Opinions

De film weet welke snaar ze moet raken. Op een hollywoodiaanse manier zien we een oudere man terugkijken op het oorlogsverleden van hemzelf, zijn broer en zijn land.
Het verloop van de korea-oorlog wordt mooi in beeld gebracht en de film schrikt ook niet om de gruweldaden van Zuid-Korea in beeld te brengen. Alle ingrediënten zijn aanwezig om een topfilm te maken.

Het verhaal kan wel grotendeels boeien, maar het overlopen naar Noord-Korea in het laatste half uur haalt de geloofwaardigheid er wel uit. Deze plotwending had niet gemoeten.
Hoe de ene broer naar de andere toe rent over het slagveld en onderweg 10 vijandige soldaten om brengt alsof het niets is helpt de geloofwaardigheid ook niet vooruit. Ook de andere veldslagen in de film hebben dit probleem. De oudste broer loopt rambo-gewijs door het slagveld, alsof hij door z'n tuin wandelt.

Bovendien zijn ze nog eens heel slecht in beeld gebracht. Je ziet amper wat er gebeurt in het geroezemoes.


Conclusie: Het had een heerlijk oorlogsepos kunnen worden maar door enkele gebreken haalt de film voor mij geen topscore. Jammer!
3,5*

De film is net een beetje te veel over the top om echt serieus genomen te worden. Liam Neeson loopt door de film als een superman, en bovendien lijkt het me overdreven om zoveel mensen te vermoorden.

En voor de rest is er eigenlijk niet veel bijzonders aan de film. Een hele hoop grijze standaardpersonages maakt het er allemaal niet interessanter op.

Oh, en als we de film mogen geloven is een reisje naar Europa minstens even gevaarlijk als een citytrip in Kabul.

2,5*

"Hisorische accuraatheid" is bij het kijken van deze film het laatste van mijn zorg. In tegenstelling tot andere films over de oudheid is er geen bewijs dat de historische figuur 'Mozes' ooit bestaan heeft. Ook het verblijf van de Israëlieten in Egypte is volledig onbeschreven.

Het verhaal van Mozes werd wellicht rond 800 voor onze jaartelling neergeschreven en is vermoedelijk gebaseerd op het verhaal van de stichter van het Assyrische rijk zo'n 1500 jaar eerder.

Ik catalogeer de film dus als fictie. En in tegenstelling tot andere films in het genre wordt het hoofdpersonage niet overdreven geromantiseerd. Zo is het ook een pluspunt dat er niet diep ingegaan wordt op relatie tussen Neferiti en Mozes.

Je merkt dat de film ‘af’ is. De regisseur wou voor z’n magnum opus alle registers opentrekken: Enerzijds met grote massascènes, maar anderzijds met een oog voor de kleine details.

Wat een indrukwekkende dialogen ook. Soms herlas ik de ondertitels 2 keer om exact te snappen wat er gezegd werd.

Toch 2 puntjes van kritiek:

- De personages lijken nauwelijks te verouderen.

- Men had de film moeten beëindigen na het sluiten van de Rode zee, wat een echt hoogtepunt was. Het hele gebeuren na het wegtrekken uit Egypte is totaal oninteressant.

Op die manier had men de gewonnen tijd kunnen gebruiken om de 7 plagen beter uit te werken.

Film die de verwachtingen helemaal ingelost heeft.

De film is eigenlijk amper begonnen, of je vliegt er al in. Holly is al toe gekomen, en Harry is al verongelukt.

Moet het nog gezegt worden? De acteurs staan er, en hebben er duidelijk ook veel zin in. De acteerprestaties zijn zeer spontaan en overtuigend.

Het meest voorkomende minpunt (als ik de reacties hier na lees) is de muziek. De keuze is inderdaad niet echt evident. Maar ik moet zeggen dat de muziek er soms wel uit springt. In veel films uit die tijd is de muziek iets te bombastisch (denk aan de meeste hitchcock's) of te onopvallend. Hier legt ze goed de klemtoon op bepaalde benarde situaties.


Groot pluspunt is dat er ook relatief veel Duits gesproken wordt in de film door de bijrollen en figuranten. Niet echt evident in Hollywoodfilms uit die tijd, en het heeft hier wel een extra charme aan de film.

Het meest charmante is natuurlijk de omgeving. Met name het kapot geschoten Wenen als achtergrond (is dit echt in Wenen opgenomen?) en de tijd dat het verhaal zich af speelt: voornamelijk s'avonds en s'nachts. Dat zorgt voor de sfeervolle beelden, waarvoor deze film gekend en gelauwerd is.


Ik zit wel met wat vraagjes. Bepaalde dingen zijn niet echt duidelijk
- Wie heeft de oude butler vermoord? Waarom? Wat ging die eigenlijk zeggen?
- Waarom kwam Harry eigenlijk naar de Amerikaanse zone? Dacht hij echt dat Holly hem niet ging verraden?
- Wat is er dan gebeurt met zijn vrienden/handlangers? Ook opgepakt?
- Wie was nu eigenlijk de 3de man? Was dat Harry zelf, die die ene handlanger (die in de kist lag) naar de zijkant droeg? Waarom hebben ze die gedood?
- Blijft Holly in Wenen ofzo? Wat gebeurt er met de dame?


4,0*

Met deze acteurs kan de film enkel heel sterk en levensecht overkomen. Ik zat echt wel in de film, en ik keek eigenlijk uit naar een sterk einde.

Maar helaas. Ik vond het eindpleidooi niet echt sterk en de krokodillentranen ook niet overtuigend. Was dit het nu? Teleurstellend...

Bijkomend vond ik ook dat er te veel geleuterd werd langs de zijlijn, en er te weinige sterke dialogen in de rechtbank waren.

Een middenmoter dus.

3,5*

Het is toch waar zeg.

Ik heb het eerder gezegd en ik blijf het herhalen!

Het liefdesverhaal in deze film is zo geforceerd en de acteerprestaties zijn zo doorzichtig. Met als gevolg dat je als kijker je enorm irriteerd aan die 2 figuren.

Enige soelaas zou de boot zelf moeten zijn en de nevenpersonages (kapitein, muzikanten, ...) maar die worden te weinig in beeld gebracht en op de achtergrond teruggebracht. Zeer spijtig, anders kon deze film een veel betere waardering krijgen. Want met dit budget viel er zeker wel wat met aan te vangen.

Een typische Hitchcock?

Ik het unieke opzet van een Hitchcockfilm mis ik hier. Een gek maar eenvoudig verhaaltje met een donker randje dat echter steeds vrij realistisch blijft.

In deze film is het verhaaltje echt zwak: Iemand wordt beschuldigd van een reeks diefstallen … (alsof hij de enige ex-dief in heel Frankrijk is?) Omdat de politie hem niet gelooft moet hij vluchten … om hem dan uiteindelijk toch op te pakken, enkel om te kunnen zeggen dat ze hem niets kunnen doen omdat ze geen bewijs hebben.

Hij besluit dan maar zelf achter de dief aan te gaan. (Waarom? Politie heeft toch geen bewijs?) En meer dan dat houdt het verhaal eigenlijk niet in. De rest is vrij voorspelbaar en lang is er wellicht niet over nagedacht.

Na een tijdje komt het aspect ‘Romantiek’ (zie beschrijving) te veel op de voorgrond. Gracy Kelly en Carry Grant kuieren wat rond in het Zuiden van Frankrijk, maar de magie tussen de 2 mist toch wel. Dat Carry Grant ook gewoon de vader van Grace Kelly kon zijn helpt de geloofwaardigheid ook niet voorruit.

Toch nog de helft van de punten omdat de setting wel leuk is en omdat de 2 hoofdacteurs wel hun best doen. De dialogen zijn met momenten pittig, en de one-liners vliegen je rond de oren.

De sfeer zat er duidelijk in e niemand lijkt ook echt tegen z’n zin te acteren.

Door dit alles gaat de film echt nooit vervelen, en kent hij eigenlijk geen zwak moment.

Maar daarom is het des te meer spijtig dat het verhaal zo zwak is. Alsof Hitchcock vond dat dat bijzaak was.

Misschien had hij het verhaaltje dan beter helemaal weggelaten en gewoon een reisprogramma gemaakt. “Met Carry Grant en Grace Kelly aan de Riviera”.

Een nipte 3,0

Wisselvallige film.

Deze film is als zwart-wit-film veel kleurrijker dan ingekleurde films. De film is verder ook mooi gefilmd. Dit is natuurlijk te danken aan de goede locaties.
Ook de vrouwelijke verteller draagt veel mee tot de sfeer van de film. Spijtig dat deze later in de film weinig te horen is.

Maar dan kakt het rap ineen. Dat de film gaat over kinderlijke onschuld, en over het rechtsysteem gezien uit de ogen van een kind kan ik inkomen. Het is eens wat anders, en in het boek zou dit wellicht nog beter gestaan hebben. Maar zoveel nadruk op de kinderen is wat van het goede te veel.
Het toppunt hier van is waar de kinderen de menigte voor het politiebureau wegjagen

Daarnaast zijn de rednecks wel zeer karikaturaal neer gezet. Ik had er eigenlijk voor gevreest.

De rechtzaak zelf is ook niet veel soeps. Het blijkt wel dat de man onschuldig is, maar Atticus gaat niet diep genoeg. Zelf ik zou het beter aangekunnen hebben.
Die speech op het einde was ook nogal overmoraliserend (film is uit 1962) en totaal oninteressant.

Overgens vind ik het verdict van de jury niet echt geloofwaardig. Zelf de domste redneck ziet toch dat hij onschuldig is?

Er klopt trouwens iets niet aan de tijdlijn. (Een schooljaar gaat voorbij. Terwijl men bij de rechtzitting niet spreekt over 'vorig jaar').

Groot pluspunt wat er voor zorgt dat ik de film op het einde meer ging waarderen was de aanval op de kinderen, en de kennismaking met Boo. Je moet niet bang zijn voor wat je niet kent. Dat maakt de film net iets mystieker en intrigerender. Krijgt hiervoor een vol punt meer.


3,5*

Verschrikkelijke film waar echt niets in gebeurt.

We volgen een piloot die een opleiding volgt en een van z'n leraressen probeert binnen te draaien.

End of story.

Het verhaaltje op het einde zou de film moeten redden, maar is te belachelijk voor woorden. Gelukkig zaten de scenaristen destijds niet zelf aan de knoppen van de oorlogsmachine, anders zou de koude oorlog al snel heel warm geworden zijn.

Het belangrijkste bij dit soort films is natuurlijk de sfeer… en die zit wel snor. Je moet op voorhand het productiejaar niet kennen, want dit is gewoon af te lezen van de film: Ja, dit is zo’n typische SF/Actiefilm waarin alles in een cheesy jaren ‘80-sausje is gegoten.

En wat bij deze film ook wel belangrijk is, is Arnie. Naar mijn aanvoelen doet hij het – zeker naar zijn normen – beter dan we van hem gewoon zijn. (Niet dat iemand die naar deze film kijkt zit te wachten op bovengemiddelde acteerprestaties)

Bij een film met Schwarzenegger zijn de one-liners ook vaak een pluspunt. Maar in deze film zijn niet alle one-liners raak … en die flauwe one-liners blijven spijtig genoeg langer nazinderen (“We hope you have enjoyed the ride”, “You got a lot of nerve showing you face around here”, …). De humor in deze film is over het algemeen niet heel sterk (en dus zeker geen pluspunt).

Maar de voornaamste sterkhouder in de film is natuurlijk dat je je vaak af vraagt of alles wel echt is, of slechts een droom. En ook op het einde van de film is dat nog steeds niet 100% duidelijk.

Persoonlijk denk ik dat alles een droom is. De soms krakemikkige verhaallijn is voor mij de voornaamste reden om dat te concluderen. ‘Dromen’ kunnen namelijk nogal absurd zijn, onverwachte wendingen nemen, of onnodige zaken bevatten.

3,0*

Ze zijn toch zeldzaam; de moraliserende films waarbij het moraliserend effect niet stiefmoederlijk naar voor komt, maar waar de boodschap wel gesnopen wordt.

Dit is er toch één.

Op de koop doet het een beetje denken aan een typische misdaadfilm zoals deze in grote getallen aanwezig zijn in de top250; met verschil dat de personages hier de professionaliteit hebben van Walter uit The Big Lebowski. Met andere woorden: ze zijn constant fucked.

Die nonchalante en lompe situaties worden versterkt door de muziek. Geen indrukwekkende score van een componist wiens naam klinkt als een Italiaans gerecht uit de Aldi, maar hedendaagse muziek met hier en daar een snufje punk uit de jaren 70. Zelden films gezien waar de muziek zo goed op de beelden past.

Het verhaal is eigenlijk aan aaneenschakeling van bizarre situaties die grappig en onwaarschijnlijk zijn, maar 'by second though' wel realistisch zijn aangezien het om drugsverslaafden zijn. Goed dat je als kijker zo niet bent, denk je dan.

Belangrijk is dat de personages overtuigend overkomen, en dat zijn sommige personages in de film toch net niet. Hiermee bedoel ik vooral de nevenpersonages (ouders, hoertjes, ...)

Enige nadeel is dat de dialogen in het algemeen nogal wat gewoontjes zijn. Een sterkere opener en eindzin maken de film nog niet. Vooral niet als deze nog eens verband houden met elkaar.

4,0*

Het probleem met deze film is dat hij eigenlijk veel te lang lijkt te duren. “Wat een rare vaststelling. Dat voor een film die slechts 101 minuten duurt” denk je nu. Maar ’t is niet zozeer de speelduur die ’t hem doet. Er gebeurt gewoon veel te veel op die 101 minuten. (Ik vermoed trouwens dat ik hetzelfde gevoel zou gehad hebben wanneer de film 180 minuten zou duren!). Men mocht dus gerust een van de vele plotwendingen weglaten, zodat de film - en de kijker - op adem zouden kunnen komen.

Door die vele gebeurtenissen wordt het verhaal bovendien een echte rotzooi. Om de 5 minuten lijkt iemand anders wel de bovenhand te halen, doordat een ander persoon in een ‘val’ loopt. Ik kan me voorstellen dat sommigen het hier spannend vinden, ik vind het gewoon irritant en overbodig.

Veel van de gebeurtenissen in de film zijn ook overbodig. De moord op dat meisje die toevallig passeerde, de expliciete seksscènes, sommige hypnotische stadia die niets toevoegen aan het verhaal. Waarom steekt men ze er dan in?

Bovendien zijn er enkele zaken die vrij ongeloofwaardig zijn:
- De overval wordt zeer knullig uitgevoerd. (Het busje Oekraïners )
- Echt maffiosi hebben zoveel geduld niet. Die hadden al lang de dwarsliggers geëxecuteerd, en een ander lucratief zaakje opgezocht.
- Toevallig dat de hypnotherapeute een jongedame met ideale maten is?
- Er lijkt me wel vaak een loopje genomen te worden met wat echt kan bereikt worden met hypnose.
- De politie lijkt totaal niet op zoek te zijn naar het schilderij.

Als je dus 101 minuten moet kijken op zaken die overbodig en ongeloofwaardig zijn dan hoop je gewoon dat de film rap gedaan is. En de beschrijving van de verhaallijn kon van tevoren nochtans mijn aandacht trekken doordat het toch wel een speciaal uitgangspunt had. Helaas werden de verwachtingen niet ingevuld.


De uitwerking van de film is een pak beter.
De mannelijke acteurs beschikken over voldoende talent, en komen ook - in tegenstelling tot het verhaal - geloofwaardig over. De keuze voor Rosario Dwason als hypnotherapeute is opvallend, aangezien ze enkel voor haar uiterlijk lijkt gekozen te zijn, en onvoldoende op gaat in haar rol.

Danny Boyle is een klasseregisseur die spijtig genoeg vooral slechte films maakt. Maar hij zou best wel een goede film kunnen maken, omdat hij over voldoende talent beschikt om een verhaal de goede sfeer mee te geven. De settings zien er goed uit, en worden ook goed in beeld gebracht. Bijgevolg baadt de hele film in zo’n koel en duister sfeertje. Echt heerijk.


Samengevat: Het verhaal is crap, maar de uitvoering is vrij goed. Bijgevolg krijgen we een film die me maar middelmatig weet te bekoren.
Maar ik had niets anders verwacht van Boyle.

2,5*

Must-see voor wie de hippiebeweging een warm hart toe draagt of de woelige jaren '60 een interessante periode vind.

De eigenlijke schuldvraag is van ondergeschikt belang: Dit is een politiek proces waarin vertegenwoordigers van de oude generatie afrekenen met vertegenwoordigers van de nieuwe generatie.

Mijn 2de film met John Wayne. Na Rio Bravo is dit totaal andere koek. Ook hier speelt hij sterk, maar hier is zijn karakter veel norser dan de joviale sheriff uit Rio Bravo.

Ik heb 2 maand geleden de re-make gezien, en zijn karakter wijkt toch fameus af van de Cogburn die gespeeld wordt door Jeff Bridges. Jeff Bridges mag dan wel vuiler over komen, John Wayne komt veel strenger (en tegelijk ook goedlachser) over.

In de re-make komt het kind over als een betweterige lesbo waarvan je hoopt dat ze nog voor de helft van de film door een verdwaalde kogel geraakt wordt, hier is het een joviale dame die zelf op sympathie kan rekenen van de kijker.

Ik zei bij de re-make ook dat kinderen me vaak storen in films, en dat een kind in de ruwe wildernis niet echt geloofwaardig is … hier is dit niet het geval. Ze irriteert me niet, en is zelf een kleine meerwaarde voor de film. Licht wellicht aan de actrice.

Het derde personage (Laboeuf) in de film wordt hier gespeeld door Glen Campbell. Een groot verschil is dat deze rol in deze film een pak groter/belangrijker is en dat het personage minder lomp over komt dan in de re-make. Het helpt de film mee te dragen.

Een andere belangrijke naam in deze film is toch Robert Duvall. Stoere Vietnamkolonel of Outlaw ... what’s the diverence?

Verder is het een vrij standaard western, met alles wat gewoon in een western hoort te zitten. Zelf al had ik de re-make niet gezien, dan nog zou deze film voorspelbaar zijn. In dat opzicht weet de film weinig te scoren. Geen buitengewone dialogen of plotwendingen die de film tot een hoger niveau brengen.

De omgeving is overigens veel beter dan in de re-make. Ik vond het sneeuwlandschap daar maar niets. In deze film is gekozen voor een uitstekende zonnige omgeving, en dat is bij westerns steeds een opsteker.

3,5* (VS 2,5* voor de re-make)

Eigenlijk is alles al gezegd.

Veel valt hier eigenlijk ook niet van te vertellen. Met de filmbeschrijving te lezen ken je het verloop van de film al, met alle cliché's die je kan bedenken. Ook het einde is niet echt spectaculair of enigszins verassend, en de hele film kabbeld eigenlijk voort in hetzelfde tempo.

Grootste ergernis bij dit soort films zijn kinderen. Haal die aub van de set af. Een 14-jarige die het in het midden van de Amerikaanse jungle gaat opnemen tegen wat moordenaars. Heel geloofwaardig

Gelukkig is er nog Jeff Bridges. Deze rol is hem echt op het lijf geschreven! Wat een heerlijk vuile vent zeg Ik hoop die nog eens terug te zien in een Western.

Matt Damon gaat een beetje over mij. Ik vond hem veel beter in 'Hereafter', en om het even welke film van hem de laatste tijd. Niet dat hij slecht speelt, maar hij ontgaat me een beetje en blijft in de gemiddeldheid zitten.

Er wordt wel eens gesproken van een Western-revival. Ik hoop dat die revival nog een hoogtepunt moet kennen, en dat er ook wat nieuwe verhalen komen. Want na 3:10 to Yuma is dit al de 2de re-make.

Met momenten een gave film.

3,0*

Wat weinig berichten bij deze film

En zeker toch geen oninteressante film, want het is stuk voor stuk waargebeurd. Coppola is trouwens eigenaar van een van de 51 Tuckers die ooit gemaakt zijn.

De sfeer zit er eigenlijk wel goed in. Je kunt je daardoor goed inleven in de film en de tijd, en het verhaal wordt ook goed vertelt. En dat is toch het belangrijkste bij een een film als deze.

Moet wel gezegd worden dat de uitwerking minder fraai is. Ik vind Jeff Bridges hier belachelijk/slecht over komen, en de andere acteurs vind ik over het algemeen ook maar niets. Om een of andere reden zetten de personages te veel als typetjes neer.

Het laatste deel, in de rechtzaak, vind ik niet goed. Met name zijn speech tot de jury (en dat ene jurylid dan) zijn zeer ongeloofwaardig.

2,5*

Ik keek recentelijk naar de serie en die kon me toch iet of wat bekoren.

Dat klinkt niet geheel overtuigd, en dat was ik ook niet. Zoals de meeste series bevatte Twin Peaks te veel opvulling wat zich vertaalde in afleveringen die soms volgepropt waren met oeverloos gelul. Bovendien werd David Lynch vaak in z’n creativiteit beperkt door de producers.

En dat heb je in de film niet. David Lynch kan z’n gang gaan, en dat is er aan te zien. De film is een pak meer bevreemdender dan de serie, en er wordt meer to the point gekomen.

Het aftakelingsproces van Laura Palmer wordt zeer goed uitgewerkt. Seks en drugs passeren veelvuldig de revue, en soms lijkt alle narigheid die haar bedreigd een gevolg te zijn van haar verslavingen.

Door de afwezigheid van de hoofdpersonages uit de serie bij het verhaal rond Laura Palmer (Zijnde Dale, Sheriff, Hawk, …) heb je toch het gevoel dat je naar iets geheel nieuws zit te kijken.

Het gedeelte met Teresa Banks had van mijn niet gehoeven. Overbodig, maar niet slecht.

Al bij al een degelijke film met Lynch-ingrediënten die toch net niet kan tippen aan de Lynch-klassiekers.

3,5*

Deze film jaren geleden grijsgedraait (het mocht geen dag vakantie zijn of ie stond op).

Nog maar te zwijgen over de invloed die deze plaat op me heeft gehad op vlak van muzieksmaak. (door dat stukje Child in time was ik meteen verkocht).

Einde van de film kon wel beter.

3,5*

Matig.

Met name de gedeeltes over de jeugdige jaren van Borgolio zijn interessant.

Bovendien wordt de film gespekt met sterke dialogen. Men verwacht ook niets anders wanneer 2 theologen met mekaar in discussie gaan.

Maar er zijn ook minpunten. Ik mis wat meer diepgang in het leven van Ratzinger. Er hadden wel wat flashbacks naar zijn jeugd mogen zijn, om te zien hoe dat zo'n man gevormd heeft. Want nu lijkt Ratzinger slechts een nevenpersonage in een biopic over Borgolio.

Bovendien zijn er gedeeltes in de film die te veel gespekt zijn met die nieuwsflashes. Ik hou daar niet van.

3,0