Opinions

Dit was dan waarschijnlijk de laatste film welke ik in 2017 heb gezien (in totaal heb ik in 2017 iets van tegen de 200 films gezien) en gelukkig ook nog een vermakelijke. Het is dat ik zag dat deze film uit de "Netflix" stal komt (waarschijnlijk hun duurste film tot nu toe), want hij had ook zomaar in de bioscoop kunnen draaien, want het zag er allemaal zeer fraai uit en de cast is ook best indrukwekkend met o.a. Will Smith en Noomi Rapace.

Dit verhaal speelt zich af in de toekomst in de Amerikaanse stad Los Angeles, waarin de wereld buiten mensen bestaat uit mythische wezens, zoasl Orks, Elfen en feeën. Daarbij moet de menselijk agent Daryl Ward (Will Smith) samenwerken met de Ork Nick Jakoby (Joel Edgerton), om een jonge vrouwelijke Elf, te weten Tikka (Lucy Fry), en een kostbaar relikwie (in dit geval een toverstaf, die alleen door een "Bright" gebruikt kan worden) te beschermen, zodat dezen niet in verkeerde handen terecht komen.

Hoewel het niet bepaald originele verhaal misschien een dertien in een dozijn verhaal (daarbij moest ik overigens geregeld denken aan de goede Misdaad / Drama film "Training Day (2001)") is inclusief het verloop ervan, en ook wat aan de flauwe kant is, heb ik me er wel goed mee vermaakt. Dat komt vooral omdat het er visueel gezien allemaal wel fraai uitzag (ondanks dat het verhaal zich vooral afspeelt in de avond en nacht) en ook valt er genoeg te genieten van de actie, de humor, het bloot (met name in de striptent) en zelfs in mijn geval de muziek.

Want op een gegeven moment zet Ork Nick in de politiewagen muziek op en krijg je de Cannibal Corpse (Deathmetal band, waar ik regelmatig naar luister op de terugweg van mijn werk en waardoor ik ook sneller thuis ben) klassieker "Hammer Smashed Face" (zou niet misstaan in de Top 2000) eventjes te horen (Orks zijn schijnbaar fan van heavy metal muziek), waarover Nick zelfs zegt (omdat Daryl de muziek niet bepaald kan waarderen):

"Dit is één van de beste liefdesliedjes ooit"

Voor degene die misschien de melodie van ""Hammer Smashed Face" bekend vond klinken, het nummer werd ook al eens gebruikt in de Komedie film "Ace Ventura: Pet Detective (1994)". Ook de scène in een "discotheek", waar Orks aan het feesten zijn, krijg je nog wat harde muziek te horen en dat van een Ork-band die daar aan het optreden is. Die hele scène was overigens best leuk.

Het tempo is ook best hoog en er gebeurt meer dan genoeg (zo wordt Ork Nick op een gegeven moment doodgeschoten door een andere Ork, maar brengt Elf Tikka hem met de toverstaf weer tot leven), waarbij alle gebeurtenissen in het verhaal ook min of meer iets met elkaar te maken hebben (o.a. tijdens de opening van het verhaal, hoewel dat misschien niet in eerste instantie lijkt).

De actie volgt elkaar op in een hoog tempo en werd geregeld fraai en spectaculair in beeld gebracht en omdat er ook meer dan genoeg te (glim)lachen valt (met name flauwe, droge en sarcastische humor), kijkt deze film zich ook vanaf de eerste tot de laatste minuut lekker weg. Gezien het soort verhaal en ook het einde (niet dat het een open einde is), wat overigens zeer voorspelbaar was, zal het me niet verbazen als er nog een vervolg zal komen, maar of Will Smith er dan ook nog in zal meespelen is de vraag.

De cast doet het in deze film gewoon leuk tot goed en dan doel ik vooral op de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Will Smith (als agent Daryl Ward, die tijdens de opening van het verhaal wordt neergeschoten en dat door onoplettendheid van zijn partner Nick Jakoby) en Joel Edgerton (als Ork agent Nick Jakoby, die tijdens de opening van het verhaal een burrito bestelt en omdat hij dan niet oplet wordt zijn partner Daryl Ward neergeschoten. Daarna is hij niet meer bepaald geliefd in het politiekorps, welke naderhand ook corrupt blijkt te zijn), waarbij de laatste door de make-up nauwelijks herkenbaar is.

Van de vrouwen deed Noomi Rapace (in de rol van de slechte Elf Leilah, die deel uitmaakt van de "Inerni" en die de toverstaf wilt hebben, omdat ze daarmee namelijk de Dark Lord kan laten terugkeren, zodat hij miljarden kan afslachten en de overlevenden tot slaaf kan maken. Dat lukt natuurlijk niet en ze wordt natuurlijk ook uitgeschakeld op het einde) het best verdienstelijk, maar haar rol is wel behoorlijk clichématig en hetzelfde geldt min of meer voor de rol die Lucy Fry (in de rol van de goede Elf Tikka, die naderhand de zus blijkt te zijn van Leilah) speelt.

Hoewel hij maar een kleine rol had in het verhaal, vond ik Enrique Murciano (Als de latino Poison, die de leider is van een bende latino's en die in een rolstoel zit en die de toverstaf wilt hebben zodat hij weer kan lopen) wel een leuke toevoeging in het verhaal. Dat geldt eigenlijk ook voor Happy Anderson (in de rol van FBI agent Montehugh) die ik erg veel vond lijken op John Goodman en in eerste instantie dacht ik ook dat hij het was.

Dawn Olivieri (in de rol van Sherri Ward, die de vrouw is van Daryl Ward en samen hebben ze ook nog een dochtertje) vond ik overigens wel een mooie verschijning, die wel een hekel had aan feeën en dan doel ik op de leuke opening van het verhaal. Tijdens deze opening rekent Daryl buiten af met een kleine irritante fee (soort van insect) en kijken zijn gangster buren (die een feestje buiten houden) toe, waarna (als hij de fee heeft doodgeslagen met een bezem) hij tegen ze zegt als hij weer naar binnen wilt lopen:

"Blijf vooral de gangster uithangen, ook al wil ik graag mijn huis verkopen"

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze Sciencefiction / Fantasy film (duurt circa 110 minuten) van "Netflix" en was het eveneens een leuke afsluiter van het filmjaar 2017, die ik persoonlijk weinig bijzonder vond en waarin ik ook veel minder films heb bekeken dan in de afgelopen jaren. Dat komt misschien mede door de uitgebreide persoonlijke meningen die veel tijd in beslag nemen en misschien moet ik die komend jaar korter zien te houden.

Vond hem eerlijk gezegd wat oubollig overkomen en ook regelmatig saai. Ik vind Michael J. Fox altijd goed passen in films met een komische ondertoon maar in serieuzere films zoals dit drama vind ik hem niet echt op zijn plek. Het verhaal kabbelt maar door zonder dat het ergens echt boeiend of interessant wordt. Dit is echt zo'n film die je snel vergeten bent, wat eigenlijk ook het beste is.

Een leuk nieuw concept namelijk "Superhelden-horror"

In deze Horror / Thriller film (Sciencefiction en Actie is zeker ook van toepassing) kunnen Tori (Elizabeth Banks) en Kyle Breyer (David Denman) hun kinderwens niet vervullen. Wanneer ze op een dag een baby vinden die op de Aarde is gecrasht, besluiten ze hem op te voeden als hun eigen zoon. Twaalf jaar later blijkt dat hun zoon Brandon (Jackson A. Dunn) een buitenaards kind met bovennatuurlijke krachten is. Wat als hij niet een held voor de mensheid wordt, maar juist een duistere bedreiging ?

"Brightburn" is met circa 85 minuten aan speelduur een vrij korte film, maar hierbij valt op dat geen enkele seconde onbenut blijft. De film zit strak in elkaar, de gebeurtenissen volgen elkaar snel op, en elk moment is met een doel opgenomen. Ook wordt er veel aandacht besteedt aan detail, zoals maskers, lugubere tekeningen en één personage, te weten Erica (Becky Wahlstrom), die een glasscherf van een kapot gesprongen lamp uit haar oog probeert te trekken (die scène is wellicht niet heel goed te verteren op een zwakke maag ).

Verder is het acteerwerk van Jackson Dunn (als de angstaanjagende Brandon, die een psychopaat is en die geen geweld schuwt en die vergelijkbare superkrachten heeft als "Superman", namelijk ijzersterk, razendsnel, vliegen en het schieten van vernietigende stralen uit beide ogen) en Elizabeth Banks (als moeder Tori, die onderbewust weet dat haar zoon kwaadaardig is, maar haar cognitieve brein wil dit echter niet accepteren) sterk en vond ik Meredith Hagner (als tante Merilee McNichol, die ook een adviserende rol heeft op de school van Brandon) een leuke en mooie vrouw om naar te kijken.

Ook zitten er wat grappige momenten in (o.a. waar zijn vader Kyle hem uitleg geeft over vrouwen en masturbatie en hij dat laatste op een creepy manier midden in de nacht gaat doen op de kamer, verstopt achter een gordijn, van medescholier Caitlyn, die hem naderhand uitmaakt voor viezerik en waarna hij haar hand breekt en uiteindelijk haar moeder Erica vermoord) en ook een aantal lugubere momenten, waarin ook een aantal keren goor te zien is (o.a. de scène waar oom Noah McNichol, gespeeld door Matt Jones, door Brandon met zijn auto geplet wordt en waarbij dan zijn hele onderkaak eraf ligt).

Het einde vond ik best goed en sterk (ook vrij hard en dan doel ik op de manier van doden van zijn vader en moeder) en met name de manier hoe Brandon er onderuit weet te komen (namelijk door een passagiersvliegtuig te laten neerstorten op zijn huis, waardoor hij zijn dodelijke sporen, o.a. zijn vader en moeder, kan wissen).

Na het einde zie je nog wat beelden van Brandon (hoe hij de regio terroriseert) en ook wat nieuwsmomenten waarin we o.a. Michael Rooker eventjes zien en hij zal voor mij altijd serial killer Henry zijn uit de Misdaad / Horror film "Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)".

Al met al is "Brightburn" een vermakelijke, boeiende en spannende actie Horror / Thriller film, met een aantal heerlijke goor effecten waar horrorfanaten van houden. Ook zou het me niet verbazen als er nog een vervolg komt, want niet alle vragen worden beantwoord in deze film, zoals de vraag waar Brandon's krachten vandaan komen.

In deze feelgood Komedie / Drama film, draait het om de dertigplusser James Pope (Kyle Mooney) die zijn hele leven thuis bij zijn ouder heeft gewoond in een beschermende omgeving. Naar buiten mocht niet, want daar was het levensgevaarlijk, zeiden zijn ouders. Thuis keek James altijd naar de avonturen van kinderserie "Brigsby Bear", maar als die serie onverwachts stopt verandert James veilige leventje ingrijpend en voorgoed.

Sympathiek drama met Saturday Night Live-acteur Kyle Mooney, welke op zijn beste momenten intrigerend en aangrijpend is, maar het geheel is te "quirky" om serieus te kunnen nemen. Leuk dat "Star Wars" acteur Mark Hamill ook een rolletje heeft in deze film en hetzelfde geldt eigenlijk voor "Homeland" actrice Claire Danes.

Al met een vermakelijke feelgood Komedie / Drama film, welke een ode is aan de kindertijd en de grenzeloze creativiteit.

Jezus, wat een deprimerende Western / Thriller film was dit. Indien je eventueel zelfmoordneigingen hebt (overigens ook van toepassing in het verhaal), dan zal deze film je daarbij zeker overtuigen om het te doen, want gedurende 140 minuten krijg je alleen maar ellende te zien en dat min of meer van de eerste tot de laatste minuut. Maar qua verhaal en uitvoering is deze film wel schitterend en indrukwekkend om te zien en het verhaal zit ook nog eens ijzersterk in elkaar (met ook de nodige verassingen) en weet daarbij ook nog eens te boeien (is geregeld zelfs spannend) van de eerste tot de laatste minuut. Kortom, we hebben hier gewoon te maken met een meesterwerk van regisseur Martin Koolhoven, waarvan zijn vorige film (te weten "Oorlogswinter (2008)") van mij nog slechts 1.0* kreeg.

Het verhaal is opgebouwd uit vier hoofdstukken en wel de volgende:

Hoofdstuk 1: Openbaring (duurt circa 40 minuten);
Hoofdstuk 2: Exodus (duurt circa 40 minuten);
Hoofdstuk 3: Genesis (duurt circa 40 minuten);
Hoofdstuk 4: Vergelding (duurt circa 20 minuten).

Het 1e hoofdstuk is heftig (daar staat Liz en haar gezin centraal) en zet gelijk de keiharde toon voor de rest van het verhaal, waarbij je dus alleen maar ellende te zien krijgt en dat houdt ook gewoon aan tot het einde. In het 2e en 3e hoofdstuk krijg je te zien hoe de vork in de steel zit tussen de hoofdrolspelers Liz (gespeeld door Dakota Fanning als volwassenen en gespeeld door Emilia Jones als 13-jarige, waarbij ze "Joanna" heet) en de dominee (gespeeld door Guy Pearce) en in het 4e en laatste hoofdstuk volgt de grote en heftige finale van het verhaal. De hoofdstukken zijn overigens niet chronologisch (wat goed is gedaan qua verassingen, die allemaal op een gegeven moment duidelijk worden, zoals de openingsscène van het verhaal, waarna het 1e hoofdstuk begint) en eigenlijk begint het verhaal pas in het 3e hoofdstuk. Zou het verhaal chronologisch zijn verteld, dan had je de volgende volgorde gehad 3 -> 2 -> 1 -> 4.

Ik werd in eerder geval opgezogen in het verhaal en leefde zeker ook mee met Liz, die vanaf haar 13e jaar eigenlijk alleen maar ellende (o.a. seksueel misbruik, mishandeling, vernedering en het verlies van dierbaren en personen die haar goed gezind zijn en dat vooral door toedoen van de dominee) heeft meegemaakt en dat door de seksueel gestoorde keiharde dominee, die nota bene ook nog haar vader is (oftewel het draait in dit verhaal om incest en niet alleen met betrekking tot Liz / Joanna, maar ook om haar dochtertje Sam, waar de dominee zijn zinnen op heeft gezet. Wat dat betreft is het einde eigenlijk ook nog best frustrerend, want als je denkt "nu komt het eindelijk goed met Liz", volgt daarna nog eens de anticlimax, die eigenlijk ook nog niet eens wat te maken had met de dominee (wel min of meer indirect), maar juist met een gebeurtenis in een bordeel (waarbij bordeeleigenaar Frank wordt gedood door prostituee Elizabeth Brundy), waarmee ze niets te maken had.

Het verhaal is gewoon keihard en dat wordt geregeld ook in beeld gebracht (zeker niet geschikt voor tere zieltjes, hoewel bepaalde scenes voor mij gerust nog explicieter in beeld hadden kunnen worden gebracht, zoals het afsnijden van de tong van Liz), zoals de scene met Eli (gespeeld door William Houston), oftewel de man van Liz, die gewurgd is door de dominee met zijn eigen darmen. Ook de dialogen in het verhaal mochten er wezen en ik moest zelfs een keer glimlachen (terwijl deze film juist helemaal niet is om te lachen) toen de 13-jarige Joanna in een bordeel terecht kwam (omdat ze op de vlucht is voor de dominee) en zij een glas limonade kreeg en een prostituee daarop zei:

"Slik de limonade helemaal door, meisje. Binnenkort slik je wat anders"

De prostituees van het bordeel worden overigens als stront behandeld door bordeeleigenaar Frank (gespeeld door Paul Anderson) en Sheriff Zeke (gespeeld door Frederick Schmidt) en als een prostituee tot de dood veroordeeld wordt (vanwege het terecht doden van een klant) middels ophanging, zegt de Sheriff daarop:

"Een hoer kan niet ongestraft haar klanten neerschieten".

Oftewel een prostituee heeft nul komma nul rechten en moet alles slikken (letterlijk en figuurlijk ), wat een klant met haar doet. Daardoor wordt er bij een prostituee met de naam Elizabeth Brundy (gespeeld door Carla Juri), waar Joanna (die inmiddels volwassen is geworden in het bordeel) goed bevriend mee is, op een gegeven moment als straf door Frank haar tong afgesneden. Van Elizabeth Brundy (die gedood wordt door de dominee) neemt Joanna uiteindelijk ook de identiteit over en daarom moet ze ook bij haar de tong laten afsnijden (wat ze overigens zelf doet)

De cast tilt deze film overigens naar een hoog niveau en zowel Dakota Fanning (in de rol van Liz), Emilia Jones (in de rol van 13-jarige Joanna, die haar naam op een gegeven moment bewust verandert naar Liz, wat de afkorting is van Elizabeth, en daarbij iemands identiteit overneemt) als Guy Pearce (in de rol van slechte dominee, die tevens de vader is van Liz / Joanna) schitteren en overtuigen in de hoofdrollen en dat vind ik voor de eerst genoemde best knap, want haar had ik min of meer al afgeschreven als actrice, maar met deze film is ze wat mij betreft weer terug en dat ondanks dat ze vrijwel niet praat (alleen eventjes in het 2e hoofdstuk). Misschien dat ze daardoor juist ook veel indruk maakt.

De overige cast deed het overigens ook goed en ik vond het vooral leuk dat Carice van Houten (in de rol van Anna, die de moeder is van Liz) ook een rolletje had in het verhaal, en ze krijgt het daarbij flink te verduren van de dominee, die haar tot het bot vernedert (o.a. via een metalen muilkorf) en mishandelt (o.a. wordt ze geslagen met een zweep). Carice van Houten is overigens bewust gekozen voor de rol, want de film heeft ook een Nederlands tintje (er wordt ook zelfs wat Nederlands gesproken), buiten dat deze film is gemaakt door Nederlandse regisseur Martin Koolhoven, en dat komt omdat bepaalde personages in het verhaal, Nederlandse immigranten zijn.

Ondanks dat je in deze film Western / Thriller alleen maar ellende te zien krijgt, heb ik genoten van het geweldig in elkaar stekende verhaal. Met circa 140 minuten is het ook best een lange zit, maar iedere minuut van deze film is het waard om bekeken te worden en visueel gezien is deze film ook een pareltje om te zien.

Ik kan daarom ook alleen maar zeggen "chapeau Martin Koolhoven", voor deze geweldige film.

Andy: We randomly have a brother now.
Isaiah: Lol younger or older.
Andy: Younger.
Isaiah: Haha cute.
Andy: Nahhhhh hes a fucking weirdo.

De Australische Horror / Mystery film "Bring Her Back" is geregisseerd door de broers Danny en Michael Philippou, bekend van de horrorfilm "Talk to Me (2022)", en is uitgebracht door "A24", de studio achter horrorfilms als "Hereditary (2018)" en "Midsommar (2019)". Aan het niveau van de laatste genoemde films kan "Bring Her Back" niet tippen, maar wel aan "Talk to Me". Want net zoals die film, vond ik "Bring Her Back" eigenlijk ook wat tegenvallen en het is inderdaad eigenlijk ook geen echte horrorfilm, hoewel er wel wat horrorelementen (zoals gore) inzitten.

De film volgt de bijna 18-jarige Andy (Billy Barratt) en zijn vrijwel blinde zusje Piper (Sora Wong), die na het verlies van hun ouders bij hun nieuwe pleegmoeder Laura (Sally Hawkins) in een afgelegen huis met een (leeg) zwembad intrekken. Al snel ontdekken ze dat Laura een duister geheim heeft en dat ze een ritueel met bovennatuurlijke krachten wil uitvoeren om haar overleden 12-jarige dochter Cathy (Mischa Heywood) terug te halen.

De eerste circa 36 minuten van de film zijn wat saai en clichématig en als daarin na circa 10 minuten aankomen bij hun pleegmoeder Laura, maken ze kennis met haar aparte pleegzoon Oliver (Jonah Wren Phillips), waarover Andy mijn openingstekst schrijft via zijn telefoon naar een vriendje en welke gelezen wordt door Laura. En ook komen we te weten dat Laura nog een 12-jarige dochter had, te weten Cathy, en dat zij verdronken is in het zwembad. Dat er iets niet klopt met Laura en Oliver is dan eigenlijk ook duidelijk, want beiden gedragen zich vreemd. Bij Oliver is dat al gelijk te zien (hij begint naderhand ook een groot mes, een houten aanrechtblad en zijn huid op te eten) en bij Laura (die o.a. haar huis heeft afgebakend met witte verf) worden de signalen ook steeds zichtbaarder.

Na circa 36 minuten wordt de film beter als Laura op een gegeven moment in de late avond naar de badkamer gaat en daar in maatbeker gaat plassen, die ze daarna meeneemt naar de kamer van de slapende Andy en daar over zijn broek giet, waardoor het net lijkt of Andy in zijn broek heeft geplast en dat doet ze een aantal keren in de film.

Pleegmoeder Laura probeert de kinderen ook tegen elkaar uit te spelen, door Andy af te doen als een gevaarlijk persoon. Zo slaat Laura na circa 64 minuten de slapende Piper keihard op haar oog en geeft ze Andy daarvan de schuld. Dit doet ze mede omdat Andy binnenkort 18 jaar wordt en dan de voogdij kan krijgen krijgt over Piper en dat wilt Laura niet omdat Piper haar dan zou verlaten en haar plannen zou dwarsbomen om haar overleden dochter Cathy, die ze overigens bewaard heeft in een vrieskist, terug te halen via een ritueel waarbij water (via regen), Piper, Oliver en het zwembad nodig zijn.

Dit resulteert dan in een ietwat tegenvallende finale, waarbij het meeste grove nog is dat Laura Andy aanrijdt (en ook de vrouw Wendy, gespeeld door Sally-Anne Upton, die werkt voor een pleegzorg-bureau en die Andy en Piper heeft ondergebracht bij Laura), waarna hij met zijn hoofd in plas met water terecht komt en Laura hem daarna in verdrinkt. Ook komen we dan te weten dat Oliver niet de pleegzoon is van Laura, maar dat hij het vermiste kind Connor Bird is. En uiteraard mislukt het ritueel ook, waarna we in de laatste minuut Laura in het zwembad zien liggen met het lijk van Cathy en de politie aanwezig is. Daarna is de film ook na circa 99 minuten afgelopen.

De cast, die bijna op één hand te tellen is, doet het verdienstelijk en met name Sally Hawkins als de mysterieuze Laura speelde wel aardig. Ook Billy Barratt als Andy en Sora Wong als Piper (die door broer Andy ook regelmatig "Grapefrute" wordt genoemd) speelden nog wel aardig en steeds als ik de naam Piper in beeld zag moest ik denken aan pornoactrice Piper Perri

Hoewel "Bring Her Back" niet echt slecht is, had ik er gezien bepaalde recensies hier en het hoge gemiddelde punt wel iets meer van verwacht. Nu vond ik het allemaal maar wat matigjes (zeker qua horror) en vond ik de film ook nooit echt spannend of eng. Nee de gebroeders Philippou kunnen me tot nu toe niet echt overtuigen.

Eigenlijk best een leuke en vrolijke komedie die zich gewoon lekker wegkijkt. Het verhaal stelt natuurlijk niet zo veel voor en is ook best cliché maar de uitvoering was gewoon leuk gedaan en dan vooral de cheerleader-wedstrijden inclusief de bijbehorende deuntjes. Echt veel te lachen valt er trouwens niet (dat is meestal bij een film met alleen maar meiden erin) maar dat neem je op de kop toe want er zitten gewoon veel andere leuke dingen in. Verder zit de film barstensvol met mooie meiden en dat ook nog in korte rokjes dus als man zijnde valt er automatisch al wat te genieten. De cast in de vorm van o.a. Kirsten Dunst, Eliza Dushku en Clare Kramer en deden het eigenlijk ook best wel leuk en Eliza Dushku was natuurlijk heerlijk om te zien

Wat een flauwe dertien in een dozijn (in deze passen er waarschijnlijk zelfs veertien in) onzin film was dit van Famke Janssen. Het verhaal sloeg nergens op, wist totaal niet te boeien en was ook nergens leuk laat staan grappig (zat er wel iets grappigs in buiten het openingsliedje en het slotliedje ). De enige die deze film nog het kijken een beetje waard maakt is Milla Jovovich die er altijd wel leuk uitziet en ook nog best redelijk speelde. Het acteren van de overige cast was trouwens van een bedenkelijk niveau en hetzelfde geldt voor de vreselijke flauwe irritante accentjes welke niet om aan te horen waren. Ze moesten juist grappig voorstellen maar het tegenovergestelde, namelijk irritatie, werd ermee bereikt. Wie trouwens ook zeer irritant was, was het vreselijke jochie Spencer List die de rol van Bobby vertolkte. Eigenlijk geldt hetzelfde voor Rory Cochrane (wat een flut acteur was dat). Het gedeelte in de gevangenis vond ik overigens hilarisch want hoelang duurde dat wel niet, een milliseconde

Ik neem aan dat Famke Janssen goed bevriend is met Milla Jovovich en Bill Pullman en dat ze daarom meespeelden in deze afgrijselijke film. Voor Famke Janssen is er nog een lange weg te gaan als ze verder wilt gaan als regisseuse, maar ze heeft wel het voordeel dat slechter dan deze film eigenlijk niet mogelijk is. Dus haar volgende film zal ongetwijfeld al een stuk beter zijn.

Ik vond het persoonlijk maar een matige biografie over het leven van Brittany Murphy, waarin eigenlijk alleen maar alles tegenzat in haar korte leven. Dat dit tot gevolg heeft gehad dat ze op 20 december 2009 is overleden, is natuurlijk wel zeer triest. Door een combinatie van longontsteking, verkeerde medicijnen en bloedarmoede, is ze uiteindelijk op 32-jarige leeftijd (veel te jong natuurlijk) overleden.

In deze biografie krijgen vooral de negatieve dingen waarmee Brittany Murphy in aanraking is gekomen veel aandacht. Zo loopt haar carrière als actrice niet echt over rozen (die is op een gegeven moment ook voorbij als niemand haar meer wilt als actrice), heeft ze grote moeite met de paparazzi die haar regelmatig in kwaad daglicht stellen (terwijl ze niets gedaan heeft), mede daardoor gebruikt ze ook pillen (o.a. antidepressiva), woont ze continue samen met haar moeder waar ze zeer close mee is en waar ze ook heel erg bezorgd over is (de moeder heeft namelijk tot twee keren toe kanker, waar ze wel van geneest) en wat betreft de liefde valt ze op een persoon (Simon Monjack, gespeeld door Eric Petersen, die op 24 mei 2010 is gestorven aan een soort gelijke doodsoorzaak als Brittany Murphy) met een zeer dubieus verleden (waar Brittany Murphy over gewaarschuwd is) maar die wel zorgzaam en liefdevol is voor haar. Althans volgens deze biografie. Dus gezien alle ellende die Brittany Murphy heeft meegemaakt in haar korte en jonge leven, vind ik het eerlijk gezegd niet raar dat ze al is overleden op 32-jarige leeftijd. In deze biografie komt het eigenlijk ook een beetje over, of dat niet misschien het beste voor haar was.

Deze biografie weet opzicht wel te interesseren, maar het is jammer dat stevige/mollige Amanda Fuller (ze speelde wel verdienstelijk) totaal niet lijkt op Brittany Murphy (die op een gegeven moment ook heel erg slank was en overeenkomsten had met anorexia), waardoor ik de film als geheel niet realistisch vond overkomen en het leek daardoor ook alsof deze film over iemand anders ging. Wat dat betreft vond ik Adam Hagenbuch in de rol van Ashton Kutcher juist veel op hem lijken, waardoor hij tenminste wel realistisch overkwam. Met Ashton Kutcher had Brittany Murphy een relatie en ze speelden ook samen in de Komedie / Romantiek film "Just Married (2003)". Tijdens het maken van die film sprong ook de vonk over tussen Brittany Murphy en Ashton Kutcher, maar hun relatie heeft niet lang geduurd. Ik had haar in eerste instantie niet herkent, maar voormalige "Twin Peaks" (de serie die in de jaren 90 razend populair was) ster en schoonheid destijds Sherilyn Fenn, speelt in deze film de rol van moeder van Brittany Murphy.

Al met al niet meer dan een matige biografie over het korte leven van Brittany Murphy die ik altijd wel leuk vond uitzien, maar als actrice vond ik haar maar matig (ze speelde vaak te overdreven en was daarbij ook regelmatig irritant). Ik kon haar wel goed waarderen in de Komedie / Drama film "The Ramen Girl (2008)".

Inderdaad een matige Nederlandse komedie die soms wel wat weg had van de Amerikaans matige komedie films over "Harold & Kumar". Bij de scenes in de supermarkt moest ik vaak denken aan "De Vliegende Panters". Echt veel te lachen valt er eigenlijk ook niet en het meeste gelachen heb ik nog op het einde en tijdens de aftiteling waarbij de geestelijke gehandicapte personen veel bekende films (o.a. "Rambo", "Pulp Fiction" en natuurlijk ook "New Kids") op toneelstuk-achtige wijze leuk naspelen.

Het verhaal is overigens best flauw, maar de uitvoering viel gelukkig wel mee en dat was vooral te danken aan de cast die het niet onaardig deden. Met name natuurlijk Tim Haars en Sylvia Hoeks. Sylvia Hoeks ziet er natuurlijk best fraai uit (de scene waarbij haar kont te zien was mocht er wel wezen), maar eerlijke gezegd heb ik meer genoten van Celine Prins.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze matige Nederlandse komedie, maar zeker meer ook niet. De film duurt gelukkig ook niet al te lang.

De film is niet hoogstaand en heeft ook veel weg van een B-film, maar desalniettemin was deze film best te pruimen. Omdat het regelmatig te belachelijk voor woorden is (zeker in het eerste gedeelte) moet je er spontaan om lachen (wat dat betreft is deze film zeker een komedie). Het onnozele verhaal stelt weinig voor maar de uitvoering was wel leuk. Dat laatste wordt nog eens verstrekt door de beroerde cast waar ik eerlijk gezegd nog nooit van heb gehoord. Het is overigens wel een film met twee kanten (Komedie/Thriller) want na ca. 30 minuten verandert de film van melige komedie naar flauwe thriller. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Deze film ben je overigens ook snel vergeten (wat opzicht niet erg is).

Kort maar krachtig drama !

Het verhaal zit goed in elkaar (inclusief de muziek) en is ook regelmatig aangrijpend/heftig. Ook het mooie einde mocht er wezen en laat je niet ongeroerd. Wat dit drama mede zo goed maakt is de uitstekend cast die prima en vooral overtuigend speelt.

Al met al was dit gewoon een verrassend sterk drama.

Deze film was destijds behoorlijk geflopt in de bioscopen. Ondanks dat vond ik deze actiefilm nog wel redelijk om naar te kijken en was het verhaal ook niet echt slecht. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de uitvoering en dat is vooral te danken aan de cast die er toch nog iets probeert van te maken en dan doel ik natuurlijk vooral op John Travolta (in de rol van de slechterik) en Christian Slater. Die Samantha Mathis mocht er overigens destijds wel wezen. De actie is best verdienstelijk en visueel zag het er allemaal niet onaardig uit. Deze film is zeker geen hoogvlieger, maar echt heel slecht vond ik het nu ook weer niet. Deze film valt echt in de categorie van "leuk om eens gezien te hebben".

Prima Belgisch drama met een goed verhaal (soms zelfs wat aangrijpend en ontroerend) en twee uitstekende acteurs en actrices in de vorm van Veerle Baetens en Johan Heldenbergh. Qua uitvoering zit deze film fraai in elkaar en ook muzikaal. Wat een verademing deze film t.o.v. de Nederlandse flut film "Verliefd op Ibiza (2013)" welke ik laatste heb gezien. Aan die film heb ik me hoofdzakelijk groen en geel geërgerd terwijl ik deze film met plezier van het begin tot het einde (best fraai) heb kunnen uitkijken.

Waarschijnlijk Clint Eastwood's slechtste film. Saai, niet grappig en niet boeiend.

Toen ik deze film voor het eerst zag in 2010 verwachtte ik eigenlijk een keiharde film omdat er mede stond "Engelands meest beruchte en gewelddadige crimineel" en ook omdat de film hier betiteld staat als een Actie / Thriller. Wat dat betreft kwam ik bedrogen uit want dat valt eigenlijk wel allemaal mee, maar dit is gewoon een uitstekende film die naar mijn mening neigt naar een drama. Het verhaal was eigenlijk best aardig maar wat deze film zo goed maakt is de uitvoering en vooral natuurlijk de schitterende rol van Tom Hardy als de compleet geflipte Bronson. Tom Hardy was voor mij destijds een onbekende maar persoonlijk vind ik dit nog steeds zijn beste rol in een film. Buiten dat het verhaal me wist te boeien zit er ook best veel humor in welke inderdaad pikzwart is. Al met al is dit gewoon een prima film welke zich heerlijk wegkijkt en ook nergens verveelt. Ik verhoog dan ook mijn stem van een 3,5 naar een 4,0.

Toch wel een uitstekend maffiadrama welke net niet kan tippen aan de echte toppers in dit genre. Met name de eerste 45 minuten met een jonge Calogero 'C' Anello (zeer leuk gespeeld door Francis Capra) vond ik zeer goed. Het tweede gedeelte met de oudere Calogero 'C' Anello vond ik wat minder vanwege o.a. het gedoe met het donkere meisje. Ook vond ik de oudere Calogero 'C' Anello minder leuk dan de jongere Calogero 'C' Anello (die was ook nog een beetje aandoenlijk). De overgang was ook wel vrij abrupt waardoor je niet echt een band kon krijgen met de oudere Calogero 'C' Anello.

Het verhaal zit overigens mooi in elkaar en weet ook te boeien. Ook de uitvoering is dik in orde en dat geldt zowel voor het visuele als het muzikale (passend bij het tijdsbestek) gedeelte. Mede dankzij de cast is deze film heerlijk om te kijken en dan vooral Chazz Palminteri als maffiabaas (eentje met min of meer de zachte hand) Sonny LoSpecchio speelt zeer goed en overtuigend. Ook de andere cast zoals Robert De Niro (dit keer niet in een maffia rol) doen het goed. Al met al gewoon een zeer goed maffiadrama welke zich lekker wegkijkt. De scene waarbij Sonny LoSpecchio vanuit zijn woonplaats continue achteruit rijdt naar zijn werkplek (ca. 1 km verderop) vond ik wel geinig

P.S. de kleine rol van Joe Pesci was ook wel leuk.

"The thing has no bellybutton. And that means this creature has never really been born. At least, not the way human beings are born"

Na afgelopen week de vermakelijke horrorfilms "Rabid (1977)" en "Shivers (1975)" van de bekende horrorregisseur David Cronenberg te hebben gezien, wilde ik nog een jaren 70 horrorfilm van hem zien en toen kwam ik uit op deze Horror / Sciencefiction film. Persoonlijk vind ik "The Brood" geen horrorfilm, maar meer een thrillerfilm. In de andere twee films van David Cronenberg die ik afgelopen week gezien had viel er veel horror en naaktheid te zien, maar "The Brood" is in het algemeen vrij saai (er wordt heel veel gepraat) en gebeurt er niet veel en is er nul komma nul naaktheid in te zien

In Cronenbergs "The Brood" is dokter Hal Raglan (Oliver Reed) een psychiater die met onorthodoxe methoden werkt in zijn kliniek "Somafree". Zijn experimentele regressietherapie creëert bij patiënte Nola Carveth (Samantha Eggar), die de ex-vrouw is van Frank Carveth (Art Hindle), een uitwendige baarmoeder waaruit een heel leger monsterlijke dwerg klonen van haar dochtertje Candice Carveth (Cindy Hinds) voortspruit. Terwijl de dwerg klonen de grootouders van Nola en de schooljuf van dochtertje Candice doodslaan met vlees / houten hamers, begint alleenstaande vader Frank dokter Raglan te verdenken en probeert hij zijn dochtertje te redden als zij op school ontvoerd wordt door de dwerg klonen.

Aan de basis van "The Brood" ligt een gezinsdrama, waarin een alleenstaande vader zijn ex-vrouw onder de invloed ziet komen van een controversiële psychiater, wiens therapeutische methode eruit bestaat dat zijn patiënten hun trauma’s lichamelijk uiten (dat krijg je gelijk te zien tijdens de opening als dokter Raglan praat met patiënt Mike Trellan). En ook deze film van David Cronenberg heeft een verontrustende sfeer en is in de eerste circa 50 minuten mysterieus en heb je zoiets van "Wie zijn die dwergen...?"

Maar helaas kon de film me vanwege de weinige actie en het vele praten nauwelijks boeien en vermaken en spannend vond ik het ook niet. Ook de idiote finale waarbij Frank en dokter Raglan Candice proberen te redden bij de dwerg klonen en Nola vond ik tegenvallen en hetzelfde geldt voor het ontbreken van naaktheid (het is nota bene een film uit de jaren 70). Op het einde laat Nola weliswaar haar misvormde naakte lichaam zien aan Frank, die er van schrikt / walgt, maar zelfs dan valt er geen naaktheid (borsten) te zien of iemand moet al een fetisj hebben voor vrouwen met een een uitwendige baarmoeder

De sporadische actie (in een viertal scènes) die te zien valt, was opzicht wel aardig en ook vrij grof en zeker de moorden op grootmoeder Juliana Kelly (Nuala Fitzgerald), de eerste moord, en schooljuf Ruth Mayer (Susan Hogan), de derde moord, mochten er wezen. Zo breekt namelijk een dwergkloon in in de woning van grootmoeder Juliana via de keuken en als zij dan in de keuken polshoogte gaat nemen vanwege de geluiden, wordt ze door de dwergkloon doodgeslagen met een vleeshamer. En bij de moord op schooljuf Ruth gaan gewoon twee dwerg klonen de klas in waarin ze bezig is met de kinderen, waaronder Candice, en wordt ze ook doodgeslagen met hamers (dit keer zijn het houten hamers) en kijken de kinderen angstig toe en gaat één van de kinderen hulp halen, dan stuit het kind op Frank, en wordt er gezegd.

"They're hurting Ms. Mayer. The bad kids are hurting Ms. Mayer. They knocked her to the floor
and they're hitting her. They're hitting Ms. Mayer. They made her fall down!"

Frank komt echter te laat en ook blijkt dan dat Candice is meegenomen door de twee dwerg klonen.

Verder wordt ook grootvader Barton Kelly (Henry Beckman) vermoord in de woning van zijn overleden vrouw Juliana als hij in dronken toestand huilend op haar bed gaat liggen. Als dan een dwergkloon onder het bed tevoorschijn komt, slaat hij de grootvader doodt met twee glazen schuddebollen (waarin sneeuw zit). Als Frank dan naar het huis komt (Barton had hem namelijk gebeld om naar het huis te komen), wordt hij aangevallen door de dwergkloon aangevallen die een schuddebol naar hem gooit, waarna de dwergkloon opeens dood is?

Als de dwergkloon dan na circa 50 minuten onderzocht wordt door een medisch specialist, komen we te weten dat hij vreemde ogen heeft (wel een iris maar geen netvlies) en dat hij geen kleur kan zien, dat hij een hazenlip heeft, dat een een dikke niet flexibele tong heeft waardoor hij niet kan praten, dat hij geen tanden heeft en dat hij geen navel heeft. Dat laatste is een belangrijke ontknoping en tevens de relatie met Nola. Want het zijn namelijk haar kinderen die ontstaan uit haar lichaam als ze woede uitbarstingen heeft.

Het slaat natuurlijk nergens op, maar draait het wel om in deze film, waarna we belanden in de idiote ontknoping, waarin dokter Raglan het laatste dodelijke slachtoffer van de kinderen wordt (hij schiet er wel een paar dood) en waarna de kinderen het dan voorzien hebben op Candice die zich verschanst achter een deur. Als Noa dan na circa 80 minuten haar misvormde lichaam laat zien aan Frank, waaruit ook nog een kloon komt (die ook wat schoongelikt wordt door Noa), wurgt hij haar dood en zijn de andere dwerg kinderen ook dood. Frank vertrekt dan samen met Candice in de auto en dan zien we op de arm van Candice opeens twee kleine verminkingen en is er dus ook iets mis met haar?

Wat er met haar mis is, is me niet duidelijk (wordt ze net zoals haar moeder?). Maar ik was in ieder geval blij dat de film na circa 87 minuten was afgelopen, want ik vond het allemaal maar belachelijk en zeker het einde. Ik snap eigenlijk ook niet waarom sommigen deze film een ruime voldoende gegeven en dat deze film een voldoende heeft als gemiddelde, want dit is toch zeker één van de mindere films van David Cronenberg.

Net zoals de film matig is, geldt dit ook voor de cast die nergens weet te overtuigen. Samantha Eggar als Nola Carveth vond ik vooral irritant en dat geldt ook voor Gary McKeehan als patiënt Mike Trellan, die Nola de "bijenkoningin" noemt en die zegt dat ze de leiding heeft over enkele "gestoorde kinderen" op een zolder. En hoofdrolspeler Art Hindle als Frank Carveth maakt totaal geen indruk en hetzelfde geldt voor het jonge meisje Cindy Hinds als Candice Carveth, die regelmatig rondloopt in een rood skipak. Qua uiterlijk deed ze me wel wat denken aan Heather O'Rourke uit de Horror / Thriller film "Poltergeist (1982)". De enige die nog een heel klein beetje indruk maakt, is Oliver Reed als Dr. Hal Raglan.

Nee dit was gewoon een matige Horror / Sciencefiction film van David Cronenberg waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb en die ik vooral saai vond.

De cast is best indrukwekkend maar op de een of andere manier heeft men niet alles eruit gehaald wat erin had kunnen zitten. Het verhaal is natuurlijk niet origineel maar zat ondanks dat best goed in elkaar en wist ook wel te boeien. De cast deed het best aardig, zeker Richard Gere en Ethan Hawke (ook de bijrol van Wesley Snipes was best aardig) maar voor mijn gevoel kon het allemaal beter want je kreeg niet echt een band met ze. De film speelt zich hoofdzakelijk in de avonden af wat vaak wat duistere beelden (ook fraaie trouwens) oplevert. Het einde had inderdaad beter uitgewerkt gekund maar was desalniettemin best goed (zeker het einde van het verhaal van Richard Gere).

P.S. de muziek met veelal dramatische ondertoon was best goed gekozen.

De beelden waren fraai maar het verhaal stelde geen ene moer voor en wist ook niet te boeien. Heb deze film met pijn en moeite weten uit te kijken.

Een film die eigenlijk behoorlijk traag, saai en langdradig is en ook zeer goedkoop oogt. Maar ondanks dat wist hij me wel van de eerste tot de laatste minuut te boeien. Dat kwam vooral door de sfeer (mede in combinatie met de muziek) als ook door het visuele aspect (de beelden van de omgeving, o.a. de zoutvlakten, en hoe het geheel is gefilmd zoals het camerabeeld vanuit het busje alsof je er zelf inzit).

Qua verhaal is het puur een roadmovie, want Vincent Gallo (hoofdrolspeler en tevens de regisseur van deze film) in de rol van Bud Clay, die weinig praat, is onderweg met zijn zwarte busje naar Californië voor zijn eerst volgende motorrace (de film opent ook met een motorrace waarin hij deelneemt). Onderweg ontmoet hij verschillende mensen, met name vrouwen die hij gelijk inpalmt (zo neemt hij o.a. een zeer jonge cassière "Violet"van een tankstation een stukje mee, ontmoet hij een rijpe vrouw "Lilly" bij een soort van drinkpicknickplek waar hij gelijk mee begint te zoenen en daarna weer wegrijdt en pikt hij een jong hoertje "Rose" op die hij wat fastfood geeft en daarna weer ergens afzet), waar hij dan even kort mee omgaat.

Hij doet dit trouwens om zijn verdriet te verwerken van zijn geliefde Daisy en hoopt dan ook een vrouw tegen te komen met de naam Daisy. Dat gebeurt dan ook op het heftige einde van het verhaal als Vincent Gallo verblijft in een Motel/Hotel en zijn geliefde Daisy (gespeeld door Chloë Sevigny) langskomt. Met haar heeft hij gelijk orale seks welke behoorlijk expliciet in beeld wordt gebracht. Je vraagt je eigenlijk af waarom hij zo'n verdriet heeft om Daisy terwijl hij haar toch ontmoet en er zelfs seks mee heeft ? Maar op het einde komt dan de aap uit de mouw en blijkt Daisy dood (gestikt in haar braaksel terwijl ze onder invloed van drugs buiten westen was en toen tevens werd verkracht door een stel jongens terwijl Bud toekeek en niets deed) te zijn en verbeeld hij zich Daisy maar. Hierna is de film ook afgelopen en zie je Vincent Gallo weer rijden in zijn busje.

Ondanks dat het eigenlijk een film van niets is, wist hij me toch te boeien en heb ik me er ook redelijk mee vermaakt (duurt ook net geen 90 minuten).

Maffe film over een min of meer nymfoname vrouw die het niet met jan en allemaal doet maar selectief te werk gaat. Hoe ze de selectie maakt is best eigenaardig en vreemd maar aangezien ze in een ziekenhuis/kliniek werkt kan ze natuurlijk wel kiezen uit een ruim assortiment . De rol van nymfomane vrouw wordt best goed gespeeld door Sandra Hüller en ook wel gedurfd want ze gaat zeer regelmatig uit de kleren (flinke vacht trouwens ). Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor maar weet wel te boeien en de uitvoering is ook best aardig. De film moet het vooral hebben van de beelden want echt veel gepraat wordt er niet. De beelden zagen er trouwens best aardig uit en dat geldt ook voor het lichaam van Sandra Hüller.

Prima drama met een ijzersterke rol van Robert Redford. Verhaal zit prima en elkaar en de film is eigenlijk vanaf het begin tot het einde boeiend. De beelden zien er trouwens ook fraai uit.

Film waarvan ik het begin best wel leuk en grappig vond maar na 40 minuten begint de film je langzaam de keel uit te hangen. Zeker dat onnozele sentimentele gedeelte waarbij Jennifer Aniston de een na andere mail schrijft aan god is te triest voor woorden. Jennifer Aniston vond ik overigens vreselijk slecht acteren in deze film.

Alleen dankzij de eerste 40 minuten houdt deze film zich overeind maar daarna is het niet meer leuk. En Morgan Freeman als god ?

Soldaten. De Amerikanen hebben gisteren over een breed front aangevallen.
Ons bataljon is nu onderdeel van de 336e Volksgrenadierdivisie.
We vertrekken vannacht. Ik verwacht van de veteranen van dit bataljon, dat ze in dit moeilijke uur, zoals altijd, hun plicht doen.
We verwachten morgenvroeg contact met de vijand te maken.
Iedere vierkante meter die we verdedigen is een deel van ons vaderland. En wie ook maar één vierkante meter Duitse bodem verdedigt, verdedigt Duitsland.
We weten dat de situatie verdomd netelig is. Maar wij zijn soldaten. We leven of sterven.
We moeten de generaties na ons kunnen tonen dat we onze plicht deden.
De jonge soldaten, die voor het eerst aantreden, moeten weten dat ons bataljon alleen "voorwaarts" kent. Nooit "terugtrekken".
Ons bataljon kent alleen strijd, overwinning of dood. Ik ga ervan uit dat het vaderland in dit uur van jullie op aan kan.
Ook voor deze missie is het parool: "Voorwaarts, voor Führer, volk en vaderland".

Bovenstaande is de indrukwekkende toespraak van een leidinggevende sigarenrokende Duiste Luitenant-kolonel (Siegfried Schürenberg) in het verhaal, welke laat zien hoe destijds Duitse jongens onder het nationaalsocialisme verwrongen idealen krijgen aangepraat, waardoor ze waanideeën over heldendom gaan koesteren die onafwendbaar leiden tot de door de machthebbers valselijk als eervol voorgestelde "Dood voor het vaderland" !

Deze fraaie Duitse Drama / Oorlog film, heb ik gisteravond na circa 10 jaar weer eens herzien (ik kon me de eerste 60 minuten ook niet meer herinneren) en ik moet zeggen dat deze film nog steeds staat als een huis en dat ondanks dat deze zwart-witfilm al bijna 60 jaar oud is.

Het verhaal speelt zich af in april 1945 in Duitsland, tijden de laatste oorlogsdagen. In een klein Duits stadje (waarvan de naam niet wordt genoemd), staan zeven zestienjarige jongens uit dezelfde schoolklas aan de vooravond van hun diensttijd, waarbij elk van hen een andere sociale achtergrond heeft. Als de jongens zich onder aansporing van één van de jongens, te weten Jurgen Borchert (Frank Glaubrecht), daadwerkelijk voor de militaire dienst aanmelden, zijn de meeste volwassenen, moeders, hun leraar en de plaatselijke politieagent wanhopig en verbijsterd. Maar niemand durft echt iets in te brengen tegen hun aanmonstering in het leger. De jongens zelf daarentegen verheugen zich op het "avontuur" dat hun te wachten staat en kijken er reikhalzend naar uit zich eindelijk in de strijd te kunnen bewijzen om het vaderland te redden.

Het verhaal wist mij wederom te boeien en te fascineren vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en is min of meer opgebouwd uit drie delen. Zo maak je in de eerste 40 minuten van het verhaal kennis met de zeven jongerens, waarbij je hun sociale achtergrond te zien krijgt. Zo is Walter Forst (Michael Hinz) de zoon van de plaatselijke "Ortsgruppenleiter", te weten Mr. Forst (Hans Elwenspoek), waarbij hij zich schaamt voor de lafheid van zijn vader, die bovendien zijn vrouw bedriegt met de dienstmeid. Jürgen Borchert (Frank Glaubrecht) heeft zich als jongste telg uit een officiersgezin vrijwillig voor de dienst aangemeld om in de voetsporen van zijn gesneuvelde vader te treden. Karl Horber (Karl Michael Balzer) woont in de kapperszaak van zijn in de oorlog gewond geraakte vader en ontdekt tot zijn ontgoocheling dat zijn vader een verhouding heeft met de door hem aanbeden leerling-kapster in de zaak. Klaus Hager (Volker Lechtenbrink), die met zijn mede scholiere Franziska (Cordula Trantow) bevriend is, en Hans Scholten (Folker Bohnet) zijn vanwege de geallieerde luchtaanvallen elders in Duitsland als evacués in het stadje terechtgekomen. En Albert Mutz (Fritz Wepper) en Sigi Bernhard (Günther Hoffmann) wonen allebei nog thuis bij hun moeder, terwijl hun vaders aan het front zijn.

Na circa 40 minuten begint dan het tweede gedeelte van het verhaal, waarbij de jongens een korte opleiding krijgen in een kazerne, waarna al na één dag voor hun de oorlog (na circa 60 minuten) echt gaat beginnen en dat is dan tevens het laatste gedeelte van het verhaal, wat zowel heftig (mede door de actie), indrukwekkend en tragisch (zo wordt o.a. de leidinggevende sympathieke sergeant Heilmann, die koffie wilt gaan halen in het stadje voor de jongens, aangezien voor een deserteur, waarna hij wordt doodgeschoten door de militaire politie en de jongens er dan alleen voor staan) is en welke ook de waanzin van de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog in Duitsland goed laat zien, waarbij de jongens de nutteloze opdracht krijgen om de onbelangrijke brug van hun stadje te beschermen.

Dit lukt uiteindelijk ook, maar de prijs daarvoor is wel zeer hoog (zes van de zeven jongens sneuvelen daarbij, eentje te weten Hans Scholten zelfs door de Duisters die de brug willen opblazen, en degene die het overleeft, te weten Albert Mutz, is gewond en mentaal een wrak), waarbij het ook nog eens allemaal nutteloos was (mede door de Duitsers die de brug willen opblazen, wat tegen het zere been is van de jongens), want na het einde verschijnt namelijk de volgende tekst in beeld:

"Dit gebeurde op 27 april 1945. Het was zo'n onbeduidende gebeurtenis, dat geen enkel militair rapport er melding van maakte."

Ondanks dat deze film al bijna 60 jaar oud is, wordt het hele verhaal visueel gezien fraai in beeld gebracht (op de speciale effecten nu dan, zoals het Amerikaanse vliegtuig welke Sigi Bernhard als eerste van de jongens dood, maar goed de film komt ook uit 1959) met o.a. een aantal fraai in beeld gebrachte scènes zoals de laatste seconden van het verhaal, die namelijk eindigt in stilte en dan met een shot vanuit de lucht op het apocalyptische strijdtoneel. Ook de scènes waarbij Jurgen Borchert gedood wordt door een Amerikaanse scherpschutter (die dan beiden in één shot in beeld te zien zijn en Jurgen Borchert dan via het vizier van de scherpschutter) en Walter Forst omkomt bij een explosie van een door hem afgevuurde pantsergranaat (d.m.v. een "Panzerfaust") vanuit een huis, werden fraai en tragisch in beeld gebracht. Dat laatste mede omdat bij het afvuren van de pantsergranaat een burger dodelijk gewond (verbrandt) raakt, omdat die achter de Panzerfaust staat en roept "Doe niet zo idioot. Niet schieten", waarna een Amerikaanse soldaat tegen hem zegt "Stom jong. Wat doe jij in deze oorlog ?". Daarna stort een muur van het huis in, waarbij Walter Forst omkomt.

Ondanks dat je in deze film vooral dramatische en tragische gebeurtenissen te zien krijgt, moest ik wel om een enkele scène lachen en dat was bij de scène waarbij dienstmeid Möhlmann (Herma Hochwarter) tegen Walter Forst het volgende komt zeggen:

"Uw vader zegt dat u die neger muziek af moet zetten"

Ook vond ik het wel geinig dat deze film twee hele kleine erotiek momentjes heeft en dat namelijk op het moment dat Karl Horber door het sleutelgat van de slaapkamer van zijn vader kijkt en daarbij ziet dat zijn vader heeft gevreeën met de door hem aanbeden leerling-kapster Barbara (Edeltraut Elsner). Daarbij is dan een gedeelte van de linkerborst van de rondborstige Edeltraut Elsner te zien, als zij zich aan het aankleden is. Ook krijgen we een kijkje te zien in de blouse (waaronder geen BH) bij dienstmeid Möhlmann, als zij zich voorover bukt voor het opruimen van een kapot gemaakte platenspeler. Die scène volgt overigens vlak na de eerder genoemde grappige scène.

De gehele vrijwel onbekende cast speelt gewoon goed en overtuigend, waarbij het ook leuk is om een jonge Fritz Wepper (als Albert Mutz, die het dus al enige overleeft) te zien en hij is natuurlijk vooral bekend vanwege zijn rol als rechercheur Harry Klein in de populaire jaren 70, 80 (keek ik in die tijd vaak samen met mijn oma) en 90 Duitse krimi-televisieserie "Derrick", waarbij het wel cynisch is dat hoofdrolspeler Horst Tappert in de Tweede Wereldoorlog gediend heeft bij de beruchte Duitse "SS-Division Totenkopf" van de "Waffen-SS".

Al met al nog steeds een indrukwekkende en tragische Duitse Drama / Oorlog film, die ook na het herzien ervan nog steeds indruk op mij weet te maken en dat laatste vooral vanwege de waanzin van de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog in Duitsland. Of zoals een Amerikaanse soldaat dat fraai zei tegen de jongens in deze film:

"Hé, stop. Niet meer schieten. Kom, hou er nou mee op. Wij vechten niet met kinderen. Ga naar huis, naar jullie kleuterschool. Ga naar huis. We schieten niet op kinderen van de kleuterschool".

Het woord "kleuterschool" had hij daarbij beter niet kunnen gebruiken, want daarna wordt hij doodgeschoten (in de buik) door de woedende (vanwege het woord "kleuterschool") Karl Horber die daarbij ook zelf om het leven komt (geraakt door een kogel), waarna Klaus Hager compleet doordraait en dood wordt geschoten als hij wegrent.

Vrijwel letterlijke verfilming (wel wat gelikter gemaakt en er zit meer actie in) van het origineel uit 1959. Deze film is natuurlijk in kleur en ziet er beter uit dan het origineel maar ondanks dat is dit eigenlijk een overbodige productie. Het origineel uit 1959 is ijzersterk en blijft ijzersterk.

Voor degene die het origineel nog nooit gezien hebben is dit wel een aardige film om te kijken. Ook deze film laat mooi de waanzin van de laatste dagen in het Duitse rijk zien namelijk "het verdedigen van een nutteloze brug ten koste van mensenlevens". Maar het origineel blijft onovertroffen.

Vandaag nog eens herzien en ik moet zeggen dat hij me dit keer stukken beter beviel. Heb toch vaak moeten lachen om al zijn gay onzin.

Eigenlijk nog wel een redelijke komedie, het verhaal is best grappig verzonnen en hoe Jimmy in de één en andere situatie belandt is best leuk gedaan. Natuurlijk is het wel allemaal wat cliché en flauw maar echt geërgerd heb ik me er niet aan. De cast deed het best redelijk maar het waren meer de vele bijrol figuren die het leukst waren zoals Danny Trejo, Verne Troyer en Brian George. Marley Shelton vond ik best een fraaie verschijning. Ik vond haar overigens meer lijken op Heather Graham dan op Gwyneth Paltrow zoals Elineloves aangaf in een eerder bericht.

De Aziaat die trouwens de hele tijd "500 dollar" aan het roepen was, was hilarisch.

Heerlijk jeugdsentiment was dit vroeger. De film vond ik geweldig net zoals de serie. Tweeky de robot vond ik altijd tof en op Erin Gray en Pamela Hensley was ik een beetje verliefd. Vooral op de laatste.

Tweeky de robot die ik soms nog wel eens na met een oude floppy drive (soms nodig voor op het werk) zonder diskette erin. Ik druk dan op A: en dan hoor je beedeebeedeebeedee.

P.S. voor degene die niet weten wat een floppy drive en een diskette is. Daarop werd vroeger computerdata op bewaard

Verwachte er weinig van maar achteraf gezien was het toch wel een aardige film met een zeer goede en leuke Jack Nicholson. Morgan Freeman was ook aardig maar Jack Nicholson stal toch de show.

Het einde was natuurlijk te verwachten maar was wel mooi.