Opinions

Mooi muzikaal drama met een geniale Hulce en sterke Abraham. Destijds overladen met prijzen maar evengoed een ietwat te lange zit. Gewoon goed.

Amateuristisch.

Dat een film wordt uitgebracht en vervolgens het grote publiek vindt, betekent niet automatisch dat een en ander de moeite waard zou zijn. Zo weet menig cinefiel. Ook hier kun je je slechts afvragen wat de distributeurs moeten hebben gedacht toen de handtekeningen werden gezet. De poster ziet er uitstekend uit, maar de film zelf behoort tot het slechtste uit de wereld der cinema.

Alles wordt zeer beneden de maat in beeld gebracht onder het mom van de zogenaamd realistisch aandoende handycam en de verhaallijn is om te janken zo imbeciel. De makers hebben getracht met dit amateuristische product mee te liften op het vrijwel altijd lokkende onderwerp 'snuff', maar het live voor de camera terechtstellen van de regisseur en zijn gevolg zou ongetwijfeld meer plezier hebben opgeleverd bij de kijker.

Rommel.

Impotent.

Na het ietwat laf en door filters verneukt in beeld brengen van echte seks, proberen de makers van het zielloze en drollerige eerste deel het gewoon opnieuw. Waarom? Omdat de DVD's verkochten (met dank aan de titel in combinatie met de poster). Alle onwaarschijnlijke dialogen en resolutie-geklier ten spijt. Zelfs de ondanks de titel insinuerende zogenaamde seks die er eigenlijk niet in zat. Om van enige gegriezel o.i.d. maar helemaal te zwijgen.

Nu was in de jaren '80 een gemiddelde aflevering van De Pin-Up Club op Veronica-TV nog geiler dan dit uitgedroogde misbaksel dat aanvoelt als een doorgesnoven poging van een aan porno verslaafde handycammer die een, hoogstwaarschijnlijk door de drugs ingegeven, artistiek moment dacht te beleven en vervolgens los ging qua montage en filtertjes. In tegenstelling tot het eerste misbaksel zijn er nu in elk geval zo'n 40 seconden aan gepijp en geswaffel te beleven voor de ware liefhebber. Toch blijft de kijker met een impotent gevoel achter, want zoveel onkunde en volhardende rommel is allesbehalve opwindend. Alhoewel, de kijker zou naast de gekrompen pielemans ook wel eens behoorlijk boos kunnen zijn na net 80 minuten keihard cinematografisch te zijn verkracht.

Troep.

Consumentencamera.

Met wederom een handjevol seksscènes en een editor die welhaast beschonken moet zijn, heeft de regisseur zich ditmaal zonder enige gene laten gaan op de effectenknopjes van zijn zolderstudio met verkeerd aangesloten bekabeling. Met hallucinogenen o.i.d. in zijn mik, moet de zichzelf overschattende proleet Ryan het gevoel hebben gehad aan een kunstwerk te hebben gewerkt. Iets waarvan de kijker helaas nooit iets heeft kunnen meekrijgen. Van zwart-wit naar kleur en andersom en altijd voorzien van grain en andere door verkeerde filters veroorzaakte beeldvervuiling. Dit met de consumentencamera swingend opgenomen amateurwerkje, inclusief de verplichte pornoactrice en debiele dialogen, is namelijk tenenkrommend slecht en vrijwel in alle opzichten mislukt.

Reut.

Religieuze roots.

Niemand zal ontkennen dat Aretha Franklin een wonderschone stem had. Niemand. Ze werd in deze bijna vergeten film ondersteund door een eveneens prachtig kerkkoor en een zaal vol enthousiastelingen. En door niemand minder dan huisvriend James Cleveland, die andere gospellegende. Al zou je Aretha Franklin beter herinneren als soullegende. Want dat was ze. Ten tijde van deze film keerde ze echter terug naar haar religieuze roots en besloot ze een live plaat op te nemen in Gods huis. En dat werd inderdaad een spirituele ervaring waarbij wellicht de engelen afdaalden.

Toch is er iets eigenaardigs aan Amazing Grace. Zo mocht de film waarmee ze had ingestemd of toe had besloten, nooit het bioscooplicht zien. Regisseur Pollack kreeg de audio niet synchroon. Eveneens luidt het verhaal dat de zangeres zichzelf een gigantisch salaris had toebedeeld. Een beloning die er kennelijk niet van kwam, evenmin als de film zelf. Hoe het ware verhaal zich ontspon zullen we misschien nooit weten, maar ze besloot dat de film er vervolgens niet meer toe zou doen. Ontgoocheld zou ze alles in haar macht gebruiken om een release te voorkomen. Althans, zo doet het verhaal de ronde. Voor haar dood schijnt ze hem dan toch - met veel plezier - te hebben gezien, volgens getuigenissen.

Men zegt dat ze gedesillusioneerd was vanwege het uitblijven van de release, want ze had gehoopt dat een filmcarrière in het verschiet lag. De concertfilm had het opstapje moeten zijn. Je kunt in ieder geval niet ontkennen dat het toneelkarakter tijdens het optreden behoorlijk aanwezig is. Zijn het niet de bijna flauw vallende aanwezigen, dan is het wel eerwaarde Cleveland die tijdens de titelsong in huilen ontaardt. Daar kan vader Franklin weinig nieuws aan toevoegen, zelfs als hij nog even de loftrompet over zijn dochter, maar ook een beetje zichzelf, afsteekt. Charlie Watts en Mick Jagger slaan het allemaal gade vanaf de zijlijn en de Stones-frontman kan niets anders dan koortsachtig meeklappen.

De sfeer zit er goed in. En ook al komt Franklin wat afwezig over en lijkt het soms alsof ze met tegenzin staat te zingen, elke noot is van goud. De rondkruipende technici van de filmcrew leiden soms wat af, evenals enige prominent aanwezige concertgangers. Of eigenlijk is kerkgangers het juiste woord, want een en ander voelt meer aan als een kerkdienst, ondanks het gebrek aan preken. De liedjes spreken voor zich. Niet altijd even sterk gefilmd en soms wat rommelig, maar dat lijkt alleen maar bij te dragen aan de intieme sfeer. Alsof je er zelf bij bent, met dank aan Pollack en opvolger Elliott. Want de film kwam er toch. Amen.

***½

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Continue corruptie.

Filmmaker Mads Brügger gaat undercover in corrupt Afrika als honorair consul. Een soort eretitel die men schijnbaar voor veel geld kan kopen bij, onder anderen, een Nederlandse zakenman. Iedereen beweert legaal bezig te zijn maar meerdere malen wordt de regisseur en hoofdrolspeler van deze ontluisterende documentaire verteld dat het zo handig is om een diplomatiek paspoort te bezitten. Heel handig als je met grote bedragen ongemoeid wilt rondreizen, iets wat de gewone sterveling niet is toegestaan. Extra handig als je naar een gebied gaat waar de bloeddiamanten welig tieren en onschendbare koffertjes dus goed uitkomen. Als een ware Michael Moore manipuleert Brügger er lustig op los.

Van het kwaadwillende slag komt er nogal wat voorbij in de film. Brügger, die zich voor de gelegenheid gekleed heeft in rijlaarzen met bijbehorende nazibroek, lurkt verwend aan zijn sigaar en sluit vriendschappen met schimmige types. De een na de ander ziet dollartekens in de ogen na een ontmoeting met de geld smijtende Deen. Ondertussen grapt hij er geslaagd en minder geslaagd op los om zich vervolgens in te laten met de meest griezelige mensen, opzoek naar corruptie. Iets wat hij continu vindt. Tegelijkertijd maakt hij zich ernstig zorgen over de gevaren in het Afrikaanse land waar hij met zijn verborgen camera filmt. Gaat dat zien.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Onwaarschijnlijk onevenwichtig.

Michael Bay rijmt op ADHD. En dat is niet voor niets, zou je kunnen stellen in een flauwe bui. Want wat de hyperactieve regisseur allemaal in zijn film weet te stoppen en het tempo waarin een en ander gebeurt, doet enigszins vermoeien of zelfs volledig afleiden. Kortom, het is soms allemaal te veel van het goed (of slechte).

Ondanks dat enige zelfbevlekking hem niet vreemd is en hij trots The Rock nog even noemt middels zijn acteurs, wordt het niveau van de comeback van Sean Connery nergens gehaald. Waar 13 Hours en 6 Underground nog sterk waren in drama en humor maar bovenal actie, is het in Ambulance vooral de combi die een en ander nekt.

Waar een en ander best vermakelijk begint, loopt het verderop in de film al meer spaak als humor en drama elkander onevenwichtig beginnen af te wisselen. De concentratieboog bij de kijker moet dan inmiddels ook op knappen staan, want de filmmaker gaat maar door en door. Er zijn echter te vaak momenten dat het zo onwaarschijnlijk wordt dat je het gevoel hebt naar The A-Team zit te kijken. Helaas ook met bijbehorend niveau.

De dubbele moraal is werkelijk tenenkrommend, hoe goedbedoeld ook. Gyllenhaal is degene die een en ander draagt maar tegelijkertijd bijna doet instorten met zijn labiele character. Je hebt soms het vermoeden dat er wat af geïmproviseerd wordt omdat de eigenlijke hoofdrol is weggelegd voor alle bommen en granaten. Toegeven, Bay weet hoe je het in beeld brengt. De inhoud lijkt echter vergeten.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Moralistische misdadigers.

Dat regisseur Layton een documentaire kan maken, weten we sinds zijn sterke debuut. Ook hier bouwt hij alles goed op, maar de genremix die hij er dit keer van maakt - een misdaaddrama met een vleugje docu - werkt lang niet altijd. Dat komt omdat je om de haverklap wordt getrakteerd op interviews met de echte hoofdrolspelers die dit waargebeurde drama kennelijk kracht moeten bijzetten, maar er juist de vaart uit halen en weinig toevoegen.

Wat rest is een ietwat saai doch realistisch verteld verhaal, waarin een aantal jongens besluit de dagelijkse sleur te doorbreken door een niet al te ingewikkelde maar spannende overval te plegen. Wegens gewetensbezwaren valt dit echter niet mee. Juist deze invalshoek redt de film deels, maar het blijft onduidelijk welke kant American Animals op wil. De moralistische ondertoon begint op een gegeven moment namelijk een beetje tegen zich te keren.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Mooi gefilmd drama dat het vooral van de uitstekende acteerprestaties en bijzondere sfeer moet hebben. Goed.

Vermakelijke misdaadfilm die ietwat overgewaardeerd wordt maar absoluut onderhoudend is. Met name Crowe steelt de show in deze variant op de bekende maffiafilms. Goed.

Mislukte film in vele opzichten. De film is o.a. rommelig en langdradig. Werd destijds een zeer groot succes puur en alleen vanwege Gere, hét sexsymbool van die tijd. Gemiddeld.

Soms onbegrepen drama dat helaas te vaak om verkeerde redenen populair is geworden. Wonderschoon en zéér sterk. Een eigentijds meesterwerk.

Herzien.

Het was zeker 10 jaar geleden dat ik hem voor 't laatst had gezien en dus weer eens tijd om hem uit de kast te trekken.

Toch wel een beetje minder helaas. Ik ben het eens met The One Ring dat het verhaal idd het zwakke punt is. Nu is zo'n verhaal bij dit soort musicals wel vaker ondergeschikt aan de nummers en het dansen, maar toch. Hier wordt het zelfs een klein beetje irritant.

Waar af en toe herzien allemaal wel niet goed voor is. Van zeer goed stap ik af, blijft toch nog een goede musical over.

Komische knipoog.

Onderhoudende horrorfilm die voorzien is van een welkome knipoog. Tegen het einde wordt het echter allemaal iets te dramatische en stuurloos. Dat is jammer, want hier had duidelijk meer in gezeten. De performances zijn puik en met name de zieke wereld der plastische chirurgie en andere onnodige lichaamsveranderingen wordt hier griezelig uitgemeten. Dat zorgt tevens voor de komische noot.

Goed.

Zonder knipoog.

In de jaren tachtig werd in de plakkerige Cannontheaters de Japanse ninja nieuw leven ingeblazen. Door Menahem Golan hoogstpersoonlijk en met veel succes. Zo ontstond een geheel nieuw en overstelpt subgenre, waarbij knutselregisseurs als Godfrey Ho dankbaar mislukte filmavonturen alsnog tot videovoer omtoverden. Veel ninja-voer was namelijk zo slecht dat het nooit de duisternis van de bioscoopzaal zou halen, laat staan het daglicht zou zien. Al was het feit dat een film wel in de cinema's arriveerde geen garantie voor een deugdelijk product.

Veel mislukkingen dus. Dat was bij de ervaren Firstenberg niet het geval, want deze film kende een heuse theaterrelease die goed werd ontvangen. Met maar liefst 4 vervolgen in het kielzog. De regisseur was niet voor niets verantwoordelijk voor eerdere 'filmsuccessen' op het gebied van de gemaskerde moordenaars. Desondanks is dit een van de mindere delen, omdat regisseur Firstenberg de film zonder knipoog met het publiek deelt en de weinig charismatische Dudikoff een goede vechttechniek ontbeert. Gelukkig maakt eeuwige sidekick James een hoop goed.

Doorsnee.

Onbedoeld lachen.

Wederom van de hand van B-regisseur Firstenberg komt dit vervolg op het eerdere succes uit de beruchte Cannonkoker. Opnieuw met Dudikoff, die na dit deel tijdelijk zou afhaken, en de zwarte spierbundel met paardengebit: Steve James. De vuilbekkende vechtmachine die graag middels zijn ogen en overdreven gezichtsuitdrukkingen acteert, had niet misstaan in de 'stomme cinema'.

Net als in deel 1 is laatstgenoemde de voornaamste reden om deze film uit te kijken, want als eeuwige sidekick zorgt hij tenminste nog voor een enigszins goedbedoelde knipoog. Tevens beheerst hij ietwat betere knoktechnieken dan de eigenlijke held. Het script stelt ook hier geen fluit voor, maar de onbedoeld hilarische actie trekt een hoop recht. Lachen om de verkeerde redenen dus.

Doorsnee.

James' laatste.

Het avonturengehalte ligt weer hoog in deze derde uit de Cannon-reeks. Dudikoff werd ingeruild voor Bradley en het script lijkt wederom eentje die misschien wel net gered is van de papierversnipperaar. Ook hier is de veel te vroeg gestorven sidekick James de betere knokker en tevens welkome afleider met geinige oneliners.

Eigenlijk is deze actiefilm te dom voor woorden, maar tevens weer eens zo’n zeldzaam voorbeeld van ‘zo slecht dat het soms leuk wordt..’. Het zou helaas het laatste deel met James zijn en Dudikoff zou in deel 4 tijdelijk terugkeren. Toch is dit deel vermakelijker dan bijvoorbeeld deel 1. Om de verkeerde redenen wellicht, maar ach..

Doorsnee.

C-film.

Het vierde deel uit de beruchte ninja-reeks van weleer doet hoogstens terug verlangen naar het Cannonlogo en de daarbij behorende theaters en videocassettes. Altijd garant staand voor het gewelddadige B-werk uit de krochten van cinemaland. Terend op een aantal bekende namen, maar vooral andere succesfilms plagiërend en weinig opzienbarend actiemateriaal recyclend. Toptitels als The Exterminator en de klassieker Cobra voorop. Golan & Globus wisten het wel.

Maar een Stallone of zelfs Norris wordt hier uiteraard met node gemist. Toch bleek de wisseling van de wacht waarmee Dudikoff werd vervangen voor Bradley geen slechte keus. In dit deel komt de originele ninja helaas weer om de hoek kijken. Inclusief zijn immer opvallende stuntdouble, die voor het gemak ook maar eens alle vechtscènes doet. Oude tijden herleven en het besef dat smaken onderhevig zijn aan de tijd blijkt een feit. Vroeger was de Amerikaanse ninja cool. Nu niet meer.

Twee werpsterretjes.

Bijna goed..

Het meest vermakelijk deel uit deze ‘beroemde’ Cannon-serie is ongetwijfeld dit vijfde. Uiteraard om alle verkeerde redenen, maar dan wel met uitzondering van de vechtsscènes. Die waren namelijk in elk deel ruk (behalve als Steve James a la Bud Spencer mocht krachtpatsen), maar worden nu geheel onverwacht redelijk in beeld gebracht. Het verhaal is echter volstrekt belachelijk en de cast is beneden alle peil. Een en ander gaat echter zo over de top dat dit een zeer zeldzaam voorbeeld is van een film die zo slecht is, dat hij bijna goed wordt..

Redelijk.

Ondanks de stortvloed aan grappen en de enorme hype, blijft dit een standaard lachfilmpje met een paar goede maar meer flauwe grappen. Gemiddeld.

Bovengemiddelde horror. Het op dezelfde character losjes gebaseerde Dexter is vele malen beter maar verschilt dan ook nogal van invalshoek. Beetje te stijlistisch en ook rommelig om een echte topper te zijn maar zeer zeker goed genoeg om te aanschouwen. Het verschrikkelijke vervolg direct vermijden.

Herzien, halfje erbij. Vermaak boven gedateerdheid. Net iets meer dan redelijk. Gewoonweg drie-sterren-goed. Enjoy..

De humor van de klassieker An American Werewolf In London ontbreekt in deze vermakelijke maar gemiddelde horror sequel.

Arty western.

De Nederlandse regisseur schiet schitterende plaatjes van een vrij standaard misdaadverhaal, met een scheutje western. Arthouse is het niet, maar het riekt er nogal naar en dus wordt alle tijd genomen. Corbijn maakt nog een klein grapje naar zichzelf met Muskee tijdens de aftiteling, doch veel meer dan zeer mooi gefilmde degelijkheid is het eindresultaat niet geworden. Soms is dat echter al een verademing in cinemaland.

Goed.

Schmierende Steiger.

Een onderhoudende, te lang durende en rommelige spookhuisfilm die het enigszins verliest ten opzichte van zijn genregenoten. Ondanks zijn beroemde status. Het repetitieve camerawerk is keurig en de griezelige sfeer draagt ook bij aan een iets boven het gemiddelde uitstekende cliché-horror. Het zijplotje met Steiger, die het begrip schmieren een nieuwe impuls geeft, komt totaal niet uit de verf. Ook Brolin is op zijn minst wisselvallig en Kidder, die zich hier uiterlijk presenteert als een soort Pippi Langkous, voldoet vaak beter als gedwee slachtvee.

De rukkende remake dient men te vermijden.

Redelijk.

Nogal matte horrorfilm die enorm voorspelbaar, maar vooral niet spannend is. Naast het clichématige verhaal is deze remake ook nog eens doorspekt met niet al te beste acteerprestaties. Deze kun je rustig overslaan. Matigheid troef.

Vreemd vervolg.

Het vervolg op de beroemde spookhuisfilm is allesbehalve interessant. Naast een vreemd incestueus onderonsje dat griezeliger voor de kijker is dan het huis zelf, blijft er niets opzienbarends over. De met verschillende genres flirtende film lijkt ook nog eens veel te lang te duren.

Matig.

Karig klad.

Na een enigszins aardig begin zit de klad er al snel in. Ook een nieuwe generatie, een flat en wat onsamenhangend geneuzel - wat moet refereren aan het originele verhaal - weet niet te vermaken. Zelfs niet als pulp. Ook blaxploitation-ster Roundtree voegt bar weinig toe aan dit zoveelste belachelijke deel uit de ellenlange horrorreeks, waarin de gore karig gezaaid is.

Matig.

Analoge Amma.

Een documentaire over muzikante Sigridur, de in IJsland woonachtige bejaarde, die na haar 71e jaar begon met musiceren. En op te nemen. Met behulp van het in één blok gegoten stereotorentje met het onvermijdelijke dubbele cassettedeck. In razend tempo nog wel, want dat Grandma (Amma) Lo-Fi een productieve laatbloeier was, moge duidelijk zijn. En niet in hi-fi dus, daarvoor was de hoeveelheid analoge ruis iets te hoog. Des te meer sfeervol.

Het duurde niet lang voordat 'Amma' uitgroeide tot een ware cultartiest. Ten tijde van deze docu is Sigridur rond de 80 jaar oud en nog steeds vertelt ze vol enthousiasme over haar nieuwste album en de daarbij passende keyboard-riedeltjes. Deze grootmoeder straalt pure passie uit. Voor muziek, maar ze lijkt sowieso het hele leven te omarmen. Blij wordt je van haar. En stil. Want waarom doet ze dit? Het antwoord is simpel: omdat ze er zelf zo ontzettend blij van wordt.

Dit portret over de bijzondere vrouw en haar artistieke bezigheden (ze is ook dol op het maken van collages) laat een prettige smaak na in de mond. Wat een fantastisch mens is deze oma, bruisend van levensvreugde. Je kunt de makers hoogstens een lofzang verwijten, maar een beetje eenzijdigheid kan geen kwaad en artiesten mogen best geroemd worden. Het liefst in een kunstzinnig jasje, de lading dekkend. En zo geschiede, geheel terecht.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Prachtige film die langzaam de kijker naar binnen zuigt. Ingenieuze verhaallijnen en een schitterende cast tillen dit werk naar het niveau van een meesterwerk.