Opinions

Deze film heeft eigenlijk 1 groot probleem: The King's Speech (2010).

We hebben de kern van deze film een dik jaar geleden nog maar gezien, en alles ligt dan ook nog vers in het geheugen. Hierdoor wordt deze film direct vele malen minder interessant.

De abdicatie was in die film slechts bijzaak, daar die film vooral over George ging. Er was dus toch nog enige hoop voor deze film. Als het de juiste details in beeld zou brengen, dan zou het best nog interessant worden.

Maar dat doet het dus jammer genoeg niet….

De film zou meer nadruk kunnen leggen op het karakter van Edward, die nooit echt een koningstype geweest is. In het personage Wallis zien we dan net iets meer diepgang. (Ah, het is en blijft een vrouwenfilm zeker?).

Een ander probleem dat deze film kent is dat het 2de verhaal (het heden) oninteressant, en zelfs overbodig, is. We krijgen hier wel diepgang in de personages, maar wat ben je er mee als je dat geen fuck kan schelen?

In het begin krijgen we bovendien veel te vaak onlogische bokkensprongen. Het gaat op 3 minuten tijd van 1936, naar 1998, om terug naar 1934 te gaan. Bijgevolg wordt het moeilijk om het verhaal rond Edward en Wallis - dat al gebrekkig is – te volgen.

Hierdoor kan het zijn dat ik het moment gemist heb waar de vonk op de personages over slaat. (Of zat dat moment gewoon niet in de film?). De ene moment zijn het complete vreemden voor mekaar, en wat later zijn ze direct smoorverliefd; alsof ze al jaren een relatie hebben.

Bovenop het bovenstaande zooitje komt nog eens dat het laatste half uur behoorlijk overbodig is. Conclusie: Een totaal overbodige film (?).

Misschien wel overbodig, maar dat doet niets af aan de geleverde kwaliteit:

- Het acteerwerk is over ’t algemeen dik in orde, al laten ze soms eens een steek vallen. Het is alsof sommige scéne’s opgenomen werden terwijl de acteur in een heel slechte dag zat.

- De film zit gewoon goed ineen. De muziek en de beelden zijn goed verzorgd, en het geheel is goed gemonteerd. De film is vrij aangenaam om te bekijken.

Het is vrij duidelijk dat Madonna genoeg omringd was door vaklui.

Ik hoor trouwens dat ze nog een film plant. Hopelijk weet ze er dan wel een deftig verhaal uit te kiezen. In combinatie met dezelfde uitwerking als hierop, kan dat wel een semi-topper worden.

Bij deze blijf ik jammer genoeg steken op een magere 2,5*

600ste stem voor deze film
Commercieel mag het dan wel geen succes zijn, ik vond hem als opvolger toch wel geslaag. Dat omdat ik het vorige deel niet super vond, en deze film toch wel beter deed dan de lage verwachtingen.


Dat is vooral omdat het verhaal zoals het hier beschreven staat naar mijn aanvoelen wat op de achtergrond stond, en de beurzen en het geld meer centraal stonden (zoals het hoort!). Ook kreeg ik het gevoel dat men in deze film kritischer stond tegenover het geld-gegoochel dan in het eerste deel.

Ik ken eigenlijk niets van beurstermen, maar dat vond ik eigenlijk niet hinderlijk. Er wordt zeker niet kwistig om gesprongen met termen, maar ik had ook hier het gevoel dat het allemaal wel goed in mekaar zat, en het allemaal wel 'sense' maakte. (En mijn kijkgezel, die economische studies doet zei dat er geen fouten in zaten).


Ik vind Douglas hier zelf beter spelen dan in het eerste deel. Een stuk minder overtuigd van zichzelf en meer ingenomen. Het was vooral dat dat niet stond bij hem in het eerste deel.

En Eli Wallach is super Vooral door zijn rol in een bepaalde film (je weet wel welke) is het een van mijn favoriete acteurs, en ook hier (op 95-jarige leeftijd !!!) speelt hij nog steeds met alle vuur en passie in zijn kranige lijf. (Die uithaal op het einde naar die bankier die het verkloot heeft is zo zalig . Ik had eigenlijk verwacht dat ze hem minder screentime zouden geven (zoals in 'The Ghost Writer'), maar hij heeft toch een van de grotere bijrollen.


Minpunten zijn de schramikkele acteerprestaties van de andere acteurs. Vooral Mulligan, die de dochter speelt, doet dat dieptreurig. Ook de anderen doen niet veel beter.


Dat in combinatie met het ander minpunt dat het liefdesverhaaltje is dat voral op het einde toch een beetje te veel komt bovendrijven. Ik had toch liever de laatste minuten wat anders gezien. (Men kon ongeveer eindigen bij Eli Wallach die zijn bank verkocht aan Gekko om die veilig te stellen)

En Charlie Sheen hoefde eigenlijk zijn mottige kop ook niet te tonen, maar daar trek ik geen punten voor af.



Evenveel als het vorige deel:
2,5*

Ik besloot om deze film te bekijken na een bezoek aan het oorlogsmuseum over de slag bij Mesen te Ploegsteert én een wandeling van 20km in en rond Mesen.

Er wordt in deze film een loopje genomen met de werkelijkheid. Want op 7 juni 1917 ging niet 1 Duitse bunker de lucht in, maar liefst 19 springladingen werden 's nachts tegelijkertijd tot ontploffing gebracht. Zo'n 10.000 Duitsers worden in 1 keer gedood. De zwaarste explosie tot Hiroshima dat record scherper zou stellen.

Bovendien toont de film geen interessante details. Voorbeeld: Een belangrijk detail: De weggegraven klei moest ver weg gestort worden. De klei in de ondergrond ham immers een blauw kleur. Hem storten in de omgeving van het front zou verraden dat men tunnelwerkzaamheden uitvoerde!

Men had in de film meer moeten investeren in het brengen van de waarheid, i.p.v. het verhaal van deze 5 mijnwerkers over te dramatiseren. Wie zat daar op te wachten, terwijl de werkelijkheid veel spannender is?

Film waar wel meer in zat als de speelduur een stuk korter was en als Blanche niet zo'n gemakkelijke prooi was. "Roep dan toch op je buurvrouw" dacht ik enkele keren.

Al bij al is de film redelijk spannend en wordt het nergens echt saai.

Het idee van een reddingsactie in een Alpenburcht en de verschillende plot-twists leken op papier wellicht perfect voor een spannende film. Spijtig dat de uitwerking ervan te veel verviel in clichés, zodat ik de film maar zeer matig kon waarderen.

In de actiescènes - en die zijn zeer talrijk aanwezig - overtreft Clint Eastwood zichzelf hier. Hij lijkt soms 10 Duitsers te doden met 5 kogels.

En da's eigenlijk mijn algemene opmerking over deze film: Het gaat allemaal veel te gemakkelijk. Alsof de hoofdpersonages niet eens hun best moeten doen, en zomaar - volledig routineus - een heel fort met Duitsers uitroeien. Alsof dat dagelijkse kost is. Soms wordt er ook iets teveel doelloos rondgeslopen, geklommen en ontploft, alsof de film nog niet genoeg actie bevatte.

En ja, de Duitsers spreken Engels. Ik kan er niet aan doen, maar ik kan er in deze film niet overheen komen. Ik krijg echt niet het gevoel dat ik op een film zit te kijken die zich tijdens WO2 afspeelt. En dat zou net het hele opzet moeten zijn.

2,0*

Steengoede film die ook na een tweede kijkbeurt als een huis blijft staan.

En of dit goed in de smaak viel bij mij! Hoe zwartgalliger, melancholischer en chaotischer een film is, hoe liever ik het heb. En laat deze nu echt een superlatief zijn in dit alles! Bij de ontknoping is het alsof je onder een waterval van negatieve emoties staat.

Een andere belangrijke zaak die voor mij het niveau van 'een film' de hoogte in tilt is het overvloedig gebruik van heerlijke one-liners, verwerkt in sterke dialogen. En deze film is één groot dialoog, waarbij de karakters mekaar constant (proberen te) overtreffen.

Da’s natuurlijk één ding. Je moet als regisseurs ook acteurs hebben die het allemaal overtuigend kunnen brengen. Maar dat is in deze film echt geen probleem: het acteerwerk is echt subliem.

Taylor kreeg terecht een Oscar voor deze wereldprestatie, maar stiekem vind ik het Burton nóg beter doen. Zelden acteurs gezien die nog dieper in hun rol opgingen en nog overtuigender over kwamen.

Misschien heeft het er iets met te maken dat Burton en Taylor in het echte leven ook getrouwd waren? (Later, na haar scheiding, verklaarde Taylor dat koppels nooit zouden mogen meespelen in deze film).

Ondanks het feit dat er eigenlijk 2 uur aan een stuk geleuterd wordt, verveeld deze film op geen moment. Meer nog: er gebeurt meer in deze film dan in de doorsnee actiefilm. Alsof een trein over je heen raast.

Je zit van het begin af aan op het puntje van je stoel. Een aanloop die uren duurt is er niet: na amper enkele minuten wordt je al verscheurd.

Ik ben bovendien echt verbaasd dat deze film niet meer in de top 250 prijkt. Want dit is echt goed spul!

Een dikke 4,5*

De intro zegt eigenlijk dat dit een kopie wordt van de Leone-Westerns. Amerikaanse westerns die zich tekort gedaan voelen in de jaren 60, en de spaghetti’s willen verslaan op een eigen vlak. Alle elementen van de spaghetti’s zitten er dan ook in, en kosten noch middelen werden blijkbaar gespaard. Maar toch is het net niet goed genoeg.

Het beeld doet wa denken aan een Leone. Maar daar blijft het ook bij. Men durfde blijkbaar de hele stijl niet kopieren, dus hield men het enkel bij de modernere uitstraling van het beeld. Deze film lijkt 20 jaar jonger dan hij eigenlijk is. Dat is goed te zien als je het vergelijkt met andere Westerns uit datzelfde jaar (VB: True Grit)

Ook kwa verhaal lijkt deze meer op een Spaghetti. Misdaad en geweld worden verheerlijkt.
Over dat geweld; op bepaalde momenten is de films inderdaad redelijk gewelddadig, maar dat zijn slecht 2 periodes van intensief geweld. Voor de rest is de film een beetje braaf en kalm. Zonder de woorden saai en lang in de mond te nemen, want dat is de film – op bepaalde scène’s na - (net) niet.
Het lijkt dan ook alsof men dat bij de crew beseft had, en men op het einde er snel het einde wou tegenaan gooien. Het voelt eigenlijk allemaal nogal vroeg aan, en zelf onnatuurlijk. Ik had eigenlijk verwacht dat men er nog een uurtje ging tegenaan gooien, alvorens het ‘eindgevecht’ kwam.

Daarnaast vond ik de rol van die groep premiejagers nogal vreemd. Men wist kennelijk niet wat men moest doen met het einde. Wie zou de ‘eindvijand’ moeten worden? De generaal of de bende premiejagers? Misschien had ik liever een confrontatie gezien tussen onze Pike en Deke.

Een groot nadeel vind ik dat de film soms een beetje te karikaturaal wordt. Sommige personages en acties zijn hier end aar wat tenenkrommend. Dat mochten ze toch weggelaten hebben.

De belangrijkste acteurs acteren geweldig, maar tegenover staan de acteerprestatie van de bijrollen. Denk bijvoorbeeld aan die sukkels van die groep premiejagers. Bedroevend.


Al bij al toch vermakelijk. Een Western zoals ik ze graag heb.
4,0*

Een film die toch niet geheel overeind blijft na een herkijkbeurt.

De film moet het vooral hebben van de plotwending op het laatste. Dat blijft meteen ook z'n grootste pluspunt.

Helaas is de rest niet veel soeps. Charles Laughton draagt de film in z'n eentje. Hij is de enige die goed acteert. De bijrolacteurs zijn verschrikkelijk, en ook Marlene Dietrich had er kennelijk niet veel zin in.

Dat zorgt er voor dat de film totaal niet geloofwaardig over komt. Alles komt 'gespeeld' over.

Een andere belangrijke zaak die de film de hoogte in zou kunnen tillen zijn de pleidooien. Robarts pleit met momenten echt sterk, maar helaas wordt hier veel te weinig aandacht aan besteedt, of halen z'n tegenspelers het geheel onderuit.

Ik blijf dus grotendeels achter men bericht van 5 jaar geleden staan. Met het verschil dat het goede destijds meer bleef hangen dan het slechte. Of zoals iemand destijds reageerde:

2,5*

Ik vind het eigenlijk moeilijk om dit soort films te beoordelen.

Je moet je altijd terug een beetje kind wanen.

De film begint eigelijk heel sfeervol. Het bruinachtige zwart-wit. Gevuld met liefde en zeemzoetigheid.

En eenmaal in Oz. Overdreven kleurgebruik in een nog zeemzoetigere omgeving. Heerlijk om weer kind te zijn voor even Prachtige decors! Hoeveel tijd (en geld) is er in het maken van die decors gekropen?

En je vraagt je echt af of die 'Wizard' goede bedoelingen heeft, en wat zijn achtergrond is. Een kinderfilm die spannend en interessant is. Kijk eens aan...

Probleem is dat ze van zodra ze met 4 op weg zijn ik het allemaal nogal knuddig, irritant en oninteressant ga vinden.

Ook het gedoe tegen de heks vind ik verre van imponerend. Zelf die hond is nog angstaanjagender dan "de slechte heks"

De liedjes kunnen niet voor toegevoegde waarde zorgen, al kende ik er wel een paar van 'ergens anders'.

Mijn complimenten voor de makers van de film. Hoe hebben ze dat toch gemaakt? Die tornado? Die rondvliegende zaken? Die vliegende apen ?! De verdwijnact van de heks? Die kamer van de tovenaar met al dat vuur en flashy dingen? Heb ik wel een film uit 1939 gezien ?

De acteerprestaties zijn ook moeilijk te beoordelen. Overdreven karikaturaal, maar dat hoort ook zo.

Desalniettemin beter dan om het even welke kinderfilm die ze op zaterdagmiddagen op VTM uitzenden.

3,0*

PS: eindelijk gevonden waar de vliegende aapjes van Mr. Burns vandaan komen. Is zo'n scene uit de Simpsons die blijvend in mijn geheugen staat gegrift.

PS2: Hoe deden ze eigenlijk de leeuw zijn staart bewegen?

PS3: Wat wou de tovenaar zeggen dat begon met 'Fil...' ?

Heb er zonet de director's cut op zitten.

Exact 10 jaar geleden zag ik op een lange augustusnacht al eens de bioscoopversie, en mijn eerste gedachte vanavond was: "Wat? Is dat al 10 jaar geleden?". En wellicht zeggen de concertgangers van toen: "Is dat al 50 jaar geleden?".

Steenoud, maar nog niet versleten. De geest van die tijd mag dan al volledig weg zijn, de muziek staat nog steeds als een huis. En wedden dat dat binnen nog eens 50 jaar nog steeds het geval zal zijn? Ik zou dit een historisch document durven noemen.

Om dit document een hoge score te geven moet je natuurlijk voeling hebben met de muziek en de geest van toen. Als je een liefhebber van techno of hip-hop bent, dan kan ik me inbeelden dat je dit maar niets vind.

Hoewel ik een groot deel van de bands enkel van naam ken, kan de muziek - rock met een dik blues-laagje - me meteen bekoren. Mijn rechtervoet zit geen 5 minuten stil tijdens deze film. Vooral de optredens van Richie Havens, Santana en Ten Years After zullen er mij toe aanzetten om in de nabije toekomst deze artiesten verder te ontdekken.

De optredens van Canned Heat, The Who en Jimi Hendrix kende ik al. Moet gezegd worden dat Jimi niet tevreden was over z'n optreden: Een jaar later zou hij optreden op het Isle of Wight, een optreden dat hoger aangeschreven staat dan dit.

Bij Janis Joplin en Jefferson Airplane had een betere songkeuze er voor kunnen zorgen dat hun optreden minder ondergesneeuwd geraakte tegenover de voorgenoemde bands.

Een 4,0 is zeker op z'n plaats. Een score die ik niet snel zal geven aan een documentaire.

Niet bepaald een film die je moet zien als je een goed 'drama' wil zien. Ik vind die beschrijving dan ook wat raar, en eigenlijk niet op zijn plaats.

Wat kan je van dit verhaal verwachten? Eigenlijk niet veel spectaculairs. Kwa verhaal is deze film eigenlijk net een beetje te standaard, en op het begin van de film valt het einde ook al een beetje te raden.

Dat omdat in het begin al de indruk gegeven wordt dat dit zo'n mompelige zaterdagmiddag feelgoodfilm is. (Tot op de muziek toe!). Op bepaalde moment dreigt te film ook net ietsje te zoetzemig te worden.

Toch een positieve noot aan het verhaal: Telkens wanneer je verwacht dat iemand kwade bedoelingen heeft, of de Indian gestolen of beschadigd gaat worden lacht de film je eigenlijk uit met een gemene "toch niet"

De bijrollen zijn in het begin nogal 'neighbours'-achtig. Eenmaal in Amerika vind ik de rollen wel wat interessanter en minder standaard worden, en is het wel lachen geblazen. Anthony Hopkins zorgt in samenspel met deze acteurs steeds voor van die momenten die steevast de smile op je gezicht doen toveren.

Het is eigenlijk ook bizar dat alles maar komt en gaat. Geeneen nevenacteur blijft ook echt steken in het verhaal. Eigenlijk is er maar 1 acteur en zijn motorbike in deze film, de rest is bijzaak.

Nog een laatste positieve noot is toch wel de landschappen en het filmwerk. Toch wel een belangrijk punt in het maken van een goede roadmovie, is dat men de sfeer van de Amerikaanse wegen van het scherm doet spatten.

Alles tezamen een amuzante film om op te kijken, en toch een van de beste feelgoodmovies. Ondanks een sterke Hopkins en een ongelooflijk (en waargebeurt!) verhaal geen echte topfilm.

3,5*