Opinions

Lastig om een film op waarde te beoordelen als je al achtentwintig jaar niet meer tot de doelgroep behoort.'Nijntje de Film' (2013) doet dan ook geen concessies om de volwassen kijker te plezieren. Geen verborgen grapjes. Geen actie en sensatie. Veel herhaling en simpele plotlijntjes. Veel zemelige liedjes over de handelingen die de personages op dat moment aan het doen zijn. Soms ook van die vervelende zoekspelletjes waarmee ook 'Dora the Explorer' het kleine grut aanspoort om mee te tellen of te zoeken. Al werkt het themaliedje 'ga met ons mee en zoek de schat' bijzonder aanstekelijk, zeker ook omdat de dialogen vaak niet verder komen dan 'het is een krokodil' en 'het is een kameel'.

Het enige wat ik deze productie 'serieus' aanreken is dat het geen recht doet aan het authentieke van Dick Bruna. Wat mjk87 ook al aangeeft: de frisse, speelse stop motion maakt het meer tot een eigen iets dan dat het de kracht van zijn eenvoudige tekenstijl laat zien. Nijntje gaat over echte kinderen in de echte wereld, dat ze konijntjes en biggetjes zijn is maar bijzaak. Hier zijn het toch vooral pratende dieren in een fantasiewereld die de spelregels volgt van de gebruikelijke kindertelevisie. Het enige 'Nijntje-gevoel' kreeg ik toen Knorretje Big niet met zijn beentjes bij de fietstrappers kan komen terwijl zijn vriendjes van hem wegfietsen. Mijn hart brak: 'Ik wil wel fietsen, maar ik ben te klein voor de fiets'. Maar het is een klein pareltje te midden van veel afgevlakte vrolijkheid.

Net als 'Esthebak/Clash' (2016) een prima lowbudget-thriller over de Egyptische revoluties. Hier speelt de Libanees-Zweedse Fares Fares een archetypische film noir anti-held, die steeds dieper verwikkeld raakt in de drek van een Egyptisch fenomeen: wasta, ofwel een moeras van corruptie en nepotisme dat in alle haarvaten van de maatschappij terugkomt. Wie kent er wie weegt zwaarder dan rechtvaardigheid of moraliteit. Ook politie-inspecteur Ahmed Noredin - met zijn zwartleren jas en altijd een sigaret in zijn karakteristieke smoelwerk- is niet vies om zelf steekpenningen te gebruiken of zijn eigen connecties in te zetten. 'The Nile Hilton Incident' (2017) moet het niet hebben van de fraaie actiescènes (m.u.v. het fantastische einde), maar qua suspense doen de duistere sfeershots en een een soundtrack á la John Carpenter hun werk. Ook is het een belangrijke politieke aanklacht in de slipstream van de moord op de Italiaanse student Giulio Regeni, die de staatsinmenging onderzocht in de Egyptische vakbonden. De crew moest twee dagen na de geruchtmakende martelmoord uitwijken naar Marokko, waar de film uiteindelijk is opgenomen. De film maakt een gevoel van machteloosheid tastbaar dat niet snel haar weg vindt in Egyptische cinema: hoe een dictatoriaal regime twee breedgedragen revoluties wist te overleven, maar nog altijd sterk in het zadel zit omdat de werkelijke machtsmachinaties nooit zijn aangepakt.

Ik ben niet vies van een goed gemaakte kinderfilm op z'n tijd. Het probleem bij Nim's Island is echter dat het perspectief teveel bij het karakter van Jodie Foster komt te liggen en te weinig bij Nim zelf. Dat wat je wil zien (spannende avonturen op een onbewoond eiland) wordt overschaduwd door een wat halfbakken avonturenverhaaltje rond een schrijfster die buiten haar comfort zone wordt gehaald door een fictief personage.

Een existentieel kat- en muisspel met akelig sterke sfeerschetsen van desolate woestijnlandschappen vol ontzielde lichamen. Net als in hun debuut 'Blood Simple' (1984) scoren de Coens met een suspense verhogende slowburner, waarin plannetjes zich gaan ontvouwen en broeierige geweldsexplosies steeds op de loer liggen. Zelfs bij deze herziening blijft het nagelbijtend spannend hoe de personages rond elkaar draaien en in elkaars vaarwater gaan zitten. Toch moet ik eerlijk zeggen dat het abstracte thema over de zinloosheid van 'het kwade' bestrijden in een maatschappij die steeds opnieuw criminelen schept, opnieuw een kleine domper blijkt, omdat je als kijker uiteindelijk op je honger blijft zitten. De verschillende karakters komen niet helemaal lekker bij elkaar. Voornamelijk Woody Harrelson lost zijn beloftevolle opkomst nooit helemaal in. Misschien ben ik kritischer omdat het recente meesterwerkje 'Hell or High Water' (2016) een soortgelijke broeierige atmosfeer wist te scheppen, maar het open slotstuk ervan voelde bevredigender.

Je haalt de zin uit zijn context. Het gaat me erom dat 'ergens in Azië' een staatsgreep plaatsvindt; ogenschijnlijk zich afspelend in Zuidoost-Azië (Vietnam, Thailand, Myanmar, Cambodja). Hollywood heeft doorgaans niet de neiging om dat deel van de wereld in een erg positief daglicht te stellen. Er schieten me alleen actie-, horror- en tsunami-films te binnen. En vreemd specifiek: Bridget Jones 2. Dat eenzijdig verbeelden van een continent vind ik zelf een tikkeltje ergerlijk; zeker als het dan gecombineerd met een middelmatig, voorspelbaar plot. Staat voor mij verder los van intentie/intellect van de regisseur of van de beoogde doelgroep (?)

Niet eens heel erg slecht, maar 'No Good Deed' (2014) is een tikkeltje inwisselbaar. De psychologische terreur tussen seriemoordenaar en slachtoffer had misschien iets scherper uitgewerkt kunnen worden. Nu krijg je toch vaak van die voorspelbare momenten dat de hunky Colin (Idris Elba) klappen krijgt en voor even lijkt te zijn uitgeschakeld.

Na een magnifieke openingsscène verwordt 'No Time To Die' (2021) tot een chaotisch ratjetoe van totaal verschillende tonen. Zoals 't enerzijds recht probeert te doen aan de serieuzere kant van de Daniel Craig-films als psychologische karakterstudie, terwijl 't anderzijds eveneens vol inzet op cartooneske onzin. Het gevolg is een film waarin je nogmaals zit opgescheept met de schmierende Blofeld uit 'Spectre' (2015) en een Rami Malek die een bordkartonnen superschurk neerzet. Het werkt voor mij ook niet helemaal dat 'No Time To Die' (2021) op weinig subtiele manier de seksistische nalatenschap van de superspion probeert te thematiseren, maar zonder daarin écht grensverleggende keuzes te maken in het narratief. Zo krijgt 'de nieuwe 007' (Lashana Lynch) weinig meer persoonlijkheid dan dat ze bekvecht met Bond en blijf je als kijker op je honger zitten als Paloma (Ana de Armas) zichzelf op de kaart zet in die ene actiescène. Het is een beetje zoals 't fictieve popliedje uit de Amerikaanse roman 'The Nix' (2016), waarin een tienersterretje een wereldhit heeft met de catchy tekst 'You Have Got To Represent'. Representatie als een doel op zich, maar nog altijd keurig ingebed in de verwachtingen van mensen waardoor het een lege huls blijft. Eerlijk gezegd had ik er meer respect voor gehad als ze gewoon direct 't risico hadden genomen om een Bondfilm te maken rond een vrouwelijk personage.

Bob Odenkirk doet het maar wel. Van komische bijrol in 'Breaking Bad' naar getormenteerde hoofdrolspeler in 'Better Call Saul'. Om met 'Nobody' (2021) nieuw terrein te verkennen als actieheld in de geest van de Die Hard-films. Of de slungelige 'everyman' die in situaties komt waarin hij hordes slechteriken over de kling moet jagen om zijn eigen hachje te redden. Origineel is het allemaal niet, maar 'Nobody' (2021) werkt verrassend goed door de energieke regie van actieregisseur Ilya Naishuller en het eindeloze charisma van Odenkirk. Van begin tot eind een gigantische glimlach om die malle Hutch met zijn ingeslapen en routineuze bestaan, terwijl hij zich afzijdig probeert te houden van de geweldsspiraal om hem heen. Of ontsteekt er toch niet een vonkje levenslust door die plotselinge vernietigingsdrang? Ook precies de juiste dosering hypergeweld en zwarte humor voor een compromisloze actiefilm zoals ze tegenwoordig nog weinig gemaakt worden. Voor mij staat de busscène op eenzame hoogte als een fraai gestileerd pareltje vol misantroop knokwerk.

Occultisme en religie onder de lieden van een kleinburgerlijke plattelandsgemeenschap in Zuid-Italië. Wie is nou toch de gemenerik die zich steeds opnieuw vergrijpt aan de onschuldige jongemannen in de regio? Voornaamste personages hebben steeds hun dader klaar, maar elke keer dient er zich een nieuwe plotwending aan waarin de moordzaak opnieuw ingekleurd wordt. Fulci weet de vergezochte verhaallijn dan ook te verpakken in een sexy seventies sfeertje, dat de kijker van begin tot eind meeneemt in een bevreemdende soort eigen schoonheid. Of hoe warrige scripts, overacting en slechte nasynchronisatie in Giallo tot daadwerkelijk fijnere films leiden. De wraak op La Maciara is één van de meest stijlvolle stukken cinema die ik sinds Dario Argento's Suspiria (1977) zag.

Lief filmpje. 'Nonnas' (2025) heeft verder weinig om het lijf, maar het sfeertje weet je prima in de juiste stemming te brengen. De kookmontages van Italiaanse gerechten. Dat sfeervolle restaurant met een klassiek interieur. Het onderlinge gekissebis tussen de Italiaanse nonnas. De sfeershots van New York. Vince Vaughn is ook gewoon leuk als de everyman met een droom.

.

Er is genoeg op aan te merken, maar het plezier en de levenslust van de oudere acteurs spat van het scherm af. Wel jammer van de martelaarsdood van Marius Koolman. Dat deed voor mij toch een beetje afbreuk aan de vrolijke noot die de film over wil brengen.

Vooralsnog een van mijn favoriete films van Alex van Warmerdam. Zijn absurdistische zwarte humor met tragisch randje komt uitstekend tot zijn recht met die schitterende sets en het onbestemde surrealistische sfeertje. Het weet bijna een gevoel van ontroering te creeeren bij kleinburgerlijkheid, intolerantie, seksisme en religieus fundamentalisme. De menselijke tekortkomingen onder een microscoop, en dat we er als toeschouwer maar hard om mogen lachen.

Een satirische parabel waarin Norman Oppenheimer (Richard Gere) als een barmhartige zwendelaar zich tot aan de hoogste regionen van de macht weet te babbelen. Norman heeft geen doel of reden, anders dan dat hij geniet van de mensen die hij bij elkaar brengt en de dingen die hij tot stand brengt vanuit zijn nieuwe connecties. Gere speelt de luchtverkoper als een kinderlijke, naïeve figuur die - hoewel hij valse beloftes doet en gehaaid inspeelt op menselijke zwakheden als hebzucht en status- toch vooral sympathie oproept. De mensch die tegen elke prijs andere mensen bij elkaar wil brengen. Hoe Norman helemaal in z'n element is als hij connecties legt met een Israëlische politicus (Lior Ashkenazi) en maximaal kan profiteren als de man het schopt tot minister-president. 'Norman: The Moderate Rise and Tragic Fall of a New York Fixer' (2016) is een eigenaardige film en ik begrijp te weinig van het judaïsme of de Israëlische politiek om het helemaal te doorgronden. Zo snap ik niet waarom de Amerikaanse joden gespeeld worden door niet-joden, of waarom de film zo expliciet verwijst naar een beladen archetype (de regelende jood) uit films als 'Jew Süss' (1934) of 'Jud Süß' (1940). Is het niet problematisch wanneer Israëlische politiek bekritiseerd wordt langs de weg van (impliciet) antisemitische symboliek!?

Ik ben niet de grootste liefhebber van die voorbije hype rond 'found footage videos'. Ondanks alle mogelijkheden die dit sub-genre onder de horror zou kunnen bieden, blijft het meestal hangen bij oninteressante en middelmatige beelden. Ook Noroi ontkomt er niet helemaal aan dat het niet altijd even professioneel oogt, maar op zich doen ze wel hun best om iets met de montage en met de verschillende soorten beelden te doen. Hier staat het concept van gevonden tapes in ieder geval in dienst van een enigszins complex script dat op zijn stijl van filmen ingesteld is.

Mooi gespeeld, mooi verteld en een belangrijk onderwerp. Het had zo een waargebeurde woensdagavond film kunnen zijn, maar het is toch meer dan dat.

Achter de hysterisch blije glimlach van Lacie Pound (Bryce Dallas Howard) steekt een droevig mens dat gevangen zit in die hardvochtige like-cultuur. Vooral genadeloos naar vrouwen. Lacie wil heus losbreken en zichzelf zijn, maar elke misstap kan haar zomaar een negatieve score opleveren. En die begerenswaardige wereld, waar alleen de geprivilegieerden vertoeven, blijft lonken. Dan krijgt Lacie een kans om haar status op te krikken, wanneer ze door een jeugdvriendin (in een ontwapenend moment) uitgenodigd wordt voor een huwelijk bij de beau monde. Omhoog liken gegarandeerd! Anders dan andere afleveringen van Black Mirror heeft 'Nosedive' (2016) eigenlijk geen horror- of thrillerelementen. Het is meer een traditionele comedy of errors, waarin een perfectionistische hoofdpersoon wordt gedwongen om onder ogen te zien dat het leven niet valt te sturen. Wat ik gaaf vind aan deze aflevering is dat deze fictiewereld- door de warme kleurtjes, de kostuumdesign en de getoonde sociale etiquette - meer wegheeft van de jaren vijftig dan het nieuwe millennium. Technologie niet als een progressieve stap voorwaarts, maar eerder regressie naar tijden toen sociale normen en man- en vrouwverhoudingen nog onwrikbaar waren.

Intelligent drama met een thriller-randje, gedragen door die twee schitterende actrices, Cate Blanchett en Judi Dench.

Over een nog steeds onderbelicht aspect van de Amerikaanse rassensegregatie: hoe racisme en discriminatie zelfwalging en ongelijke hiërarchieën creëerden binnen de Afro-Amerikaanse gemeenschap zelf. Ivan Dixon geeft vorm aan een man waarbij het besef komt dat hij racistische machinaties geïnternaliseerd heeft. Om te kunnen omgaan met de denigrerende wereld om hem heen zal hij eerst naar zichzelf en zijn keuzes moeten kijken, terwijl hij tegelijk steeds ermee geconfronteerd wordt dat verzet en geen genoegen nemen met een slechte behandeling tot grote offers zal leiden.

Wat deze film zo ontzettend goed doet is dat het niet over een slachtoffer of een held gaat, maar over iemand die in zichzelf dingen moet verwerken om tot zijn doelen te komen. Het werkt goed dat de film een onderkoelde en niet-sentimentele manier van vertellen heeft, met steeds een gevoel van gelatenheid en voorzichtig optimisme tot gevolg. Ik moest het helaas doen met een versie zonder ondertiteling, dus veel van het schitterende gebruik van slang is aan mij voorbij gegaan.

De grootse verwachtingen van een productie van Alan Ball, schrijver van het geniale American Beauty en het even geniale Six Feet Under, worden niet waargemaakt. Towelhead is zeker geen slechte film, maar het mist enige affectie met zijn karakters. De satirische laag over een maatschappij die zich overal mee wil bemoeien maar de dingen die echt mis zijn niet ziet, staat dat in de weg. Zelfs hoofdrolspeelster Jasira, die notabene misbruikt wordt door zo'n beetje iedereen in haar omgeving, wil maar niet ontroeren of medelijden opwekken. Ook gaat de film vele malen teveel over mijn grenzen van de moraliteit heen. Het uitbeelden van seksualiteit moet gewoon kunnen, maar als je bijna softporno maakt van de seks tussen een jong meisje en een oudere man, dan is er toch iets verkeerds aan de hand. Wel weer sterk is het weergaloze acteerwerk van Aaron Ackhart, die man is echt de nieuwste ontdekking van Hollywood.

Bijzonder mooie film over twee mensen die nader tot elkaar komen terwijl ze eigenlijk afstand willen nemen. Het speelt zich allemaal af op een van de meest idyllische plek op aarde: een Iers eilandje. De film moet het niet hebben van opgeklopt drama of spetterende dialogen, maar juist van een ingetogen subtiliteit. Het is beeldschoon om te zien hoe deze twee beschadigde mensen door elkaars schild heen breken en elkaar de ware liefde schenken. Lotte Verbeek is weer zo'n jonge actrice waar we trots op mogen zijn, ze zet zo adembenemend mooi een kwetsbare jongedame neer die zich groot houdt terwijl ze van binnen snakt naar liefde en genegenheid. Mooi! Mooi! Mooi! Maar ik waarschuw meteen dat het zeer zeker niet aan iedereen is besteed. De film laat uiteindelijk het meeste aan de fantasie van de kijker over en geeft dus geen pasklare antwoorden op het mysterie. Ook is het soms iets te geforceerd artistiek om artistiek te zijn...maar toch, weinig films komen zo makkelijk dicht bij de perfectie!

Ik ben er nog niet over uit of het een goede zaak is dat de Nederlandse film zo in een stroomversnelling zit dat er veel van dit soort semi-blockbusters op ons afkomen. Enerzijds is het een teken dat onze vaderlandse cinema op verschillende niveaus een gezonde business is gaan worden (waaruit we hopelijk goede films gaan krijgen); anderzijds levert het nog steeds niet die artistieke doch commerciële films op die ons een internationale status gaan opleveren. And quite frankly my dear, we're not really good at it! Ook bij Nova Zembla proef je een bijsmaak van dat het zo krampachtig Hollywood wil benaderen dat het uiteindelijk als een slappe kopie aan gaat voelen. Reinout Oerlemans is te prijzen dat hij deze - voor Nederlandse begrippen - lastige onderwerpkeuze heeft proberen te vertalen naar een onderhoudende film, maar zijn poging strandt helaas bij een paar mooie sfeershots in een verder leeg omhulsel. Nova Zembla werkt niet. En dat met het gemakzuchtige gebruik van 3D-effecten waar we inmiddels allemaal schoon genoeg van hebben.

Aparte gangsterkomedie. Over een groep mensen die gevangen zitten in hun eigen waanbeelden rond een soapserie. Betty is verschrikkelijk innemend als de droomster op weg naar het geluk.

Herhaling van zetten van het eerste deel, maar nu met nog flauwere grappen en nog plattere viezigheid. Janet Jackson is echt verschrikkelijk als de mierzoete love interest. Dit had niet gemaakt hoeven worden...

Een aardige period piece van eigen bodem, die soms niet helemaal goed uit de verf komt. Er zouden meer van dit soort titels uit moeten worden gebracht om ons culturele erfgoed levend te houden...