Opinions

Ik had deze film jaren geleden al gezien, maar veel kon ik me er niet meer van herinneren.

En de nieuwe kijkbeurt viel tegen.

Waar de landing zelf eigenlijk goed in beeld is gebracht, is de rest niet veel soeps. Enig minpunt bij de landing zijn de dwaze opmerkingen van de personages. De poging tot grappig zijn haalt de geloofwaardigheid net niet daar beneden.

Het totaal gebrek aan emotie is een hekel punt. Emotie moet toch de hoeksteen zijn in een oorlogsfilm? Dat dit een oorlogsfilm is, is haast nergens te merken. Een actiefilm past beter: hersenloos, en zonder veel emotie, er wat op los knallen.

Voeg daarbij nog wat onwaarschijnlijke scène’s die uit Rambo lijken te komen, en een half uurtje na het begin is het al zo dat de geloofwaardigheid van de film naar een dieptepunt gedaald is.

Her verhaal is trouwens behoorlijk belachelijk en onrealistisch. Het is wel zo dat Amerika een Sole Survivor Policy had, waarbij het laatste overlevende familielid naar huis kon gaan. Maar nooit werd daarvoor een reddingsoperatie uitgevoerd.

Overigens een behoorlijk vreemd om voor Tom Hanks te kiezen. Die vent heeft toch totaal de uitstraling niet om in zulke film mee te spelen. Zelf mijn klein zusje verslaat die vent bij armworstelen Wat een mietje.

De anderen (Matt Damon met stip) zijn al veel beter gekozen.

Eindsom: Er blijft nog weinig over. Een sterke beginscène, en hier en daar het gevoel ‘mooie actiefilm’.

Magere 2,0*

Beetje een standaard horror/thriller filmpje zoals we wel vaker te zien krijgen. Niets nieuws onder de zon. Een soort van bundeling van het beste van horrofilms van de voorbije jaren.

Desalniettemin amusant en vermakelijk. Ook wel tof om Ben en Miles van Lost hier tegen te komen.

3,5*

Op voorhand had ik hier toch meer van verwacht.

Wat aangekondigd werd als een documentaire die ook toegankelijk was voor niet-F1-fans draaide uit op een prent voor de fanboys. Als het inderdaad bol zou staan van politieke spelletjes en sappige roddels uit zijn privésfeer zou het inderdaad ook leuk zijn voor de doorsnee kijker.

Politieke spelletjes in de sport? Die kwamen wel voorbij. (Al had ik er meer van verwacht), maar over de man zijn privéleven wordt amper iets gerept.

Eigenlijk had deze man niet echt een boeiend leven. Alleszins niet boeiend genoeg om een docu te rechtvaardigen. Ik stel vast dat de man zijn goddelijke reputatie vooral te danken heeft aan zijn dood.

De adrenaline druipt er alleszins niet af. De meeste geïnterviewden zijn ook niet veel interessanter dan de doorsnee bejaarde, en hebben ook weinig te vertellen. Het begint vaak met “Ik ontmoete hem eens daar”, daarna gevolgd door weinig interessante anekdotes of zaken die destijds uitvoerig in de media kwamen. Men kon die figuren evengoed vervangen door F1-fans, of mensen die de wikipedia-pagina van Senna schreven.

Men kon de spektakelwaarde misschien wat meer opvoeren door meer concurrerende F1-piloten in de docu op te nemen. Die kunnen - in tegenstelling tot journalisten in de tribune - vertellen hoe het allemaal echt in mekaar zat.

Daarnaast nog wat schoonheidsfoutjes:

- We krijgen constant verschillende mensen in beeld te zien, maar na een tijd vond het men niet meer nodig om te vermelden om wie het ging. Dat roept van die momenten op als “wie was dat nu ook alweer” en “wie is dat nu?”.

- Ik vind de ‘overgangen’ nogal bruut soms. Alsof het geld voor een goede montage op was.

Geinig om eens te zien, maar over het algemeen vrij saai. Wie deze man wil leren kennen kan ook gewoon even het internet raadplegen.

2,0*

Ik kan wel begrijpen waarom Hitchcock dit zijn beste film vond. Het is namelijk zijn meest volmaakte en het verschilt op bepaalde vlakken toch grondig met zijn andere films.

Waar zijn andere films meestal gaan over een persoon van een meer elitaire komaf die betrokken wordt in een moordcomplot en daarbij nog eens een toffe vrouw leert kennen is het uitgangspunt hier heel anders:
Een jong maar simpel meisje uit een simpel gezin krijgt bezoek van hoor nonkel. Simpel

Ook heb ik eigenlijks niets opgeschreven tijdens de film. Alles was vrij duidelijk en nergens zaten fouten of dingen die me irriteerden.

Van zodra de nonkel eigenlijk aankomt begint de spanning al: Wat heeft hij gedaan? Wanneer komen ze er achter?
Later wijzigt dat al snel in: Wat gaan de flikken er aan doen? Wat nu, nu Charlie het weet?

En als je dan dacht dat de film ging eindigen met het wegleiden van de nonkel dan begint het nog maar : De moordaanslagen op Charlie.

En wanneer je denkt dat die eindelijk weg gaat volgt nog die laatste wanhoopsdaad. Eigenlijk had ie dat niet meer moeten doen, omdat ie toch op de vlucht gaat. Maar hij wou geen enkele risico meer lopen zeker?

In het begin irriteerde ik me wel wat aan de acteerprestaties . Vooral aan die van de 2 kleine kinderen. Het kwam allemaal nogal over alsof ze met het script onder hun neus speelden. Maar dat verbeterde naarmate de film vorderde.


Degelijk
4,0*

Niet overtuigende en geforceerde prent.

Met een script dat je met momenten aan V for Vendetta doet denken en een soort van humor die een zeer flauw afkooksel is van snatch. Als het al valt te vergelijken. De humor (die totaal niet-grappig is) is behoorlijk ongepast, en domper op de sfeer. Als je een sfeervolle film wil zien moet je deze NIET kijken.

Dat Guy Ritchie na zijn 2 toppers niets degelijks meer wil maken is een trend die ook hier wordt voortgezet. Nuja, snatch was dan eigenlijk ook al een kopie van Lock, Stock and two smoking barrels. Bij deze film probeert hij wel iets 'nieuws', maar dat hij moeilijk afscheid kan nemen van zijn glorieperiode is ook hier voelbaar.

De villain is rijp voor een batmanfilm zoals ze die maakten in de jaren 90. Het enige wat eigenlijk mist is zo'n gruwelijke lach. Thanks for that!

Alle personages zijn werkelijk ridicuul en zelf irritant. De onverslaanbare reus, de bitchy vrouw, de roodharige dwerg, ... Alles wat er in hoort, zit er ook in. Geen verrassingen op dat vlak.

Zelfde kan gezegd worden over het verhaal, dat op gegeven momenten ridicuul is (de gevechten ) en gewoonweg voorspelbaar. Had je naar de gemiddelde zaterdagavond-actiefilm gekeken op TV, dan heb je deze ook gezien.

2,0*

Niet direct de film die je moet zien als je van ingewikkelde verhalen en bizarre plotwendingen houdt. Maar dan kan je evengoed een stripboek lezen.

Bij mij gaat het in een film altijd over het overbrengen van de ziel van de film. Zeker in zulke epossen is het belangrijk dat de sfeer er goed uit komt, en dat je het ervaart alsof je er zelf bij was. En dat had ik wel bij deze film.

Dat het begin wat sloom is voor sommigen kan ik inkomen. Het verhaal leek dan ook eeuwig te gaan duren, maar op de momenten waar je dacht "gaat het nu eindelijk eens beginnen?" kwam de vaart er direct in.

De film heeft dan ook geen spectaculair eindgevecht nodig. Het hele laatste anderhalf uur is 1 groots gevecht. Continu wordt je bestookt met actie, of met een ludieke actie van Kikuchiyo. Die zorgt dan ook voor de hele komische bijklank van de film.

Een ander ingrediënten voor een sterk epos zijn sterke personages met principes en harde uitspraken. Hoewel het moeilijk is de dialogen te volgen, vond ik wat de ondertitels aangaven wel de moeite. Eigenlijk moet je Japans kunnen om dit goed te kunnen volgen.

Iets wat epossen als deze ook een extra boost kan geven is de muziek. Dat is vaak hetgene wat sommige epossen missen om een topper te worden, in plaats van een subtopper.
Bij deze film is een zeer passende soundtrack gevonden die niet echt overmatig op de kijker wordt afgevuurd, maar soms toch wel zijn greep op je heeft. Meer dan de sfeer benadrukken en versterken moet muziek eigenlijk ook niet doen, en dat gebeurt hier voortreffelijk.

Hetgene gevaarlijk is in films is emotie. Weinig films die echt emotie kunnen over brengen. De meeste proberen wel, maar worden daar dan op gepakt door mij omdat emotie vaak zeer doorzichtig is. Films die echt emotie kunnen overbrengen op de kijker zijn zeldzaam.
Dit is er een van. Bij momenten lijkt het een beetje theatraal, en ik kan me ook voorstellen dat mensen er op afknappen. Maar sommige situaties zijn zo goed geacteerd. De gelaatsuitdrukkingen op de gezichten van de dorpelingen spreken boekdelen en zijn in mijn ogen zeer overtuigend. Ook bepaalde scéne's zijn zeer aangrijpend en emotievol.
Ik denk bijvoorbeeld aan de scéne waar het stokoude dametje dat amper kan lopen (haar familie is allemaal vermoord) per sé wraak wil nemen op een bandiet. Lang geleden dat een scéne me nog zo aangegrepen heeft.


Enige minpuntje is dat ik vond dat de bandieten weinig weerstand boden. Je ziet ze eigenlijk nooit echt in beeld. Af en toe valt er eens eentje van zijn paard en wordt die direct daarna doodgestoken door de menigte. En echt origineel in hun aanvalstechnieken waren ze niet.
Maar als tegenargument kan je dan direct inbrengen dat ze ook in het nauw gedreven waren. Ze hadden immers zelf niets meer en konden dus niets anders verliezen dan hun leven. Dus ik kan er wel inkomen dat er niets anders op zat dan Blitz-aanvallen uit te voeren. Meer dan hun paard en hun sabel hadden ze ook niet.


PS: Hoe komt die eerste van de 7 aan zijn dood? Je ziet hem plots in het water die ene man tegenhouden Dat is wanneer ze het dorp van de bandieten platbranden. Eigenlijk snap ik die hele scene niet. Waarom stapt die vrouw in dat brandend huis? Wat zit die man te raaskallen over dat het zijn vrouw is? Hadden de bandieten die dan ooit gekidnapt ofzo?


Een must-see die zijn status als klassieker wel waardig is. Kurosawa laat zien dat epossen niet enkel uit hollywood komen.
4,5*

Een paar knulligheden:

- In het begin wanneer Jack Torrance de berg op rijdt met zijn auto is het beeld vanuit een helicopter geschoten. Dat valt vooral op omdat je onderaan in beeld de schaduw van de helicopter ziet
Staat ook hier op moviemistakes.

- Ik kan heel goed begrijpen waarom Stephen King deze films niets vond. De film kon namelijk nog vele malen creepy'er als men de verhaallijn beter had gevolgd.

- Daardoor ontstaan er ook bepaalde situaties waar geen verklaring wordt voor gegeven. In de film ga je de verklaring meer zoeken bij de personages: ze worden gek door het isolement en gaan dingen zien die er niet zijn. Maar hoe geraakte Jack dan uit die opslagkast? In het boek wordt meer benadrukt dat het het huis is die de mensen zot maakt.

- Andere dingen gebeuren gewoon en worden nooit verklaard. Zo heb je het moment dat in het lichaam van Danny enkel nog Tony zit. Danny is weg. Waar is hij naartoe en hoe komt het dat hij plots terug is? Waar is Tony dan naartoe? Tony komt verder in de film niet meer voor terwijl Tony een grotere rol krijgt in het boek.

- Zelfde heb ik bij Dick Halloran: In het boek speelt die een belangrijke rol terwijl die rol hier verwaarloosd wordt. Zo konden ze hem er evengoed uitlaten, geen kat die het zou merken.

- Bepaalde situaties lijken zo 'fake'. Dan heb ik het enkel over het begin van de film. Dat heeft niets te maken met de acteerprestaties (die zeer sterk zijn) maar met de scenaristen (denk ik?).
Een voorbeeld is de scéne waar Halloran een rondeiding heeft door de keuken. Wanneer hij binnen in de keuken stapt had ik iets van ' '
Dat verdwijnt dan wel naarmate de film vordert.



Voor de rest een van de meest claustrophobe en creepy films die ik in mijn leven heb gezien.
Acteerprestaties zijn uitmuntend. Vooral Jack Nicholson. Wat is dat een creepy vent zeg! Een van mijn favoriete acteurs
Ook Shelley Duvall! Een mens met een gezicht waar je spontaan zou op kloppen moest je ze in het echt tegenkomen, maar een hysterisch vrouw spelen kan ze wel! (Niet velen kunnen dat!)
En chapeau voor de kleine Danny Lloyd. Geen sinecure om als 7-jarige acteur zo te presteren. Voor het zien van de film keek ik wat angstig uit naar deze figuur. Raar dat bij IMDb bij zijn naam enkel deze film vermeldt staat.


En zelden een film gehoord waar de muziek zo cruciaal is! Je doet het echt in je broek van de muziek alleen al!

Op gevoel af meer een 4,5 maar door ophoping van knulligheden toch maar een halfje minder raten.

Ik heb toch wel wat moeite met deze film.
Het is een film die eigenlijk 2 kanten op gaat. Alsof men niet kon kiezen wat voor film men eigenlijk wou: De psychologische thriller (Aliens of niet? Komen ze of niet?), en de typische ‘invasion’-film.

In het begin belooft de film wel veel goeds: Ik heb een zwak voor zulke gebeurtenissen sinds ik de serie ‘The X-Files’ ging uitpluizen, en bij graancirkels en andere ongein ga ik op ’'t puntje van mijn stoel zitten. Wordt de familie effectief belaagd door Aliens? Gelooft hun omgeving hen? Zijn die aliens kwaadaardig? Moet men voorzorgen nemen?
Dat beklemmend en angstige sfeertje is meteen ook het sterkste punt van de film. Wie hoopt dat het daarna nóg beter wordt is er aan voor de moeite. Het beste deel van de film is gepasseerd voor je het beseft.

Daarna lijkt het in sneltempo een B-film te worden. Want we krijgen dan toch beelden te zien van aliens en hun space-ships,, en men probeert er dan een apocalyptisch verhaal van te maken.
Vanaf dat moment wordt het verhaal ook meer doorspekt met de achtergrond van de familie, en meer bepaald hun onverteerd verdriet over het heengaan van de vrouw des huizes. Het is buitengewoon oninteressant, en het stoort het eigenlijke verloop van de film. Men had dit veel subtieler in beeld moeten brengen, of desnoods zelf helemaal moeten schrappen.

Het einde van het verhaal vond ik al helemaal niet bevredigend. “Laten we onze kelder dichttimmeren, dat houdt dat buitenaards gespuis wel tegen”.
Maar gelukkig: Plots gaan alle Aliens vanzelf weg en kan de bevolking opgelucht adem halen. Maar kijk, ze zijn er toevallig eentje vergeten, die dan nog eens de kinderen bedreigt!(In ruil voor een telefoontje naar huis?)

En daarnaast zijn er nog een aantal kleine minpuntjes:
- De kinderen acteren echt verschrikkelijk slecht, en komen veel te vaak in beeld. Men had beter gekozen voor iets oudere kinderen (18-19 jaar ipv 8-9 jaar).
- Op 1 of andere manier slaagt men er vaak in om een goede scène compleet te verneuken door er vreemde dialogen in te steken. Neem nu die scène in het politiecommissariaat: Plots begint men daar over een gemiste honkbal? Is dit relevant in de film? :/
- De Aliens zien er niet uit. De CGI in deze film zijn barslecht, waardoor je ja gaat afvragen of deze film echt dateert van 2002.



Hoe verder de film zich ontplooid, hoe vreselijker het wordt. Gelukkig duurt het maar 110 minuten en was het eerste stuk vermakelijk.
2,0*

Ik had eigenlijk lang verwacht dat men in het plot wat ging aanvangen met Hannibal Lector zelf. Maar wanneer die halverwege de film gewoon verdwijnt horen we daar niets meer van, tot vlak voor de aftiteling. Ik had gehoopt dat hij om een of ander reden zelf achter die kerel zou aan gaan of dat hij er iets met te maken zou hebben. Ik vraag me dan ook af waarom in het begin van de film zoveel aandacht aan Lector wordt geschonken?
Precies alsof ze halverwege de film waren en dachten: "misschien moeten we het einde nu wel herschrijven"


De film komt eigenlijk direct 'to the point'. Dat is wel een voordeel. Als men eerst nog een half uur FBI-opleiding zou hebben, aangevuld met het opvissen van lijken van die seriemoordenaar zou die al snel vervelen.

Het maffe accent stoor ik me dan niet aan. Ik vermoed dat dat wel eigen zal zijn aan die streek? (West-Virginia?)

Wat je moet doen om de cel van Lector te bereiken is ook lichtjes overdreven. Zie je verschillende sluizen en beveiligingniveau's.

Irritant puntje is die gevangenisbewaarder. Wat een slechte en irritante rol zet die neer. Met toppunt in het begin waar hij Clarice probeert te versieren.

Iets later in de film hebben we nog zulk personage die Clarice op weinig subtiele manier probeert te versieren. Dat haalt op die moment echt wel de sfeer naar beneden. Een verschrikkelijk 'facepalm'-moment.

Hopkins en Foster doen het als respectievelijk Lector en Clarice wel heel goed. Ook Levine doet het goed als de met momenten hysterische 'Buffalo Bill'.

De acteerprestaties van de bijrollen zijn bij momenten ondermaats. Gelukkig is de film grotendeels 1 grote dialoog tussen Lector en Clarice. Gelukkig, hierdoor komen de bijrollen niet veel in beeld.

Een ander punt waar ik me aan ergerde was het tijdverloop. Vlak voor Clarice de laatste keer met Lector spreekt heeft de FBI al de naam van 'Buffalo Bill'.
Clarice heeft dan nog ruim de tijd om met Lector te praten, op het vliegtuig te stappen naar een andere staat. Daar even wat bezoekjes te doen om meer te weten te komen over de achtergrond van de slachtoffers.
Op die moment is de FBI-top in hun vliegtuig nog altijd op weg naar het huis van de moordenaar. (Ik vraag me overgens af waar ze altijd een vliegtuig voor nodig hebben. De afstanden kunnen zeker niet zo groot zijn).


Dan zit ik nog met een vraag over het einde? Dat was me niet heel duidelijk.
De vriendin van een van de slachtoffers zegt dat ze samen werkten voor Mrs. Lippman. We zien op het einde dat 'Buffalo Bill' haar vermoord heeft en in haar huis woont.
Dus vraag ik me af:
- Ze moeten toch gemerkt hebben dat Mrs. Lippman weg was?
- Zijn ze dan gestopt met kleding voor haar te maken?
- Hoe heeft Buffalo Bill dat slachtoffer dan leren kennen?

Clarice was ook uiterst onprofessioneel bij het binnen gaan van dat huis. Waarom belt ze niet eerst versterking? Stel dat ze wordt vermoord door Buffalo Bill, dan weet de rest van de FBI nog altijd niet waar die moordenaar woont.
Zeker nadat hij weg vlucht moet ze toch eerst bellen alvorens de kelder in te gaan.


Op het einde heb ik al commentaar gegeven (zie berichten hierboven). Hij kan toch onmogelijk weten waar Clarice op die moment is, dat hij haar op belt.
En hoe weet hij zo zeker dat Dr. Chilton uit dat vliegtuig gaat stappen? Hoe komt het dat hij weet waar die op vakantie gaat?


Zeker een aardige film. De sfeer is echt te snijden en Lector is echt een creep, met een zeer vriendelijk kantje. Dialogen zijn ook top.
Al blijf ik zijn hoge score hier en op IMDb echt wel overdreven vinden. Vooral door de hier opgenoemde schoonheidsfoutjes.

Die 4,0 blijft wellicht staan. Al twijfel ik nog om er een half punt af te doen.


4,0*

Intro + Maatschappelijk probleem + snufje politieke correctheid

Da’s eigenlijk het recept van deze film. Iets origineel qua vorm krijgen we dus niet, en het einde zie je eigenlijk ook al aankomen van wanneer je nog maar de achterkant van de DVDhoes leest.

Het maatschappelijke probleem in deze film is ‘Euthanasie’. Een erg sterke film rond dit thema is in mijn ogen ‘Mar Adentro’. Daar tipt deze film zeker niet aan, want hij mist te veel (oprechte) emotie. De emotionele huilbuien die je al voorgeschoteld krijgt doen je enkel denken: “stop toch met bleiten, mens”. Medeleven heb je haast niet.

Het snufje politieke correctheid heb je hier in de vorm van een homo die gaat trouwen. Zoals Onderhond al zei, kon men evengoed een Marokkaan nemen en die laten trouwen met een Nederlands meisje. Dan zou men tenminste een maatschappelijk thema hebben dat nog relevant is in de 21ste eeuw.

Dat de film het over homo’s en homohuwelijken heeft, terwijl die net ingeburgerd zijn in de samenleving, doet het thema net meer kwaad dan goed. Door aan te geven dat men een taboe wil doorbreken, stelt men dus dat er een taboe is. Terwijl dat eigenlijk geen taboe meer is.

Men kon natuurlijk ook 2 Marokkaanse jongens laten huwen, maar dat zou misschien een beetje Overkill geweest zijn. (Of een Marokkaanse jongen met een Nederlandse jongen?)

De indeling van de film vind ik eigenlijk ook weer vreemd. Waarom moet de eerste minuut van de film zich afspelen in 2002? Men herhaalt die scène voor zoveel wat verder in de film.

Het eerste deel van de film (“de intro”) speelt zich af in 1988, en is een heel stuk interessanter. De film is met momenten zo vulgair, dat het eigenlijk grappig is. Ik kan me ook wel voorstellen dat heteropubers het eerste deel van de film met een stijve zitten, of spontane ejaculaties krijgen bij bepaalde scènes. Is het trouwens de gewoonte in Nederland van topless te zonnebaden?

Enig minpuntje is de scène waar Kamiel zat gevoerd wordt, en begint te seksen met die dame. Ik zat eigenlijk al van minuut 1 te hopen dat dit NIET zou gebeuren, maar ah … aan cliché’s geen gebrek in deze film. Aan originele subplotjes anders wel.

Het tweede deel van de film is – zoals ik al zei – minder interessant. Niet dat je echt doodgegooid wordt met meligheid. Zeker niet, want het valt allemaal goed mee. Ik had me eigenlijk schrap gezet voor nog 10 minuten tranentrekkerij (op het scherm, 10 minuten ergernis bij mezelf ), maar de film hield eigenlijk net op tijd op.

De acteurs komen met momenten nogal geforceerd over. Bepaalde acteurs voelden zich in bepaalde scène’s toch niet helemaal op hun gemak. Soms had ik het gevoel dat ik naar een ordinaire Nederlandse serie (à la ‘Vuurzee’) zat te kijken.

Het soort one-liners dat de film eigenlijk moest kleuren vond ik eigenlijk van een bedenkelijk niveau. "Tijd bestaat niet" ... Op wat slaat dat nu weer?

Voor de rest komen de dialogen ook niet veel verder dan 'blote wijven' en 'neuken'.

Niet dat in de film eigenlijk meer zat. Volgens mij heeft men wel alles uit de film gehaald wat er uit te halen viel. Spijtig dat dat niet echt bijster veel was.

3,0*

1) Waarom 3 verhaaltjes? Maak dan een serie, hé! Mocht mooier zijn moesten die 3 verhaaltjes op het einde samenvloeien.

2) Bovendien maakten sommige verhaaltjes en delen er van echt 'no sense'.

2) Geen diepgang in de personages

3) Een aantal dingen waren nogal onwaarschijnlijk. (Een kerel wordt 3 keer aangereden door een auto en leeft nog? Mensen worden doorzeefd en praten gewoon verder?)

Ik zal nog gul zijn, omdat de sfeer dik OK was en de film goed in mekaar zat: fantastisch om in zwart-wit op te nemen.

3,5*

Dit had ik echt niet verwacht!

Een bijzonder sfeervol drama dat het nergens moet hebben van emotionele uitbarstingen. Het spreekt zowiezo al tot de verbeelding.
Ik bedoel hiermee dat de film enorm veel sfeer bevat. Niet van die warme sfeer, zoals een film meestal uit straalt, maar echt het deprimerend sfeertje dat films als deze horen uit te stralen, maar dat vaak niet doen.

Ik dacht eigenlijk eerste dat het aan de kwaliteit van mijn gepindakaasde versie ging, maar blijkt dat het wel effectief zo is dat de kleuren (zelf in het midden van een scéne) kleurvoller of net grijzer worden, naarmate de sfeer om slaat van optimistisch naar depri.
In dat kader zijn sommige flashbacks die eigenlijk 'leuke momenten' moeten zijn maar eigenlijk verschrikkelijk deprimerend zijn, gewoon helemaal in zwartwit gelaten.

Overgens straalt de film een soort van 'klasse' uit die je heden ten dage niet veel meer terug vind in films. Zo'n soort klasse die je eerder terug vind in een film-noir uit de jaren 40 of 50.

Iets anders wat de film nog completer maakt zijn de dialogen. Waar bij sommige films met goede dialogen dat vooral gaat over een paar momentjes tussen een paar personen zijn de dialogen in deze film hele tijd van hoog niveau!

Dat zorgt ervoor dat elke personage enorm intrigerend is. Van mij mag de film nog veel langer duren. Ik heb het gevoel dat we nog niet 1/10 van het hoofdpersonage kennen. En ook Charley, Kenny en Jim zijn personages alwaar ik echt veel meer wou over te weten komen. En dan zwijg ik nog over het interessante en knappe bijrolletje van Jon Kortajarena, die die Spaanse supermarktparking-gigolo speelt.

Het einde is nogal besproken
Vind het een nogal redelijk 'open einde'. We weten niet wat er daarna gebeurt is, en hoe de personen zich eigenlijk voelden op het einde. Maar of ik dat erg vind? Neen! Ik had me voorgenomen om de film een half punt of een vol punt minder te geven als er een happy end gekomen was waar George het met Kenny doet, of met Charley? Of een emotionele inzakking en daarna terug de "happy man" als in 'ik vind nog wel iemand'? Of hadden jullie dit liever gezien?
Bij dit soort films heb ik altijd iets als: 'verras me!'. En dat heeft deze zeker gedaan.


Om nog maar eens te bewijzen dat een film geen sterk verhaal moet hebben of belachelijk en spectaculaire plotwendingen, maar vooral een sterke sfeer moet hebben die tot stand komt door de acteerprestaties en de beelden.


Ik vraag me wel nog een paar dingen af?
- Is Kenny Potter eigenlijk homo? Ik vermoedde eigenlijk van wel, maar dat wordt nergens duidelijk gemaakt, al lijkt het er wel op. Zou hij verliefd zijn op zijn docent? Of vind ie het enkel een intrigerend figuur? Hij ziet er alleszins gay uit. Zag ik al van de eerste seconde. Maar dat kan met de acteur zelf te maken hebben.
- Is George eigenlijk dood op het einde van de film?
- Waarom had Kenny dat pistool eigenlijk bij zich toen ie sliep?


Beste film van 2010 en mijn enige 4,5* dit jaar:
4,5*

Ja, de film heeft alles wat men hem toeschrijft.
De kracht die van sommige scenes uit gaat is onbeschrijfelijk. Voor mij persoonlijk is de scene waarin Antonius Block gaat biechten het hoogtepunt van de film, aangezien we daar een inkijk krijgen in z'n gedachten. Blijkt dat hij niet wil sterven tot hij enige zekerheid heeft over het bestaan van god. Pas wanneer hij een heks ziet sterven op de brandstapel realiseert hij dat hij zich steeds de verkeerde vraag stelde. Als God bestaat, waarom helpt Hij de mens niet? Waarom laat hij de mens sterven? Zelfs de duivel komt dat arme kind niet helpen! De mens staat er hoe dan ook alleen voor.
Andere sterke scenes: De processie, de eindscène, de heks op de brandstapel.
Alles klopt echt op die momenten. De shots van de gezichten, het spelen met zwart/wit/schaduw en licht, de dialogen, ...

Maar er zijn helaas ook momenten die de vaart uit de film halen. Kon men Jof & Mia geen ander beroep geven? Het hele verhaaltje met de vrouw van de hoefsmid mocht ook best weggelaten worden, want het had geen enkele toegevoegde waarde.

Vandaar dat ik 'maar' op een 3,5 uit kom.

Goed onderhouden film waar echter te weinig slag en te weinig Schelde in te zien is. De film speelt vooral op de emoties die de hoofdpersonages meemaken. Al is er toch te weinig diepgang in de karakters om ook op dat vlak een topfilm te zijn. (Waarom ging Marinus zich op 17-jarige leeftijd melden?).

Bij mijn weten zijn er ook geen Vlamingen ingezet op het westfront, voor evidente redenen. Zal voor de Nederlanders wel niet anders zijn.

Wat een topcast in een film die een mix is tussen een misdaadfilm en een rechtbankfilm. In eerste instantie lijkt die combinatie geslaagd, maar ik bleef op het einde helaas op mijn honger zitten. Daar zit de verklaring van priester Bobby voor iets tussen. Ik was eigenlijk benieuwd op welke geniale wijze men dit ging oplossen. Helaas.
Maar behalve dit mis ik op het einde toch nog 'iets' wat in elke andere goede rechtbankfilm wel aanwezig is. Je kent het wel: de haren op je arm gaan recht staan na een onthulling of na een tussenkomst van een van de advocaten. Dat had ik hier niet: het kabbelt gezellig voort naar het einde.

Het begin is wel ijzersterk. De jongetjes die gedoemd zijn om op te groeien tot boefjes, het misbruik in het gesticht en in tot op zekere hoogte ook de gebeurtenissen in 1981.

Na het eerste half uur had ik het gevoel dat ik op een mix van een goedkope tienermovie en een docu zat te kijken.

Maar dan begon het verhaal direct concrete vormen aan te nemen en waren we vertrokken. Geen (of toch minder) irritante tieners meer.

Hoe interessant de film ook is - hij verveeld geen moment - zijn er toch enkele minpuntjes.

Zo vind ik het onnodig dat de film eigenlijk een grote flashback is.

Een ander minpunt is de toevoeging van Timberlake als Parker. Geen overtuigende acteur in mijn ogen.

3,5*

In het begin komt het nogal stuntelig over. Scène’s die grappig horen te zijn, zijn eigenlijk vrij irritant; en de personages komen nogal nep over door hun stijf taalgebruik.

Een aantal scènes zijn overbodig. Met name de kuscène en het romantisch verhaaltje voegen echt niets toe aan het verhaal. De film lijkt dan ook te gaan uitdraaien op een irritant oorlogsepos. Een combinatie van ”ik laat je niet los, Jack” en “ik moet gaan marcheren voor het lieve vaderland”.

Gelukkig herpakt de film zich al snel, en wordt het na de capitulatie veel interessanter om te volgen. De film wordt een pak spannender, en je gaat op sommige momenten op het puntje van je stoel zitten. Grote delen uit de film zijn echt meesterlijk en moeten niet onderdoen voor meer wereldverspreide, klassieke oorlogsfilms.

Het gaat wel mooi in op de details en bepaalde aspecten van in de oorlog, maar de film mocht meer getoond hebben. Ik heb de versie van +200minuten niet gezien, dus het kan daar enigszins anders zijn.

Vooral de plotse landing van Koningin Wilhelmina komt nogal onverwachts. Ik had gehoopt van eerst nog een heel gevecht rond de bevrijding en de Hongerwinter te zien. Dat zijn namelijk aspecten die hier in Vlaanderen niet gekend zijn (Vlaanderen was in de herfst van 1944 in een paar weken tijd bevrijdt).

De film eindigt dus nogal abrupt omdat je hoopte op gevechten rond in verband met de bevrijding, en dat laat je achter met een leeg gevoel.

Daarnaast mist de film een beetje emotie. Je leeft maar zeer matig mee met de personages, net omdat de nadruk er niet genoeg op gelegd wordt, en omdat het hier en daar er net ietsje te nep uit ziet. Een film met deze ambitie zou toch wel het menselijke aspect meer mogen benadrukken. Emoties als haat, spijt, verdriet, angst, vreugde, … komen echt niet aan bod in de film.

Ps: Iets tof wat me direct op viel was een scène waarbij een persoon door een straat liep waarboven een bepaald spandoek hing. Komt natuurlijk van deze bekende foto: http://media.nu.nl/m/m1dz762awlri_505x800.jpg

De acteurs spelen eigenlijk goed, maar worden – zoals eerder al gezegd – wat gehinderd door het stijve taalgebruik dat hen wellicht is opgelegd door een of andere taalpurist tijdens de opnames.

De dialogen zijn goed genoeg. Niet van een al te laag niveau, maar ook van geen niveau dat je spontane ejaculaties krijgt van het filosofisch taalgebruik. Jammer, het zou echt bij de film passen en hem ten goede gekomen zijn.

4,0*

Ik snap eigenlijk de hoge scores niet? Mss omdat Monroe hier mee speelt?

Eigenlijk vond ik ze als een debiele geit over komen. Natuurlijk speelde ze enkel haar rol, maar toch ... In het woordenboek kan bij "dom blondje" gerust een screen uit deze film gebruikt worden.

Tony Curtis speelde voortreffelijk, en als enige overtuigend. Hij heeft vast zitten denken "wat doe ik hier in godsnaam?". Zijn tegenspeler, Jack Lemmon, speelt dan weer als een verlepte clown van een goedkoop circus; totaal niet overtuigend dus.

Tel die en de irritante tegenspelers bij mekaar op, en je krijgt een crew waarvan je hoopte dat ze allen waren verdronken in een schipbreuk met het jacht, op een van de dagen tussen het filmen in.

Het is hier al gezegd. Het begin is eigenlijk aardig. Maar dan na 20 minuten stappen ze op de trein, en kakt de film ineen. We krijgen een oninteressant liefdesgedoe met alle cliché's en humor van de laagste plank. Slechts 1 keer kon ik mezelf betrappen op lachen; (Toen hij over de schelpenverzameling begon en zei dat het bedrijf er naar vernoemd is )

En dan vlak voor het einde zijn de maffiosi er weer. (20 min voor het einde!). Heel toevallig lopen ze mekaar tegen het lijf. Een betere verhaallijn vinden was te duur zeker? En je vraagt je overigens de hele film af waarom ze niet gewoon naar de politie zijn gestapt.

Als je denkt dat die laatste 20 minuten dan weer worden zoals de eerste 20 minuten ben je er aan voor de moeite.

Wat volgt zijn wat scéne's waarvan het script waarschijnlijk bedoeld was voor een Tom&Jerry film. Met het pittige verschil dat Tom wel cool en amuzant is, en deze maffiosi me aan Baron Van Neemwegen en zijn kliek uit Bassie&Adriaan deden denken.

Samengevat: een saai en veel te luchtig verhaaltje dat uit Samson&Gert kan komen en bedroevend is uitgewerkt met hier en daar kleine lichtpuntjes.

Nobody is perfect. Zeker Wilder niet.

2,0* En da's eigenlijk veel te gul. Kans op verlaging na een nachtje slapen.

Film met heel wat diepgang in de personages, maar de film is naar mijn gevoel niet 'af'.

Ik had eigenlijk het gevoel dat het nog maar begon wanneer hij z'n vriendin terug op zocht in Brussel. Dan pas wordt de film echt top.

Alles daarvoor is slechts intro. Alles voor de werkelijke opname in de gemeenschap is zelf saai en langdradig.

EPIC!


Films al deze kunnen eigenlijk maar 2 richtingen op:
- Ze kunnen langdradig, saai, overbodig melig en ongeloofwaardig zijn
- Ze kunnen voorbij vliegen en me met verstomming slaan

Bij Spartacus was het dit laatste. Een van Kubricks betere films (die ik totnutoe zag).

Deze film is een soort van 1960-versie van Braveheart, met minder geweld en bloed vergieten, maar met steengoede dialogen en politieke intriges uit de Romeinse tijd.

Het enige wat films in mijn ogen kan devalueren zijn overbodige liefdesverhalen. Maar in deze film komt die clu (net zoals in Braveheart) maar op het einde. De scene waar de gekruisigde spartacus zijn zoon en vrouw ziet vertrekken in vrijheid vlak voor hij sterft

Ik was ook bang voor de gevechten; Ik dacht dat ze er knullig gingen uit zien... maar ook dat werd meteen ontkracht! Ik vind de gevechten er zelf beter uit zien dan die in de hedendaagse films, waar men in 1 seconden gevecht soms 5 shots. Gevolg is dat je de meeste vechtscénes dan ook niet echt duidelijk kan zien en je wil doorspoelen naar het einde van het gevecht. Hier dus niet

Dat Kubrick werkelijk alle acteurs kon doen inleven in hun rol is ook te zien aan de acteerprestaties. Op geeneen moment valt er iemand door de mand.

De locaties in zulke films zijn zeer belangrijk. Al vraag ik me wel af of deze film daadwerkelijk in Italië gefilmd is? Ze zien er allesinds prachtig uit.


Misschien een klein foutje is de scene waar men de slaven door de sneeuw ziet lopen. In de volgende scéne zien we een vrouw en een man een baby'tje begraven. Geen sneeuw meer of bevroren ondergrond. De achtergrond ziet er ook nogal groen uit.

Een ander klein minpuntje is de 'overture' en de lange openingscredits. De eigenlijke film begint pas op 7:30

Overgens: Op een bepaalde moment doodt het slavenleger 19.000 man van het Romeinse leger: da's een hele hoop.
In de laatste scéne moet het normaalgezien een groter leger zijn, maar daar staat toch echt niet meer dan 19.000 op het veld? (mooi massascene wel)
En hoe doen ze eigenlijk die oefentuigen in die gladiatorschool draaien? Benzinemotor ofzo?
Maar dat doet eigenlijk geen afbraak aan de eigenlijke film.



4,5*

Sfeervolle oorlogsprent die niet bijzonder veel oorlog laat zien en het grotendeels van de humor moet hebben.

En laat dat het nu net zijn waar het bij mij een beetje stroef loopt. Het verhaal en de acteurs zijn dan wel goed, maar sommige personages zijn gewoonweg irritant. Animal op kop; wat een verschrikkelijke figuur en wat een irritante humor! Dit zorgt er ook voor dat de film pas na een uur echt interessant wordt. Want vanaf dan komt het verhaal meer naar boven, en verdwijnt de dwaze humor meer naar de achtergrond.

Een puntje dat voor het meeste spanning moest zorgen was wie de echte verklikker nu was. Spijtiggenoeg wordt dit al ietsje te snel duidelijk in de film, en gaat het er eigenlijk om wie weg komt, hoe men die verklikker gaat ontmaskeren, en of Dunlan kan ontkomen. Die aspecten in de film zijn echter wel goed uitgewerkt.

De belangrijkste acteurs spelen hun rol goed. Holden (die ik al eens zag in 'The Bridge on the River Kwai') is de overtuigenste. Heerlijke kerel

Ik vond het raar dat men brieven kreeg en er gewoon inspecteurs de gevangenkampen binnen wandelden. Blijkbaar ondersteunden de nazi's ook het protocol van Geneve dat zegt dat gevangen moeten kunnen communiceren met hun familie. Weer wat bijgeleerd vandaag

Opgelet! Dit geldt enkel voor krijgsgevangenen, en niet voor politiek gevangenen (Communisten, Joden, Zigeuners, ...)

Wat wel raar was is dat de man van Geneve Engels sprak tegen de Duitse kolonel. Maar elders hoor je wel hier en daar een woord Duits.

Overgens: Iedere ochtend om 6u is het àppel zegt men. De film situeert zich rond kerstmis, en wanneer men àppel doet is het gewoon klaarlichte dag Klopt toch niet echt.

Matige 3,0*

Na het zien van de film ben ik nog meer gechoqueerd door uw taalgebruik. Het soort mentaliteit dat in bovenstaande quote te zien is (afschilderen van 1 bepaalde groep als ‘slecht’) heeft in de geschiedenis altijd geleid tot het soorten oorlogen en moordpartijen dat we onderandere in WO2 gekend hebben.
Duitse soldaten zijn evenzeer het slachtoffer van de nazi’s als anderen. Ook zij werden nutteloos de dood ingestuurd door de nazi’s in een oorlog die niet hoorde te zijn, en die voor veel duitsers ook niet hoefde.
Door simpel nog maar eens op vakantie te gaan naar Duitsland kan je al merken dat Duitsers net zeer vriendelijke en joviale mensen zijn, en geen bloeddrinkende en vuurspuwende neo-nazi's.


En in deze film wordt dat eerste enorm goed geïllustreerd. De miljoenen Duitse soldaten die moesten gaan vechten (en nooit meer terug kwamen) waren ook maar gewone jongens. De nazi’s hadden immers de dienstplicht ingevoerd. Weigeren van de dienstplicht kon leiden tot executie of opsluiting in een concentratiekamp.
Om een hallucinant cijfer te noemen: 740 000 Duitse soldaten uit de asmogendheden sneuvelden in Stalingrad. Daarnaast kwamen er ook 44 000 burgers en 750 000 sovjet-soldaten om het leven.
Daarnaast werden 110 000 Duitse soldaten gedeporteerd naar Russische krijgsgevangenkampen, die bikkelhard waren. Sommigen werden tot 1955 (!) vast gehouden en slechts 6000 van hen keerden ooit terug naar huis. 6 000 van de 850 000!
Duitse en geallieerde krijgsgevangenkampen waren doorgaans veel comfortabeler voor de krijgslieden. Japanse krijgsgevangenkampen waren dan weer een stuk zwaarder. (tips: Stalag 17 (1953) en Bridge on the River Kwai, The (1957) )


Bon, ik kan uren praten over de achtergronden in dit soort films. Terug naar de film.


De film schets een zeer mooi beeld over de slag bij Stalingrad. Wie veel gepraat niets vind zal hier zeker graten in vinden, want men vliegt er meteen in.
En men is zeker niet schuw om bepaalde aspecten die not-done zijn in de film te steken. De jongen die per ongeluk zijn beste vriend dood schiet, het staakt-het-vuren met de Russen, de semiverkrachtingsscène, de scène waar ze hun gek geworden overste dood schieten … het zijn een aantal voorbeelden hiervan.
Ook harde scènes schuwt men niet. Voorbeeld: De scène waar de gestraften zich van hun overste opnieuw moeten bewijzen door een aantal verzetsstrijders dood te schieten (waaronder een kind, die hen enkele dagen tevoren nog had geholpen).
Maar oorlog is hard, dus moet men zich niet inhouden om ook harde scénes te tonen.


De acteurs zijn zorgvuldig gekozen en doen het zeer goed. Hun gelaatsuitdrukkingen spreken boekdelen. Het enige nadeel is een beetje dat je constant soldaten ziet sterven, maar dat het soms moeilijk is om te zien wie nu eigenlijk op die moment het loodje legt.

Ook de dialogen staan volledig in het kader van de bikkelharde scènes die soms surrealistisch lijken.

Voor mij mocht men nog ietsje dieper in gaan op de soldaten en het persoonlijke en emotionele leed. In de film zijn ze net ietsje te veel speelgoedsoldaatjes, terwijl iedereen een huis en een familie had. Op een paar losse stukjes in de film na wordt hier weinig op in gegaan. Nochtans was de intentie in het begin er (de scène in de trein bijvoorbeeld).

Al bij al een zeer degelijke film
4,0*

Hebt ge deze film al eens goed bekeken?

- Vooral de ontknoping op die planeet is totaal om te lachen. Een soort spacy versie van 'beestenbos is boos'.

- Iets wat me dan totaal stoort aan de serie is dat de slechterikken 200 kogels afschieten en nooit een goederik geraakt wordt. Wanneer de goede dan eens 2 kogeltjes afschieten zijn er direct 5 slechterikken gedood

- Alles was gewoon zo voorspelbaar. Ik heb tijdens de film wel 10 keer gezegd 'en nu gaat dat gebeuren'. Ze mochten toch wel iets beters verzinnen als ontknoping van filmserie!
Maar goed, ze hebben gekozen voor een mierenzoet voorspelbaar einde. En dan nog rammelt dat langs alle kanten! Eerst wordt Darth Vader zijn hand afgesneden. Vervolgens tilt hij met beide handen ( ) de keizer op om in de ravijn te smijten. Hij is dus zelf zonder hand zo fris als een hoentje denk je... TOCH NIET! Een minuut later gaat hij zonder redenen dood in de armen van zijn zoon. ("laat mij maar achter ")

- Verder rammelt het plot langs alle kanten. Bij dat gigantische slak-monster had ik verwacht dat Luke met een spectaculair gevecht zou winnen van dat monster in die kuil. Gewoon weglopen en hopen dat ie vanzelf neer valt. Wat later in de woestijn is het net hetzelfde: Wanneer hij dreigt om dat beest te vermoorden als ze niet vrijgelaten worden verwacht je een slim en waterdicht plan. Je krijgt gewoon een aaneenschakeling van zeer toevallige knullige gebeurtenissen die er voor zorgen dat alles toevallig slaagt.

- De special effects zijn zo nep.
"Wat wil je? Het is 1983": Dat is een ongeldig excuus voor mij! Bij de eerste Star Wars zat ik verbaasd naar het scherm te kijken. Ze zagen er zelf beter uit dan special effects uit 2010! En amper 6 jaar later hebben ze geen geld meer voor special effects zoals in 1977.


Komt er op neer dat dit een verschrikkelijk irritante (kinder-)film was.
1,0*

Mindblowing!

Niet gedacht dat deze nog beter ging zijn dan On The Waterfront.

Waarom had ik dat nie gedacht? Het ging namelijk niet om een film met een actievol of interessant verhaal. De beschrijving lijkt nogal vaag, en je weet niet echt wat je kan verwachten als kijker.

Bovendien is deze film ook een pakje duisterder. Zoals de man in de film ook al zei, zie je de personages enkel als het donker is. En dan nog meestal in dat slecht verlichtte huis.

Dat huis dat dan nog eens in zulke achterbuurt ligt. Zo'n achterbuurt zoals waar iedereen destijds woonde. Ik zal mezelf een citeren uit ON THE WATERFRONT:

Hier is de havenomgeving geruild voor de fabriek alwaar ze geld verdienen om hun miezerige leventjes te bekostigen.

Maar al bij al zijn de arbeiders blij met hun leven zoals het is. Zo ook Stanley en zijn zwangere vrouw. En ik vind de 2 personen zelf beter bij mekaar passen dan het paar in On The Waterfront.

Maar dan komt haar zus op bezoek en dat verandert wel wat in het leven van Stanley.

Het eerste wat op valt is wat voor heerlijk personage Brando hier mag spelen, en hoe heerlijk hij dat hier speelt. Zijn opmerkingen zijn soms zo droog, dat ik me af vroeg of ik geen komedie keek

En direct wordt je in de film gezogen. Wat een zonderling en mystiek personage is die zus van haar toch! Wat scheelt er met haar? Hoe is ze zo gekomen? Vragen waar je langzaam maar zeker vage antwoorden op krijgt. Of ze die nu zelf geeft in een van haar poëtische buien, of Stanley's nieuwsgierigheid die geven, je krijgt ze alleszins! En het maakt haar een nog zonderlinger personage.

Het moet wel gezegd worden dat ik de sterke (bij momenten poëtische) dialogen echt wel kon smaken. Hoe verder de film vordert, hoe dieper je in die roes gesleurt wordt. Alsof je zelf in het hoofd van Blanche zit.

En het einde is ook echt totaal wat anders dan wat ik dacht. De enige zin die in me op kwam was "men like you made her like that" uit eerder in de film. Maar wat had ze daar toen met bedoeld? Ze had het toch grotendeels aan haarzelf te danken?

En wat een mooie titel heeft de film In de eerste minuut wordt alreeds de verklaring gegeven van de titel. En nog verschillende keren in de film keren de woorden die de titel vullen terug.

Ondergewaardeerde film!

4,5*!

Tjah. Als je naar dit soort zooi gaat/moet kijken weet je op voorhand al dat je best niet te veel gaat verwachten. Ik vraag me dan ook af hoe het mogelijk is dat een man als Guy Ritchie zich kon wagen aan zulk wanproduct. (Ik zag de film vlak na Lock, Stock and 2 smoking Barrels)

Met Madonna als actrice ga je al zeker geen hoogvlieger maken. Ze slaat hier een ridicuul figuur, al vraag ik me af of dat te maken heeft met haar voorkomen en acteerprestaties, of met de dialogen die geschreven zouden kunnen zijn door mijn kleine tienerzusje.

En dan hebben we nog de andere personages. Was het de bedoeling om om ter irritants te spelen? Dit geldt dan zowel voor de passagiers als voor de crew.

Vooral die laatste hebben nog eens dat Engels-mediterraan accent. Dat kan het misschien toelaatbaar zijn in "The Simpsons", of in een aflevering van "Allo, Allo!", maar hier absoluut niet.

De so called Romantiek in de film is echt om van te gaan wenen ( ). Het weinige respect dat de film nog had van mij was dan ook compleet verdwenen toen men 5 minutne op het eiland zat.

Pluspunt is dan weer het einde waar ik eerder The Notebook-taferelen had verwacht. Maar echt speciaal is dit einde ook weer niet.

1,0*