Opinions

Een teleurstelling, en een beetje een flop in het algemeen.

Alles was gewoon zo voorspelbaar. Het einde kon je toch al voorspellen nog voor 'the game' begonnen was? Dat hij ging daten met die ene vrouw zat er toch ook aan te komen? Dat zijn broer in het complot zat idem? Dat hij zelfmoord ging plegen teneinde toch ook?

Af en toe probeert de film wel je te doen twijfelen, al was ik verzekerd van de goede afloop. "Please, surprise me!" spookte de hele tijd door mijn hoofd. Maar het mocht niet baten.


Dat ze films ingewikkeld en onrealistisch maken of proberen te maken kan me niet schelen. Zolang alles verklaarbaar blijft!
In elke scéne kan je je toch afvragen: "wat als?"
Voorbeeld: wanneer hij Christine terug ontmoet.
Wat als hij niet die rookdetector had kapot geslaan? Wat als hij niet was weggelopen en had teruggevochten tegen die kereltjes? Wat als hij weg zou gelopen zijn van die vrouw?
Dan loopt hun game toch vast!
Of als hij er niet aan dacht die zinkende auto te openen met dat ijzeren ding? Was hij toch gewoon omgekomen, of hadden ze hem moeten redden en was het spel ook verknalt!
De kans dat hij exact reageert zoals ze het willen is toch miniem?

Als ik de film nog eens zou herzien en alle rammelende delen in het plot zou noteren heb ik wellicht meer dan 1 pagina.

Bepaalde dingen zijn toch ook zo soap-waarschijnlijk. Zo schieten die ventjes met losse flodders blijkt achteraf. Maar de kogelgaten en heel de circ? En kom nu niet af met zever als: "trucage, er zullen spingstoffen gezeten hebben in die houten deur". Dat is zo onwaarschijnlijk! Dan moeten ze die springstoffen al op de juiste moment laten af gaan en moeten ze al net op die plek mikken met hun geweer.
Alle scénes bevatten wel zulk punten die niet of nauwelijks te verklaren zijn.

Ook bevatten de personages nauwelijks diepgang en vind ik ze allemaal maar gemiddeld acteren.

De film bevat ook nauwelijks de sfeer die ze willen oproepen. Voor mij is de hele film dan ook 1 mislukte poging.


1,5*

Italië stapt de nieuwste tijd in. De teloorgang van het ancien régime en de opkomst van het moderne Italië onder invloed van het nationalisme en andere verlichte ideeën. Deze film licht een interessante periode in de Italiaans geschiedenis toe en wordt daarbij ondersteunt door sterke dialogen en sterkte acteerprestaties. (Hoewel een deel natuurlijk verloren gaat door de nasynchronisatie).

Dit is geen oorlogsfilm, maar sociologisch epos dat toont hoe vooraanstaande figuren ondanks de revolutionaire sfeer toch zoveel mogelijk continuïteit in hun leven proberen te houden. Met kleine aanpassingen aan hun gewoontes weten ze hun levensstandaard te behouden.

Maar het grootste minpunt - u kan het al raden - is dat de film veel te lang duurt. Dat laatste half uur - met name het bal - is er echt te veel aan.

Een film die het vooral moet hebben van de sfeer.

Eenmaal de film goed op gang is kijkt het wel goed weg, en zijn de situaties bovendien oprecht grappig.

Toch geen hoge score omdat de het soms wat meer slapstick is dan ik aan kan. Bovendien is het einde nogal zwak.

2,5*

Deze week herbekeken.

En hoh, hij viel eigenlijk tegen.

Met Val Kilmer en Michael Douglas wou men blijkbaar een topcast binnen halen. Betere acteurs kon men niet vinden. Maar op 1 been kan men duidelijk niet staan.

Het verhaal is wel waargebeurd, maar ik vond een documentaire op National Geographic dit verhaal nog beter brengen, dan deze film (waar wellicht meer geld met gemoeid was). Het is allemaal nogal overdreven spectaculair. Men wil de waarheid wat meer 'swoon' geven, en klaarder voor TV. Bepaalde aspecten zijn nogal overdreven en wijken ver af van de waarheid (De aanval op het hospitaal )

Dat aangevuld met een overvloed aan cliché's. Van Afrikaans bijgeloof tot boze, wereldvreemde, geldwolverige, Britse oversten.

Pluspunt is de omgeving. Die echt wel bij draagt tot een deel van de sfeer van de film (die er op sommige momenten toch wel is).

2,0*

Eigenlijk heb ik hier niet veel meer aan toe te voegen.

Een film waar je wordt in gezogen, maar waar uiteindelijk niets gedaan wordt met de gemaakte kansen (Wallach, die achtervolging, die minister, het einde, ...). Wanneer deze beter uitgewerkt zouden worden kon men een van de betere films van het jaar bekomen. Wat nu nog over blijft is een middenmoter.

Het probleem van deze film is eigenlijk dat het een letterlijke verfilming wordt van het origineel. Een origineel dat ik overigens nog niet gezien heb … en toch stoor ik me er aan! Hoe komt dat?

Je vraagt je af of men het verhaal niet beter had kunnen importeren naar Groot-Britanië? De film zou zich moeten afspelen in Zweden, maar nergens krijg je echt het gevoel dat de film zich daadwerkelijk in dat land af speelt.
Dat men Engels spreekt in plaats van Zweeds doet op dat vlak ook al veel. Maar los daarvan komt de film nooit echt ‘Zweeds’ over.

Een tweede minpunt zijn de overtollige scènes. De film komt net iets te traag op gang door het verhaal rond die man die Lisbeth verkracht. Wat natuurlijk allemaal heel leuk is, maar wat voor meerwaarde heeft dat aan de film te bieden? Op welke manier heeft dat iets met het verhaal te maken?
En wanneer de film eigenlijk gedaan is krijgen we nóg eens 20 minuten overbodige scéne’s te verwerken. En heel die tijd zit je eigenlijk te denken: “nu komt er nog iets”. Tevergeefs

De film had dus een goed half uur korter gekund.


Maar als je dat weg denkt, dan blijven nog zo’n 2 uren aan spannende cinema over. En die maken eigenlijk wel de meeste indruk.

Want alles zit eigenlijk wel snor. Om te beginnen is het verhaal interessant. (En daar draait het toch om in dit soort films).
De locatie is ideaal om het typische, donkere Fincher-sfeertje op te wekken, dat met momenten nogal beklijvend is.

Iets waar ik tevoren curieus om was: Valt bij Craig het bond-personage weg te denken? En ja hoor! Geen minuut heb je het gevoel dat je op ‘Mr. Bond’ zit te kijken. (Iets waar Brosnan meer last met had.)
En ook de keuzes voor de andere acteurs is uitstekend.


Conclusie. Kon best een topfilm zijn, maar het fundament zit verkeerd.

3,5*

Eigenlijk is onderstaande bericht een samenraapsel van alle vorige recensies.
Een film die op zich wel deftig is, maar helemaal verbleekt in het rij'tje van Leone.

Het verhaal zelf is nogal vaag. Je vraagt je nog altijd af wat die Ier precies in mexico kwam doen. en waarom hij en Juan die brug bestookten. De personages lijken het meer te doen omdat het in het script staat, dan dat ze het echt zouden doen in die situaties.

Het is eerste deel is inderdaad zeer langdradig en had gerust wat korter gemogen. Vooral omdat sommige figuren nogal cartoonesk over komen.
Een ander minpunt is dat de mexicanen Engels spreken tegen mekaar Ik weet wel niet in welke taal de originele versie van de film was?

Maar eenmaal dat we daar over zijn begint de film echt goed en is de film spannend en emotievol tegelijk. De executiescéne's zijn met momenten zeer aangrijpend.
Maar ook hier zijn er een aantal schoonheidsfoutjes die toch even mijn wenkbrouwen doen fronzen.
- Juan weent wanneer hij zijn kinderen dood ziet liggen. Maar wat eerder (bij de bank) werden er 2 van zijn kinderen doodgeschoten en gaf hij geen kick?

- Wanneer ze de eerste maal met de camera op dat dood jochie komen zie je hem ademen

Overgens zien we de vader van Juan plots niet meer terug in de film. Is die thuis gebleven ofzo?

Het einde is wederom aangrijpend en naar Leone-normen zelf zeer actievol. Al is de dood van John wel behoorlijk raar. Waar kwam die explosie vandaan?
- En de crash tussen die 2 treinen snap ik niet echt. De treinen crashen exact waar ze het wouden. Zo iets valt toch niet te voorspellen waar die gaan crashen?



Een mooie film die hier en daar toch een steekje laat vallen.
3,5*

Werkelijk een verschrikkelijk film, die nog stukken erger is dan ik me kon herinneren.

Het is een soort van kruising tussen Spartacus en Braveheart, maar zonder de pluspunten van voorgenoemde films.

De film is eigenlijk volledig uit de duim gezogen (duidelijk merkbaar) Enkel de namen van de keizers zijn niet verzonnen. Maar hun daden en onderlinge relaties dan weer wel (zo hadden de oude keizer en de jonge een uitstekende vader-zoon relatie)

Maximus zelf is dan weer compleet uit de duim gezogen.

Als men dan al een verhaal verzint, zou je er toch op mogen uit gaan dat het verhaaltje er vlot in gaat, of net een zware en aangrijpende brok is.

Neen. We krijgen een verschrikkelijk voorspelbaar verhaaltje voorgeschoteld dat nergens verrassend of nieuw is.

De film probeert ook de hele tijd een hoogtepunt vast te houden. Eigenlijk zou je de hele film met je hand voor je mond moeten zitten: "o nee!". Maar dat is eigenlijk compleet niet het geval. Je voelt ook compleet geen sympathie met de personages, en je kan er totaal niet met meeleven. Het liefst van al zie je ze allemaal zo snel mogelijk sterven.

Misschien is dat omdat de film ook zo nep over komt. De film lijkt zich niet af te spelen in het Rome van 2000 jaar geleden, maar in een filmstudio in Hollywood. Geloofwaardigheid: 0

De acteurs vind ik eigenlijk slecht tot zeer slecht spelen. Rusell Crowe doet het goed, maar dan heb ik al het positieve dat over de cast te vertellen valt ook gezegd. De rest lijkt weggeplukt te zijn uit films als Harry Potter en Oliver Twist.

Ook de dialogen zijn niet veel bijzonder. Ze proberen bijzonder of zelf intelligent over te komen, maar zijn bij momenten verschrikkelijk, en zelf onsamenhangend. Totaal ongepast.

Overigens zijn de gevechten vaak niet duidelijk in beeld gebracht, en zelf irritant om te bekijken. En dat is in dit soort films toch wel belangrijk.

Toch een aantal heel kleine positieve puntjes die me van het absolute minimum weerhouden. De muziek en die sfeervolle beelden (flashbacks, of wat ze ook mogen voorstellen) tussendoor. Meer positiefs kan ik eigenlijk niet bedenken.

Onbegrijpelijk dat dit soort kitsch de top250 in staat.

1,0*

Ondergewaardeerde film.

Sterke film met een aantal zeer sterke dialogen, vertolkt door acteurs die het beste van zichzelf geven.
Misschien ook omdat men gekozen heeft voor een beperkt groepje acteurs, en niet te veel bijrollen. Wat mij betreft mocht men ook de rol van Monnaghan schrappen, want die was vrij overbodig. (Maar niet slecht of irriterend).

Het verhaal is sterker dan ik eerst kon vermoeden. Misschien kan je hier en daar wel wat wendingen op voorhand zien aankomen, soms gebeuren er ook zaken waarvan je dacht: dit zag ik niet aankomen (Dat hij die man neer schoot bijvoorbeeld).

In de film worden de personages voortdurend voor morele keuzes geplaatst die je zelf wel eens aan het denken zetten. Doordat men in de film niet echt aan toont welke keuze in dat morele vraagstuk de juiste keuze is, blijft het allemaal ook ietsje langer nazinderen. Op die manier komt het op het einde ook mooi in mekaar gevallen.

Misschien toch wel enkele klein onnauwkeurigheden die me er van weerhouden dit als een echte topfilm te aanzien:

Soms waren er toch enkele zaken die me de wenkbrauwen doen fronzen. Wordt hij niet vervolgd voor het executeren van een ongewapende man?

Ik lees hier ook vaak: ‘De sfeer van Boston’.
We zien wel wat marginalen lopen, waardoor we kunnen concluderen dat Boston voor Amerika is wat Aalst voor Vlaanderen is. Maar misschien zou ik de film nog meer kunnen waarderen als men dat verpauperde sfeertje net iets meer had kunnen overbrengen naar de kijker.

Men kon bijvoorbeeld wat meer diepgang brengen in het personage van Kenzie. Hij zegt wel dat hij zich verbonden voelt met de mensen, omdat hij ertussen opgegroeid is, maar daar blijft het bij. In de hele film lijkt hij een hoog-boven-de-mensen-verheven snobje te zijn.


Maar die kleine minpuntjes wegen niet op tegenover de grote pluspunten die deze film rijk is. Dat hij van het begin tot het einde over je heen dendert zegt genoeg.

Daarom: Een dikke 4,0*

Het overlijden van Olivia De Havilland (Melanie) is voor mij de aanleiding om de film van onder het stof te halen. Het monument kwam in de laatste beeldenstorm ook nog even ter sprake, wat meteen een reden te meer is om de film een nieuwe kans te geven.  

Een korte samenvatting van de film geven is moeilijk. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de film een stuk korter kon. De lange zit zorgt er wel voor dat je de indruk krijgt dat het over aan lange periode in het leven van Scarlet gaat. Tegen het einde van de film lijkt de barbecue te Twelve Oaks een eeuwigheid geleden.

Een film met het etiket ‘romantiek’ maakt doorgaans niet veel kans bij mij. Maar wanneer er genoeg drama in verwerkt zit, dan lukt het wel. Verwacht in deze film geen zeemzoete romantiek van het type 'The Notebook' of 'Sisi'. Verwacht wel een brok miserie, jaloezie, haat, misprijzen, oorlog en dood.
Scarlet moet alle keren keuzes maken om te overleven. Keuzes die ze diep vanbinnen eigenlijk niet wil maken. Hierdoor zal ze door menig filmkijker als een onuitstaanbaar wicht omschreven worden, maar stiekem kijk ik wel op naar een vrouw die over lijken gaat om haar doel te bereiken.
Dit staat in schril contrast met Melanie, die je eerder zou kunnen omschrijven als een 'tuttebel'.


Het eerste deel van de film is een epos over het leven in het zuiden voor en tijdens de burgeroorlog, en over hoe die samenleving vervloog met de wind.
In het tweede deel - dat je bijna als aparte film kan aanzien - zie we het liefdesrelaas van Scarlet en Rhett.
Als ik toch nog 1 puntje van kritiek mag hebben op de speelduur: De definitieve breuk tussen Scarlet en Rhett – die hun relatie nooit een kans gaven – wordt snel afgehaspeld. In tegenstelling tot de slome tussenstukken lijkt het einde heel haastig te gaan.

Alles klopt aan dit groots opgezet plaatje. De bombastische muziek, de dialogen tussen de personages, het gebruik van de prachtig gekleurde decors en settings, etc.... Al kan ik me perfect voorstellen dat het voor velen net iets te kitscherig is.
Een echte aanrader voor wie van avondje goede, ouderwetse, cinema houdt. Zo'n film waarbij je je om 21u in de zetel laat vallen en er pas om 1u met doorligwonden en een slapend been uit kruipt.

4,5*

Verassend.

Een film die zijn tijd toch wel vooruit is. Een nerdy kerel (dat is het toch in het begin) knoopt een seksrelatie aan met een vriendin van zijn ouders. Het mens lijkt wel een persoonlijkheidsstoornis te hebben, en dat bevalt je wel. De manier waarop ze Ben zo in haar macht heeft.

Het buitengewone verhaal, de intrigerende en starre karakters, de acteerprestaties, ... en de muziek van Simon&Garfunkel! Het is alsof je zelf Ben bent en je in de jaren 60 leeft.

4,0

De 100ste recensie bij deze film.

Zelden is er een film (of ander medium) geweest dat zoveel sympathie kan opwekken voor de gemiddelde grommige redneck.
Clint Eastwood kan het Rednecks zijn plots cool. Meer nog: hoe racistischer Walt wordt in de film, hoe meer je hem mag

Ik was eigenlijk nogal voorzichtig curieus naar deze film. Ik ken (net als de meeste hier) Clint vooral van de Dollar-triologie van Leone. (+/- 45 jaar voor deze film ). Dus ik was wel curieus naar hoe hij het er hier ging vanaf brengen. En anderzijds was ik dus op mijn goede, omdat ik moraliserende films schuw, doordat deze vaak te opdringerig zijn.

Deze film wordt nooit echt te opdringerig. Voorzichtig groeit Walt naar zijn Aziatische buurtbewoners toe. Gewoon omdat hij niemand anders meer heeft, en hij in zit met Tao, een jochie dat 60 jaar jonger is dan hem, maar totaal geen ballen aan zijn lijf heeft.

Is het enkel dat? Zeker niet. Zijn geweten knaagt 60 jaar na Korea nog aan hem. Zeer begrijpelijk (als je ziet dat mensen in Europa soms nog emotioneel worden over WO2).
De dood die al 60 jaar aan hem knaagt zal hij pas nu maar naast zich kunnen neerleggen.

Het einde is fantastisch. Ik heb het ook al genoemd in het forumtopic over goede eindes. Je weet echt niet wat je moet verwachten. Het kan gewoon alle kanten op, maar zeker niet die kant dat het uiteindelijk op gaat. Vond het best geniaal dat hij geeneen wapen bij had, maar door zelf dood te gaan er voor zorgde dat hij de anderen een beter leven gaf. Het ultieme offer.
Maar wat stond er nu eigenlijk in die brief van het kliniek? Was hij dodelijk ziek? Vermoedelijk wel ja ... Maar dat gaan we nooit weten.


Minpuntjes zijn de andere acteurs. Hoewel de film vooral rond Clint draait heb je (spijtiggenoeg) nog andere acteurs nodig om het verhaal aan te kleden. Op bepaalde momenten denk je zelf dat Clint zijn eigen buren de buren van Walt spelen in de film

4,0*

Een korte en snelle film die meer leek op een slotaflevering van een sciencefictionreeks. De speelduur is helaas net iets te kort om een echte topper te kunnen zijn (zonder aftiteling slechts 1u20!).

Ook op andere zaken schiet de film te kort.
Het voornaamste minpunt is de geloofwaardigheid van de crew. Clooney is en blijft een vent die het vooral goed doet in reclamespotjes, en Sandra Bullock heeft een te hoog desperate housewifes-gehalte om een echte astronaute te kunnen zijn. Doorgaans zijn astronauten veel nerdyer, en minder afgeborsteld dan de 2 acteurs in deze film. Als men andere acteurs had genomen, dan hadden we dit probleem waarschijnlijk niet gehad.
Een ongewenst effect hiervan is dat mensen - wanneer ze over deze film spreken - ook geneigd om te spreken over ‘Clooney’ en ‘Bullock’, in plaats van over ‘Dr. Stone’ en ‘Dr.Kowalsky’.

Een ander minpunt is het verhaal: Het uitgangspunt zorgt er voor dat de film van tevoren wel interessant lijkt, maar je achteraf op je honger laat zitten. Het is namelijk zo dat de beschrijving van de film “Een ruimtetuig wordt vernietigd, en de astronauten moeten er alles aan doen om terug veilig op Aarde terecht te komen” eigenlijk de hele lading dekt. Er gebeurt echt niet veel meer dan dat. Misschien zit de korte speelduur er hier ook voor iets tussen?

Men probeert de film nog wat op te leuken door er een aantal emotionele steekjes in te breien. Men lijkt te suggeren dat Kowalsky wel een boontje heeft voor Stone (en/of visa versa), en Stone praat ook enkele keren over haar dochtertje die reeds gestorven is. (Hoe kan het ook anders? ).
Maar het is alsof men wist dat deze uitstapjes de film teveel schade zou berokkenen, dus verlaat men die pistes al vrij snel. En dat is enerzijds wel jammer, want ik mis toch wel wat diepgang in de personages.


Waarom is de film wel memorabel?
Ik moest hele tijd denken aan de tagline uit ‘Alien’: “In Space, No one can hear you scream”.
Die slagzin zou eigenlijk wonderwel passen bij deze film.
En net doordat de beelden vaak klankloos blijven - of hooguit begeleidt zijn door een iel muziekje, zodat het toch niet te bombastisch wordt - creëert men vaak een enorm beklijvend sfeertje.
Neen, deze film is echt niet geschikt voor mensen met agorafobie.

Dat kan natuurlijk alleen wanneer de beelden spectaculair ogen. En dat is ook zo.
Kwatongen kunnen natuurlijk beweren dat het net iets te gemakkelijk is om op die manier - met overmatig gebruik van CGI - te scoren. Ik stoorde mij er deze keer niet aan.

Maar het is natuurlijk wel jammer dat de film het vooral van dit moet hebben. Mits wat meer inhoud had dit wel een topper kunnen worden. Nu komt ie niet verder dan de middenmoot.

3,0*

Bij een film die zich af speelt in het verleden is de sfeer uitermate belangrijk. Want waarom willen we films maken die zich in het verleden afspelen? Ten eersten omdat een persoon of gebeurtenis interessant genoeg is te verfilmen. In andere gevallen is dat omdat we die tijdsperiode ‘leuk’ vinden, en we een gewone gebeurtenis zich in die tijd willen zien afspelen.

En bij die laatste categorie hoort deze film. Want deze film kon zich ook gewoon in het heden afspelen.
Maar wat belangrijk is bij een film die zich in het verleden af speelt - of deze nu tot categorie 1 of 2 behoort - is dat de film zich ook echt in die periode kon afspelen. De film moet dus op elk vlak waarheidsgetrouw zijn aan zijn tijdsvak. Ik heb het nu niet over de details als kleding, auto’s, etc., maar over de hele sfeer die in de film hangt.
Ik verwacht eigenlijk dat een film als deze een leek zou moeten kunnen vertellen hoe het leven in de jaren ’20 was. Maar dat is niet het geval. Het is gewoon een film uit de 21ste eeuw, in een ander jasje.

En dat doet het voor mij al: Ik geloof de hele sfeer in de film al niet. En dan heb ik het nog niet over het verhaal en de acteurs.

Want wat is het verhaal?
Eerst dobbert het verhaal wat rond op decadentie, wat weinig interessant is. En later in de film wordt ook een weinig interessant liefdesverhaaltje blootgelegd. Als ik dat wil, dan lees ik wel de Joepi.

Het was veel interessanter geweest had men een verhaal opgebouwd rond de manier waarop Gatsby aan z’n geld kwam. Want dat sprak me wel aan: Hoe komt zo’n arme duts aan zo’n rijkdom?
Ik had eigenlijk gehoopt op een film zoals Citizen Kane (1941), waarin een rijk en intrigerend persoon wordt ontleed. Niet alleen wordt zijn weg naar de top getoond, maar ook de emoties bij elke belangrijke gebeurtenis in z’n leven komen aan bod.

In deze film wordt Gatsby herleid tot een doorsnee personage in een doordeweeks liefdesverhaal.
Ik had het moeten zien aankomen, want in de beschrijving op deze site staat ook het genre ‘romantiek’ vermeld.
Hoe de man aan z’n geld komt wordt niet helemaal duidelijk, en het lijkt allemaal zo interessant niet als het zou moeten lijken: We krijgen terloops te horen dat hij een bedrieger is.


De acteurs doen de film geen goed. De meeste acteerprestaties zijn beroerd. Een groot deel van hen gaat een beetje te veel in hun rol op, en vervallen in overacting. Hierdoor wordt de film nog ongeloofwaardiger dan hij al was.

Di Caprio doet het dan weer wel goed. En doordat hij meteen ook de figuur is waarrond de film is gebouwd, draagt hij de hele film.
De echter hoofdrolspeler (De verteller) komt heel wat te korte om een positieve bijdrage te leveren. Hij komt er totaal niet uit, en ik ben hem nu al bijna vergeten.
Edgerton doet het ook prima, maar die is van zo weinig belang in de film, dat het totaalplaatje er amper anders uit ziet.

De beelden spreken me ook niet echt aan. De kleuren zijn doorgaans iets te fel, en beelden die zouden moeten verbazen zijn duidelijk CGI.



Slechts op zeldzame momenten is de film wat hij zou moeten zijn; met name het tegenovergestelde van alles wat ik hierboven opnoemde. Dat toont aan alle ingrediënten voor een goede film aanwezig waren, maar dat er niets met aangevangen is.

2,0*

Ik begrijp de kritiek niet echt.

Jazeker, het verhaal is aan de lange kant. Maar ik hou net van dat soort lange, slepende oorlogsfilms die alle energie uit je halen.

Een van de sterkste punten is natuurlijk de cast. David Niven en Gregory Peck zijn natuurlijk wereldacteurs, maar ook alle andere acteurs spelen schitterend.

Naast hun acteerprestaties zien en gedragen de personages zich ook levensecht. De mannen in deze film zien er ook uit als mannen. (Rauwer dan Anthony Quinn in deze film kan je er toch niet uit zien?) Heel wat anders dan die hedendaagse, afgeborstelde, oorlogshelden van het witte doek.

En er zijn nog een aantal zaken die er voor zorgen dat de film levensecht lijkt. Zo spreken de Duitsers ook effectief Duits. Vooral voor een film uit die tijd is dat eerder uitzonderlijk.

Daarnaast is de film ook vrij ‘donker’. Een deel van de film speelt zich s’nachts of bij valavond af. En als er dan al scènes in voorkomen die overdag gefilmd zijn, spelen ze zich af in een donkere ruimte of zijn ze gefilmd op een druilerige dag.

Eigenlijk is er maar 1 uitzondering: de scene op het marktplein van Mandrakos.

Globaal gezien eigenlijk een oorlogsfilm zoals een degelijke oorlogsfilm hoort te zijn. Zonder meer.

4,0*