Opinions

Toen ik zag dat Gary Busey, voorzien van paardengebit, de hoofdrol vertolkte van de helaas veel te vroeg overleden rock-'n-roll muzikant Buddy Holly, moest ik deze best oude film gewoon zien omdat ik Gary Busey vooral kan uit beginjaren 90 films, waarin hij vaak een slechterik speelt (o.a. in de leuke en vermakelijke actiefilm "Under Siege (1992)").

In deze soort van RTL4-achtige Drama / Muziek (de nadruk ligt vooral op Muziek, want het noodlottige einde, op 3 februari 1959, van een drietal talentvolle muzikanten waaronder dus Buddy Holly, The Big Bopper en Ritchie Valens, komt alleen als tekst in beeld op het einde) film, wordt het korte leven van Buddy Holly weergeven vanaf 1956 en dan vooral vanuit het oogpunt van zijn drie personen (Buddy Holly als zanger en gitarist, Joe Mauldin als bassist en Jerry Allison als drummer) groep "The Crickets" (vanwege een krekel/cricket in de garage van Buddy Holly), waarmee hij rock-'n-roll speelde en zeer bekend en populair (o.a. bij de zwarte bevolking van Amerika) werd. Het genre rock-'n-roll was destijds nog nieuw en was niet bepaald populair en vooral niet bij de oudere christelijke bevolking. Alle bekende liedjes van Buddy Holly passeren in deze film de revue en ze worden steeds uitstekend vertolkt (zowel beeldend als muzikaal) door Gary Busey (hij zong ook zelf alle liedjes) die de rol van Buddy Holly ook uitstekend speelt.

De grote liefde van Buddy Holly, genaamd Maria Elena Santiago (gespeeld door Maria Richwine), krijgt ook ruim de aandacht in deze film en dat gedeelte werd vooral zoetsappig weergegeven. Zoetsappig is eigenlijk ook wel van toepassing op de hele film, want de film bevat geen tragische momenten en ik vind het ook jammer dat het noodlottige einde (vliegtuigongeluk middels een klein vliegtuigje) van Buddy Holly niet in beeld werd gebracht. Het werd alleen kort via drie tekstregels weergegeven op het einde, waarbij wel mooi werd gezegd als laatste regel ".... En de rest is rock-'n-roll". De film duurt met circa 105 minuten niet al te lang, maar hier en daar vond ik het wel wat saai en langdradig. De cast doet het overigens wel goed en buiten de eerder genoemde Gary Busey als Buddy Holly was dat ook van toepassing op Charles Martin Smith (als bassist Joe Mauldin) en Don Stroud (als drummer Jerry Allison). Visueel werd overigens alles fraai weergegeven en dat geldt zeker voor het tijdsbeeld van de eind jaren 50.

Best een aardig Drama / Muziek film over het korte leven van Buddy Holly, die vooral het kijken waard is vanwege de goede Buddy Holly rol van Gary Busey en natuurlijk ook vanwege de mooie en leuke liedjes die Buddy Holly heeft gemaakt en die zeker ook belangrijk zijn geweest voor de muziekgeschiedenis. Omdat het einde een gemiste kans is en ook wel teleurstellend is, krijgt deze film wel maar een kleine voldoende omdat het nu vooral een zoetsappige film is geworden over het leven van Buddy Holly.

Jezus wat een maffe, saaie en tevens belachelijk super low budget film (speelt zich alleen af in een motel kamer). Ashley Judd is wel diep gezonken om zo'n flut film te maken. Het verhaal (schizofrenie en bugs) stelde weinig voor en boeiend werd de film nooit. Het einde van de film was nog het beste, hadden ze dat maar direct gedaan want dan had de film tenminste geen 90 minuten geduurd.

Vanwege de "De 70s challenge" heb ik gisteravond deze Italiaanse remake (het is een remake van de film "Il Terzo Occhio" uit 1966, met o.a. de bekende Italiaanse acteur Franco Nero) lowbudgetfilm (een Horror film) gekeken van de bekende regisseur Joe D'Amato en ik ben op deze film gekomen door "alexspyforever" die deze film noemde.

Geobsedeerd door de dood van zijn vriendin Anna (Cinzia Monreale), graaft haar vriend Francesco (Kieran Canter) haar lijk op om het te balsemen en op te zetten. Terwijl zijn obsessie steeds groteskere vormen begint aan te nemen vindt er een reeks gruwelijke moorden plaats.

Het is best een bizarre film om te zien en dat vooral vanwege de totaal verknipte steenrijke Francesco die o.a. een ijzige relatie heeft met zijn akelige huishoudster Iris (Franca Stoppi) en als hobby / beroep is hij preparateur van dode dieren en na de dood van zijn vriendin Anna, doet hij dat dus ook met haar. Nadat ze begraven is, graaft hij haar in de avond op en legt hij haar in zijn busje en rijdt hij naar zijn huis (onderweg krijgt hij een lekke band en dan stapt ook een liftster in zijn busje, die op een gegeven moment inslaap valt). Eenmaal thuis legt hij het volledig naakte lichaam van Anna op een voorbereidingstafel en snijdt haar dan open en haalt dan alle ingewanden (gooit hij in een emmer) en haar hart eruit en in dat laatste bijt hij zelfs. Daarna stopt hij een drain in haar en laat hij haar leeglopen.

De liftster (Lucia D'Elia) in het busje ontwaakt dan ook en als ze ziet wat Francesco doet, probeert ze in eerste instantie te vluchten en als dat niet lukt valt ze Francesco aan en verwondt ze hem in de hals met haar nagels. Francesco rekent dan met haar af door met een tang één voor één haar vingernagels uit te trekken, waarna hij haar verstikt. Om van het dode lichaam van de liftster af te komen, wordt deze door Iris volledig uitgekleed (je ziet dan ook het mollige naakte lichaam van Lucia D'Elia, die best flinke borsten had), waarna deze haar met een hakmes in stukken hakt (eerst het hoofd, daarna de armen en daarna de benen). Francesco heeft dan een bad met zuur gevuld en de afgehakte lichaamsdelen worden daarin gegooid, zodat deze oplossen (op een gegeven moment drijft dan ook de schedel van de liftster naar boven).

Francesco raakt daarna enigszins ontdaan en moet ook overgeven als hij Iris onsmakelijk ziet eten. Iris troost Francesco daarna en stopt haar hand in zijn broek en zegt dan:

"You're feeling better now, right ? Yes. My little Francesco is feeling better. Good Iris knows how to make him feel better."

Vlak nadat Anna in het ziekenhuis is overleden, troost hij haar ook en mag hij aan haar borst zuigen en zegt ze daarbij:

"Now you only have me, Francesco. You will always have your loyal Iris. Don't be afraid. I will never leave you. Little Francesco will be so happy with his Iris."

Tot zover wist de film best te vermaken, maar de laatste circa 40 minuten zijn wat flauw en daarin komen ook wat personages in voor die enigszins overbodig waren en vooral een jonge danssende vrouw (Simonetta Allodi) die hij na circa 80 minuten oppikt in een bar / discotheek en daarna mee naar zijn huis neemt. Daar neemt ze dan een bad (dan zie je ook Simonetta Allodi, die er best mocht wezen, volledig naakt) en wordt ze al snel het huis uitgestuurd als de zus, te weten Elena (een dubbelrol van Cinzia Monreale), van Anna langskomt die sprekend op Anna lijkt.

Verder zien we nog de nieuwsgierige begrafenisondernemer (omdat hij zag dat Francesco iets in het lichaam spoot van Anna toen deze in zijn begrafenisonderneming was opgebaard) Mr. Kale (Sam Modesto), die regelmatig stiekem in het huis van Francesco rond sneuvelt (hij vindt dan ook het lijk van Anna in een kast en maakt daar dan een foto van) en ook neemt Francesco nog een Jogster (Anna Cardini) mee naar zijn huis, die tijdens het joggen (iets wat Francesco ook doet) haar enkel verzwikt. In zijn huis verzorgt hij haar enkel (wikkelt er een verband omheen) en daarna duiken ze gelijk het bed in met elkaar, waarin ook het opgezette dode lichaam van Anna ligt. Dat ligt in eerste instantie onder een deken, maar als Francesco haar wilt zien tijdens het vrijen, trekt hij de deken wat omlaag. Als de jogster het dode lichaam van Anna dan ziet liggen, begint ze te schreeuwen en doodt Francesco haar door in de keel te bijten. Haar lichaam wordt dan in een verbrandingsoven in de kelder gestopt en het lijkt erop als de jogster dan nog niet dood is (je ziet het lichaam namelijk wat bewegen in de verbrandingsoven). Daarna komt ook de politie langs omdat de jogster al drie dagen vermist is, maar die kijken alleen even rond in het huis (in de kelder) en doen verder niets.

De ontknoping van het verhaal was best aardig en zelf wat verrassend en zeker als de zus van Anna aanbelt. Omdat ze sprekend op Anna lijkt ziet Francesco haar wel zitten, maar Iris niet (is o.a. jaloers en Francesco wilde ook met haar trouwen en alles aan haar geven m.u.v. het opgezette lichaam van Anna) en ze wilt haar ook doden als de zus het opgezette lichaam van Anna ziet en flauwvalt. Francesco verhindert dat, maar er ontstaat wel een gevecht tussen beiden, waarbij ze elkaar flink verwonden (zo bijt Francesco een stuk uit het gezicht van Iris en krabt Iris een oog bij Francesco eruit) en waarbij Francesco uiteindelijk Iris doodsteekt met een mes.

De nieuwsgierige begrafenisondernemer komt dan ook weer langs en ziet dan het dode lichaam van Iris liggen op de grond. Als hij daarna de kelder in gaat, ziet hij dat Francesco iets in de verbrandingsoven heeft gestopt, waarna Francesco bezwijkt aan zijn verwondingen. Omdat het lichaam in de verbrandingsoven al helemaal vergaan is, kan hij niet zien wie het was. Hij neemt daarna wel het opgezette lichaam van Anna mee en stopt het in zijn begrafenisonderneming in een doodskist. Als hij deze wilt dichtmaken, vliegt de kist open en blijkt het dus de zus van Anna te zien. Oftewel Francesco had het opgezette lichaam van Anna in de verbrandingsoven gestopt. Daarna is de film ook gelijk afgelopen.

De cast is zeker niet hoogstaand en er wordt ook niet echt veel in gepraat. De cast is ook min of meer op één hand te tellen en daarbij draait het eigenlijk ook alleen maar om drie personages, namelijk Francesco, Anna (die in deze film meer dood dan levend is ) en huishoudster Iris. Hoewel het zeker geen onaardige Horror film is, is het misschien wel wat aan de flauwe kant en dat komt mede omdat het een lowbudgetproductie is en ook zit er totaal geen spanning in het verhaal. Wel zit er hier en daar wat smerigheid en naaktheid (vooral van dode vrouwen) in, waardoor de film wel nog weet te vermaken. Kortom leuk om eens gezien te hebben, maar meer helaas ook niet en ik denk ook dat ik deze film weer snel vergeten ben.

Ik heb weinig tot niets m.b.t. Nederlands Indië (o.a. m.b.t. de periode van 1942 - 1949. waar het in deze documentaire omdraait) en weet er eerlijk gezegd ook niet zoveel vanaf. Maar deze documentaire vond ik best interessant en boeiend en een aantal verhalen (o.a. vrouw die op 7 jarige leeftijd werd verkracht en misbruikt door een Japanner. Die vrouw had destijds ook een broer(tje), meerdere overigens, die nog steeds vermist is en misschien wel destijds is opgegeten !) waren heftig en gruwelijk.

De mensen die allemaal te woord stonden met hun indrukwekkende verhalen (ze worden hierboven door sommigen "pratende hoofden" genoemd) en het zeer bewust hebben meegemaakt (zowel de bezetting door de Japanners en daarna de onafhankelijkheid), hebben het er nu nog allemaal moeilijk mee. Hier en daar is het misschien wat saai en soms ook wat slecht te verstaan, wat wel begrijpelijk is omdat men dan vanuit emotie praat, maar al met al is dit gewoon een interessante documentaire en daar is Nederland toch best goed in om die te maken (films daarentegen weer niet).

Deze onbekende Engelse thriller zag ik afgelopen vrijdagavond voorbijkomen op "Film 1" en trok mijn aandacht omdat deze film behoorlijk gewelddadig is. Ondanks dat deze film voor het het luttele bedrag van 600 duizend euro gemaakt is en in slecht 18 dagen geschoten is, weet deze film zeker te vermaken en te boeien gedurende circa 82 minuten.

In "Bull" keert de gelijknamige titelheld (Neil Maskell) op mysterieuze wijze terug naar huis na een afwezigheid van 10 jaar om wraak te nemen op degenen die hem al die jaren geleden hebben bedrogen. Zijn oude kameraden, onder leiding van baas Norm (David Hayman) die de vader is van Bull's ex-vrouw Gemma (Lois Brabin-Platt) en de grootvader is van zijn geliefde jonge zoon Aiden (Henri Charles), hebben hem namelijk keihard laten vallen en nu zweert deze voormalige Britse gangster wraak. Tussen de bedrijven door zoekt hij ook naar zijn vermiste zoon Aiden.

"Bull" moet het niet hebben van het verhaal maar van de sfeerzetting, de grove actie (zo worden iemands vingers afgehakt, krijgt iemand een mes in de keel, wordt iemands hand eraf gesneden en wordt de arm daarna in het vuur van een gaskookplaat gehouden ) en het sterke acteerwerk en dat vooral van hoofdrolspeler Neil Maskell en David Hayman. Waarom Bull zo vastbesloten is om op meedogenloze wijze wraak te nemen, wordt geleidelijk onthuld door een reeks flashbacks, waarin een brandende caravan centraal staat, die ook dienst doen als de traumatische herinneringen van een man die volledig verteerd is door woede.

Regisseur Paul Andrew Williams levert een bijzondere film af en opereert in het genre van de wraakfilm. De cineast is sterk in het vastleggen van een ijzingwekkende, desolate sfeer die je in je buik voelt. Je voelt gewoon dat dit verhaal over Bull niet goed kan aflopen. Maar op welke manier blijft gissen… Wat de intensiteit verhoogt, is het hoge tempo dat Williams hanteert. Hij heeft de vaart er goed in en zorgt ervoor dat er geen dode momenten voorbijkomen. In anderhalf uur weet hij een boeiend verhaal te vertellen dat onder de huid blijft zitten. Daar helpen de nihilistische en snoeiharde geweldsuitbarstingen ook bij. De cast in deze film weet te overtuigen en tilt de film ook naar een hoog niveau.

Neil Maskell is fenomenaal en huiveringwekkend als een man die na 10 jaar terugkeert om grote schade aan te richten aan degenen die hem hebben verraden. En op het einde kom je via zijn ogen nog een bijzonder weetje te weten over hem. Het is wel helaas een openbaring die zowel absurd als teleurstellend aanvoelt. Je kan je afvragen of een beter einde meer impact zou kunnen hebben. De scène met hem en een ontvoerd kind in de botsauto's op een kermis klinkt misschien niet eng, maar in deze situatie lopen de rillingen over je rug. Dit was sowieso een ijzersterke scène en ook het vooraf, waarbij Bull Clive (David Nellist) en zijn twee kinderen dwingt om in te stappen in de auto en waarbij er o.a. gezegd wordt door Bull:

I'm the big bad wolf.
You must be the little piggies, which makes you daddy pig.
Would you like to come with me and daddy pig to the funfair?
If you don't come, I will huff, and I'll puff, and I'll blow your house down.
Mummy pig won't like that, will she?

Misschien wel even huiveringwekkend is David Hayman als Norm, Bull's voormalige werkgever en ex-schoonvader, een man met een vlijmscherpe glimlach en geen zweem van vriendelijkheid in zijn ziel. En dat is o.a. te zien als hij langs de moeder, te weten Marge (Elizabeth Counsell), van Bull gaat.

Al met al is "Bull" een tof tussendoortje voor de liefhebbers die horror, drama en wraakfilms (net zoals het eveneens Britse "Rise of the Footsoldier (2007)") samengesmolten in één film kunnen bekoren. "Bull" is een film die je vanaf de sombere openingsscène grijpt en niet meer loslaat totdat de cirkel weer rond is. "Bull" is zowel somber als briljant.

Leuke eindjaren 80 op sport (in dit geval Honkbal) gebaseerde Komedie / Romantiek die zich lekker wegkijkt. Het verhaal zit leuk in elkaar en ook met de uitvoering zit het wel goed. Dat komt vooral vanwege de indrukwekkende cast die het leuk doen en dan met name natuurlijk de drie hoofdrolspelers Kevin Costner, Susan Sarandon en Tim Robbins. Wel geinig (ook een compliment) dat Susan Sarandon er heden eigenlijk nog vrijwel hetzelfde uitziet als vroeger. Hoewel de film vooral bedoeld is als een komedie, valt er eigenlijk niet echt veel te lachen op een paar glimlach momenten (vooral door Tim Robbins) na. De sfeer is overigens wel lekker luchtig.

Deze film zenden ze tegenwoordig nog uit op de zender MGM .

Behoorlijke clichématige Actie / Misdaad van Sylvester Stallone, welke zo uit de jaren 80 zou kunnen komen (vergelijkbaar met een film als "Cobra (1986)"). Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en ook de uitvoering biedt niets nieuws onder de zon en alle actie heb je al eens eerder gezien in films. Zou Sylvester Stallone niet hebben meegespeeld in deze film, dan was het sowieso een dertien in een dozijn actiefilm geworden. Nu steekt deze film er nog wat bovenuit.

Sylvester Stallone deed het overigens nog redelijk en hetzelfde geldt voor de imponerende slechterik (die uit "Cobra" vond ik wel imponerender) Jason Momoa. Het eindgevecht tussen beiden was overigens enorm cliché en ook vergelijkbaar met het eindgevecht in "Cobra". De kleine rol van Christian Slater is lachwekkend slecht, maar het gedeelte met hem op het verkleedfeest (enigszins vergelijkbaar met de film "Eyes Wide Shut") was misschien wel het hoogtepunt van de film. Niet dat die scene goed was, maar vanwege de vele fraaie topless vrouwen die er rond liepen.

Omdat de film amper 90 minuten duurt en eigenlijk nergens echt verveeld, is deze film wel leuk om eens gezien te hebben. Maar Sylvester Stallone heeft in veel betere films gespeeld dan deze matige en eenvoudige Actie / Misdaad.

Deze leuke en vermakelijke Actie / Komedie film van regisseur David Leitch (bekend van "Deadpool 2 (2018)" en "Hobbs & Shaw (2019)") lag al een behoorlijke tijd bij mij op de plank, maar heb ik altijd links laten liggen tot gisteravond. Dat "Thomas de stoomlocomotief" (zeg niet "Thomas de trein" ) en een flesje FIJI water een belangrijke rol in "Bullet Train" zouden hebben, zagen ik niet aankomen, maar briljant en komisch is het absoluut. De lange reis naar het Japanse Kyoto (de eindbestemming) is lang, maar vooral erg leuk. Opzicht jammer dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien, want het is een echte popcorn-knaller (van de makers van "Deadpool") en heeft naast Brad Pitt (heeft aangegeven om in zijn laatste fase van zijn carrière nog een beetje te willen genieten en dat doet hij in "Bullet Train" met volle teugen) een topcast.

In "Bullet Train" speelt Brad Pitt huurmoordenaar Ladybug, die een ogenschijnlijk simpele opdracht krijgt om in een Japanse kogeltrein van Tokio naar Kyoto een koffer te stelen en daar het volgende station mee uit te stappen. Alles lijkt voorspoedig te verlopen, totdat Ladybug erachter komt dat hij niet de enige huurmoordenaar is die aan boord van de trein is gestuurd met een opdracht. Per coupe lijkt er een nieuwe verrassing op hem te wachten. Een grote diversheid aan huurmoordenaars zal de revue passeren. Het is de vraag hoeveel de laatste halte van de trein halen. En oh ja, er is ook nog een giftige slang. "Snakes on a train!", rijdt Samuel L. Jackson ook mee? Oh nee wacht, dat is een andere film.

"Bullet Train" is een soort van "Murder on the Orient Express" die gemaakt zou kunnen zijn door Guy Ritchie (zoals bijvoorbeeld "Snatch (2000)") of zelfs Quentin Tarantino (zoals bijvoorbeeld de twee "Kill Bill" films), dan wel in een melige bui. Oftewel een gelikte combinatie van brute actie, komedie, dialogen, coole montages (inclusief flashbacks), popculturele referenties en een zooitje excentrieke criminelen. En dat gespeeld door een topcast met niet te vergeten een paar acteurs in verrassende cameo’s. Oftewel een entertainende formule, maar niet heel origineel. Daarbij slaat de humor niet altijd aan, is het einde te langgerekt en lijkt de gestileerde film soms een harde van zichzelf te krijgen. Wie bovendien enige diepgang zoekt, heeft in deze trein niets te zoeken.

Naast spetterende actie- en vechtscènes in kleurrijke neonlichten van het moderne Japan, krijgt de cast alle kans om te schitteren in een film die zich eigenlijk zo goed als helemaal op één locatie afspeelt. "Bullet Train" speelt zich namelijk bijna geheel af in een kogeltrein (oftewel een hogesnelheidstrein), die onderweg slechts steeds één minuut stopt per station. Dit brengt een stukje claustrofobie met zich mee, alsof je samen met de personages vastzit op deze trein. Op deze trein zitten verschillende individuen die allemaal achter hetzelfde koffertje aanzitten. Wat volgt zijn verschillende manoeuvres om elkaar te slim af te zijn. Inclusief verraad, plotwendingen en veel bloederig geweld. Elk gevecht is creatief (neem alleen al het arsenaal aan wapens dat de revue passeert en waarmee sommige huurmoordenaars aan hun eind komen, zoals o.a. revolvers, steekwapens, samoeraizwaarden, koffers, laptops, waterflesjes, gordels, bommen een reuzenknuffelbeest en een gifslang), gebruikt goed zijn omgeving en je kunt gewoon zien wat er gebeurd.

Wat "Bullet Train" ook goed doet, zijn de zogenaamde call backs. Als er iets in het begin van de film wordt geïntroduceerd, dan komt het zeker terug op een later moment. Dat is een knap staaltje storytelling wat je als kijker scherp houdt. Het verhaal van "Bullet Train" is niet perse origineel en op sommige momenten wordt het plot iets te ingewikkeld. Op zich is het goed bij te houden, maar je merkt wel dat aan het einde van de film het verhaal een beetje ontspoort raakt (wat ook letterkijk gebeurt met de trein). Er gebeurt dan teveel en er moeten ineens teveel verhaallijnen afgerond worden.

Los van al het spektakel schitteren de acteurs vooral in de conversaties die hun karakters met elkaar hebben. Zo geniet Brad Pitt als Ladybug (lieveheersbeestje) van zijn rol als sympathieke zen-huurmoordenaar met "kick-ass"-moves dat het aanstekelijk is. Helaas heeft hij altijd veel ongeluk, wat zijn werk lastiger maakt. Hij krijgt in Tokio een simpele job van zijn contactpersoon Maria (Sandra Bullock) te horen via zijn oortje, namelijk steel een koffer in een trein en stap de trein uit. Helaas is het niet zo simpel als gedacht

Ook aanstekelijk is de chemie tussen de huurmoordenaar "broertjes" Lemon (Brian Tyree Henry) en Tangerine (Aaron Taylor-Johnson), die de zoon (Logan Lerman) van de mythische Russische crimineel White Death (Michael Shannon) hebben bevrijd uit de handen van de Yakuza en die het irritante ventje terugbrengen samen met het niet-betaalde losgeld (wat natuurlijk in de koffer zit), die een heerlijk duo spelen. Hun gekibbel is zo vermakelijk en hun acteerwerk is gewoon sterk, dat je al tijdens de film hoopt op een prequel.

Joey King als "The Prince" overtuigt als zogenaamd onschuldig tienermeisje aka kille huurmoordenares in haar zuurstokroze pakje en ook rapper Bad Bunny als de wraakzuchtige (op degene die zijn vrouw en familie heeft uitgemoord op zijn bruiloft) huurmoordenaar "The Wolf" doet het prima voor z'n allereerste acteerklus, hoewel we hem maar kort in beeld zien en dat tijdens een geweldige flashback en als hij tijdens de eerste stop van de trein op de trein stapt en Ladybug wilt uitstappen. En hetzelfde geldt eigenlijk voor Zazie Beetz als huurmoordenares "The Hornet", die ook maar kort te zien is (zit o.a. in dezelfde flashback als "The Wolf"). En al duurt het even voordat je als kijker doorhebt waarom juist dit gezelschap in de trein zit, het is al snel duidelijk dat ze niet allemaal levend het eindstation zullen halen.

Overigens is ook de wanhopige Yuichi Kimura (Andrew Koji) uit op wraak, hij meent namelijk aan boord van de trein de psychopaat te kunnen opsporen die zijn zoontje Wataru (Kevin Akiyoshi Ching) van het dak van een flatgebouw heeft geduwd. Hij is overigens de zoon van de wijze vader genaamd "The Elder" (Hiroyuki Sanada), die nog een appeltje te schillen heeft met White Death. Verder zit de film vol met cameo van grote namen zoals Channing Tatum als een passagier in de trein, Ryan Reynolds (je ziet hem alleen even in beeld) als Carver (Ladybug is zijn vervanger) en Sandra (plastische chirurgie) Bullock als de contactpersoon waarmee Ladybug regelmatig praat via zijn oortje. Als het dan zelfs regisseur David Leitch nog lukt om "Thomas de stoomlocomotief" (waar Lemon een groot fan van is en de manier waarop hij de treinpassagiers vergelijkt met personages uit "Thomas de stoomlocomotief", en daarmee en passant bewijst over gedegen mensenkennis te beschikken, is een leuke vondst) en een flesje FIJI water een belangrijke rol te geven, is het feest natuur compleet.

"Bullet Train" is natuurlijk ook een feestje en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (circa 120 minuten), waarbij ik in het begin wel even mijn twijfels had over de film. Maar gaandeweg de treinreis werden deze twijfels weggenomen en heb ik ervan genoten. De treinreis alleen al is een genoot om naar te kijken, want de Israëlische cameraman Jonathan Sela (bekend van o.a. zijn werk in de "John Wick" films) weet in elke coupe te verrassen met nieuwe scènes vol van kleur en hij speelt af en toe met de camerapositie. Ondanks dat we alleen in een trein zitten, krijgen we een mooi beeld van Japan (zo zien we o.a. vanuit de trein de berg Fuji) en haar gebruiken.

De actie, humor, wendingen, verrassingen (zo blijkt o.a. "The Prince" de dochter te zijn van White Death en hebben Ladybug en "The Hornet" iets te maken met de bruiloft van "The Wolf") en personages die elkaar afwisselen in hoog tempo maken het een treinrit om vol van te genieten en visueel gezien is de film spectaculair. Toch lukt het niet helemaal dit perfecte tempo vast te houden. Aan het einde, dan draait het ook vooral om White Death i.p.v. de koffer, wil regisseur David Leitch net even iets te veel en slaat de balans door naar de verkeerde kant en ontspoort de film en wordt de film wel heel snel te druk en overdreven. Maar voordat we bij dat eindstation zijn beland, gaat er een hoop bloederige en knotsgekke hilariteit aan vooraf. Nadat de film na circa 120 minuten (100 minuten was lang zat geweest) is afgelopen, zien we tijdens de aftiteling nog een leuke scène met Lemon, over wat met hem gebeurt is nadat hij uit de trein is gevallen / gesprongen samen met een handlanger van White Death.

Al met al is "Bullet Train" een rit die je niet snel zal vergeten. De combinatie van humor en actie werkt perfect. Spetterende actie en heerlijke conversaties volgen elkaar in goed tempo op en het lukt de cast om de aandacht vast te houden en je volledig met de karakters te laten meeleven. "Bullet Train" duurt circa 120 minuten, maar dendert in een rotvaart voorbij.

Eigenlijk best een leuke actie / komedie met goede rollen van Damon Wayans en Adam Sandler. De laatste was ook de meest komische. Het verhaal stelt niet zoveel voor en is vrij cliché maar de cast weet er nog iets leuks van te maken. De film duurt ook niet echt lang dus echt vervelen deed hij ook niet.

Dit was de voorlaatste film die het leuke komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy hebben gemaakt en ze waren inmiddels ook al wat op leeftijd (duidelijk zichtbaar) en bovendien was hun bekende formule van komische films (ze hebben er ook heel veel gemaakt) uitgewerkt waardoor ze soms op herhaling vallen zoals bij de eieren scene die wel nog leuk was, maar jaren eerder ook al is toegepast in "Hollywood Party (1934)". Het leuke was er dus wel een beetje vanaf en het werd dan ook tijd dat Stan Laurel en Oliver Hardy met pensioen (ik verdiend overigens) zouden gaan.

Het ietwat flauwe verhaal (speelt zich af in Mexico, althans doet zich zo voorkomen) is overigens niet slecht en kijkt zich met circa 60 minuten ook nog best lekker weg. Ook wordt er niet veel in gezongen en de dansscène met de pittige Diosa Costello (in de rol van Conchita) mocht er best wezen (zij natuurlijk ook). Stan Laurel (dit keer in een dubbelrol) en Oliver Hardy doen het leuk en er valt weer genoeg met hun te lachen zoals o.a. het gedoe met de taxi in het begin van het verhaal, het gedoe in het hotel (lobby en fontein met water hoewel dat een beetje flauw was, de rechtszaak, eieren scene ondanks herhaling, de telefooncel op het feest en Stan Laurel als matador in de dubbelrol. De film eindigt met Stan Laurel en Oliver Hardy als skelet (geweldige special effecten voor die tijd ), waarbij alleen nog hun hoofden zichtbaar zijn. Oliver Hardy zegt dan tevens zijn typische uitspraak "Well, here's another nice mess you've gotten me into" tegen Stan Laurel, die dan zoals gewoonlijk begint te jammeren.

Zeker niet één van de betere films van Stan Laurel en Oliver Hardy, maar wel weer een vermakelijke die zich vanwege de korte duur prettig wegkijkt.

Met de "Transformers" films had ik altijd al een haat-liefdeverhouding (meestal haat ) en dat geldt zeker ook voor deze Bumblebee (één van de bekendste Transformers, die persoonlijk nooit mijn favoriete Transformer was) verfilming, die ik zeer kinderachtig en flauw vond en die waarschijnlijk alleen voorbestemd is voor kinderen (doelgroep tot 15 jaar). Tot de laatste categorie behoor ik qua leeftijd niet meer (soms gedraag en voel ik me wel nog eens zo ) en het enige leuke aan deze Actie / Sciencefiction film vond ik het horen van de vele jaren 80 (waarin deze film zich ook afspeelt) muzieknummers (van bands als "The Smiths", "Duran Duran", "Bon Jovi", "A-ha", "Simple Minds" en "Repulsion") en het zien van destijdse technologie (die ik vroeger ook had) zoals videorecorders, walkmans, platenspelers, beeldbuis televisies en telefoons met hoorns.

Het verhaal opzicht vond ik tenenkrommend slecht en kon me eigenlijk ook nooit vermaken (eigenlijk alleen bij het horen van een jaren 80 muzieknummer) en tenenkrommend slecht geldt eigenlijk voor de gehele clichématige cast inclusief Bumblebee, waarbij ik hoofdrolspeelster Hailee Steinfeld (in de rol van puber Charlie) alleen leuk vond drummen op het nummer "Bigmouth Strikes Again" van de Britse alternatieve rockgroep "The Smiths", waar Charlie een groot fan van is. Maar voor de rest had ik totaal niets met het personage Charlie en leefde ik ook totaal niet met haar mee (o.a. dood van haar vader).

Professioneel worstelaar (die hebben sowieso al weinig denkvermogen) John Cena in zijn rol als militair Burns was sowieso volkomen belachelijk, overdreven en ongeloofwaardig, maar heel soms kwam hij wel nog grappig en droog uit de bocht, zoals de scène waarbij hij in het huis van Charlie praat met haar ouders.

Ron (stiefvader van Charlie) : Toen ik in mijn puberteit zat, stal ik ook wel eens wat. Ik stal een doos snoepgoed.
Burns: Ja, dat weten we

Wel vond ik het leuk dat Pamela Adlon (in de rol van moeder Sally) meespeelde in deze film en niet dat ze goed speelde (wat zeker ook niet het geval was, want ze was vooral irritant), maar omdat ik haar vooral kan van haar leuke rollen in de Komedie / Drama series "Louie (TV Series 2010–2015)" hoofdrolspeler en komiek Louis C.K. is door vijf vrouwen beschuldigd van seksuele grensoverschrijdend seksueel gedrag en is daardoor helaas niet meer te zien op de televisie, waar hij vaak te zien was op de televisiezender "Comedy Central Extra") en "Californication (TV Series 2007–2014)" en ik haar ook altijd leuk en mooi vond om te zien. Ze is best klein en heeft een wat schorre/hese vrouwenstem.

Met de jaren 80 sfeer zat het wel goed, maar visueel gezien vond ik het allemaal wat tegenvallen (met name de scènes op Cybertron zagen er te geanimeerd uit) en de actie vond ik maar povertjes en dat kwam mede omdat het vooral maar draaide om drie Transformers, te weten Bumblebee (met de stem, die hij verliest door een Decepticon, van Dylan O'Brien) als Autobot en Shatter (stem van Angela Bassett) en Dropkick (stem van Justin Theroux) als de slechte Decepticons. Wel bevat deze Transformer de hardste actie tot nu toe, want mensen uit elkaar laten spatten (overigens zonder bloed), heb ik volgens mij nog nooit gezien in een Transformer film.

Nee deze kinderachtige Transformer film (beter gezegd een spin-off) waarin het draait om de flauwe Bumblebee, was niet echt aan mij besteed en gelukkig duurde hij dan ook maar iets van 110 minuten i.p.v. ruim twee uren welke veel Transformers films duren.

Nederlandse films mijd ik vooral, maar het onderwerp van de titel, namelijk "bumperkleven", sprak me wel aan omdat ik iedere werkdag circa twee uurtjes (heen en terug) moet rijden met de auto, om op mijn werk te komen en onderweg irriteer ik me wel eens aan het verkeer (met name aan personen die onnodig lang links blijven rijden of die niet doorrijden op de linkerbaan) en andersom zal dat ongetwijfeld ook wel zijn (als ik bijvoorbeeld zo'n linksrijdend persoon rechts inhaal). Wat dat betreft waren bepaalde situaties op de weg in deze film best herkenbaar.

Deze Thriller film van regisseur Lodewijk Crijns (van hem heb ik alleen nog "Loverboy (2003)" gezien), past overigens in het rijtje van films zoals "Duel (1971)", "The Hitcher (1986)", "Borgman (2013)" en het oeuvre van Dick Maas en daarbij draait het om het kibbelende echtpaar Hans (Jeroen Spitzenberger) en Diana (Anniek Pheifer), die met hun twee jonge dochters, te weten Robine (Liz Vergeer) en Milou (Roosmarijn van der Hoek), op weg zijn met de auto naar de ouders van Hans. Omdat ze enigszins laat zijn vertrokken en ze ook redelijk gestrest zijn, rijdt Hans nogal verhit en dat is ongelukkig, want onderweg op de snelweg treffen ze een psychopathische chauffeur (Willem de Wolf) in een wit busje, waar Hans dicht op zijn bumper blijft plakken, en die heeft het gemunt op wegpiraten.

Net zoals bepaalde situaties op de weg in deze film herkenbaar waren, start deze film (na de harde opening met de wielrenner en de psychopathische chauffeur) ook met een herkenbaar tafereel, namelijk veel te laat de deur uitstappen, nog allerlei spullen vergeten mee te nemen en nog even controleren of alles is uitgezet. En als vader dan ook nog aan de kinderen vraagt waar mama blijft en die dan antwoorden:

"Die moest poepen."

Dan begint natuurlijk de reis vol stress en ergernis op de weg en zeker ook nog als de kinderen op de achterbank vervelend zijn. En dat is dus precies aan de hand in deze film, waar het geduld van vader Hans op de proef wordt gesteld als hij een wit busje (aan busjes op de weg heb ik overigens een hekel, want die rijden vaak asociaal hard en ontnemen ook je zicht als je er helaas achter moet rijden. Daarom probeer ik dat laatste zoveel mogelijk te mijden op de weg) op de linkerbaan van de snelweg treft, die niet vooruit te branden is. Als ze elkaar daarna treffen bij een tankstation, vraagt de chauffeur van het witte busje aan de kinderen, die een hamburger hebben gekregen van moeder Diana:

"Wat vinden jullie daar eigenlijk van ? Dat jullie papa met alle geweld wil dat ik de maximaal toegestane snelheid overschrijd omdat hij zelf te hard wil rijden ?"

En als het gezin daarna weer wegrijdt heeft hij schijnbaar ook nog het volgende gezegd tegen de kinderen:

"Hij vroeg waarom mama ons zulke rotzooi te eten gaf. Hij zei dat mama zichzelf over 30 jaar nog wel tegenkomt. Als Robine en ik kanker hebben."

De kinderen smijten daarna hun hamburgers door het raam naar buiten (lekker asociaal en slecht voor het milieu) en zien dan dat het witte busje hun volgt.

De snelweg scènes zijn dynamisch en aantrekkelijk gefilmd en alle actie speelt zich af op klaarlichte dag en dat in kneuterige Hollandse decors, zoals het fictieve plaatsje "Stroink" in Twente. Het verhaal begint nog enigszins geloofwaardig en realistisch, maar na circa 35 minuten slaat het dan om naar ridicuul en ongeloofwaardig. Want eenmaal in strijd met de chauffeur van het witte busje wordt Hans net iets te snel paranoïde. En de twee kinderen op de achterbank schreeuwen tijdens de eerste achtervolgingen alles bij elkaar, wat snel op de zenuwen gaat werken.

De chauffeur van het witte busje, een ongedierteverdelger met zijn eigen normen en waarden, was natuurlijk ook niet bepaald geloofwaardig en als iemand eindelijk zijn excuses komt aanbieden bij hem, zegt hij steeds:

"Excuses. De tijd voor excuses ligt achter ons."

Maar hij speelt wel overtuigend. Want ondanks dat hij geen mysterieus persoon blijft, schuilt de spanning in zijn verknipte moraliteit en verregaande acties, waarbij hij ook vergif bij gebruikt (spuit hij o.a. letterlijk in de mond van de wielrenner, in de auto van Hans en zijn gezin en op Hans tijdens de finale). Hij draagt dan ook meestal een uitrusting, welke nu uitermate geschikt zou zijn om het coronavirus niet te krijgen Overigens vond ik Jeroen Spitzenberger en Anniek Pheifer ook verdienstelijk spelen en de laatste had best fraaie benen.

Het hoogtepunt (is namelijk erg grappig) in de film vond ik persoonlijk het scheuren met de auto door het fictieve plaatsje "Stroink", waar men maar 30 km/h en 15 km/h mag rijden en waar ook veel drempels liggen. Als ze daar op een woonerf komen vast te staan, krijgt men het ook aan de stok met de buurtbewoners (die ze ook bijna van de sokken rijden en dat zowel volwassenen als kinderen ), waarbij dan iemand boos op zijn Twents tegen Diana (die op dat moment de chauffeur in de auto is) zegt:

"Doe eens even normaal, kutwief."

Verrassend (of beter gezegd helaas) genoeg speelt "Bumperkleef" zich niet de hele tijd af op de weg, want de finale (na circa 50 minuten) van het verhaal speelt zich vooral af in en rond het huis van de ouders van Hans, waar de psychopathische chauffeur met een slimme truc (heeft zogenaamd de telefoon van Hans gevonden) als eerste aankomt (Hans en Diana rijden namelijk eerst nog naar de politie) en waarbij hij de ouders van Hans, te weten Trudy (Truus te Selle) en de dementerende Joop (Hubert Fermin) die jarig is, hardhandig begint te terroriseren en te ondervragen en op een gegeven moment zegt hij tegen Trudy:

"Heeft Joop uw toestemming gekregen om Hans in u te verwekken ?"

De finale was best spannend en zeker ook vermakelijk en Hans zal uiteindelijk hetzelfde lot ondergaan (je ziet net niets, het beeld gaat dan op zwart, maar je hoort wel nog geluid) als de wielrenner in het begin. En gezien het einde, zal het me niet verbazen als er eventueel nog een vervolg gaat komen.

Al met al is "Bumperkleef" een onderhoudende Thriller film van Nederlandse makelij, die bij vlagen voldoende spannend en komisch is en die maar 80 minuten duurt (kijkt dus lekker weg).

Eerlijk gezegd wist ik helemaal niet van het bestaan van deze Drama / Oorlog film (een televisiefilm), welke net zoals "Der Untergang (2004)" gaat over de laatste 105 dagen van Adolf Hitler in de bunker. Toen ik deze film gisteren voorbij zag komen en het 75 jaar geleden is dat Adolf Hitler zelfmoord pleegde op 30 april 1945, heb ik hem als liefhebber van oorlogsfilms (en zeker films over de Tweede Wereldoorlog) gisteravond meteen bekeken en het was ook wel een welkome afwisseling tussen de vele Jesús Franco films die ik de laatste tijd heb gezien.

Deze film is gebaseerd op het non-fictie boek van James O'Donnell, die we tijdens het begin van de film zien. James O’Donnell was een Amerikaanse correspondent van "Newsweek", die aan het einde van de oorlog in bezet Berlijn was. Hij kocht zijn weg naar de bunker en snuffelde daar rond. Hij stelde zich ten doel het definitieve verhaal van Hitlers dood te vertellen. Zijn omvangrijke onderzoek omvatte talrijke interviews met mensen die de laatste dagen met de Führer verbonden waren.

De meest voor de hand liggende vergelijking van deze film is natuurlijk met het naderhand uitgekomen "Der Untergang" en die zijn nagenoeg gelijk aan elkaar (duren zelfs bijna even lang), maar toch zitten er wat verschillen tussen, waardoor het zeker interessant is om beide films te bekijken, ondanks dat deze film volledig in het Engels is. De rol van Adolf Hitler wordt in deze film gespeeld door de bekende Britse acteur Anthony Hopkins, die een Emmy won voor zijn rol en Piper Laurie kreeg een Emmy-nominatie voor haar vertolking van Magda Goebbels.

De film begint dus met James O'Donnell (James Naughton) die de bunker binnengaat en zweert het verhaal te vertellen. De film gaat dan terug in de tijd, namelijk naar 16 januari 1945, oftewel naar de aankomst van Adolf Hitler in de bunker, die we na circa 11 minuten (daarvoor maken we eerst nog kennis met o.a Martin Bormann, de mank lopende Joseph Goebbels en Albert Speer) voor het eerst zien tijdens een bespreking. Deze bunker (waar het verhaal zich volledig afspeelt en we zien dus nauwelijks beelden van andere omgevingen met eigenlijk als uitzondering een flashback van Albert Speer) is veel helderder en onberispelijker dan die in "Der Untergang" en in plaats van de film te centreren op zijn persoonlijke secretaresse Traudl Junge (die in deze film gespeeld wordt door Sarah Marshall en die maar in een paar scènes te zien is), gebruikt deze film meerdere standpunten.

Het meest opvallend standpunt is dat van Albert Speer (Richard Jordan), die in het eerste uur van het verhaal nadrukkelijk aanwezig is. Albert Speer is een soort held (die in overeenstemming zou zijn met zijn memoires) en debatteert niet alleen met Adolf Hitler over zijn plannen om de Duitse infrastructuur te vernietigen, maar hij beraamt ook plannen om zijn baas te vermoorden met een zenuwgas (Tabun). De slechterik is Martin Bormann (Michel Lonsdale), die in "Der Untergang" eigenlijk geen rol had, maar in deze film ook nadrukkelijk aanwezig is. Zo wilt hij dat Adolf Hitler vertrekt naar Berchtesgaden en zelf wilt hij zo snel mogelijk de bunker verlaten, maar dat mag niet en dat wordt hem ook ingewreven door dokter Theodor Morell, die wel mag vertrekken en spottend tegen Martin Bormann zegt:

"Ik ben blij dat ik weg kan. Wat jammer dat je niet met me mee kan."

De Adolf Hitler gespeeld door Anthony Hopkins (nu moeten we hem aanspreken met "Sir Philip Anthony Hopkins") is veel minder sympathiek dan die van Bruno Ganz, maar hij is misschien wel realistischer. Hij is vooral moe en versuft en wordt regelmatig behandeld door zijn persoonlijke dokter Theodor Morell (John Sharp), die ook wel de spuitendokter (zijn injecties zouden vermalen stierenballen bevatten) werd genoemd. De woede uitbarstingen van Bruno Ganz als Adolf Hitler zijn natuurlijk indrukwekkend (daar zijn ook al de nodige parodieën op gemaakt) en fenomenaal, maar die van Anthony Hopkins mochten er ook best wezen en zeker als hij de generaals er van langs geeft. Ook moest ik soms om hem glimlachen en dat o.a. als hij totaal afwezig bij een theekransje zit met alleen maar vrouwen en die dan opeens Wenen benoemen (i.v.m. een kok) en hij dan zegt:

"We hadden Wenen in handen moeten houden. Ze werden bang en verloren hun vertrouwen in de Almachtige."

Veel cruciale gebeurtenissen zijn vergelijkbaar in beide films, zoals het verraad van Hermann Göring en Heinrich Himmler, de verjaardag van Adolf Hitler, het huwelijk tussen Adolf Hitler en Eva Braun, het laten vaststellen van een politiek statement waarbij Adolf Hitler vooral de Joden de schuld geeft van de oorlog, de zelfmoord van Adolf Hitler en Eva Braun na circa 127 minuten waarvan in deze film zelfs wat beelden te zien zijn (het innemen van het cyanide en daarna hoor je nog een schot), het verbranden van de lichamen van Adolf Hitler en Eva Braun in de tuin van de bunker, het vermoorden (ook met cyanide) van de zes kinderen van de Goebbel's door Magda Goebbels (die daarna een kaartspelletje gaat spelen) en de zelfmoord van Joseph Goebbels (Cliff Gorman) en Magda Goebbels met een revolver.

En ook veel cruciale personen (buiten de al eerder genoemde personen) zijn vergelijkbaar in beide films zoals Eva Braun (Susan Blakely), die na circa 55 minuten aankomt in de bunker, Heinrich Himmler (Michael Sheard), Hermann Göring (David King), Hermann Fegelein (Terrence Hardiman) die wordt opgehangen, generaal Wilhelm Keitel (John Paul), generaal Alfred Jodl (Tony Steedman), generaal Hans Krebs (Barry Jackson) en generaal Wilhelm Mohnke (Michael Culver). Deze laatste krijgt van Adolf Hitler de opdracht om stand te houden tot 5 mei 1945 en dat omdat het namelijk de sterfdag is van Napoleon Bonaparte, waarover hij zegt:

"We zijn allebei voor onze tijd geboren. De geschiedenis zal over me oordelen. Net als over hem."

Natuurlijk komt ook de herdershond, te weten Blondi, van Adolf Hitler in deze film voor (het was best luguber om te zien hoe ze haar als testpersoon gebruikte voor de Cyanide) en in deze film heeft ze zelfs net puppy's gekregen, die ook worden afgemaakt (in opdracht van dokter Haase, die op een gegeven moment dokter Theodor Morell komt vervangen).

In "Der Untergang" kregen wat minder bekende personen de aandacht zoals het fictieve personage Peter Kranz in dienst van de Hitlerjugend, Gerda Christian die één van de privésecretaresses van Adolf Hitlers was, de Duitse vliegenier Hanna Reitsch en de laatste opperbevelhebber van de Luftwaffe Robert Ritter von Greim (was de minnaar van Hanna Reitsch).

En in deze film zijn de minder bekende personen o.a. kolonel Nicolaus von Below (Julian Fellowes) die de adjudant van Adolf Hitler was, Johannes Hentschel (Martin Jarvis) als de sympathieke onderhoudsmonteur in de bunker (hij vindt op een gegeven moment ook de dode lichamen van de zes kinderen van Goebbels die in bed zijn gestorven) en Rochus Misch (Michael Kitchen) die een radiotelegrafist en de lijfwacht van Adolf Hitler was en die als één van de laatste personen de bunker verliet. Eén van de kinderen van Goebbels maakt op een gegeven moment een grappige opmerking tegen hem m.b.t. een vis (vis heet op zijn Duits namelijk "Fisch") en zegt dan:

"Misch, Misch, je bent een vis."

Na het einde krijg je over deze drie personages nog het volgende te horen:

"Kolonel Von Below werd door de Britten gevangengenomen."

"Rochus Misch bracht jaren door in een Russisch kamp. Hij woont nog in Berlijn, op 3 kilometer van de bunker."

"Hannes Hentschel, ook gevangen door de Russen, woont bij Heidelberg.".

Sowieso was het wel interessant om te horen wat er na het einde nog werd gezegd, want zo krijg je o.a. te horen dat van hen die uitbraken, er maar zes aan de Russen ontkwamen. Onder wie Frau Christian (Alison Svoboda) en Frau Junge en zij werden gevangen door de Britten. En over Martin Bormann (die ook probeerde te ontsnappen) krijg je tot horen dat hij naar Zuid-Amerika zou zijn gevlucht, maar dat in 1972 zijn lichaam werd geïdentificeerd in Berlijn. Er wordt aangegeven dat hij waarschijnlijk zelfmoord heeft gepleegd bij de uitbraak, maar dat schijnt niet te kloppen omdat hij waarschijnlijk bij een granaatontploffing om het leven kwam.

Deze verfilming wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut te boeien en het is nauwkeurig genoeg om een beeld te krijgen van de laatste 105 dagen van Adolf Hitler in de bunker. Het acteren is prima, met Anthony Hopkins natuurlijk overheersend in de hoofdrol van Adolf Hitler. Hij zit niet op hetzelfde niveau als Bruno Ganz, maar zijn interpretatie van Adolf Hitler is misschien wel realistischer en eerlijk gezegd leek hij ook best op Adolf Hitler. Op het einde zien we ook nog even een speech van hem als Adolf Hitler in betere tijden en schreeuwt hij:

"Eén volk, één partij, één leider en één Duitsland. Lang leve het nationaal socialisme, lang leve het Duitse vaderland."

Al met al is "The Bunker" een oprechte poging om een ​​belangrijk en fascinerend evenement in de geschiedenis te behandelen. En net zoals het weliswaar iets betere "Der Untergang" uit 2004 (destijds gezien in de bioscoop en hij staat ook op de eerste plaats in mijn "Top 10 films"), is deze film zeker nog het aankijken waard, ondanks dat hij uit 1981 komt en er alleen Engels wordt gesproken. En het is eigenlijk verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in deze korte maar gewichtige periode van het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa. Zou deze film in het Duits zijn geweest, dan had ik hem waarschijnlijk ook 5,0 sterren gegeven als punt, maar nu krijgt hij dus 4,5 sterren als punt van mij.

Heb deze film een paar geleden gezien en vond hem destijds zeer slecht. Ik dacht toen dat een horror met oorlog invloeden best wel eens een aardige combinatie zou kunnen zijn. Dat had ik does fout gedacht want het tegendeel wordt in deze film bewezen. Het verhaal slaat echt nergens op en spannend wordt het nooit. De acteurs die meedoen in deze film zijn echt dramatisch slecht en lijken in de verste weg niet op Duitsers. Ik heb gelukkig nooit de volledige 95 minuten gezien want na 15 minuten begon ik al driftig vooruit te spoelen. Al met al heb ik de film in ongeveer 60 minuten gezien en dat is nog veel te lang.

Verhaal is eigenlijk heel simpel, een onnozel drugs hoertje wordt meegenomen door een gestoorde vrachtwagen chauffeur die haar daarna gedwongen onderwerpt aan idiote en perverse martelingen. Eerlijk gezegd stellen die martelingen weinig voor (een paar brandmerken en een kaal geschoren hoofd, haar pruim overigens niet) en heb je ook totaal geen medelijden met het drugs hoertje (ze had overigens best aardige borsten). Ze krijgt eigenlijk wat ze verdient. In de film wordt overigens zeer weinig gepraat (wel heel veel vreselijk gekrijs) waardoor het eigenlijk ook nooit echt een verhaal wordt. De black metal muziek in het eerste gedeelte van de film en de eerste 15 minuten van het verhaal waren nog het beste van deze film want de rest stelt echt bitter weinig voor en is het kijken amper waard. De film is bedoeld om te shockeren, maar ik kreeg het er niet warm of koud van. Het enige wat voor mij een ware marteling was, was om deze film helemaal uit te kijken want ook al duurt hij amper 75 minuten, het zijn 75 hele lange ellendige minuten.

Heerlijke spaghetti film met een schitterend verhaal. The Good (Clint Eastwood), The Bad (Lee van Cleef) en The Ugly (Eli Wallach) acteren schitterend in deze film (vooral de laatst genoemde).

De film zit verdomd goed in elkaar en is ook nog eens spannend. De film zit zowel van het begin tot het eind (duurt maar liefst 3 uur) perfect in elkaar. Het einde is schitterend.

De beelden in deze film zijn schitterend (prachtig camerawerk) en de muziek is prachtig (past uitstekend bij deze film).

Persoonlijk vind ik dit de beste western film samen met "Once upon a Time in the West".

Dit moet wel een van de goedkoopste films ooit zijn geweest. Maar ondanks dat feit was het wel een zeer boeiende en ook spannende film waarin je echt meeleefde met Paul Conroy die goed gespeeld werd door Ryan Reynolds. Het moet je maar overkomen (ik moet er niet aan denken) en het einde was op zijn zachts gezegd zeer dramatisch en triest. De boodschap van deze film is eigenlijk dat de gewone mens in de wereld totaal niet meetelt (dat weet natuurlijk iedereen wel), het bedrijf waar Paul Conroy voor werkte maakte dat nog eens pijnlijk duidelijk. Wat een kloten bedrijf was dat.

Het concept was overigens zeer goed en ook origineel.

Met zo'n cast verwachtte ik eigenlijk een dijk van een film en zeker omdat de coen brothers ook nog de regisseurs waren. Maar wat een teleurstelling was deze film. Brad Pitt vond ik vreselijk overdreven en nep acteren met zijn belachelijke accent en hetzelfde geldt ook voor George Clooney. De laatste maakt overigens de laatste jaren alleen maar bagger films. De enige die nog enigszins het aankijken waard was, was John Malkovich.

De film en het verhaal vond ik overigens ook niet veel soeps en boeien wist de film mij nauwelijks. Het begin (het inzoomen op de aarde) van ik nog aardig net zoals het einde (het uitzoomen) maar het middenstuk stelde weinig voor. Zo zie je maar dat een film met alleen maar bekende acteurs ook kan tegenvallen. Positief punt was wel dat de film maar kort duurde.

Prima drama waarbij de stukjes van de puzzel steeds duidelijker worden naarmate de film vordert. In het begin heb je nog zoiets van waar gaat dit over en wie zijn al die verschillende figuren maar na een tijdje wordt steeds duidelijker wat die figuren met elkaar te maken hebben. Er werd trouwens ook goed in gespeeld door de diverse acteurs en de openingsscène met Charlize Theron was ook best fraai

Hoewel deze Horror (een pure slasher) inmiddels behoorlijk is gedateerd, was hij wel nog vermakelijk om naar te kijken en met name dan de laatste 30 minuten omdat vanaf daar de film lekker opgang komt (met als hoogtepunt de vlot vs kano scene waarin iedereen op het vlot wordt afgeslacht).

Deze film kun je inderdaad het beste vergelijken met een "Friday the 13th" (eerste film daarvan, kwam uit in 1980) film, want ook deze film draait om een zomerkamp waarbij hitsige jongeren één voor één vermoord worden door een maniak die wraak wilt nemen op iets wat men hem vroeger geflikt (in brand steken) heeft op een zomerkamp. Het eerste uur vond ik best saai en langdradig en wordt nog een beetje opgevrolijkt door wat bloot van de niet onaardige Carrick Glenn (in de rol van Sally) en Carolyn Houlihan (in de rol van Karen). Pas na een uur komt de film pas echt lekker opgang en krijg je ook een aantal grove kills te zien die inderdaad lekker expliciet in beeld werden gebracht. Vanaf dan weet het verhaal ook te boeien en kijkt de film zich lekker weg tot het einde.

De cast is niet bepaald hoogstaand, maar ze deden het wel verdienstelijk. Het is overigens wel geinig dat Jason Alexander (vooral bekend om zijn geldige "George Costanza" rol in de hilarische komedieserie "Seinfeld") en Holly Hunter ook een rolletje hadden in deze film. Voor beiden was het tevens hun film debuut. Al met al leuk om eens gezien te hebben deze ouderwetse slasher.

De ingrediënten van deze smaakvolle Drama / Komedie film mogen er zijn met o.a. een indrukwekkende internationale sterrencast in de vorm van Bradley Cooper, Sienna Miller en Daniel Brühl, Omar Sy, Emma Thompson en Uma Thurman.

In dit verhaal draait het om Chef-kok Adam Jones (Bradley Cooper), die een absoluut toptalent is op kookgebied, maar hij is de afgelopen jaren vanwege drugs, drank en vrouwen door een diep dal gegaan. Nu is hij terug en wil hij het hoogst haalbare, namelijk de maximale waardering van drie Michelinsterren.

Het verhaal ontwikkelt zich volgens de vaste ingrediënten van de kookfilm. De held die zelf al niet van onbesproken gedrag is en een tijd meer van de coke dan de kook was, verzamelt andere buitenbeentjes (o.a. een fastfoodkok) om zich heen. De film is op zijn best in de scènes waarin er gekookt en geproefd wordt. De uiterst fraaie opgemaakte borden zien er eruit als kunstwerken, vol eetbare blauwe bloemetjes en sauzen in verschillende kleuren. Een grote tegenvaller is het verplichte romantische verhaallijntje met sauzenkok Helene (Sienna Miller).

Chef-kok Adam Jones gaat in deze Drama / Komedie film voor drie Michelinsterren en drie sterren krijgt hij ook van mij, omdat dit eigenlijk niet meer is dan een degelijke doorsnee film en dat is eigenlijk aan de lage kant gezien de sterrencast.

Hoewel de film me best kon boeien vond ik de uitvoering wat minder omdat het nergens echt spannend of creepy werd. Het enige creepy in deze film was de leider van het leger. Vooral op het einde (toen hij de 2 indianen had opgehangen en het been van zijn ex-kok had geamputeerd waardoor hij overleed) was hij goed opdreef Ik weet niet welke acteur hem speelde maar hij deed het zeer goed.

Dit mag dan wel een Komedie / Horror film zijn, maar echt veel te lachen viel er eigenlijk weinig (het was in mijn geval vooral glimlachen) en Horror moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen want spannend of eng wordt het nergens. Wel is het allemaal vermakelijk om naar te kijken en vooral de zombie veranderingen (inclusief rondvliegende vliegen) van Evelyn, die er steeds minder (steeds meer ontbinden en rotten) gaat uitzien, vond ik wel leuk en het werd ook op een komische wijze (o.a. via yoga) in beeld gebracht. Ook zit er een beetje goor in zoals de scene met het uitkotsen van de balsemvloeistof, de mondkus tussen Evelyn en Max en natuurlijk het opeten van Travis door Evelyn.

Het dertien in een dozijn komische verhaal omtrent Max en zijn dominerende overdreven milieuvriendelijke vriendin Evelyn die overlijdt en in een zombie verandert, stelt opzicht weinig voor en is ook behoorlijk aan de flauwe kant. Omdat de film wel maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij wel lekker weg en vermaakt hij ook wel en ook de uitvoering van het verhaal is nog wel aardig, inclusief het laatste gedeelte en einde van het verhaal welke nog een beetje grof is (o.a. doordat Evelyn door het bekijken van een erotische horrorfilm opeens trek krijgt in hersenen en mensenvlees). Dat de uitvoering van het verhaal aardig is, komt mede omdat het verhaal heel luchtig in elkaar steekt en ook vanwege de sfeer (o.a. door de locaties waar het verhaal zich afspeelt, zoals de "groene" en milieuvriendelijke ingerichte woning van Max en ook de Horrorwinkel waar Max werkt). Maar ook door de glimlach humor (vooral op conto van Evelyn en Travis) en zeker ook door de cast die hun steentje bijdraagt.

Ondanks dat de cast eigenlijk maar beperkt is tot vier personen, deden ze het wel allemaal leuk en verdienstelijk en met name Ashley Greene (in de rol van Evelyn die de vriendin is van Max en die door een auto-ongeluk overlijdt en daarna terugkeert naar Max als een zombie i.v.m. een wens m.b.t. altijd bij elkaar zijn) en Oliver Cooper (in de rol van Travis die de halfbroer is van Max en niet bepaald een serieus leven lijdt, maar wel regelmatig vergezeld wordt door fraai vrouwelijk schoon zoals Mindy Robinson en Alexandra Vino). Ashely Greene vond ik best een mooie verschijning (zelfs als zombie zijnde) en dat geldt ook voor de rondborstige Alexandra Daddario (in de rol van de frivole Olivia die een ijswinkel heeft met speciale soorten ijs en waar Max verliefd op wordt en Evelyn juist jaloers op wordt) die inderdaad opvallende blauwe felle ogen had (zag er wel mooi en sexy uit, ook overigens haar andere twee grote ogen, die helaas wel niet bloot te bewonderen zijn, maar wel een paar keren fraai in beeld werden gebracht en toen ook mijn aandacht trokken ). Hoofdrolspeler Anton Yelchin in de rol van Max deed het opzicht wel verdienstelijk maar hem vond ik eigenlijk de minst leuke persoonlijkheid (nauwelijks uitstraling en ook wat saai en stijf) in het verhaal en hij heeft inderdaad wel wat weg van Elijah Wood.

Al met al is dit gewoon een vermakelijke Komedie / Horror film om eens gezien te hebben en zeker op een doordeweekse werkdag en met name natuurlijk vanwege de korte duur. Deze film is overigens niet van de minste regisseur, namelijk Joe Dante, en van hem heb ik recent nog de korte Horror films "Homecoming (2005)" (met min of meer een soort gelijk verhaal welke draait om zombies die uit de dood herrijzen i.v.m. een wens) en "The Screwfly Solution (2006)" uit de leuke en vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie gezien.

Begin vorig jaar zag ik al de twee aardige en vooral luchtige Aziatische (uit Taiwan) zombiefilms "Zombie Fight Club (2014)" en "Z-108 Qi Cheng (2012)", die zeker het kijken waard zijn en met name de eerst genoemde film, maar deze Aziatische (uit Zuid-Korea) zombiefilm doet daar nog een schepje bovenop en dit is zeker ook geen luchtige (zijn ook geen schaars geklede of blote vrouwen in te zien) Actie / Horror film, want het bevat buiten veel Actie en Horror ook nog het nodige Drama in de vorm van "ontroerend" en "aangrijpend" en zeker m.b.t. het einde. Het zal me dan ook niet verbazen als er van deze sterke Zuid-Koreaanse film nog een Amerikaanse verfilming van wordt gemaakt.

In dit verhaal draait het om de egoïstische (denkt vooral aan zichzelf) gescheiden vader Seok Woo, die een vermogensbeheerder is in Seoul, en die samen met zijn jarige en bij hem wonende dochtertje Soo-Ahn afreizen met de hoge snelheidstrein KTX naar Busan. In Busan woont namelijk de gescheiden moeder en als verjaardagscadeau wil Soo-Ahn bij haar zijn. Precies op het moment dat de trein gaat vertrekken, wordt het treinstation aangevallen door zombies en één van deze aangevallen en gewonde personen weet in de trein te komen, voordat de deuren gesloten worden en de trein vertrekt. Daar begint de zombie uitbraak zich dan al snel te verspreiden via het treinpersoneel en de passagiers en moeten Seok Woo, Soo-Ahn en een aantal andere personen vechten om te overleven.

Het originele verhaal zit goed en mooi in elkaar, weet te boeien, is regelmatig spannend, weet te ontroeren, heeft een fraai einde en weet te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt bijna twee uren). In de de eerste 15 minuten begint het verhaal nog rustig en worden vooral Seok Woo en Soo-Ahn geïntroduceerd, maar zodra beiden met de trein gaan afreizen naar Busan is het eigenlijk één en al actie en horror wat de klok slaat en dat in een hoog tempo, waarbij er ook meer dan genoeg gebeurt en dat ook met een aantal leuke wendingen. Er zit dan wel geen goor in dit verhaal (vandaar ook een Actie / Horror film), maar de zombies zagen er wel fraai uit (ze veranderen ook snel in een zombie als ze gebeten worden door een zombie) en ze gingen ook lekker te keer en dat met hoge snelheid en ook met velen (deed me soms wat denken aan de goede Amerikaanse Actie / Horror film "World War Z (2013)"). Ook werd er leuk omgegaan met de situatie dat de zombies slecht kunnen zien en vooral in het donker. Visueel (o.a. de locaties) gezien mocht deze film er sowieso wezen en het bevat ook wel fraaie speciale effecten.

Wat ik zelf ook mooi vond in deze film is dat het niet alleen maar draait om het overleven, maar ook om de verandering van de egoïstisch vader Seok Woo, die eigenlijk alleen aan zichzelf denkt en zich thuis ook weinig bekommerd om zijn dochtertje Sok-woo omdat hij lange werkdagen maakt, naar een zorgzame, behulpzame (ook tegenover anderen) en liefdevolle vader. Daardoor bevat het verhaal ook het nodige aan drama gehalte, waardoor het verhaal vooral op het einde ontroerend en aangrijpend wordt. Hoewel het zeker ook dramatisch was en ook grote gevolgen had voor een groep passagiers, moest ik op een gegeven moment wel lachen toen een oudere vrouw zich begon te distantiëren van deze groep passagiers, die eigenlijk ook alleen maar aan hunzelf dachten, en toen zei over hun "Wat een lading stront"

Hier en daar is het verhaal wel wat clichématig, zoals een ander persoon die zeer egoïstisch is en alles eraan doet om te overleven en dat mede ten koste van anderen, maar dat hoort er nu eenmaal bij en draagt ook bij aan het verloop van het verhaal. De voor mij onbekende cast (dat heb ik al snel met Aziatische acteurs en actrices in Aziatische films, omdat ik die maar weinig bekijk) deed het overigens goed en vooral de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Seok Woo (in de rol van vader Seok Woo), Soo-an Kim (in de rol van dochtertje Soo-an) en Dong-seok Ma (in de rol van de zeer sympathieke, behulpzame, zorgzame en sterke aanstaande vader Sang Hwa de samen met zijn zwangere vrouw Sung Gyeong, gespeeld door de mooie Yu-mi Jeong, in de trein zit. De laatst genoemde zorgt door zijn manier van doen, ook voor een beetje humor in het verhaal.

Hoewel ik sinds vorig jaar weet dat Aziatische landen ook in staat zijn om vermakelijke Horrorfilms te maken waarbij het draait om zombies, doet deze film daar zelf nog een schepje bovenop. Want dit is gewoon een prima Actie / Horror film die buiten veel actie en horror, ook nog eens een goed verhaal bevat met emotionele lading.

P.S. bij de filmomschrijving staat vermeld "Terwijl de trein stuurloos richting Busan rijdt...", maar stuurloos is zeker niet het geval bij die trein, want er is gewoon een machinist die ook een keer op een ander station stopt (wat hij overigens beter niet had kunnen doen ).

Gezien de gebeurtenissen in Catalonië (gemeenschap die zich wilt afsplitsen van Spanje en gisteren de onafhankelijkheid heeft uitgeroepen) is dit best een actuele Actie / Oorlog film qua thema, maar hopelijk worden de gebeurtenissen in deze film geen realiteit in Spanje.

In dit verhaal draait het om de twintigjarige studente Lucy (Brittany Snow) die besluit om samen te werken met oorlogsveteraan Stupe (Dave Bautista) en dat om te overleven tegen een Texaanse militaire eenheid (Texas splits zich namelijk af van de Verenigde Staten en ze willen daarbij een onafhankelijke staat oprichten), die hun wijk Bushwick (voilà de filmtitel) in Brooklyn is binnengevallen.

De eerste helft (eerste 45 minuten) van het verhaal was visueel gezien best fraai weergegeven (o.a. de circa drie minuten durende opening, waarbij je helikopters met soldaten over New York ziet vliegen) en is ook best vermakelijk (met de nodige actie) en deed me zelfs denken aan de opening van de Horror / Actie film "Dawn of the Dead (2004)", waarbij het verhaal ook heel even zorgeloos begint voor een stel, waarna opeens één van hun bruut dood gaat en waarna de ander dan moet zien te overleven. In dit verhaal is dat van toepassing op het jonge verliefde stel Lucy en Jose (Arturo Castro) die zorgeloos hand in hand door een metrostation lopen, waarna Jose opeens door een granaatinslag bij de uitgang van het metrostation dood gaat en Lucy moet zien te overleven.

Gedurende de eerste helft van het verhaal, weet het verhaal eigenlijk ook wel te boeien en te interesseren (mede omdat je nog niet weet waarom het allemaal gebeurt) en valt er ook aardig wat actie te zien, die zelfs wat goor (glasscherf die uit het been van Stupe wordt getrokken en waarbij Lucy dan de wond dichtschroeid met een verwarmd mes en een vinger die van de hand van Lucy wordt geschoten als zij een oudere gewonde man probeert te redden die op het punt staat om doodgeschoten te worden) bevat.

Maar na circa 45 minuten (oftewel de tweede helft van het verhaal) wordt het allemaal wat belachelijk en onnozel (o.a. door de maffe en sletterige uitziende zus, te weten Belinda, van Lucy, de vechtende Joden, bende waar Lucy en Stupe iets voor moeten doen en de zoektocht naar dominee John, die uiteindelijk zelfmoord pleegt) en weet het verhaal eigenlijk ook niet meer echt te boeien en te vermaken (bevat dan wel nog de nodige actie). Daarbij kom je dan wel te weten (via een gevangen genomen soldaat) wat er nu precies aan de hand is en verneem ook dat de staten Louisiana, Florida, North Carolina, South Carolina, West Virginia en Georgia zich hebben aangesloten bij Texas. Oftewel er is een soort van tweede Amerikaanse Burgeroorlog aan de gang.

Het verhaal eindigt ook best tragisch en lullig (zowel letterlijk als figuurlijk) en dat laatst vooral voor Stupe als hij in een wasserette zijn hart lucht (zo heeft hij zijn vrouw en zoon verloren tijdens de aanslagen op het World Trade Center) tegen Lucy, waarna hij moet gaan plassen en waarbij hij dan bij de ingang van het toilet (als hij de deur opent) wordt doodgeschoten door een bange vrouw die zich op het toilet heeft verstopt en uit schrik schiet. Ook Lucy zal het niet overleven en zij wordt tijdens het actievolle einde door haar hoofd geschoten als ze samen met de gewond geraakte Belinda bij de helikopters proberen te komen, die hun in veiligheid kunnen brengen. De film eindigt daarna met een fraai geschoten beeld van een nachtelijk New York wat in brand staat.

Hoe het verhaal in zijn geheel verfilmd is geworden, is misschien nog wel het leukste aan deze film, want het is verfilmd als een soort van "Shooter" spel, waarbij het door de camerabeelden regelmatig lijkt of je zelf deel uitmaakt van het verhaal (zo sla je o.a. met een knuppel vanaf een quad een soldaat neer en loop je regelmatig achter Lucy aan Stupe aan). Ook de camerabeelden vanuit en onder de helikopters, met het boven aanblik van New York, mochten er wezen.

De cast speelt zeker niet hoogstaand en is regelmatig ook best ongeloofwaardig (zo kan Lucy opeens zeer goed vechten en schieten en ontpopt ze zich als een soort van leider, vooral tijdens de kerk scène), maar ze deden het wel nog verdienstelijk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Brittany Snow en Dave Bautista (die zag ik afgelopen dinsdag nog in de bioscoop tijdens de Sciencefiction / Thriller film "Blade Runner 2049 (2017)"). Beiden lopen overigens zeer regelmatig rond met een muts op hun hoofd.

Hoewel Angelic Zambrana (als zus Belinda die o.a. gebruik maakt van drugs) pas in de tweede helft van het verhaal voorkomt en zij vooral ook irritant is, moest ik wel even glimlachen om haar toen ze bij de eerste kennismaking met Stupe tegen hem zei "Probeer je mijn zus te neuken ?" , waarna ze hem min of meer verleidt door hem haar lichaam te laten zien, waarbij ze dan wel nog een slipje (met een kat gezicht erop, waarop ze dan zegt "Het is een blij poesje" ) en BH aanheeft.

Al met al is deze Actie / Oorlog film leuk om eens gezien te hebben als tussendoortje en met circa 90 minuten duurt hij ook niet lang. De eerste helft van het verhaal vond ik wel 3,0* waard en de tweede helft nog maar 2,0*, waarbij ik dus uitkom op een gemiddelde van 2,5*.

Kijk je naar de poster dan dan denk je te maken hebben met een soort van "Sexy Beast (2000)" film en dat klopt ook wel een beetje. Ook in deze film draait het om Britse criminelen die vertoeven in Spanje. Dat levert wederom een lekker zwoel zomers sfeertje op en ook een aantal fraaie beelden van de omgeving. Wie overigens ook voor een aantal mooie beelden zorgde was de fraaie Georgina Chapman.

Qua verhaal (drugs en opkomst/ondergang) valt het eigenlijk wat tegen omdat het geheel niet echt boeiend of spannend is, maar de uitvoering is wel aardig en dat komt o.a. door de cast maar vooral door de continue aanwezige fraaie jaren 80 muziek (de Britse hits van destijds, zoals het heerlijke "Maid of Orleans" van OMD of "Wild Flower" van The Cult) op de achtergrond. De film speelt zich dan ook af ergens in de jaren 80 wat goed te zien is aan de vele kleurrijke kleding welke gedragen wordt. Van de cast deed met name Tamer Hassan het goed en hij zag er ook geweldig uit als een gladjanus. Ook de rol van Geoff Bell als de geflipte en keiharde Sammy was wel aardig. Ik vond hem wel wat weghebben van de oud FC Den Bosch keeper "Jan van Grinsven" Het einde was overigens best aardig en ook wetende dat de Spanjaarden gewoon hun uitwerpselen rechtstreeks lozen in de zee.

Opzicht is deze film best aardig om een gezien te hebben, maar kan hij zeker niet tippen aan het niveau van "Sexy Beast". Ik wilde deze film eigenlijk een 2,5 geven, maar vanwege de muziek (jeugdsentiment) rond ik het toch af naar een 3,0.

Deze Western / Avontuur film heb ik als kind zijnde vroeger in de jaren 70 voor het eerst gezien en toen vond ik het een zeer leuke, vermakelijke en spannende film en waren Butch Cassidy en The Sundance Kid een soort van helden voor mij. Nu ik hem voor de eerste keer (na bijna 40 jaren) weer herzien heb, is dat beeld niet helemaal blijven staan (is natuurlijk nu ook wat gedateerd), maar blijft het nog steeds een verdomde goede, leuke en zelfs spannende film.

Het verhaal bestaat eigenlijk uit drie gedeeltes. In het eerste gedeelte (vooral komisch maar nu ook een beetje flauw) van het verhaal leer je kennis maken met de bank- en treinovervallers Butch Cassidy en The Sundance Kid en ook met Etta Place die de geliefde is van The Sundance Kid. In dat gedeelte zie je ook een aantal bank- en trein overvallen van hun, welke eigenlijk best romantisch (namelijk geen slachtoffers) in beeld werden gebracht.

In het tweede gedeelte van het verhaal (na circa 30 minuten) krijg je te maken met een lange (bijna 30 minuten) zenuwslopende en spannende achtervolgingsscène, waarbij Butch Cassidy en The Sundance Kid na een succesvolle treinoverval op de vlucht slaan te paard maar daarbij continue achtervolgt (wat ze ook doen, ze raken hun achtervolgers niet kwijt) worden door een groepje personen die hun wilt berechten. Omdat die scene zolang duurt en best spannend is, wordt je er nerveus en zelfs gek van. Nadat ze eindelijk weten te ontkomen aan de achtervolgers (door van grote hoogte in een wildwaterrivier te springen), gaan ze samen met Etta Place naar Bolivia waar Butch Cassidy het steeds over heeft en daar speelt zich dan het derde en tevens laatste gedeelte van het verhaal af.

In het derde deel in Bolivia pakken ze natuurlijk weer snel hun beroep als bankovervaller op en zijn ze daar ook wederom zeer succesvol in. Maar op een gegeven moment keert hun geluk en eindigt het voor Butch Cassidy en The Sundance Kid tragisch tijdens een geweldig eindgevecht tegenover een gigantische overmacht van Boliviaanse soldaten. Als kind zijnde was ik best kapot van dat einde. Dat eindgevecht heeft overigens veel weg van het eindgevecht van de eveneens geweldige (in mijn ogen zelfs nog beter) Western film "The Wild Bunch (1969)" die ook nog eens uit hetzelfde jaar stamt. Sowieso heeft die film wel bepaalde overeenkomsten met deze film en dat ondanks verschillende regisseurs. Deze film is misschien meer romantisch terwijl de film "The Wild Bunch (1969)" juist rauwer is.

Het best luchtige (zeker in het eerste gedeelte) verhaal, ook met de nodige droge humor, zit goed in elkaar en weet ook vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien. Ook met de uitvoering (inclusief de nodige actie) zit het meer dan goed en visueel ziet het er allemaal nog steeds fraai uit, ondanks dat deze film nu bijna 50 jaar oud is. Je ziet wel goed dat men gebruik heeft gemaakt van nep bloed, maar dat was gebruikelijk in de jaren 60 en 70. De cast tilt deze film natuurlijk ook naar grote hoogte en dan vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Paul Newman in de geweldige en overtuigende rol (met best veel humor) van Butch Cassidy en Robert Redford in de geweldige en overtuigende rol van The Sundance Kid. Ook Katharine Ross in de rol van Etta Place deed het verdienstelijk en zij zag er destijds natuurlijk ook best mooi uit.

Al met al is dit gewoon nog steeds een goede Western / Avontuur film, die je vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te vermaken. Ondanks dat de film bijna twee uren duurt, verveelt hij nergens en dat komt omdat het verhaal gewoon goed in elkaar steekt en weet te boeien tot de laatste spannende en tragische minuut. Ondanks dat deze film nu een mindere indruk op mij heeft gemaakt als destijds als kind zijnde, krijgt deze film toch gewoon een verdiende zeer ruime voldoende van mij.

Eerlijk gezegd vond ik deze film wel misleidend want de film draait eigenlijk niet alleen om butler Eugene Allen in het Witte Huis en wat hij daar allemaal meemaakt en te horen krijgt, maar vooral om rassendiscriminatie en burgerrechten.

Het verhaal is opzicht wel interessant en het is ook leuk om de vele verschillende Amerikaanse presidenten de revue te zien passeren (de meeste gespeeld door bekende acteurs). Hoewel er het nodige gebeurt (zeker qua politiek en dan met name gericht op het zwarte ras) is de film ook behoorlijk langdradig en regelmatig wat saai. Het laatste gedeelte (zeg maar vanaf de Ronald Reagan periode) en het einde vond ik persoonlijk nog het beste (was zelfs nog een beetje ontroerend).

Forest Whitaker als butler Eugene Allen doet het overigens voortreffelijk en hij is er ook vooral verantwoordelijk voor dat ik deze film nog een nipte voldoende geef. De rol van Oprah Winfrey was trouwens ook wel aardig.

Ik moet zeggen dat ik het eerste uur best boeiend vond maar na ruim een uur begon het continue terugspringen in de tijd (op een gegeven moment werd het wel heel erg flauw en belachelijk) me te vervelen. Ondanks dat vond ik het verhaal wel goed gevonden en vond ik zelfs Ashton Kutcher eens voor een keertje goed spelen. Amy Smart vond ik overigens in het laatste shot er heerlijk uitzien.

Uitstekende film die zeer boeiend, spannend en zeer verrassend is. Het einde was zelfs dubbel verrassend. Prima gespeeld door Pierce Brosnan, Gerard Butler en Maria Bello. Enige min puntje in de film vond ik het accent van Pierce Brosnan.

De film deed me wat denken aan "Derailed".

I.v.m. computerproblemen (defecte SSD harde schijf), heb ik het dit weekend moeten doen met de films welke voorhanden waren op "Film1 on demand", zoals deze waardeloze dertien in een dozijn Horror / Thriller film, waarvan het alleen leuk was om te zien dat Carrie-Anne Moss (haar kennen we natuurlijk van de "The Matrix" reeks) en good old Faye Dunaway ook een rolletje hadden, als respectievelijk rechercheur en weduwe.

In dit verhaal draait het om drie hogeschoolstudenten, te weten Elliot (Douglas Smith), Sasha (Cressida Bonas) en John (Lucien Laviscount), die besluiten om niet op het terrein van de universiteit in Wisconsin te verblijven, maar juist te verhuizen naar een oud huis buiten de campus. Ongewild ontketenen ze een bovennatuurlijke entiteit, die bekend staat als de "Bye Bye Man". Deze jaagt op mensen die zijn naam ontdekken en erover praten en eraan denken. De drie studenten zullen elkaar moeten redden en tegelijkertijd het bestaan van de "Bye Bye Man" geheim zien te houden, voordat zijn grip op de wereld groter wordt.

Het verhaal weet totaal niet te boeien of te vermaken en spannend wordt het nergens, waarbij de geforceerde schrikmomenten ook geen enkel effect hebben. Ook oogt het allemaal best goedkoop (o.a. de speciale effecten) en dat geldt zeker voor de drie hoofdrolspelers in het verhaal, die nergens weten te overtuigen. Zo hebben ze een overdaad aan achtergrond meegekregen, die vervolgens door het verloop van de film totaal irrelevant wordt gemaakt en hun dialogen zitten vol "inside" jokes. die op geforceerde wijze hun langlopende vriendschap moeten suggereren. Intussen neemt het stel de domste beslissingen en word je om de oren geslagen met clichés. Het roept de vraag op hoe grote namen als Faye Dunaway en Carrie-Anne Moss met hun bijrollen in deze chaos verzeild zijn geraakt.

De opening van het verhaal welke zich afspeelt op 20 oktober 1969 en waarbij Larry (Leigh Whannell) met een geweer schietend te keer gaat was nog wel enigszins aardig, maar zodra het verhaal zich afspeelt in de huidige tijd, gaat het heel snel bergafwaarts met het verhaal, die nauwelijks het aankijken waard is en hoe de film zal aflopen interesseert ook niet eens. De "The Bye Bye Man" (Doug Jones) is daarbij ook geen afschrikwekkende personage, want hij krijgt er de kans gewoon niet voor, omdat hij nauwelijks in beeld te zien is. Regisseuse Stacy Title is er meer gefocust op, om je gezicht te drukken in de schreeuwend duidelijke metafoor voor geestesziekte en merkt niet op dat haar personages onderweg alle sympathie verliezen.

Over regisseuse Stacy Title, zij ontving ooit een Oscarnominatie voor het scenario van de korte film "Down on the Waterfront (1993)", welke ze samen schreef met haar man Jonathan Penner. Kort daarna maakte ze de Komedie / Drama film "The Last Supper (1995)", waarin onder meer een jonge Cameron Diaz speelde. Haar meest recente films zijn echter een stuk minder hoogstaand en helaas komt deze film niet veel beter uit de verf en dan druk ik me misschien nog zacht uit. Dat is echter niet volledig aan haar te wijten, want het is bovenal het ondermaatse scenario dat deze film de das omdoet.

Zoals gezegd weten de drie hoofdrolspelers in het verhaal totaal niet te overtuigen (ze zijn eigenlijk vooral irritant vanwege hun domme beslissingen) en helaas geldt dat ook voor de bekende actrices Carrie-Anne Moss en Faye Dunaway, waarbij de laatste ook maar in één scene te zien is. Buiten de genoemde cast heeft verder ook Jenna Kanell (in de rol van helderziende Kim) een rolletje in het verhaal, en zij zorgde misschien nog wel voor de meeste Horror in het verhaal (o.a. de scene met de maden in haar gezicht, die er wel zeer goedkoop en nep uitzag).

Al met al een waardeloze dertien in een dozijn Horror / Thriller film (duurt circa 90 minuten) die totaal niet weet te vermaken en die je beter ook kunt mijden.

Best wel een goed Drama, waarbij het originele verhaal ook nog eens wist te boeien vanaf de eerste tot de laatste minuut.

Normaal gesproken ben ik geen voorstander van traagheid in een film, maar hier kwam het dit keer goed tot zijn recht. Door de traagheid valt namelijk de puzzel van het boeiende verhaal uitstekend in elkaar. De cast in de vorm van Saoirse Ronan en schoonheid Gemma Arterton doen het goed en ook het spannende einde mocht er wezen. Visueel zag het er overigens ook wel aardig uit en hetzelfde geldt voor de muziek (piano in dit geval).

Kortom, gewoon een goed boeiend Drama met een leuk origineel verhaal. Hoewel, het had misschien wel iets weg van "Highlander (1986)".