Opinions

Hoewel het verhaal (draait weer om het kraken van een kluis) als de uitvoering ervan in deze Komedie film minder is dan het vorige deel van "Bad Santa" (voor mij de ultieme kerstfilm) uit 2003, vond ik de humor eigenlijk beter/leuker, want het is nu vooral één en al seksistische (vooral gericht op de kont) humor wat de klok slaat en waardoor ik regelmatig in een deuk heb gelegen van het lachen.

In dit verhaal draait het wederom om de anaal gefixeerde zuiplap Willie Soke (gespeeld door Billy Bob Thornton) en zijn gewiekste lilliputter kompaan Marcus Skidmore (gespeeld door Tony Cox), die het dit keer tijdens kerstmis in Chicago hebben voorzien op het geld in de kluis van de liefdadigheidsinstelling van Diane Hastings (gespeeld door Christina Hendricks) en haar man Regent Hastings (gespeeld door Ryan Hansen). Ze krijgen daarbij hulp van de moeder van Willie, te weten Sunny Soke (gespeeld door Kathy Bates), die werkt voor de liefdadigheidsinstelling en die ook maar al te graag het geld in de kluis wil hebben en ze zetten daarom een ingenieus plan in elkaar, om met zijn drieën met het geld weg te komen. Maar dat plan dreigt mis te lopen, omdat ze elkaar niet vertrouwen en ook ook omdat ze elkaar niet kunnen luchten.

Hoewel het verhaal dus eigenlijk min of meer hetzelfde is als het verhaal in de vorige film, heb ik me er wederom goed mee vermaakt en vooral veel om gelachen en dat eigenlijk al vanaf de eerste (leuke scene met Willie in een auto, die zit te staren naar een rondborstige vrouw die borstvoeding aan het geven is en daarna met de auto botst) tot de laatste minuut (waarbij je foto's te zien krijgt van de in het ziekenhuis liggende Marcus, die Willie uit wraak aan het Teabagging is en waaronder dan grappige Hashtag teksten staan). Het is eigenlijk een rollercoaster aan humor (en dat m.b.t. de vele seksistische humor) in deze film, en verder zijn de verschillende personages in het verhaal wel leuk, waarvan niemand eigenlijk normaal is. Enkele voorbeelden m.b.t. de vele seksistische humor zijn:

"Marcus: Kun je nog een kluis kraken ? Of heb je een carpaal tunnel syndroom van het aftrekken ?"

"Thurman: Mijn vriend Ronnie zegt over de betekenis van masturberen, dat het is wanneer je met je worstje speelt en aan je moeder denkt ?"

"Willie: Volgens mij heeft dat poesje (als Willie Diane voor het eerst ziet) lippen als een orang-oetan"

"Diane: Je begrijpt het niet, het was erg, met zijn drieën, zijn vijven... Willie: Vijven ? Hoeveel gaten heb je ?"

"Gina: Ik denk dat ik naar boven ga en 'It's a Wonderful Life' ga kijken en me lekker vinger"

"Willie: Luister, kun je je even concentreren en wegblijven van mijn ballen (terwijl hij wordt afgetrokken door serveerster Greta) ? Misschien kun je een duim in mijn reet steken ?"

"Sunny: Is dit jouw voortbrengsel (ze heeft het dan over Thurman) ? Willie: Zie ik eruit, alsof ik hem gemaakt heb ? Sunny: Nou, als dit geen alcoholische syndroom foetus is, wat is het dan wel ?"

"Willie: Ik ben niet echt, wat jij noemt, het romantische type. Ik ga niet voor al dat kleffe gedoe. Maar, euh, ik moet je zeggen, je hebt gigantische tieten. En dat is geen gelul. Diane: Euh... Bedankt."

Gelukkig is de cast qua hoofdrolspelers grotendeels hetzelfde gebleven als in de vorige film (dertien jaar eerder) en daarom zien we Billy Bob Thornton (in de rol van de vuilgebekte Willie Soke, die vrouwen het liefst in de kont neukt. Zijn moeder Sunny, noemde hem vroeger als kind zijnde "Strontstok" en dat omdat hij toen al alles probeerde te kontneuken, zoals zijn speelgoed aap en de hond van de buren), Tony Cox (in de rol van gewiekste partner Marcus, die Willie ondanks hun verleden, toch weer weet over te halen om samen met hem een kluis te gaan kraken, waar dit keer miljoenen in zouden zitten) en Brett Kelly (in de rol van de dikke, sullige en goedaardige jongen Thurman Merman, die inmiddels al 21 jaar is en Willie nog steeds beschouwt als familie) wederom schitteren in dit verhaal en met name dan Billy Bob Thornton is weer heerlijk opdreef. Eerlijk gezegd miste ik van de vorige cast wel Bernie Mac, maar hij kan natuurlijk niet meer meespelen, omdat hij helaas al dood (sinds 2008) is.

Van de nieuwkomers in deze film waren vooral Kathy Bates (in de rol van de grofgebekte moeder Sunny van Willie, die met elkaar geen goede band hebben) en de enorme rondborstige roodharige Christina Hendricks (in de rol van Diane Hastings, die de leiding heeft over de liefdadigheidsinstelling en die wel wat ziet in Willie en andersom is dat natuurlijk ook) een leuke toevoeging in het verhaal en de laatste is natuurlijk ook een mooie toevoeging. Overigens was Jenny Zigrino (in de rol van de mollige liefdadigheidsinstelling bewaakster Gina De Luca, waarvan Marcus de sleutels moet stelen en die heeft ook een oogje op haar. Maar Gina heeft zelf een oogje op Willie en hij steelt dan uiteindelijk de sleutels van haar, nadat hij haar onverwacht in de kont neemt op een toilet en daarbij zeep gebruikt als glijmiddel. Als Willie de zeep pakt, zeg ze "Ga je nu je handen staan wassen ?").

Het einde (dan zien we zelfs ook wat bloot voorbij komen van een tweetal vrouwen. Helaas wel niet van Christina Hendricks, die wel twee keren wordt genomen door Willie, één keer achter een vuilcontainer in een donker steegje en de andere keer tijdens een kerstbomen verkoop, en die Willie ook een keer aftrekt, als hij in het ziekenhuis ligt) van het verhaal was best leuk en Willie omschreef dat zelfs als "Nou, ik denk, dat dit is wat ze noemen, een gelukkig einde". Hoewel deze film als verhaal en uitvoering minder is dan het vorige deel, heb ik me er toch weer goed mee vermaakt en vooral heel veel om gelachen en met bijna 90 minuten kijkt hij natuurlijk ook lekker weg.

P.S. in deze film wordt de stad Chicago regelmatig fraai in beeld gebracht.

Inderdaad de voorloper van Braindead maar dan wel een behoorlijk stuk slechter. Het verhaal is te belachelijk voor woorden en de uitvoering is best wel beroerd (zeker de eerste 30 minuten). Dat komt natuurlijk vooral door de matige hoofdrolspelers (inclusief de dubbelrol van Peter Jackson zelf, hij was wel de meest grappige. De hoofdrolspelers waren overigens allemaal vrienden en oud klasgenoten van hem) en de diverse figuranten. De film is natuurlijk met een zeer laag budget gemaakt en het ziet er dan ook allemaal zeer goedkoop uit. Omdat de film nu ook al bijna 25 jaar oud is, is hij natuurlijk zeer gedateerd en oogt het allemaal slechter dan het anno 1987 was (ik zie deze film vandaag voor het eerst dankzij het internet ). Met het horror (goor) gedeelte (de ketchup heeft rijkelijk gevloeid) zit het overigens wel goed in deze film en hetzelfde geldt eigenlijk voor de absurde humor. De scene met de kom kots (watergruwel) was briljant en hetzelfde geldt voor de "The Waltons" scnene_O^ Het absurde einde was overigens ook best goed en zag er best aardig uit.

Je ziet wel overduidelijk in deze film waar Peter Jackson zijn inspiratie vandaan heeft gehaald voor zijn geniale "Braindead".

P.S. de documentaire (Making off) welke bij deze film zit is best goed en interessant.

Ondanks dat ik eigenlijk niet heb hoeven te lachen is deze film me toch nog meegevallen. Het verhaal stelt niet zo veel voor maar de uitvoering was best leuk gedaan. De film wordt eigenlijk compleet gedragen door Cameron Diaz en ze deed dat best leuk. Bovendien is het geen straf om naar haar te kijken want ze heeft nog een zeer mooi lichaam en ze liet het ook graag zien in deze film (o.a. bij de autowas scene). Omdat Cameron Diaz zo prominent aanwezig is stellen de andere rollen weinig voor waardoor de overige cast een beetje onderbelicht raakt. Van die cast deed Lucy Punch het eigenlijk nog best leuk. Jason Segel en Justin Timberlake komen er eigenlijk niet zoveel in voor. De vrijscene (met kleren aan) tussen Cameron Diaz en Justin Timberlake was overigens best leuk. Datzelfde geldt voor de scene waarbij Cameron Diaz naar de dokter gaat voor nieuwe borsten. Zeker de assistente met het fraaie decolleté mocht er wezen in die scene

Best wel een langdradige en ietwat saaie Thriller film, die eigenlijk ook nooit echt op gang weet te komen en ook niet echt weet te boeien en die enkel vanwege de cast nog het aankijken waard is en dan met name vanwege Jeff Bridges, Cynthia Erivo (voor mij een onbekende actrice) en de mooie Dakota Johnson. Het einde bevat wel nog een leuke en onverwachte dodelijke verrassing en dat is eigenlijk ook het enige goede in dit verhaal, welke verder weinig bijzonder is.

Het vergelijken met films van Quentin Tarantino kan ik opzicht best goed begrijpen, maar als hij deze film had geregisseerd, dan had hij er ongetwijfeld iets beters van gemaakt en zouden de dialogen zeker leuker en interessanter zijn geweest en hadden we ongetwijfeld ook nog wat voeten (fetisjisme van Quentin Tarantino) in beeld gezien

Een verrassend goed en leuk tussendoortje, waarbij Jason Bateman (die ook zelf de hoofdrol speelt) met deze leuke komedie tevens ook zijn regiedebuut neerzet.

Ondanks dat het verhaal misschien niet zoveel voorstelt, was het wel leuk gevonden (ook de uitvoering van het verhaal) en is Jason Bateman heerlijk opdreef als de gefrustreerde veertiger Guy Trilby die niet op zijn mond is gevallen. Het was heerlijk om te zien hoe hij tijdens de spellingwedstrijd op hilarische wijze zijn grootste tegenstanders (kinderen in dit geval ) uitschakelt en ook hoe hij een spoor van onthutste wedstrijdleiders en diep verontwaardigde ouders (geweldig hoe hij één van de moeders vernederend afkraakt door o.a. haar vagina net een slurf, m.b.t. uitgezakt, van een olifant te noemen ) achter zich laat.

De vriendschap die hij sluit met de jonge ietwat onhandige tegenstander Chaitanya Chopra (best leuk en goed gespeeld door Rohan Chand), die zich overigens niks aantrekt van Guy Trilby's manieren en directe aanpak, en het gedoe met de verslaggeefster Jenny Widgeon (gespeeld door Kathryn Hahn) die probeert te achterhalen wat de motivatie (gaat uiteindelijk om wraak op zijn vader, gespeeld door Philip Baker Hall in de rol van Dr. Bowman, die hij nooit gekend heeft en die zijn moeder in de steek liet zodra hij wist dat ze zwanger was) is van Guy Trilby is best aandoenlijk en levert ook geregeld leuke situaties op.

Zo is het best leuk om te zien dat Guy Trilby door het jochie Chaitanya Chopra weer een beetje zijn verloren jeugd terugkrijgt en vooral de fratsen die ze daarbij uithalen (o.a. met een kreeft in het toilet). De scene met de donkere vrouw die haar grote borsten laat zien (en daarbij ook spring) aan het jochie Chaitanya Chopra was ook best leuk en hetzelfde geldt voor de seksscène met verslaggeefster Jenny Widgeon die steeds tegen Guy Trilby zegt "don't look at me", terwijl hij boven op haar ligt

Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze leuke komedie die tevens niet lang duurt en waarbij het einde (wel wat cliché) best goed en leuk is.

Ach, als een tussendoortje is deze dertien in een dozijn voorspelbare Misdaad / Drama film nog best vermakelijk en de cast die erin meespeelt is zelfs indrukwekkend met o.a. Martin Sheen, de kleine Mena Suvari en de rondborstige blonde Natasha Henstridge, waarbij ik de laatste twee vrouwen altijd wel leuk vindt om te zien. Het debuut van Natasha Henstridge in het verhaal (na circa 17 minuten) is sowieso al fraai, want dan is ze namelijk gelijk topless te bewonderen, als ze ligt te vrijen met iemand in bed. Buiten haar valt er ook nog ander bloot te bewonderen, waardoor de film zich mede lekker wegkijkt.

In dit verhaal draait het om een gewelddadige drugsinval, waarbij per ongeluk een 15-jarig kind wordt doodgeschoten door drugsagent Mike Gallo (gespeeld door Jesse Bradford). Zijn partner David Myles (gespeeld door Lochlyn Munro) probeert dit in de doofpot te stoppen, maar beiden raken verwikkeld in een intens onderzoek onder leiding van de vastberaden jonge rechercheur (met een verleden) van Binnenlandse Zaken, te weten Jessica Dawson (gespeeld door Mena Suvari). Deze is vastberaden om de waarheid boven water te halen, waarbij haar eigen leven ook in gevaar komt, als één van de twee drugsagenten hun sporen probeert te wissen om daarmee hun hachje te redden.

Origineel is het natuurlijk allemaal niet, maar toch wist het verhaal me nog wel enigszins te boeien en te vermaken en het tempo is ook best hoog en er gebeurt ook genoeg in het verhaal, welke o.a. betrekking heeft op corruptie en geld. Ook zit er hier en daar wat actie in, welke soms best hard is zoals de opening van het verhaal met de partner van Jessica Dawson, die iemand in elkaar slaat met zijn wapenstok, terwijl die persoon al vast is geboeid en het moment dat Jessica Dawson wordt overvallen in haar huis door één van de drugsdealers (die op een gegeven moment tegen haar zegt "jij verdomde kleine hoer", waarbij ik met name "kleine" wel grappig vond ) van de gewelddadige drugsinval. Het verloop van het verhaal is wel vrij voorspelbaar, waardoor het nergens echt spannend wordt en het einde vond ik eigenlijk best flauw (duel tussen de twee drugsagenten, waarbij Jessica Dawson ingrijpt en beide drugsagenten uiteindelijk doodgaan).

Met de uitvoering van het verhaal zit het eigenlijk wel goed en dat is mede te danken aan de cast die verdienstelijk speelt. Met name de kleine Mena Suvari kon me daarbij wel bevallen en ook Lochlyn Munro als de slechterik en corrupte agent in het verhaal. Hoewel de rollen van Martin Sheen (als Daniel Richards, die de baas is van het politiedepartement) en Natasha Henstridge (in de rol van
Rebecca Myles, die de vrouw is van David Myles en die van hem wilt scheiden. Ze heeft ook al een relatie met iemand anders) maar beperkt zijn, deden ze het wel verdienstelijk en Natasha Henstridge blijft natuurlijk een schoonheid om naar te kijken.

Al met al leuk om eens gezien te hebben (overigens gezien via "AMC on Demand") deze dertien in een dozijn voorspelbare Misdaad / Drama film, die zich met circa 95 minuten best lekker wegkijkt.

Deze Drama / Familie film (die afgelopen zondagavond te zien was na "Zomergasten" van de VPRO) valt inderdaad nog te bekijken via de NPO app en dat heb ik gisteravond gedaan. De film duurt ook maar 79 minuten en is een uiterst charmante kinderfilm voor jong en oud.

Het 7-jarige meisje Razieh (Aida Mohammadkhani) krijgt na veel zeuren van haar moeder (Fereshteh Sadre Orafaiy) geld (een briefje van 500 Tomans) om een mollige witte vis van 100 Tomans te kopen, die ze op de markt in een winkel heeft gezien. Ze gaat alleen op weg naar de winkel, maar het zit het meisje niet mee, want onderweg verliest ze het geld. Het zijn tevens de laatste 79 minuten (wat ook de duur van de film is) van het jaar, die we via de belevingswereld van Razieh meemaken.

Ondanks de magere verhaallijn wordt de aandacht van de eerste tot de laatste minuut vastgehouden door de suspense en het puur-natuur acteerwerk van de jonge aandoenlijke (tevens een wijsneus die niet op haar mondje is gevallen) hoofdrolspeelster Aida Mohammadkhani, die volledig in het wit rondloopt (inclusief hoofddoek en kousen), m.u.v. haar rode rokje. Ook de rest van de Iraanse cast doet het goed, terwijl de belevingswereld van het jonge meisje een mooi beeld van de Iraanse maatschappij geeft.

Het verhaal van "The White Balloon" is eenvoudig. Ook het aantal personages is gering en overzichtelijk gehouden. Gaandeweg de film merken we dat de belangrijkste personen al in het eerste kwartier zijn geïntroduceerd. Als de film begint zien we namelijk eerst een man (Mohammadreza Baryar) uit een kapperszaak lopen en daarna horen we via een radio de volgende aankondiging:

"Goeiendag, beste luisteraars. Het is nu zeven over vijf. En over precies een uur, 28 minuten en 30 seconden breekt het nieuwe jaar aan."

Daarna zien we een legerjeep aankomen rijden, waaruit een soldaat (Mohammad Shahani) met een tas stapt, waarna we een jonge Afghaanse ballonnenverkoper (Aliasghar Smadi) in beeld zien. Uiteindelijk zien we een bezorgde vrouw (Fereshteh Sadre Orafaiy) in beeld, die in de drukke straten van Teheran op zoek is naar iemand (ze praat ook even met de ballonnenverkoper). Al deze personen blijken een rol te hebben in het verhaal en zien we naderhand ook weer terug.

Na circa drie minuten zien we dan naar wie ze opzoek was, namelijk haar 7-jarige dochter Razieh die ergens op de stoep staat te wachten met een blauwe ballon in haar hand. De moeder zet er daarna flink de pas in naar huis en onderweg stuiten ze op een groep mannen, die zich laten vermaken door twee slangenbezweerders (Hasan Neamatolahi en Bosnali Bahary). Razieh blijft eventjes geïnteresseerd kijken, waarna haar moeder haar meesleurt naar huis. Daar maken we dan kennis met het Razieh's broertje Ali (Mohsen Kafili), die wat ouder is dan haar, en ook horen we de stem van Razieh's vader, die zich aan het verzorgen is en die shampoo nodig heeft. Razieh gaat dat dan kopen, maar koopt in eerste instantie zeep (naderhand pas shampoo) welke zijn vader niet kan gebruiken en weggooit en hij roept ook tegen hem:

"Ik heb shampoo gezegd en jij brengt zeep mee. Shampoo is alleen voor je haar. Je doet ook maar wat."

Waarop Ali tegen zijn moeder zegt:

"Ik heb niet goed gehoord wat hij gezegd heeft. Zijn stem galmt. Van hier hoor je hem niet goed. Ik heb me vergist."

Ze hebben ook een vijvertje in de tuin waar goudvissen inzitten die ze verkopen (o.a. aan een jongen i.v.m. de nieuwjaarsviering), maar die vissen vindt Razieh niet leuk, omdat ze die namelijk te smal vindt. Ze heeft namelijk haar zinnen gezet op een mollige witte vis die ze in een winkel op de markt heeft gezien, maar die haar moeder niet wilt kopen voor haar. En al zeker niet omdat ze zelf al goudvissen hebben in de tuin. Razieh krijgt uiteindelijk haar broertje Ali zo ver om hun moeder over te halen, die echter alleen nog maar een briefje van 500 Tomans heeft, terwijl de vis veel goedkoper is. Ze verwacht dus van Razieh dat ze het wisselgeld weer mee terug neemt. Met het geld gaat Razieh dan alleen op weg om de vis te kopen (na circa 15 minuten) en daarna zien we de moeder ook niet meer terug, maar wel haar broertje.

Onderweg naar de winkel verliest ze dan het geld, het wordt eerst nog afgepakt door de twee slangenbezweerders die het daarna weer teruggeven, in de kelder van een gesloten winkel en kan ze de vis die ze graag wilt hebben niet betalen. Om toch aan het verloren geld te komen, helpen anderen haar, zoals een oude vrouw (Anna Borkowska) die samen met haar opzoek gaat naar het verloren geld, een kleermaker (Mohammed Bakhtiar) die ruzie heeft met een klant (en die klant is de man die we in het begin van de film in de kapperszaak zagen) vanwege een hemd, haar broertje Ali, de soldaat (die een vreemde is in Teheran en die geen geld heeft om naar zijn familie te reizen en cadeautjes te kopen, wat schijnbaar in Iran een traditie is met nieuwjaar) uit het begin, de jonge Afghaanse ballonnenverkoper (die zich in leven houdt door ballonnen te verkopen) uit het begin en de eigenaar (Hosain Kazemy) van de gesloten winkel.

Uiteindelijk krijgt Ali het geld te pakken met behulp van de stok van de ballonnenverkoper en kauwgum en daarna koopt Razieh de vis en gaat ze samen met Ali naar huis. Als het moment van de jaarwisseling aanbreekt en iedereen zich binnenshuis ophoudt, blijft de jonge Afghaanse ballonnenverkoper alleen achter op straat, met in zijn handen de stok waaraan nog een overgebleven witte ballon (oftewel de titel van de film) hangt. Hem zien we ook als laatste in beeld, waarna er nog door een stem wordt gezegd:

"Nieuwjaar 1374 van de zonnekalender."

Daarna is de film na precies 79 minuten (of beter gezegd één uur, 28 minuten en 30 seconden ) afgelopen en is het dus nieuwjaar.

De ster in deze film is natuurlijk de jonge Aida Mohammadkhani en zij draagt in haar eentje de hele film. Het was ook leuk om te zien hoe ze iedereen, zoals haar moeder, de slangenbezweerders en de winkeleigenaar (Asghar Barzegar) van wie ze de vis wilt kopen (de vis kost eigenlijk 200 Tomans, maar zij krijgt de vis voor 100 Tomans) om haar vinger windt. Ook het gesprek tussen haar en de soldaat was zeer mooi en ze wantrouwt hem ook. Behalve Aida Mohammadkhani deed ook de overige Iraanse cast het goed en vooral dan Mohsen Kafili (als broertje Ali) en Fereshteh Sadre Orafaiy (als de moeder), hoewel de laatste maar een kleine rol heeft en alleen te zien is in het eerste kwartier van de film.

"The White Balloon" is gewoon een leuke, ontroerende, onderhoudende, eenvoudige en korte kinderfilm over de perikelen van een klein meisje in de grote stad. Zonder overbodige poespas en ondanks de cultuurverschillen, is het allemaal heel herkenbaar. Er valt geen politiek te zien, alle vrouwen zijn correct gekleed (je ziet dus geen blote armen en benen) en er valt geen kritisch geluid te horen tegen de islam. Ondanks dat het een kinderfilm is, is het ook absoluut geschikt voor volwassenen, is het realistisch en komt het recht uit het hart (in dit geval van de Iraanse filmregisseur Jafar Panahi).

Een aantal jaren geleden toevallig eens gezien op TCM en ik moet zeggen dat het best een boeiende maar ook een vrije harde roadmovie was (een soort voorloper van "Natural Born Killers"). De jaren 50 sfeer wordt mooi weergegeven en hetzelfde geldt voor de broeierige sfeer. Het verhaal was best goed en datzelfde geldt voor de cast, met name Martin Sheen als Kit Carruthers speelde prima. Ondanks dat Kit Carruthers en Holly Sargis vrij koel zijn voelde je wel met ze mee maar kregen ze op het einde wel wat ze verdiende (vooral natuurlijk Kit Carruthers).

Als een tussendoortje vond ik dit een verrassend leuke en vooral vermakelijke Misdaad / Thriller film waarvan het mysterieuze (vanwege de inhoud van een tas en toch ook de excentrieke personages) verhaal leuk in elkaar steekt en zeker ook weet te boeien.

In dit verhaal draait het om de professionele dief Jack (leuk en verdienstelijk gespeeld door John Cusack), die in opdracht van de harde maffiabaas Dragna (ook leuk en verdienstelijk gespeeld door Robert De Niro die wel eigenlijk maar een beperkte rol, wel een belangrijke, heeft in het verhaal) een tas moet gaan ophalen voor hem en hij mag deze tas absoluut niet openen en erin kijken. Hij moet verder deze tas brengen naar een louche goedkoop motel, waar hij specifiek in kamer 13 moet wachten tot Dragna de tas persoonlijk komt ophalen. I.p.v. dat Jack rustig in zijn kamer kan afwachten tot Dragna de tas komt ophalen (die heeft hij overigens niet eenvoudig gekregen, maar daarover krijg je eigenlijk niets te zien behalve dan dat hij iemand heeft moeten doodschieten, die hij dan in zijn defecte kofferbak van zijn auto legt, en die persoon heeft hem flink verwond in zijn hand), wordt hij belaagd en gestoord door een aantal excentrieke personen.

Eén daarvan is de in een rolstoel zittende griezelige motel manager Ned (leuk gespeeld door Crispin Glover) die hem steeds irritante vragen stelt en hem steeds volgt en ook steeds vraagt naar zijn creditcard (is in het motel nodig voor de telefoon en voor extra service) die Jack weigert af te geven (hij zegt gewoon dat hij er geen heeft en geeft veel cashgeld aan hem en zegt dat hij hem met rust moet laten en dat is iets wat Ned juist niet doet ). Ook legt hij Jack het vuur aan de schenen en brengt hij hem in een moeilijke situaties. Verder krijgt Jack te maken met het fraaie hoertje Rivka (verdienstelijk gespeeld door de zeer fraaie Rebecca Da Costa, helaas wel niet bloot te bewonderen, die ook een hoofdrol heeft in het verhaal) die een blauwe pruik en een blauw slipje draagt (brengt Jack in de moeilijkheden) en die begeleidt wordt door twee vervelende poeiers, te weten Lizard en de lilliputter Guano (die uiteindelijk ook over het hoofd van Jack plast ), die hard omgaan met Rivka en daardoor zoekt ze haar heil bij Jack. En verder krijgt hij te maken met twee FBI agenten die in de kamer (dus nummer 14) naast hem verblijven en met de corrupte smerige sheriff Larson (leuk gespeeld door Dominic Purcell) die hem vragen komt stelen en die hem uiteindelijk ook oppakt en hard aanpakt. Nadat Jack zeer professioneel weet om te gaan met al deze excentrieke personages, komt uiteindelijk maffiabaas Dragna met veel bombarie de tas persoonlijk ophalen en vraagt hij aan Jack of hij de tas niet heeft geopend en erin gekeken heeft.

De uitvoering van het verhaal zit gewoon leuk in elkaar en omdat het verhaal zich grotendeels in en rond het louche goedkope motel afspeelt en ook tijdens de avond en nacht, zit het met de sfeer meer dan goed. Ook de excentrieke personages die Jack het bloed onder de nagels halen, zorgen geregeld voor leuke situaties en daarbij gaat het er geregeld ook hard aan toe (beter gezegd, voor de meesten loopt het dodelijk af). Door deze excentrieke personages zit er ook de nodige droge en cynische humor in het verhaal en dat is zeker ook van toepassing op Jack. Het einde van het verhaal (met name wat er in de tas zit, best luguber, en waarom maffiabaas Dragna hem specifiek de tas liet ophalen) is best verrassend, hoewel gezien het verleden van Jack het eigenlijk wel te raden is, en ook goed en zeker wat betreft de rol van het hoertje Rivka daarin.

Degene die deze film zeker ook genietbaar maken zijn de gehele cast en dan vooral natuurlijk de drie hoofdrolspelers John Cusack (als Jack), Rebecca Da Costa (als Rivka) en Robert De Niro (als maffiabaas Dragna). Zoals al eerder gezegd heeft de laatste maar een beperkte rol in het verhaal, maar zijn scenes vond ik wel komisch en vooral dan de manier hoe hij aan Jack nog eens expliciet uitlegt wat hij moet doen. Hij legt dat namelijk uit via zijn eten met behulp van een medium biefstuk, broccoli en een klein aardappeltje met schil eromheen (dat stelt natuurlijk de tas voor). Ook de scene waarbij hij opzoek is naar een stuk papier en pen, waarna hij een zekere grote bril dragende Janet, die hem iets aangedaan heeft, met een vuist keihard in het gezicht slaat was komisch maar ook best grof. Op dat stuk papier schreef hij namelijk het adres van een goede plastische chirurg die hij betaald en ze mag zelf een nieuwe neus uitzoeken

Al met al vond ik dit dus gewoon een leuke Misdaad / Thriller film welke zich lekker wegkijkt en die eigenlijk ook vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te vermaken. Het middenstuk is misschien wel iets te langdradig en haalt ook de vaart wat onderuit.

Qua verhaal wel geinig gevonden maar eigenlijk stelt het allemaal weinig voor en oogt het ook zeer goedkoop. De film staat betiteld als een komedie maar te lachen valt er eigenlijk niets. Het verhaal draait om vier personen maar een echte band krijg je nooit met ze omdat ze zeer oppervlakkig worden weergegeven. Het verhaal is verder geregeld saai en iets boeiends of spannends gebeurt er niet voor mij waren Greta Gerwig en Elise Muller nog het meest interessant in deze film. Het hoogtepunt in deze film was voor mij de scene waarbij Greta Gerwig haar borstjes liet zien aan Baghead

Toch wel een behoorlijk cliché filmpje van de vaak bekritiseerde regisseur "Uwe Boll" over een man (redelijk gespeeld door Dominic Purcell) met een zieke vrouw (ook redelijk gespeeld door de leuke Erin Karpluk) waarbij alles financieel tegenzit. Zeker in het eerste uur vliegen de clichés je per minuut om de oren. En ja als alles financieel tegenzit, je geliefde zieke vrouw besluit een einde te maken aan haar leven en je bent teneinde raad dan ga je uiteraard wraak nemen op het financieel systeem (lekker cliché).

Goh en wat is het dan handig dat de man in kwestie vroeger in het leger heeft gezeten en nog wat wapens achter de hand heeft. Dat is overigens wel het beste gedeelte van deze film zonder ballen (wat ik eigenlijk wel verwacht van een "Uwe Boll" film) want dat bevat tenminste nog wat lekkere en harde actie. Met name dan de laatste 20 minuten die een hoog "Rampage (2009)" gehalte heeft. Het einde mocht er ook wel wezen. Wat ook leuk is in deze film is dat een aantal bekende B-acteurs een rolletje hebben.

Nee, dit is toch zeker een van de mindere films van "Uwe Boll" die het kijken (op de laatste 20 minuten na dan) nauwelijks waard is.

"Baise-Moi" (letterlijk vertaald "Neuk Me) is een harde film vol geweld en seks (porno) en in Frankrijk kreeg de film veel aandacht omdat de seksscènes echt zijn en de makers van de film vrouwen zijn, te weten Virginie Despentes en Coralie Trinh Thi. De film heb ik destijds gekocht op DVD (toen was het internet ook nog pril en kon je nog geen films pindakazen), omdat de combinatie van geweld en porno me aansprak. Gisteravond heb ik de film nog eens herzien, maar dan met een gepindakaasde versie (de destijds gekochte DVD heb ik ook niet meer en ik doe sowieso niets meer met DVD's en Blu-rays). De film is een soort van rauwe versie van de Roadmovie / Drama film "Thelma & Louise (1991)", maar dan eentje met kloten!

"Baise-moi" is een roadmovie over twee jonge vrouwen, te weten Nadine (Karen Lancaume) en Manu (Raffaëla Anderson), in de bloei van hun leven, die genoeg hebben van hun omgeving en vooral de mannen daarin, die hen als objecten en vuil behandelen. Ze ontsnappen aan die wereld van onderdanigheid en waardeloosheid, door samen op reis te gaan in Frankrijk en er op los te doden, te neuken en te leven. Zij nemen de leiding en bepalen de regels en denken niet aan wat erna zal gebeuren. Maar hoe lang kan deze reis duren?

De film opent met de introductie van Nadine (die we het eerst in beeld te zien krijgen in een biljartcafé) en Manu, waarbij we o.a. zien hoe Manu samen met een vriendin (Lisa Marshall) worden verkracht (dan zien we ook na circa 11 minuten voor het eerst porno, namelijk neuken) door drie mannen die hen meenemen in een auto naar een gebouw en ook zien we hoe Manu naderhand een zorgzame barman (Tewfik Saad), die Manu o.a. geld en drank geeft, doodschiet (Manu's eerste moord).

Nadine luistert graag naar muziek en kijkt graag naar porno (waar ze op masturbeert) en verdient de kost als hoer en dat is o.a. te zien als ze na circa 15 minuten naar een kale man (Hervé-Pierre Gustave) gaat (die 800 Franse Frank betaald) die ze pijpt en neukt (en wat ook expliciet getoond wordt) en bij het laatste kijkt ze ook gewoon televisie. Nadine woont samen met een andere vrouw (Delphine McCarty), die ze maar een zeurpiet vindt en daarom vermoordt ze haar tijdens een gevecht (Nadine's eerste moord) om van het gezeur af te zijn. Ze kent ook een man, te weten Francis Godot (Patrick Eudeline), die ze op een avond gaat opzoeken in een hotel en waarvoor ze iets moet doen (een vrouw in de Vogezen valse papieren bezorgen), maar als de man het hotel verlaat, wordt hij doodgeschoten op straat en besluit Nadine om te vertrekken.

Terwijl ze vertrekt en loopt naar het treinstation, komt ze daar Manu tegen na circa 26 minuten, waarmee ze gelijk een klik heeft en waarmee ze samen op reis gaat naar Parijs in een auto (er rijden namelijk geen treinen meer). Onderweg praten ze met elkaar (zo geeft Manu aan dat ze in de puree zit) en wordt er o.a. gezegd:

Nadine: Mag ik je wat vragen?
Manu: Wat?
Nadine: Heb jij echt in pornofilms gespeeld?
Manu: Ja. Hoe weet je dat? Is je vriend een fan?
Nadine: Ik heb geen vriend. Ik ben er zelf gek op.

Opzicht was dat natuurlijk wel grappig, want zowel Raffaëla Anderson en Karen Lancaume werkten in het echt ook in de porno-industrie en van Raffaëla Anderson heb ik ook wel eens een film gezien (waarin ze er overigens mooier uitzag dan in "Baise-Moi") en daarbij fungeerde ze vooral als hulpje van een perverse dokter, waarbij ze vrouwelijke patiënten een helpend hand (oftewel vuistneuken), soms wel twee, moest geven

Onderweg naar Parijs (waar ze overigens niet aankomen) stoppen ze eerst nog bij een strand, gaan ze ergens wat eten en dansen ze in hun ondergoed met elkaar op een kamer. Maar ze hebben wel natuurlijk geld nodig voor hun verdere reis en daarom besluiten ze na circa 33e minuten om een vrouw bij een pinautomaat te overvallen, die ze ook doodschieten. Daarna pikken ze twee mannen op in een café, waarmee ze seks hebben op een kamer en daarbij zien we natuurlijk ook weer de nodige porno (pijpen, beffen en neuken) en zien we ook voor het eerst de mooie borsten van Raffaëla Anderson, want toen ze verkracht werd waren die niet te zien.

Vanaf dan is het eigenlijk alleen nog seks en geweld (zo stelen ze een auto van een man die ze daarna aanrijden en uitlachen, terwijl de man op het trottoir doodbloedt, en schieten ze een eigenaar van een wapenwinkel dood, waar ze ook geweren van stelen) wat de klok slaat. Zonder een doel voor ogen te hebben trekken ze rond in Frankrijk, waarbij ze een spoor van gruwelijke moorden achter zich laten en ze vooral mannen uitbuiten. De man is namelijk in hun ogen het zwakkere en dommere geslacht. Ze neuken ze en maken ze vervolgens af. Het zijn niet alleen mannen die ze afmaken, want ook vrouwen zijn soms de klos, zoals de kamergenote van Nadine, de vrouw bij de pinautomaat en een aantal vrouwen in een seksclub.

Dat is o.a. te zien als Manu ongesteld is en toch wilt neuken. Ze pikken dan een man op in een gokhal die Manu wilt neuken zonder condoom (lekker ranzig als je ongesteld bent!), maar de man wilt per se een condoom gebruiken. Als Manu dan de man begint te pijpen (omdat hij geen stijve krijgt), moet ze kosten (ze zegt dan ook lachend tegen Nadine "Ik heb me verslikt") en dat vindt de man natuurlijk ranzig. Hij wordt dan ook kwaad en zegt o.a.:

"Kutwijf. Da's smerig. Kutwijven. Vuile geschifte hoeren."

Ze lachen de man gewoon uit en Manu zegt dan tegen hem als hij wilt vertrekken:

"Ik heb niet gezegd dat je weg mocht. Wat ons aan jou tegenviel, was je condoom. Je bent ontmaskerd, ventje. Je bent een condoomlul. Je mag niet zomaar met vreemde meisjes meegaan. Want weet je met wie je te maken hebt... ventje? Met moordenaressen van condoomlullen."

Daarna slaat Manu de man tegen de grond en beukt ze zijn hoofd op de vloer en schoppen ze de man dood, waarbij Nadine haar naaldhakken gebruikt op zijn gezicht. Daarna zien we een scène waarin Nadine een gestolen pistool rond zich richt en af en toe duidelijk op de camera, oftewel naar de kijker (oftewel waarschijnlijk weer een man ) richt, wat natuurlijk stemt tot nadenken. Als ze daarna in de avond over straat lopen, spreekt een man Nadine aan en zegt hij tegen haar:

"Wil je mijn ballen tegen je billen voelen kletsen?"

Waarop Nadine zegt "Hoerenjong" en Manu de man daarna doodschiet.

Ze gaan dan naar een hotel, waarbij Nadine seks heeft met de baliemedewerker (Marc Barrow) en Manu pikt een jonge man (Ouassini Embarek) op in een café waarmee ze seks heeft. Daarbij valt er natuurlijk weer wat porno te zien in de vorm van neuken, pijpen en klaarkomen. Beiden mannen laten ze ook verder met rust en gebruiken ze alleen voor hun seksuele driften. Als ze daarna in de avond / nacht vertrekken met hun auto, worden ze bij een controle aangehouden door twee mannen van de gendarmerie (oftewel de politie), die bezig zijn met een andere vrouw (Estelle Isaac). De twee mannen van de gendarmerie worden dan doodgeschoten door Manu en Nadine en de vrouw stopt dan bij hen in de auto, waarna ze naar de vriend (Ian Scott) van de vrouw rijden.

Daar maken ze dan plannen om een rijke man (Marc Rioufol) met een kluis te overvallen. Dit plan wordt natuurlijk uitgevoerd door Manu en Nadine en daarbij schieten ze de man ook dood. We bevinden ons dan in circa de laatste 10 minuten van de film, waarin Manu en Nadine naar een seksclub gaan (waar we voor de laatste keer porno te zien krijgen, pijpen en neuken, maar dan wel van andere vrouwen i.p.v. Raffaëla Anderson en Karen Lancaume, waaronder de mooie blondine Nataly Dune en een oude vrouw) en daar een bloedbad aanrichten. Alvorens dat gebeurt wordt Manu eerst betast (het is immers een seksclub) door een man waar ze niet van gediend is, en ze zegt dan ook tegen hem.

"Krijg de schijt. Blijf met je poten van mijn lijf."

Waarop de man zegt:

"Het is hier een seksclub, geen moskee."

Manu wordt dan boos en slaat de man, waarna Manu en Nadine hun geweren tevoorschijn halen. Nadine gaat dan alle andere mannen en vrouwen doodschieten en Manu vernedert de man die haar betaste en zegt tegen hem:

"Speel voor varken, lul. Speel voor varken."

Dat deed me overigens gelijk denken aan de Amerikaanse Thriller / Avontuur film "Deliverance (1972)". Als Manu dan tegen hem zegt "Broek uit", stopt ze de loop van het geweer in zijn kont en haalt ze de trekker over.

We bevinden ons daarna in daglicht, waarbij Manu en Nadine weer rijden in hun auto en waarbij ze stoppen bij een winkel om wat drinken en eten te halen. Manu gaat dan de winkel binnen, waarna we geschiet horen, en als Nadine dan gaat kijken, treft ze Manu dood aan op de vloer en schiet ze de eigenaar van de winkel dood en neemt ze het dode lichaam van Manu mee in de auto. Dat steekt ze daarna in brand (oftewel Manu's crematie) bij een meertje, waarna ze de dag erna bij een ander meer zelfmoord wilt plegen door zich door het hoofd te schieten. Maar dat wordt verhindert door de politie (die natuurlijk op zoek zijn naar Manu en Nadine) die Nadine arresteren en tegen haar zeggen:

"Geen beweging teef. Waar is je vriendin? Waar is je rot vriendin?"

Daarna is de film ook na 75 minuten afgelopen.

Ondanks verschillende schoonheidsfoutjes (warrige camerahandelingen, de film is ook opgenomen met een hand-held camera, en een niet altijd even vloeiende verhaallijn) is dit best een aardige film met een goede soundtrack en vooral enkele sterke en bijzonder gruwelijke, maar aangrijpende scènes. Zeker de verkrachtingsscène van Manu en haar vriendin, en het koele ondergaan daarvan van Manu daarbij is pakkend. Als de vriendin na de verkrachting namelijk tegen Manu zegt:

"Hoe kon je je zo laten doen? Hoe kon je dat, Manu?"

Zegt Manu koeltjes:

"Ze kunnen nog veel ergere dingen doen. We leven nog, niet? Hun stomme pik in me kan me geen bal schelen. Ik heb er wel meer in m'n buik gehad. Ik kan de lullen niet uit m'n kut houden en er zit niks kostbaars in. Het is maar een pik en, wij zijn maar meisjes. Het komt wel goed."

Doordat de film met een hand-held camera opgenomen, geeft je dat als kijker wel het gevoel dat je bovenop de gebeurtenissen zit, de shots zijn rauw en puur en omdat je tijdens de seksscènes alles, maar dan ook echt alles ziet, komt de film erg realistisch over. De film is wel niet lustopwekkend of zinnenprikkelend en het bevat ook geen noemenswaardig verhaal en echt boeiend (laat staan spannend) wordt het ook nergens. Maar de film weet opzicht wel te vermaken (ook nu ik hem weer herzien heb) vanwege het vele geweld en de seks (of beter gezegd "porno").

Dat laatst komt natuurlijk op conto van de pornoactrices Raffaëla Anderson (Manu) en Karen Lancaume (Nadine), die het best goed deden. Beiden zijn natuurlijk geen echte actrices, maar ze komen wel vrij overtuigend over en ze zetten op goede wijze twee fatalistische, niets en niemand ontziende vrouwen neer. Ten tijde van de film waren ze allebei nog werkzaam in de porno-industrie. Raffaëlla Anderson (werd als 18-jarige ontmaagd door een pornoacteur op een filmset) schijnt hier nu mee gestopt te zijn (na vier jaren) en probeert het tegenwoordig als serieuze actrice. Met Karen Lancaume is het echter minder goed afgelopen. Na "Baise-Moi" heeft ze namelijk nog in twee pornofilms gespeeld en heeft ze in het echt gedaan wat haar aan het eind in de film niet lukte, namelijk zelfmoord plegen! ze pleegde op 28 januari 2005 zelfmoord (door het gebruik van pillen en alcohol) en werd slechts 32 jaar oud.

De meeste andere vrouwen in de film die een bijrol hebben, zoals Lisa Marshall (die samen met Manu verkracht werd) en de vrouwen in de seksclub, werken natuurlijk ook in de porno-industrie. Dus je kunt deze film enigszins vergelijken met een pornofilm met een "Thelma & Louise" verhaal

"Baise-moi" is een Franse Misdaad / Erotiek film (een nihilistische roadmovie) die choqueert en intrigeert en die vrijwel niets anders dan liefdeloze seksscènes en geweld toont. En dat niet alleen, het gaat hier om volkomen zinloos geweld. Het is dus vooral neuken, schieten, neuken en schieten wat je te zien krijgt.

Vroeger wel eens gezien en het is eigenlijk niet meer dan een 13 in een dozijn standaard actiefilmpje met hier en daar wat komische elementen. Echt slecht is deze film zeker niet want hij keek zich lekker weg en was ook redelijk onderhoudend. Ook de cast deed het best redelijk en dan natuurlijk Jamie Foxx en David Morse. Ach gewoon een leuke actiefilm die zich goed laat bekijken (hier en daar ook leuke actie) op een doordeweekse dag.

Hoewel het allemaal niet hoogstaand was, is deze film me beter bevallen dan ik verwacht had. De eerste 25 minuten zijn tenenkromend slecht maar daarna komt de film in snelvaart op gang en wordt het nog best een aardige en heel soms ook spannende thriller (hoewel het allemaal wel redelijk voorspelbaar was). Het verhaal is leuk gevonden en ook met de uitvoering zat het wel snor. Visueel was het ook niet onaardig en ook de haaien mochten er wezen. 3D (ik heb het wel op een TV gezien) voegde wel niet veel toe en zag er ook soms behoorlijk plat uit (is natuurlijk naderhand toegevoegd), maar nog altijd beter dan zonder 3D. De cast (alleen Julian McMahon kon ik) is niet geweldig maar ze konden er net mee door, de dialogen onderling waren soms wel van een behoorlijk achterlijk niveau (zeker dat stel in de auto). Deze film is zeker niet te vergelijken met een haaienfilm als "Jaws" maar wel beter dan de recente 3D haaienfilm "Shark Night 3D".

Deze Netflix-productie "The Ballad of Buster Scruggs", is de nieuwe film van de bekende gebroeders Coen en bestaat uit zes westernverhalen en lijkt op het eerste gezicht een parodie op het genre. In deze zes verhalen komen verschillende varianten van het westerngenre aan bod, altijd weer doortrokken van de ironische Coen-kijk op de wereld.

Hoewel het niveau continu hoog is bij de zes westernverhalen, vond ik ze niet altijd even vermakelijk. Het eerste verhaal, oftewel "The Ballad of Buster Scruggs" (tevens dus de filmtitel), vond ik persoonlijk het leukste (leuke humor en leuke actie) verhaal, gevolgd door het tragische "The Gal Who Got Rattled" (het vijfde verhaal) en met enige afstand ook nog "Near Algodones" (het tweede verhaal). De overige drie verhalen, te weten "Meal Ticket" (met Liam Neeson), "All Gold Canyon" en "The Mortal Remains" (speelt zich eigenlijk in zijn geheel af in een postkoets), zijn wel nog het aankijken waard, maar zijn toch vooral wat aan de saaie kant.

De gebroeders Coen hebben zich al eerder op het western-genre geworpen met "True Grit (2010)" en eigenlijk ook "No Country for Old Men (2007)" en hollen het genre nu volledig uit. De cast is best indrukwekkend met o.a. Tim Blake Nelson, James Franco, Liam Neeson en Brendan Gleeson en verder bevat het verhaal ook referenties aan onder meer de zingende-cowboy-film (met name het eerste verhaal), de Spaghettiwestern en de klassieke John Ford Western.

Nadat ik gisteren het matige "The Longshot (1986)" had gezien waarin Stella Stevens ook een rol had, raakte ik wel een beetje in de ban van haar en was ik opzoek naar nog een film waarin ze heeft meegespeeld. Dat is dan ook de reden dat ik uitkwam op deze film. Dat deze film ook nog eens gemaakt is door Sam Peckinpah die een aantal pareltjes op zijn naam heeft staan waaronder de geweldige en harde western "The Wild Bunch (1969)" was dan natuurlijk ook mooi meegenomen.

Deze western is overigens totaal niet te vergelijken met de eerder genoemde western want in deze western komt nauwelijks actie in voor en is het meer een Komedie / Drama / Romantiek welke zich afspeelt in het Wilde Westen. Het verhaal is best leuk en mooi en visueel spat de film van het scherm af (ook muzikaal). Ook de cast doet het prima in deze film en dan natuurlijk vooral de hoofdrolspelers Jason Robards (als pionier Cable Hogue welke het water vindt), David Warner (als de priester) en Stella Stevens (als het lieve hoertje). Omdat ik vanwege de laatste eigenlijk vooral deze film gekeken heb, heb ik een extra oogje op haar laten vallen. De scene waarbij ze zich buiten zit te wassen en te zingen in een ton en waarbij de poetskoets te vroeg langskwam was wel geinig.

Na iets meer dan uur vond ik het leuke er wel een beetje vanaf en wordt het wat langdradig en ook wat saai. Gelukkig komt daar wel weer verandering in als de gasten langskomen die Cable Hogue in het begin beroofd hebben en zonder drinken achter laten in de woestijn. In het laatste gedeelte zit overigens wel de meeste actie, maar veel moet je je daarbij niet voorstellen. Ook het einde was wel mooi en grappig (tenminste op een cynische manier) en laat op een fraaie manier het einde van het Wilde Westen tijdperk voorbij komen d.m.v. een auto (en later ook nog een zijspan) en vermoedelijk ook één van de eerste auto ongelukken Dat laatste had wel een treurig afloop van het verhaal tot gevolg.

Al met al was dit best een leuke en mooie film om het nieuwe jaar mee te starten en deze film krijgt dan ook mijn eerste stem in 2014.

Een soort parodie op "Enter the dragon" van Bruce Lee. Er zitten een paar grappige scenes in maar dit zijn niet echt mijn type humor films.

Mijn god wat een ellende was deze film met al die trieste figuren (o.a. Mark the Bagger met zijn achterlijke stem en Brandon Novak die zich als een stomme idioot overal liet misbruiken). De hele film was ook nauwelijks grappig (te nep, te overdreven en te flauw) en duurde ook veel te lang. Maar ja uiteindelijk lacht die Bam Margera zich rot want hij vangt wel poen met dit misbaksel van een film (en vooral zijn serie "Viva La Bam") en hij heeft ook nog een mooie meid in de vorm van Missy Rothstein.

Opzicht best wel een vermakelijke komedie alleen mis je toch wel de aanwezigheid van sidekick Terence Hill want ruim 90 minuten alleen Bud Spencer is eigenlijk te veel van het goede. Slecht is deze film zeker niet en het eenvoudige verhaal zat best leuk in elkaar. Ook zit er volop de typische Bud Spencer humor en actie (knokpartijen) in en zelfs visueel zag de film er best aardig uit. Het was vroeger altijd leuk jeugdsentiment.

Salma Hayek en Penelope Cruz zijn twee prachtige vrouwen en de laatste kan ook nog best goed acteren maar deze film was gewoon heel erg flauw en saai. Het verhaal sloeg nergens op en boeiend of leuk werd het nergens. Op bepaalde momenten was de film zelfs tenenkrommend (dialogen zijn intens triest) en had ik de neiging om de film af te zetten, maar door de continue aanwezigheid van de 2 schoonheden heb ik dat maar niet gedaan. Dankzij de 2 schoonheden krijgt de film nog 2 punten (1 punt per schoonheid) van mij.

Leuke misdaad/komedie met leuke rollen van Bruce Willis en vooral Billy Bob Thornton.

Toch wel inmiddels een zeer oubollige dertien in een dozijn Western film, waarvan het verloop van het verhaal zeer clichématig is, op het einde misschien na dan.

Het verhaal (speelt zich af in Texas in 1867 en het draait daarbij om een mislukte bankoverval in het plaatsje Val Verde door een bende onder leiding van Dee Bishop, waarbij de bende wordt opgepakt door de sheriff en waarna men veroordeelt wordt tot de dood door ophanging) vond ik eerlijk gezegd behoorlijk afgezaagd, is aan de flauwe kant en bevat eigenlijk ook best veel clichés. Bovendien is het hele verhaal behoorlijk voorspelbaar en zit er enkel op het einde een verrassing in het verhaal als beide broers Bishop doodgaan, op een typische ouderwetse Hollywood manier.

Het eenvoudige verhaal is eigenlijk opgebouwd uit drie gedeeltes, in de eerste 35 minuten (overigens wel het beste en leukste gedeelte van het verhaal) krijg je te maken met de mislukte bankoverval door de bende en hun ontspanning met de hulp van Mace Bishop (oftewel de broer van Dee Bishop). In de 35 minuten daarna krijg je te maken met de vlucht van de bende (waarbij men ook nog eens de vrouw Maria Stoner ontvoerd) naar Mexico en de achtervolging die wordt ingezet door de sheriff en zijn aanhangers. En in de laatste 35 minuten van het verhaal komt de bende aan in het verlaten Mexicaanse plaatsje Sabinas, waar zich dan het einde afspeelt en waar de bende geconfronteerd wordt met de sheriff en zijn aanhangers en ook nog met een bende Mexicaanse bandieten (oftewel "Bandoleros"), die iedere gringo (oftewel Amerikaan) die ze tegenkomen vermoorden.

Visueel (decors en landschappen) gezien zag alles er best aardig uit en ook zit er regelmatig wat pief paf poef schiet actie in met als hoogtepunt op het einde als de bende samen met de sheriff en zijn aanhangers de Mexicaanse bandieten bestrijden. Dat gedeelte is nog best hard (althans volgens de jaren 60 standaard) en ook verrassend, omdat daarbij alle bende leden worden gedood door de Mexicaanse bandieten en ook beide broers Dee Bishop en Mace Bishop Echter voordat zij doodgaan, vertellen ze natuurlijk eerst nog het één en ander voordat ze op een typische destijdse Hollywood manier doodgaan.

De sterrencast van destijds (op Raquel Welch na dan, is daarvan ook iedereen inmiddels dood) deed het best verdienstelijk en natuurlijk de hoofdrolspelers Dean Martin (in de rol van Dee Bishop die de leider is van de bende en die verliefd wordt op Maria Stoner en andersom geldt dat ook, over clichématig gesproken) ) en James Stewart (in de rol van de goedaardige Mace Bishop). De laatste zorgt overigens ook voor wat glimlach humor in het verhaal en zeker in het eerste gedeelte daarvan. George Kennedy (in de rol van sheriff July Johnson, die ook verliefd is op Maria Stoner) deed het ook verdienstelijk en in mindere mate ook de mooie Raquel Welch (in de rol van Maria Stoner, waarbij haar rijke man Nathan Stoner tijdens de bankoverval wordt doodgeschoten), maar zij is natuurlijk vooral gecast vanwege haar uiterlijk. Vanwege dat en omdat een aantal personen verliefd zijn op haar in dit verhaal, had men haar beter Maria Boner kunnen noemen Verder was het leuk dat Denver Pyle ook een klein rolletje had in deze film en hij is natuurlijk vooral bekend van zijn rol als Uncle Jesse in de legendarische televisieserie "The Dukes of Hazzard (TV Series 1979–1985)".

Omdat ik deze film inmiddels behoorlijk oubollig vond en het clichematige verhaal eigenlijk ook maar weinig voorstelt, heb ik me niet echt vermaakt met deze Western film en vond ik deze film vooral nog het kijken waard vanwege de bekende sterrencast van vroeger.

Niet echt mijn favoriete genre maar deze vond ik toch verrassend goed. Verhaal zat zeer mooi en goed in elkaar (vrolijk, grappig maar zeker ook dramatisch en soms zelfs ontroerend) en de cast had er duidelijk zin in. Vooral Alyson Michalka sprak me zeer aan. Ik vond haar zeer leuk acteren en ze kon ook nog goed zingen (vooral in de Cheap Trick cover vond ik haar goed). Hoop haar zeker nog eens vaker terug te zien in een film (mooie meid trouwens). Ook Vanessa Hudgens en zeker Gaelan Connell deden het prima. De muziek vond ik vooral in het begin best aardig en op het einde weliswaar minder maar de uitvoering van elk muziekstuk was zeer goed en leuk

Ondanks dat de film echt gebeurt is heb ik me rot zitten te ergeren aan de vier fotografen. Ik had tijdens het kijken van de film totaal geen respect voor ze en ik vond ze maar zeer arrogant, gevoelloos en ze dachten ook onaantastbaar te zijn. Dat laatste was zeker het geval toen de eikel op het einde tijdens een belegering gewoon effen twee cola's ergens ging kopen. Ik moet zeggen dat de gebeurtenis erna niet meer dan het verdiende loon was. Die eikel die op het einde zelfmoord pleegde vond ik trouwens een grote losser en ook een lafaard. De kritiek die op hem geuit werd na de bewuste foto van de gier en het meisje was niet meer dan terecht. Dat hij daar niet mee kon leven en dat hij ook steeds spookbeelden zag in zijn dromen en daarom besloot uit het leven te stappen was echt zwak. Ga dan i.p.v. foto's maken de mensen helpen in de oorlogsgebieden i.p.v. op een zielige manier zelfmoord te plegen.

De film begon overigens best goed maar toen Greg gelijk daarna werd opgenomen in de Bang Bang Club vond ik het maar een trieste bedoeling worden. Sommige gebeurtenissen waarvan men foto's heeft gemaakt waren best dramatisch en soms ook wel aangrijpend. Maar dat was dan ook het enige goede aan deze film. De cast stond me in deze film niet echt aan omdat ik me eigenlijk continue aan ze geërgerd heb. Geen enkele persoonlijkheid kon mijn sympathie winnen.

Niet meer dan een aardige Actie / Thriller. Cage speelt best aardig en het doffe meisje doet het ook aardig. Maar echt bijzonder is het niet allemaal. De bootscene deed me een beetje denken aan een oude James Bond film. Leuk om eens gezien te hebben echter deze film ben je zeer snel weer vergeten.

Prima en spannend drama met een schitterende rol van Nicole Kidman.

Uistekende misdaad film die van het begin tot het einde wist te boeien. Ook leuk om te zien dat Statham een normale rol kan spelen dan de overdreven actie held.

"I just don't like you no more."

Afgelopen week had ik nog eens gekeken naar "In Bruges (2008)" en dat blijft gewoon een leuke Drama / Komedie film vanwege de vlijmscherpe dialogen en bloederige geweldsuitbarstingen. Daarom was ik ook benieuwd naar deze film, waarin Colin Farrell en Brendan Gleeson weer samen te zien zijn. Omdat de film betiteld staat als een Drama / Komedie film, dacht ik dat dit ook wel een leuke en grappige film zou zijn, maar dit is toch vooral een inktzwarte (tot het deprimerende af) Drama film, waarbij je het lachen snel vergaat. Maar desondanks is het wel gewoon een goede film en ook nog eens eentje met een origineel verhaal, hoewel het verhaal eigenlijk maar bijzaak is.

In dit verhaal draait het om melkboer Pádraic Súilleabháin (Colin Farrell), die niet de slimste is, en folkmuzikant Colm Doherty (Brendan Gleeson), die viool speelt, welke goed vrienden zijn op het fictieve Ierse eilandje Inisherin, waar iedereen elkaar kent. En ieder dag gaan ze samen om 14:00 uur naar de plaatselijke pub om bier te drinken en te praten over alles en niets. Het is 1923 en op het vasteland woedt een burgeroorlog, maar dat is niets meer dan het decor van de oorlog die tussen Pádraic en Colm zal ontstaan, wanneer Colm de vriendschap van de ene op de andere dag abrupt opzegt en hij niets meer met Pádraic te maken wilt hebben. Hij vindt Pádraic namelijk maar saai (o.a. zijn zinloos gepraat) en hij wilt nog iets bereiken in zijn leven via muziek, zodat men hem herinnert. Hij zegt dan ook tegen Pádraic:

"Over 50 jaar herinnert niemand zich ons."

Pádraic moet Colm voortaan gewoon met rust laten en hij mag ook niet meer met hem praten. Pádraic snapt er niets van, kan het geen plaats geven en weigert Colms besluit te accepteren en blijft hem benaderen en vragen stellen, hopend op een verklaring. Zelfs wanneer Colm dreigt een vinger van zijn linkerhand (vioolhand) af te knippen als Pádraic hem blijft lastigvallen. Dit zet niet alleen de wereld van Pádraic op zijn kop, maar dat van de hele gemeenschap.

Aanvankelijk denk je nog dat je hier naar een typische zwarte komedie zit te kijken, maar naarmate het verhaal zich ontvouwt, besef je hoe dieptragisch dit allemaal is. "The Banshees of Inisherin" keert steeds terug naar de botsende ideologieën tussen de mannen, namelijk:

"Is het beter om herdacht te worden of geliefd te zijn?"

Colm wil herdacht worden om zijn muziek (hij schrijft ook een nummer wat hij dan "The Banshees of Inisherin" noemt, oftewel de titel van de film) en wilt zich hierop volledig focussen. Daarom besluit hij de vriendschap abrupt stop te zetten. Pádraic vindt dit maar onzin en geeft in een sterke dialoog aan dat hij herinnerd wil worden als een goede, aardige man. Iemand die een leven leidt omringt met mensen om wie hij geeft, zoals zijn zus Siobhán (Kerry Condon) waarmee hij samen leeft. Wat is anders het punt van leven? Het is mooi om te zien hoe de film met dit thema omgaat.

De film begint nog enigszins luchtig, maar als het conflict tussen de twee voormalige vrienden van kwaad naar erger gaat, wordt het steeds grimmiger en verliest het op een gegeven moment ook zijn geloofwaardigheid. Want bepaalde gebeurtenissen zijn gewoon te extreem. Want welke idioot zou zo ver gaan (het afknippen van vingers en het in brand steken van een huis met de inwoner nog erin) ) om een punt te maken? Het verhaal wordt ook steeds tragischer, ellendiger, droeviger en deprimerender en krijgen we zelfs te maken met dood en het vertrek van een geliefd iemand.

Zeker de dood van de geliefde mini-ezel van Pádraic was tragisch, omdat die nota bene stikt in een afgeknipte vinger van Colm. Die gebeurtenis zet op het einde ook het in brand steken van het huis van Colm (met hem nog in het huis) door Pádraic in gang als vergelding. Desondanks zorgt de slotscène op het strand voor een passende ontknoping. Die laatste scène toont subtiel aan dat ondanks de verschrikkelijke daden en al het gekibbel, een sprankje van die vriendschap nooit verloren gaat. Als Pádraic zich dan omdraait om te vertrekken, bedankt Colm hem voor het zorgen voor zijn hond (die hij uit het huis haalt voordat hij het in brand steekt en mee naar zijn eigen huis neemt), waarop Pádraic antwoordt:

"Any time."

Een mooie noot om op af te sluiten.

Buiten het verhaal omtrent Pádraic en Colm, draait het ook om de zorgzame en liefdevolle zus van Pádraic, te weten Siobhán, en de jongeling Dominic Kearney (Barry Keoghan), die bekend staat als de grootste idioot op het eiland, en zijn vader Peadar Kearney (Gary Lydon) die een politieagent is. Maar dan niet een politieagent in de goede zin van het woord, want hij mishandelt en misbruikt zijn zoon en hij heeft ook iets tegen Pádraic. En verder nog de priester Gerry (Jon Kenny), waar Colm o.a. naartoe gaat om te biechten, en de aparte lokale ouderling Mrs. McCormick (Sheila Flitton), die Pádraic en Siobhán steeds proberen te ontlopen.

In "The Banshees of Inisherin" balanceert regisseur Martin McDonagh (o.a. "Seven Psychopaths (2012)" en "Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)") op de grens van het groteske. Hij schildert prachtige beelden (o.a. van de ruige Ierse kust) op het scherm die ondersteund worden door mooie muziek. En in die prachtige landschappen lopen de mensen als het ware verloren in hun eigen eenzaamheid. Het helpt natuurlijk dat hij ook nu weer het beste uit zijn acteurs haalt. zoals hij dat ook deed in de film "In Bruges" . Want zowel Colin Farrell als Brendan Gleeson schitteren in hun rollen, vaak ook door subtiel te tonen wat niet gezegd wordt. Zoals de manier waarop Pádraic zijn gezicht verandert als hij slecht nieuws krijgt en het medelijden dat je voelt als Colm ziet dat zijn beslissing zo'n impact heeft op zijn voormalige vriend.

Het is overigens niet zo dat het goede acteerwerk zich beperkt tot deze twee toppers. Zo speelt de mooie Ierse Kerry Condon een sterke rol als zus Siobhán Súilleabháin met het hart op de goede plek. Het is mooi om te zien hoe zij soms de enige normale persoon lijkt te zijn in de geschetste wereld en die voor haar broer opkomt en die probeert te bemiddelen in de bizarre ruzie tussen de twee volwassen mannen. Maar op den duur kan ze het niet meer aan en vertrekt ze. En dan is er nog Barry Keoghan, die indruk maakt als de wat simpele en toch aandoenlijke jongeling Dominic. Ondanks dat het een relatief kleine bijrol is, weet hij zijn rol goed op te bouwen met enerzijds het zuipen en vrouwenjagen, o.a. Siobhán, maar anderzijds ook steeds weer het hart op de goede plek. Helaas loopt het wel niet goed af met hem en wordt hij op een gegeven moment dood aangetroffen in een meer, waarin hij zelfmoord heeft gepleegd.

En hoewel het niet om mensen gaat maar om dieren, is het benoemen van Jenny, de trouwe mini-ezel van Pádraic, en Sammy, de trouwe hond van Colm, zeker ook het benoemen waard. Sammy probeert op een gegeven moment ook de snoeischaar mee te nemen, zodat Colm zijn vingers niet kan afknippen, maar helaas lukt dat niet. En de dood van Jenny was natuurlijk hartverscheurend om te zien, maar het was wel mooi om te zien hoe Pádraic zich daarna om haar ontfermt en uiteindelijk begraaft.

In "The Banshees of Inisherin" gaat het niet om het grote verhaal maar om kleine dingen, zoals vriendschap, liefde en genegenheid. Of het gemis daarvan. Hoewel dit niet bepaald een vrolijke film is en de film misschien ook iets te lang duurt, is dit wel gewoon een goede film en dat ook nog eens met een geweldige cast. Je zag ook goed aan Colin Farrell en Brendan Gleeson dat ze een dagje ouder worden.

Ik denk dat iedereen (ook ik) deze film alleen heeft gekeken voor Pamela Anderson. Ze was in die tijd (vanwege Baywatch) zeer hot en bekend. Het verhaal was gewoon bijzaak in deze film en de film draaide alleen maar om Pamela Anderson.

2,5 punt voor Pamela Anderson en 0 punten voor de film. Gemiddeld dus 1,25 wat ik dankzij Pamela Anderson afrond tot een 1,5.

"Barbara" is een vreemde eend in de bijt qua film. Ondanks dat de film al meer dan 50 jaar oud is, is hij pas deze maand toegevoegd op "MovieMeter" en over de film is ook nauwelijks iets te vinden (vandaar dat ook een filmposter waarschijnlijk ontbreekt) op het internet. Normaal gesproken had ik deze zwart-wit Erotiek (heeft overigens niets met Drama te maken) film dan ook nooit gezien, maar omdat "robertinho" de film gezien had tijdens de "Black-white filmchallenge", hij was er niet bepaald positief over , en ik ook mijn naam voorbij zag komen, heb ik de film gekeken omdat ik niet vies ben van dit soort films.

In dit verhaal draait het om het tienermeisje Barbara (Barbara), die de zomer van 1969 op het

Fire Island bij New York doorbrengt met haar ouders (Bill Haislip en Melba LaRose Jr.) en haar broer Franz (John Kuhner). Ze wordt seksueel ingewijd door goeroe Max (Jack Rader) in zijn tentje in de duinen en ze experimenteert ook met een ander stel, te weten Tom (Robert McLane) en Leslie (Nancy Boyle), met seks. Terwijl ze een macrobiotisch dieet volgen en regelmatig een hasj pijp roken, praktiseren ze over sodomie, homoseksualiteit en lesbisch gedrag, evenals heteroseksuele relaties. Barbara verleidt haar broer en samen proberen ze hun ouders tot de nieuwe levensstijl te bekeren.

Ondanks dat "Barbara" geen goede film is, heb ik me er toch nog redelijk mee vermaakt. De film begint artistiek met drie en snel gevolgd (na circa 17 seconden) met vier mensen (ik meen Tom, Leslie, Max en Barbara) in silhouet, die heel langzaam ritmisch bewegen, waarna we na circa 50 seconden onderstaande tekst in beeld te zien krijgen:

"In the spring of 1969 the Year of the Cock..."

Een "Cock" (slap en harig) zien we regelmatig in deze film en hetzelfde geldt voor vagina's (ook behaard) en borsten. Daar draait het ook vooral om in deze film. Na de tekst en nog wat andere info, krijgen we een strand in beeld te zien, waarna de camera draait naar de duinen en inzoomt op Max. Hij ligt in de duinen met een verrekijker naar een man (Tom) en vrouw (Leslie) te kijken, die op zijn hondjes aan het neuken zijn. Als ze klaar zijn en uitgeput in het zand liggen (Leslie op haar buik en Tom op zijn rug), loopt Max naar hen toe en begint hij Leslie vanachter te nemen, die dat schijnbaar niet erg vindt.

Terwijl Max Leslie neukt op zijn hondjes, pijpt zij Tom (er zijn overigens geen expliciete beelden te zien en het is dus geen pornofilm). En als Max klaar is met Leslie, stort hij zich op Tom en begint hij hem vanachter te nemen (uiteindelijk ook van voren via standje missionaris). Dus dan krijgen we homoseks te zien en daarbij kijkt Leslie wellustig toe. Daarna is het weer de beurt aan Leslie, die dit keer in haar beide openingen gelijktijdig genomen wordt door Tom (vagina) en Max (anus).

Terwijl dit allemaal plaatsvindt, hoor je continue op de achtergrond interviews die gaan over seks en porno. Maar omdat je toch vooral gefocust bent op wat je in beeld te zien krijgt (oftewel het neuken tussen Tom, Leslie en Max), althans dat was bij mij het geval, krijg je daar niet zoveel van mee en is het eigenlijk alleen maar storend. Als men klaar is met neuken, kleedt men zich weer aan en stelt men zich aan elkaar voor en nodigt Max hen ook uit om bij hem langs te komen in zijn tentje in de duinen. Na circa 14 minuten vertrekt Max en bevinden we ons opeens in een vakantiehuisje en zien we Barbarba, Franz en hun ouders, waarbij Barbara topless in de keuken staat, de moeder ontbijt aan het maken is en de vader en broer aan het ontbijten zijn aan de tafel.

Als Barbara dan een shirt aantrekt, wat eet aan tafel en wilt gaan vertrekken, pakt haar vader haar en zet hij haar op zijn schoot en zegt hij:

"You will be back by dark, or what?"

Daarna vertrekt Barbara en zien we Max in zijn tentje, die eten is aan het koken en een sigaretje rookt. Ondertussen loopt Barbara naar hem toe en praten Leslie en Tom met elkaar aan een tafeltje op een terras. Barbara en Max neuken dan in de tent (waarbij Barbara dus ontmaagd wordt), waarna Leslie ook langskomt (ze was immers uitgenodigd door Max) en zich uitkleedt en ze dan gezellig lesbische seks heeft met Barbara, waarbij Max toekijkt. Ondertussen is Tom zich aan het bekijken voor een spiegel in hun vakantiehuisje en trekt hij zich af. Als Barbara en Leslie klaar zijn, wilt Max Leslie nemen die niet wilt en wordt er gezegd:

Max: Come on. Stand. It's my turn.

Leslie: I can't now.

Leslie: Not now.

Leslie: This isn't the time.

Maar daar neemt Max geen genoegen mee, waarna hij haar pakt, slaat en begint te verkrachten. Dat laatste vindt Leslie overigens niet erg, want ze laat zich gewoon nemen en geniet er ook van. Daarna vertrekt Leslie weer en kruipt ze naakt in bed bij Tom die ligt te slapen.

Wij zijn dan pas in de 30e minuut, maar hebben dan eigenlijk het beste van de film gehad. Want alles wat erna komt , sloeg eigenlijk nergens op. Zo gaan Max, Tom, Leslie en Barbara circa 10 minuten lang met elkaar praten over seks (de ontmaagding van Barbara komt dan ook even ter sprake) en roken ze met zijn allen een hasj pijp. Als Tom en Max dan na circa 40 minuten over het strand lopen, komen ze twee vissers (Art Hill en Robert Floria) tegen de hen uitmaken voor homo's. Max pikt dat niet en begint ruzie met de vissers te maken en bedreigt ze met een mes (zie foto bij de film). Hij dwingt ze ook om hun broek en onderbroek uit te trekken, waarna hij tegen hen zegt:

"Attention please, fags. You will now perfom that act we all know and love: sixty-nine. Let's play now 69."

Daarna beginnen de vissers elkaar te pijpen (dit keer dus geen hasj pijp ) en lopen Max en Tom weer verder over het strand. Daarna zien we Max, Tom, Leslie en Barbara aan een tafeltje op een terras en komt een serveerster (Erika Freeman) in een kort rokje hun bestelling opnemen en wordt ze daarbij continue onder haar rokje betast door Max. Ze vindt het overigens niet echt vervelend. Daarna zien we "Black Power" (die tekst wordt ook gewoon getoond) Sam (Myron Ogelsby), naar het tafeltje lopen, die Leslie meeneemt om te neuken (dat zien we later in een achterlijke scène, waarbij Sam zogenaamd een Bosjesman moet voorstellen met een speer, die Leslie heeft gevangengenomen en vastgebonden).

Daarna zien we na circa 48 minuten de ietwat stevige vrouw Lucy (Elsa Tresko) op blote voeten op de strandboulevard lopen, waar Max haar bekijkt en achter haar aan gaat. Tom volgt op zijn beurt een man (Will Gary) met een hond. Dus Barbara blijft alleen achter, wat ze niet leuk vindt. Ze probeert ook een man (Francisco Novaes) te verleiden die aan het werk is, maar die moet niets hebben van haar, waarna Barbara naar huis gaat. Als Lucy daarna samen met Max bij haar vakantiehuisje aankomt trekt, ze haar zomerjurkje uit en pakt ze een baby uit een mand, die ze borstvoeding geeft en waarbij Max mag toekijken.

Als Barbara bij hun vakantiehuis aankomt, kleedt zich uit en gaat ze op bed masturberen, waarbij ze afgeleid wordt door geluiden uit een andere kamer. Als Barbara op onderzoek gaat, stuit ze op haar broer Franz die zich op het toilet staat af te trekken. Barbara zegt dan lachend tegen hem:

"Franz, it's me. Barbara. Open up. I've been watching you through the keyhole.Open up."

Als Franz dan de deur open maakt, stort hij zich op Barbara en begint hij haar als een wilde te neuken, oftewel "Oost West, Thuis Best, Incest", en zegt Barbara genietend:

"Oh, better than nothing, right?".

Daarna gaan ze met zijn zessen (dus Tom, Max, Leslie, Barbara, Lucy en Franz) na circa 54 minuten naar het strand, waar ze plezier maken, vissen, eten, vrijen en samen in een kring gaan liggen en waarbij iedereen dan van Max een seks fantasie / verhaal moet vertellen en men begint dan met Barbara. Zij vertelt dan over haar ouders die met elkaar vrijen (waarbij haar vader haar moeder o.a. billenkoek geeft) en neuken en daarna is het de buurt aan Franz die vertelt over een oudere vrouw (Tequila Mockingbird) die hem liftend langs de weg heeft opgepikt en mee naar haar huis heeft genomen. Leslie vertelt daarna over een vrouw (Ute Sielaff) met wie ze lesbische seks heeft gehad en Tom vertelt over de man met de hond, met wie hij beiden seks heeft gehad Als laatste is Lucy dan aan de beurt en zij heeft het dan over Tom en Max die bij haar langskomen en waarbij ze dan seks heeft met Tom (die dan ook melk uit haar borsten krijgt) en waarbij Max dan toekijkt.

De vijf vertelde verhaaltjes zijn opzicht vermakelijk (die van Franz was nog het leukste, omdat de oudere vrouw best apart was) en duren in totaal circa 25 minuten. Na het laatste verhaal bevinden we ons in de 83 minuut en vindt er nog een groepsorgie plaats op het strand. Daarna gaan zien we ze weer praten aan het tafeltje op het terras (met zijn vijven en zonder Lucy), doen ze nog wat achterlijke karateoefeningen in de duinen, wordt er nog wat gesekst, zien we onzin met een soldaat (die gaat plassen in de bosjes) die munitiedepot bewaakt, zien we foto's van de Vietnamoorlog en de Amerikaanse president Richard Nixon.

In de laatste drie minuten van het verhaal bevinden we ons weer in het tentje van Max en wordt er naakt de hasj pijp gerookt en komen de ouders van Barbara en Franz de tent binnen en zijn Barbara en Franz heel blij om hen te zien, waarna de film na precies 94 minuten is afgelopen.

Daarna zien we nog Franz tijdens de aftiteling door New York lopen en zien we als laatste een naakt iemand (volgens mij was het Leslie) uit de zee rennen naar de camera. Tijdens de aftiteling komen we ook te weten dat de hond inmiddels dood is (er stond namelijk R.I.P. bij). Behalve de hond valt er overigens ook nog een witte poes te zien, namelijk die van de oudere vrouw die Franz oppikt langs de weg. Als zij overdreven opgemaakt met de witte poes haar slaapkamer binnenkomt waar Franz haar naakt zit op te wachten op bed (en die van haar make-up schrikt), zegt ze tegen hem:

"How do you like my big, fuzzy, white pussy, baby?"

Qua verhaal en film stelt "Barbara" weinig voor ondanks dat er redelijk wat aparte scènes inzitten, die betrekking hebben op homoseks, vrouwen mishandeling, verkrachting, incest en bestiality. Wel valt er meer dan genoeg naaktheid in te zien en dat doet het meestal goed bij mij De cast stelt net zoals de film weinig voor en niemand weet te overtuigen. Alleen Jack Rader (als Max) is daarna nog redelijk succesvol geweest in de filmindustrie. Hij is volgens IMDb 103 jaar (sinds gisteren) en leeft nog. Ook zitten er niet echt mooie vrouwen in, ze zijn overigens ook niet lelijk, waarbij ik Nancy Boyle (als Leslie) met haar witte tanden nog het mooist vond.

Hoewel "Barbara" gewoon een slechte zwart-wit Erotiek film is die ik niemand kan aanbevelen, heb ik me er toch nog redelijk mee vermaakt. Maar lang zal deze film me niet bijblijven.