Opinions

Tsja.

En weer een videootje verder. Niets verkeerds, maar ook niets bijzonders. Cage en Jackson zitten leuk in hun rol, maar het verhaal werkt niet echt mee. Clichématige voorspelbaarheid, enfin u kent het wel. Toch bevat de film een paar leuke grapjes.

Twee sterretjes voor het duo.

Vervelende flashback

De Filippijnse regisseur Yuzna was in de jaren tachtig verantwoordelijk voor menig bloederig werkje. Boven het B-niveau kwam hij niet uit, maar hij stond vaak aan de wieg van goor vermaak dat door de loop der tijden tot cult verwerd. Mede als producer en vaak garant staande voor smerigheid. De laatste jaren kende hij eigenlijk amper nog commercieel of artistiek succes. Desondanks stak de Nederlandse producer San Fu Maltha geld in dit project.

Heden ten dage is, na een kleine opleving in de jaren negentig met de twee Dentistfilms, er weinig over van de vreugde die toch wel van zijn werk afspatte, ondanks alle manco’s. Het is alsof de tijd heeft stilgestaan en de kijker middels een flashback terechtkomt in een film die, mits deze enkele decennia geleden was geschoten, minder vervelend zou zijn geweest om nu te moeten aanschouwen. Want dit kan tegenwoordig echt niet meer, zo zwak.

Het 3D biedt nog wat fun, maar de gorigheid varieert van redelijk tot slecht. Wat echter het meest de tenen doet krom trekken zijn de abominabele acteerprestaties. De Nederlandse hoofdrolspeelster Fassaert bakt er weinig van, maar ook Paré is niet om aan te zien. De accenten zijn hilarisch en bieden als quiz – wie komt waar vandaan – nog enige vorm van vermaak. Met uitzondering van het camerawerk stelt deze film eigenlijk in alles teleur.

Of Yuzna een zak met geld als enige drijfveer had is onduidelijk, maar zijn regie zuigt aan alle kanten. Alsof hij, na een enigszins aardig begin, de hoop opgaf toen hij doorkreeg dat dit een rotklus zou gaan worden. Je vraagt je af hoe sommige scènes überhaupt een screening hebben overleefd en in het eindproduct zijn beland. Dit had ook van het nare The Asylum of Syfy kunnen komen. De van Piranha 3D gejatte videohoes ten spijt; gewoon overslaan.

Matig.

Kicks deel 2.

Maar dan nèt niet. Niet dat Kicks een feest was oid. Ook hier worden de multiculti-vooroordeeltjes wederom gepresenteerd alsof het lucht betreft. En wederom moeten de verschillende verhaallijnen elkaar ontmoeten. Niet zo'n origineel concept.

Daarnaast zijn sommige plotjes niet echt de moeite waard of bijna vervelend. Het hoofdpoltje weet ook al niet te overtuigen, sommige aardige scenes en een handvol leuke shots ten spijt.

Echt slecht wordt het ook niet, al vind ik persoonlijk Tomei niet zo heel sterk. En blijft het jammer dat de verhaaltjes niet goed worden uitgewerkt. E.e.a. blijft wat aan de oppervlakte hangen en door de ietwat platte characters is er weinig betrokkenheid bij de kijker. Nijholt is overigens volledig misplaatst.

Redelijk.

Madsens monoloog.

Een behoorlijk amateuristisch wanproduct dat vrijwel nergens weet te boeien. Het enig pluspuntje aan de film is een akelig kort bijrolletje van de improviserende Madsen, die een lekker vage monoloog houdt. Wat verder vooral opvalt zijn de slechte acteerprestaties en belachelijke actiescènes.

Slecht.

Knipogende cameo's.

Van de acteerprestaties hoeft Amsterdamned het niet te hebben, want die zijn met enige regelmaat onbedoeld lachwekkend. Maar het vermakelijkheidsgehalte is wederom hoog wanneer Maas opnieuw een griezelfilm met Huub Stapel presenteert. Al ligt hier meer de nadruk op actie en avontuur dan op thriller. De beroemde achtervolging door de grachten is kostelijk, inclusief de knipogende cameo's van Simon van Collem en Haanstra met zijn fanfare.

Goed.

Aardig poging.

Iets mindere uitvoering. Alles hangt toch wel een beetje als zand aan elkaar. Neemt niet weg dat ik het eerste filmpje, ondanks de voorspelbaarheid wel vermakelijk vond. Vond het verhaaltje met de retard al weer iets minder voorspelbaar en ook geinig. De kijkdoos-muis was eveneens leuk. Voor de rest een hoop cliché's en leentjebuur.

Als e.e.a. wat ingenieuzer verweven zou zijn en de overbodige meuk weggeknipt, wie weet..

Redelijk.

Vermakelijke B-pulp met A-cast.

Van die A-cast valt overigens niet zo heel erg veel te verwachten. Evenmin van het verhaal. E.e.a. komt dan wel weer prima samen in een uiterst dom maar prettig huwelijk dat met de twee verplichte en écht verschrikkelijke vervolgen, te laat aan een einde kwam.

Een gillende slang, een Voight die flirt met Lopez, Cube die norser dan nors is en CGI die uit een N64 lijkt te komen, het zit er allemaal in. Evenals humor, bedoeld en onbedoeld. Bij deze film werkt het allemaal.

Goed.

Waar Analyze This een bijzonder grappige comedy was, is dit vervolg helaas veel meer van hetzelfde maar dan van een niveau lager. De grappen zijn vaak niet leuk of heel erg flauw en voorspelbaar. Ramis die doorgaans goede lachfilms maakt, slaat na Bedazzled wederom de plank mis. Gemiddeld.

Grappige comedy van Ramis met een ijzersterke cast. DeNiro persifleert zijn gangsterrollen van weleer en de humor is vaak prima in orde. Het verplichte vervolg is weinig soeps. Goed.

Vreemde maar enigszins originele thriller met een uitstekende Dafoe. Dit zal niet een ieders kopje thee zijn, maar voor de oplettende kijker blijkt het verhaal redelijk boeiend en knap in elkaar gestoken. De uitwerking daarentegen is niet altijd en overal even sterk. Edoch, een voldoende is absoluut op zijn plaats. Goed.

Ex-Disney.

Dat Bluth het ook zonder de beroemde studio kon bewees hij al met NIMH en andere animatie-klassiekers. De liedjes zijn weinigzeggend, evenals de cliché-characters, maar onderhoudend is het wel en e.e.a. kan moeiteloos concurreren met de betere Disney's. Bluth is natuurlijk niet voor niets een ex-medewerker. Formulewerk pur sang, maar wel werkend.

Goed.

Spannend rechtbankdrama.

James Stewart speelt geweldig in dit sterke drama met thrillerrandjes. Cinematografisch gezien uiterst vakkundig gemaakt, met een meeslepend verhaal en spetterende interacties en dialogen. De heerlijke jazzsoundtrack brengt het stijlvolle snufje sfeer. Met dank aan Sir Duke.

Meesterlijk.

Burgundy's Blu-ray.

Een ieder die gelachen heeft om het eerste deel is aan het juiste adres bij het vervolg op Anchorman. De hilarische film over de knotsgekke nieuwslezer Ron Burgundy en zijn team van idioten krijgt na negen jaar het vervolg die het verdient, met een sequel waarin de gekte gewoon wordt voortgezet. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Dus wederom gestoorde humor van plat naar platter en van droog naar droogst. Van op het randje tot erover en van melig tot meliger. Alles komt voorbij in een lachlawine.

Will Ferrell steelt uiteraard de show als aanvoerder van het team weirdo's, waarbij Steve Carell minstens zo leuk is. Sterker nog, zijn onderonsjes met een vrouwelijke collega doen schuddebuiken van het lachen. Natuurlijk zijn er ook minpuntjes, zoals de royale speelduur en de wirwar aan zijplotjes die niet allemaal even sterk zijn. Het zal het resultaat zijn van zo lang moeten wachten. Ferrell en Carell wilden al veel eerder een vervolg maken en zelfs een deel van hun salaris hiervoor inleveren, maar het mocht niet baten.

De film, de laatste Amerikaanse 35mm-film ooit van Paramount (men gaat vanaf nu alleen nog maar digitaal te werk), wordt uitgebracht in de 'theatrical release'. De originele bioscoopversie van 113 minuten dus. Die lengte is al fors, maar de zogenaamde "Super Sized R-Rated Version" duurt met zijn 143 minuten wellicht te lang voor de doorsnee kijker en is zodoende geen gemiste kans, al was de optie voor de hardcore fans leuk geweest. Gelukkig zijn de bewuste scènes (en meer) wel los te zien via de bonus.

Wat er nog meer op de bonus-disc van de dubbele Blu-ray staat: Behind the Scenes / Previusualizations / Auditions / Benefit voor 826LA: 'Spoiler Alert' / Trailers en Deleted Scenes (naast de Extended/ Alternate Scenes dus). Op de eerste disc staan naast de film ook nog flink wat extra's: Behind the Scenes: Newsroom / 2 Gag Reels / 2 Line-O-Ramas / Cast Table Read en meer. Alles tezamen meer dan drie uur aan bonusmateriaal. De film bevat tevens een bizarre commentary track met o.a. Ferrell en Rudd.

Zeer goed.

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Heerlijke humor.

Een zeer komische film met Will Ferrell, die al zijn grappen en grollen tevoorschijn mag toveren als nieuwslezer die jaloers is op het succes van zijn vriendin. Steve Carell steelt stiekem de show, maar sowieso zitten er een aantal leuke bijrollen in de film die zorgen voor een paar pareltjes aan sketches. Er kan heerlijk gebulderd worden om de lekker flauwe, platte en bizarre humor. Inclusief een pratende hond en een versie van Starland Vocal Band's hit 'Afternoon Delight', die met gemak het origineel overtreft.

Zeer goed.

Leuke musical met de topartiesten Kelly en Sinatra in de hoofdrollen. Baanbrekend vanwege de mix met animatie. De liedjes zijn sterk. Goed.

Flauwe film.

Het origineel moet haast wel beter zijn dan dit doorsnee DTV-thrillertje, die van simpel formulewerk aan elkaar hangt maar toch opvallend domme fouten maakt. Het genre-cliché van de niet startende auto is tot daar aan toe, doch wanneer een script zo mager is dat de uitwerking niet mag mislukken vallen dit soort zaken extra op. Jammer ook, want de film begint met een best aardige en enigszins spannende eerste helft. Na een uur verzieken de plotholes en voorspelbaarheid echter het voorgaande. Efron's regie-debuut is zwak wat dat betreft.

Plotholes:

-De plotseling (waarom?) bekennende politieman tegenover Michael wordt door laatstgenoemde alleen begrepen wanneer Stephanie daarna vanuit de politieauto schreeuwt dat hij in het complot zit. Dit terwijl de agent zelf vlak daarvoor 'She can take her place' tegen Michael zegt (refererend aan de dode vriendin), op dat moment is iedereen nog rustig en weet niemand dat de agent de ontvoerder helpt. Het lijkt op een gemist montage-momentje met een zij-plot wat er nooit is gekomen o.i.d., waarbij Michael ook in het complot zou zitten. Hetgeen niet het geval is. Raar dus.

-Daarnaast zijn de scènes in de ruïne nogal goofy. Stephanie praat gewoon met haar vriendin tijdens het bevrijden. Dit terwijl de ontvoerder op enkele meters afstand zijn aggregaat onderzoekt. Dat soort ge-eikel dus.


-Ook het verstoppen achter de palen lijkt nergens naar. Wanneer de ontvoerder zich omdraait ziet hij haar niet naast de paal staan, terwijl dat vanuit dat gezichtspunt toch echt zou moeten. Had ik al dus gezegd?

Twee magere sterretjes.

Boeiende beslommeringen.

Enkel mooie plaatjes die een ietwat verstopte eco-boodschap herbergen, zijn onvoldoende om deze documentaire te redden. Het moet gezegd: de eerste vijftien minuten zijn ijzersterk en houden de aandacht voldoende vast om hoopvol te zijn. Vervolgens lijkt het of de film blijft steken in wat persoonlijke beslommeringen van fotograaf Rax, die zichtbaar plezier beleeft aan zijn contacten met de Inuit en wat andere paradijsvogels. Er wordt echter niet of nauwelijks ingegaan op de veranderende cultuur en leefomstandigheden van de eskimo's en daarom voelt de stuurloze film vooral aan als een persoonlijk beeldverslag van Rax. Een dat boeit maar af en toe ook verveelt.

Redelijk.

Zeer onderhoudende maar ietwat rommelige docu over volkszanger nummer een. Met bloed, zweet en veel tranen gefilmd. Bij vlagen komen de makers erg dichtbij hetgeen de docu ten goede komt. Goed.

Waanzinnige wraak.

Mooi vormgegeven wraakfilm, die boven de enorme hoeveelheid (sub)genregenoten uitsteekt. Dit zit hem onder andere in de puike performances, waaronder die van Choi. Hij vertolkt uitstekend een uiterst gevaarlijke gek. Het simpele plot voelt toch origineel aan, vanwege de waanzinnige wijze waarop de straf wordt voltrokken.

Zeer goed.

Bovennatuurlijke detective.

Ondanks dat TV-vader Bill Cosby niet zo blij was met Bonet's verschijning in deze sfeervolle thriller, is ze hier op haar erotische plek en doet ze menig hart sneller kloppen. Dit geldt minder voor het plot dat al vanaf de introductie van De Niro er duimendik opligt.

De zwalkende acteerprestaties van o.a. Bonet en McGhee en de vele opvallende goofs maken een en ander er niet beter op, maar het detectiveverhaaltje doet het aardig. Ook is de film, visueel gezien, erg mooi. Omdat de allerlaatste twist zich iets minder snel doet raden dan Cypre's alter-ego en vermakelijkheid nogal onderhoudt, een krappe voldoende.

Goed.

Leuk.

Maar ook niet veel meer dan dat.

Vond het verhaaltje niet zo heel erg sterk. De uitvoering desondanks wel. Zeer mooi geschoten en uiterst sfeervol. Mooie soundtrack tevens. Ook de dialogen zijn vaak erg prettig. Het einde is dan weer een beetje flauw.

Goed.

Blockbuster 2.

En zoals helaas wel vaker blijkt bij blockbusters betreft het lang niet altijd een meesterwerk. Zo ook niet hier.

Wat dan wel? Een onderhoudend kat en muisspel omgeven met een klein vleugje religie en mystiek. Voorzien van een aantal grote namen uiteraard en een bestseller als back-up.

E.e.a. hangt aan elkaar als los zand en op de twist na, zal elke Jan Lul de verloop kunnen voorspellen. Neemt niet weg dat het entertainmentgehalte leuk op niveau is en dat de film een paar spannende momenten kent. Mijns inziens niet genoeg, maar ik ben dan ook een azijnpisser als het op films aankomt. Alhoewel..

Redelijk.

Gemiddelde komedie met flauwe grappen en een zeer voorspelbaar en zoet verhaal. Zelfs Nicholson kan deze film niet redden.

Incestueuze irritaties.

Dit misdaad-drama over een criminele broer en zus is onderhoudend, maar daar is het dan ook wel zo'n beetje mee gezegd. De film is rommelig, het verhaal is slap en de zogenaamde hoofdrolspeelster moet het afleggen tegen de eigenlijke hoofdrolspeler, Bossevain. De film ontaardt al meer in chaos richting het einde en een incestueuze relatie, die de voorgaande dieptepunten nog maar eens extra accentueert, wekt voldoende irritaties op om op nog minder sympathie van de kijker te kunnen rekenen.

Onvoldoende.

Humorloos heengaan.

Het onverwachte overlijden van Robin Williams zorgt voor een vervroegde release van The Angriest Man in Brooklyn. Zo gaat dat, hoe verschrikkelijk ook. Met name de wijze waarop de ooit zo succesvolle acteur heenging is heftig. De man die menig mens aan het lachen bracht als alien Mork zag zelf helaas de humor van het aardse bestaan niet meer in. De nodige ellende was dan ook niet aan zijn deur voorbij gegaan. Van zijn klassiekers als ‘The World According to Garp’, ‘Goodmorning Vietnam’ en ‘Good Will Hunting’ naar duisterder rollen als in ‘One Hour Photo’ en ‘Insomnia’. Williams was een bijzonder getalenteerd acteur. Uiteraard heeft ook hij aan voldoende meuk meegewerkt, maar o.a. deze titels zijn zeer de moeite waard. Net als Williams zelf. Een man die bekend stond om zijn gekke stemmetjes. Een bijzondere man die wist te ontroeren tijdens het lachen. En omgekeerd. Je moet het maar kunnen.

Zijn laatste afgeronde film doet helaas een beetje te gehaast aan. Onevenwichtig ook. Een green screen waarbij je de tranen in de ogen schieten en een sowieso hele goedkope, digitale look doen de film visueel gezien geen goed. Maar Williams blijft Williams. Zelfs in een periode dat depressies hem verscheurden wist hij de rol van een man die op het punt staat dood te gaan met kolder te vervullen. Een hele klus, met name vanuit die pijnlijk actuele invalshoek. Of hoe het leven kunst wordt en andersom. Film is film, maar het proeft zuur. Met name tijdens deze laatste afgeronde klus van de acteur. Het drama ligt er wel erg dik bovenop en staat de humor in de weg. Toch weet een onderonsje met een stotterende James Earl Jones de kijker tot lachen te krijgen. Dit zijn de momenten waarop Williams schittert. Helaas neemt het opgeklopte sentiment nogal de overhand.

Redelijk.

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Oude bocht.

Want ook toentertijd zullen de mensen hier niet warm voor hebben gelopen. In de jaren 50/60 is er immers zoveel moois gemaakt binnen het SF-genre.

Dit dus niet. Want het 'filter' dat gebruikt wordt op Mars is belachelijk, evenals de SFX. Toch hoeft zoiets niet doorslaggevend te zijn om een oude film de grond in te boren. Integendeel. Maar bij dit pulpwerk omtrent een missie naar de met monsters bevolkte planeet, zuigt werkelijk alles. Het had zomaar van Ed Wood kunnen zijn.

Alhoewel, bij die laatste was het vaak zo slecht dat je er nog om kon lachen. Deze is zomogelijk nog slechter, maar vermakelijk wordt het zelfs niet om de verkeerde redenen.

Slecht.

Angstige hypnose.

Deze griezelfilm opent geweldig en is visueel gezien mooi vormgegeven. De vertolkingen zijn niet echt sterk, maar wel vermakelijk.

De lange hypnose-sequences voelen ietwat gekunsteld aan, al is het film-in-film-gegeven aardig. Ookal trapt men tegen het einde wel de flauwe open deur in.

Goed

Sijpelende suspense.

Deze 'fall' van een criminele familie, vanuit de invalshoek van een niet al te snugger neefje, is veelal de moeite waard. Sommige passages zijn echter saai en het drama komt moeilijk uit de verf vanwege de snelle introductie der characters. De dreiging die vaak door het plot sijpelt geeft de film genoeg voedingsbodem en suspense om de twee uurtjes vol te houden. Ook het acteerspel is in orde.

Goed.

Schril.

Deze zoveelste kerstanimatie wordt nergens eentje die het verschil weet te maken met de rest. De animaties zijn een beetje van TV-niveau en het verhaaltje zal, heden ten dage, enkel de allerkleinsten entertainen. De film steekt qua look schril af tegen de genregenoten van de huidige generatie. Echt slecht wordt dit standaardwerkje gelukkig niet.

Doorsnee.

Een van de betere uit het brede ouvre van Allen. Niet voor iedereen even toegankelijk. Destijds een enorm succes. Goed.