Opinions

Ik snap de hoge score niet. Een verschrikkelijk saaie en oninteressante film die na 10 minuten al een aantal facepalm's verzamelde. Nadien was het minuut per minuut aftellen naar het einde.

Het verhaal wordt nergens interessant of uniek. De personages worden nergens intrigerend, en blijven de hele film saai en irritant.

De humor is zeer kinderlijk en kan me helemaal niet bekoren. Ik kan me voorstellen dat ik sommige scenes grappig zou gevonden hebben op mijn 13de.

De muziek wordt hier vaak als pluspunt genoemd. Waarom? Ik heb een aantal liedjes herbeluisterd op youtube, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit zelf binnen het country-genre ondermaats is.

Tenenkrommend slecht zijn de scene's met de pad, de KKK, elke scene waar Pappy O' Daniel in voor komt, en elke scene waar Delmar of Pete hun mond open doen.

Aangezien ik niets positief kan zeggen kan ik enkel het absolute minimum geven.

0,5*

Ik snap de critici, en ik snap de fanboys. Al hun hierboven vernoemde argumenten zijn terecht, en ik zal hieronder ook niemand ongelijk geven.

Als eerst wil ik even de fanboy in me laten boven komen:
De film is een sciencefiction zoals het hoort te zijn. De setting is een post-apocalyptische wereld, en allerlei hypermoderne vliegtuigen, spaceships, wapens en drones passeren de revue.
De CGI zien er prachtig uit: Het is een streling voor het oog om Tom Cruise te zien ronddartelen in deze wereld.
Het verhaal vertrekt van een interessant uitgangpunt. De oorlog met de aliens is interessant genoeg om een film over te maken, maar hier begint men waar zulke film zou eindigen.

We krijgen de ware vijand in de film nooit te zien. Door dat mystieke sfeertje rond de vijand op te hangen wordt hij door de kijker wel als gevaarlijker ervaren.


En nu even in de huid van de criticus kruipen:
Het verhaal is voorspelbaar. Al van het begin af aan laat het zich raden dat er enkele plotwendingen in het verschiet zijn.
Die plotwendingen komen er dan ook, en ze laten zich bovendien ver van te voren aankondigen. Bovendien is niet alleen hun moment van voorkomen voorspelbaar, ook de verhaallijn zelf wordt dunner en dunner. Zo werd het na een half uurtje film al duidelijk dat het hele gedoe een alien hoax is, met als doel de hele aarde te veroveren. En aangezien dat dat toch de belangrijkste onthulling van de hele film zou moeten zijn, blijf je achteraf zitten met een leeg gevoel:… “Was dit het nu?”

Dat de uitwerking zo mager uit valt zal niet alleen te maken hebben met de voorspelbaarheid van het verhaal. Ook het ‘lenen’ van bepaalde zaken bij andere films, en de talloze cliché's zijn een teken van zwakte. Op het einde wordt wel erg duidelijk dat de ‘Independence Day’ tot de favoriete films van de regisseur mag gerekend worden.

En wat voegt Morgan Freeman eigenlijk toe tot deze film? Hij kon hier toch perfect weggelaten worden. Waarom cast men hem in the first place?. Ik vond dat hij allesbehalve een overtuigende rol wist neer te zetten. Iets waar de rest van de cast wel beter in slaagde.


U snapt het hele plaatje: Mooie film met een leuk uitganspunt … maar met tekortkomingen. Vandaar ook deze score als compromis tussen de fanboy en de criticus in mij: 3,0*

Redelijk oppervlakkig filmpje. Eentje van: "laten we met zoveel mogelijk begrippen goochelen zodat niemand er nog een zak van snapt en een rammelend verhaal toch lijkt te kloppen"

Al bij al is het einde wel fijn, maar niet hoogstaand. Veel had ik er eigenlijk ook niet van verwacht. En die kleine verwachting lostte hij wel in.

Brad Pitt was kennelijk ook maar 'in for the money'. Hij kwam ook vaak over van "wat doe ik hier in godsnaam?"

Niet veel van verwachten, dan komt het wel goed...

2,5*

Ik vond het verhaal van te voren al interessant, al vreesde ik een teleurstelling. Het werd alles behalve een teleurstelling.

De film speelt zich af in de harde arbeidersomgeving uit de jaren 50. Wellicht sprak (en spreekt) vooral dit aspect de mensen aan in de film.
Je kon in die tijd wel een fan zijn van oa Hitchcock; De meeste films uit die tijd spelen zich af bij de sociale elite. Geen mooie kleding, deftige manieren, mooi huis, mooi gezien. Neen, de ruwe havenarbeiders en hun leven (en dood). En dat maakt deze film direct een stuk veelzeggender. De kijker kan zich er meer in meeleven en ze herkennen zich in de personages. (vroeger wellicht nog meer dan nu!).


De film zelf is behoorlijk sfeervol. Ik moest eigenlijk aan dezelfde sfeer denken als bij Rocky (1976). Zoals ik al zei ademt dit gewoon het Amerika uit dat voor de meeste mensen het echte Amerika is.

Het verhaal zelf lijkt voorspelbaar, maar een heel aantal keren moest je tot de conclusie komen dat je het gewoon mis had. Ik had me het einde bijvoorbeeld heel anders voorgesteld. Een ander pluspunt is dat het liefdesverhaal nooit echt op de voorgrond komt. In principe kan ze zelf terug naar het klooster, want ze ging blijven tot er duidelijkheid was, zei ze. En over een eventuele 'toekomst' lost de film ook niet. Je ziet de arbeiders namelijk gewoon naar binnen gaan


Ik zou zelf durven zeggen dat de film me een aantal keren aangegrepen heeft. Bepaalde scénes die toch wel hun emotionele lading konden voort brengen op mij.
Dat is natuurlijk een stuk de verdienste van de charismatische personages in de film, en de steengoede acteurs in de film. Enkel Eva Maria Saint kon met niet echt overtuigen, maar ze irriteerde niet en had eigenlijk niet zo'n grote rol van betekenis, dus keek ik haar al snel naar de achtergrond.



4,0, (met kans op verhoging).

Het eerste uur is totaal oninteressant en volledig overbodig. Eigenlijk ben ik voor de eerste keer recht gaan zitten in m'n zetel op het moment dat Cliff Booth de Spaanse ranch binnen wandelt.
Daarna gaat het hele 'Ricky Dalton gaat acteren' gedeelte op de achtergrond en wordt de film echt spannend. Hoe gaan ze de dood van Sharon Tate in beeld brengen?
De ontknoping is typisch Tarantino. Maar ik moet toegeven dat het me weinig doet. Een vlammenwerper, serieus? Van mij mocht hij gerust de waarheid volgen, die is gewelddadig genoeg

Als geheel krijgt de film wel een voldoende. De sixtiessfeer en de spanning naar de ontknoping van de film toe doen me wel iets. Maar je moet toch toegeven dat er veel meer in deze film zat als het verhaal goed in mekaar zat?

Aardige film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt en van tijd tot tijd een glimlach op je gezicht kan toveren. En dat is nodig, want ik kan echt niet meer kijken op actiefilms die zichzelf veel te serieus nemen.

Leonard Di Caprio speelt een aan lager wal geraakte terrorist/vrijheidsstrijder die zichzelf door de film moet slepen en alles nogal moet ondergaan. Wie hem als held wil zien schitteren gaat best een andere film kijken.

De film komt nogal traag op gang. Het eerste half uur had men er misschien wat sneller mogen doorjassen zodat we sneller in het gelaten sfeertje van '16-jaar-later' komen. (Enig minpuntje bij die sprong in de tijd: De acteurs lijken geen dag ouder).

Leuke scènes zijn de inval in het latinohuis en de achtervolging op de woestijnweg. Om zeeziek van te worden.

Interessante film. Mocht ik filmmaker zijn, ik zou eengelijkaardige film maken over de expedities in Congo in 1892-1895 of aan hetOostfront in 1942-1944. Het conflict in Indonesië is totaal onbekend inVlaanderen. Ik ben er zeker van dat haast niemand zal kunnen zeggen wie devroegere kolonisator van Indonesië was. Ik heb er wel al eens over gelezen,maar de details zijn me volstrekt onbekend.

De aanloop naar de eerste ontmoeting met Westerling wordt vaak omschreven als saai en langdradig. Ik vond echter de soldatenpraat best vermakelijk. Bovendien wordt je op die manier het best ondergedompeld in het Indonesië van die tijd. 

Het hele NSB-gebeuren is overbodig. Het voegt niets toe aan de film.Anderzijds is het wel leuk om te zien dat niet alle leden de NSB-families worden weggezet als 'slecht van inborst', maar als slachtoffers van hun tijd.

Ik heb er wel een hekel aan wanneer er een loopje genomen wordt met de werkelijk. Daarom eindigt de film wat mij betreft in mineur. Het laatste half uur had volledig anders gemogen. Men had meer de focus mogen leggen op het conflict, in plaats van op het hoofdpersonage.

Wat een slappe kost.

De makers hadden 3 doelen voor ogen: Een biopic over Oppenheimer, een drama over de ontwikkeling van de atoombom, en een rechtbankdrama (over de neergang van een Oppemheimer).

Omdat men deze 3 doelen evenveel wil belichten is de film onnodig lang en saai. Oninteressante en grijze personages komen en gaan, en op geeneen moment wordt er naar een hoogtepunt in de film gewerkt.

Vooral interessant als je Amerikaan bent én geïnteresseerd in de (politieke) geschiedenis van het land de voorbije 80 jaar.

Een Western met Clint die toch wel beter is dan Unforgiven. Het kan!

Waar die laatste het vooral van grauwheid en de koppen (Eastwood met Freeman) moet hebben is dit weer een pak avontuurlijker. Er wordt weer wat afgerent, gespuwd en geschoten. Onbegrijpelijk dat deze zo ondergewaardeerd en relatief onbekand is.

Hoewel dit een Amerikaanse Western, en geen spaghetti is, krijgen we toch wel een aantal meer typische spaghetti-elementen.
En nu bedoel ik niet alleen op gebied van verhaal, maar op gebied van de film te brengen. De manier waarop de landschappen en de gezichten geschoten zijn doen wel vaak aan Leone denken (Maar dat is absoluut geen minpunt). Daardoor ziet de film er 20 jaar jonger uit dan hij eigenlijk is.

Op gebied van verhaal verschilt het ook meer van de Amerikaanse Westerns die ik al zag. Waar die westerns zich vaak afspelen in 1 town, speelt deze film zich over een heel aantal staten af. Een ander belangrijk onderdeel is de personencultus rond Eastwood, wat ook hier weer de film ten goede komt.

Desalniettemin komen er wel wat cliché’s in voor die her en der wat storen. Het sterven van die jonge knaap is er 1 van. De jonge dame die verliefd werd op Josey is een 2de punt.

Daarnaast ‘stekt’ de film ook naar het Amerikaanse beleid in verband met de indianen. Niet dat de film een “Dances With Wolves” wil worden, maar het is een mooie meerwaarde voor de film. Amerika, het land der vrijheden? Mooi niet …


Clint doet het - zoals steeds - uitstekend, en ook de bijrollen doen het - op enkelingen na - goed tot zeer goed. De personages en de film komen zeer geloofwaardig over.
De dialogen zijn niet altijd van hetzelfde niveau. Waar deze soms zeer sterk zijn (meestal als het over de indianen gaat) kakken ze hier en daar soms wat in. Toch weet het eigenlijk in het totaal als sterk over te komen.


Een avontuurlijk en actievol verhaal, sterke dialogen en ditto acteerprestaties. Meer heeft men niet nodig om een sterke film te maken en een dikke 4,0* te krijgen. Meer van dat!