontzettend leuk dat de makers hebben gekozen voor een mix met animatie op het moment dat de special effects zouden kunnen worden ingezet. Geen goedkope CGI maar cartoonachtige taferelen dus. Lef kan de makers daar niet ontzegd worden.

Helaas kiest men verder voor een veiliger koers en weet het verhaal ook weinig indruk te maken. Soms is een film zo voorspelbaar dat het vervelend wordt, en hier is dat helaas een beetje het geval. Er zitten een paar aardige scènes in, maar het overgrote deel van Archenemy blinkt niet uit in originaliteit en weet weinig indruk te maken. Wat rest is de zoveelste matige superheldenfilm waarbij men het net even anders aanpakt, maar daar niet in slaagt.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Vechtverf.

Een zeer standaard en goedkoop ogend werkje met veteraan Jackson, die op de automatische piloot als enige voor nog wat schmierend vermaak weet te zorgen. De rest van de cast stelt teleur en de vele vechtscènes komen niet goed uit de verf. Het meest mislukte aan dit 13-in-1-dozijn-werkje is het lachwekkende verloop van het verder voorspelbare verhaaltje.

Doorsnee.

Mystiek masochisme.

Arezo trekt ongehaast en mysterieus voorbij aan de wellicht nietsvermoedende kijker. Want waar gaat dit heen? Het is bij deze debuutfilm van Wiam Al-Zabari meer de reis er naar toe dan de eindbestemming. Op ingetogen wijze wordt het verhaal verteld van een jonge vrouw van Iraanse komaf, die lijkt te vechten met haar innerlijke demonen. Even stilzwijgend als de film zelf. Steriel, met kunstzinnige close-ups, haast zwart-wit geschoten. Niet kleurloos, maar allesbehalve bont.

De mooie beelden zouden bijna het onderliggende drama maskeren. Maar telkens keert de pijn letterlijk terug in beeld. Een werkelijk prachtig liedje doorbreekt de spanning aan het oppervlakte tijdelijk, maar het zijn vooral de masochistische taferelen die sfeerbepalend zijn. Het mooie aan Arzo is dat je als kijker zelf het verhaal mag invullen. Dat is tevens ook het manco aan de film, omdat je als kijker toch graag een klein beetje meer de tip van de sluier zou hebben zien opgelicht.

Redelijk.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Vergeten verhaal.

Een degelijk in elkaar gestoken film is Argo wel geworden. Vakkundig vervaardigd en voorzien van prima acteerprestaties. Alan Arkin en John Goodman zorgen voor een welkome lichte noot en het laatste half uurtje is zenuwslopend. Althans, voor een ieder die het vergeten verhaal rondom een geheime reddingsoperatie in het vijandelijke Iran van 1980 nog niet kende. En dat zullen er veel zijn. Heel veel, want het was de Amerikaanse overheid er alles aan gelegen om dit zo lang mogelijk buiten de geschiedenisboekjes te houden.

De grote vraag is natuurlijk of Argo terecht de Oscars binnen sleepte. Drie Academy Awards vielen de politieke thriller ten deel, waaronder die voor beste film. Amerikaans oorlogssentiment doet het nu eenmaal goed in filmland. Toch mag men zich afvragen of Argo nu wel zo’n sterke film is. Affleck herpakt zich keurig na het tegenvallende ‘The Town’ na zijn sterke debuut met ‘Gone Baby Gone’, maar is dat voldoende om Oscars in de wacht te slepen? De mise-en-scène is uitstekend, maar verder is het vreemd de film als geheel zo te kwalificeren. Gewoon goed is accurater.

De Blu-ray van Argo zal, i.t.t. de DVD, voorzien van een extended cut verschijnen.

Goed.

Met dank aan Warner Home Video voor het recensie-exemplaar.

Onderhoudende Disneyclassic met een aardig verhaaltje en een lekkere soundtrack. Niet de beste maar wel vermakelijk. Redelijk.

Viva VHS!

Een alleraardigste actiecomedy met Parks, die eigenlijk de uiterlijke kenmerken van een held ontbeert. Alsmede de innerlijke. Dit levert hilarische taferelen op die lang niet altijd zo bedoeld zijn maar wel naar meer doen smaken. Zo probeert de agent continu zijn lesbische partner te ‘bekeren’.

De ene scène is vaak nog fouter dan de ander, maar voor een ieder die het betere B-circuit graag mag afrijden wacht een onderhoudende en leuke eighties-flick waarin het verhaal ondergeschikt is aan de belachelijke, maar werkende uitvoering.

Goed.

Prettige romcom.

Vooral vanwege enige originaliteit in het verhaaltje, en een aantal leuke dialogen. Echt goede grappen liggen niet voor handen.

Ondanks de lichte dosis drama slaat de balans nergens naar door en kijkt e.e.a. makkelijk weg. De cast is sterk, en na een ietwat zwalkend begin krijgt de film wat meer vorm.

Goed.

Suspensevolle thriller die helaas een beetje voorspelbaar is. Toch wordt de spanning prima opgebouwd en zijn de vertolkingen uitstekend. Goed.