Opinions

Brave film die eigenlijk onderhouden - maar saai - blijft tot aan het einde.

De spanning tussen de 2 personages is enkel op het einde te voelen. De verliefdheid is bij Hae Sung overgeslagen in vriendschap. Hij beseft nu goed dat 12-jarige Koreaanse Na-Young dood is, en dat er enkel nog de Amerikaanse Nora overblijft. Nora beseft op haar beurt dat samen met Hae Sung ook haar laatste link met haar jeugd in de taxi stapt.

Braveheart part II?
Neen, eerder een prequel op Independence Day.

Want wat een Duitse regisseur bezielt om met zulke Amerikaanse testosteronfilms af te komen begrijp ik niet. ’t Moet toch zijn dat het goed betaalt, en dat er een markt voor is.

Wie gaat kijken is dus gewaarschuwd. De film is een doorsnee blockbuster, en wie daar een hekel aan heeft, moet deze film dan maar vermijden:
- Grotendeels voorspelbaar,
- De nodige karaktertjes: vechtende priester, brave zwarte, oorlogsmisdadiger als slechterik, de Deense doggen, klein blond dochtertje met blauwe oogjes, …
- Hier en daar zitten er wat rare sprongen en onwaarschijnlijkheden in de film die menig filmkijker niet zal gestoord hebben, maar die mij wel opvielen. Daarnaast zitten er hier en daar ook wel foutjes. Hoe weet Martin dat de Engelsen op dat moment uit zijn op z’n kinderen?

Dat sensatie belangrijker is dan de boodschap is duidelijk. De film is historisch niet verantwoord, want het hoofdpersonage bestond namelijk niet.
Maar de film kijkt natuurlijk goed weg. Er is actie en geweld genoeg, en af en toe worden we eens bestookt met een straffe uitspraak waar we spontaan onze vuist van in de lucht slaan. Dat gecombineerd met een mooie omgeving en sommige goede acteurs zorgt er voor dat de film niet onkijkbaar is.



Maar al bij al toch liever Independence day. Waarschijnlijk omdat die ook niet ‘waargebeurd’ is, en die waarheid dus ook niet opgeblazen kan worden. Bovendien zorgt Smith daar voor de komische en relativerende noot.

Historisch correct? Neen.
Vermakelijk? Ja.
Overgeromantiseerd? Zeer zeker. De Amerikaanse onafhankelijkheid is er niet gekomen door een opstoot van Amerikaans nationalisme, maar door een dispuut tussen Engeland en de kolonisten over belastingen. Zeg maar: Hutt River in het groot.

2,5*

Zeer aardige film.

De film toont in het eerste deel een aspect waar zelden films over gemaakt zijn; de oorlog in Afrika.

Alleen daarom al interessant! Bovendien zien we nog de onderlinge competitie tussen de Britse en de Amerikaanse generaals. Zulke prestatiedrang heeft er voor gezorgd dat alles net wat rapper ging, en dat men de manschappen meer ging motiveren.

Daarna zien we operatie Fortitude, waar ook zelden iets over gezegd wordt in films. En ook het Ardennenoffensief komt aan het bod.

Ik vind alles zeer mooi geïllustreerd zijn. Wie twijfelt aan de echtheid hier van, dit is een van de enige films die op een persoon gebaseerd zijn die geen negatieve kritieken kreeg van familieleden en mensen die hem kenden. Werkelijk alles dat aan bod komt is waarheidsgetrouw.

Een groot nadeel is dat de film eigenlijk te kort is. Men moest hier minstens een uur extra in gestoken hebben (Lawrence of Arabia is bijvoorbeeld ook 228min, en Das Boot 293min). De film vliegt eigenlijk te veel voorbij, en bepaalde zaken worden helemaal niet, of nauwelijks getoond. Zo mocht men voor de herverovering van Frankrijk wel wat meer tijd uittrekken, evenals voor het Ardennenoffensief.

Iets dat zelf helemaal niet getoond is, is dat Patton bijna in Tsjechië zat, en verder wou oprukken naar Rusland. Verder kwam in de film zijn afkeer voor de Russen maar zeer lichtjes aan het bod.

Hij is dan ook een van de weinige generaals die wel graten zag in het voorstel van Reichspräsident Donitz:

Dat plan hielt in dat men de nazi’s buiten spel zou zetten, en intussen de Wehrmacht en de SS zou hergroeperen. Vervolgens zou men met behulp van de geallieerden de Russen eerst verdrijven uit Duitsland, en dan hen helemaal Europa buiten schoppen.

Nuja, de Wehrmacht stelde over land niet veel meer voor, en de SS’ers die overbleven waren ook al zo goed als op het einde van hun krachten (de meeste van die overblijvers waren trouwens Vlamingen, Nederlanders en Fransen, die na een paar jaar ploeteren in de oostfrontmodder intussen ook wel oorlogsmoe waren)

Patton werd voor het provoceren van de Russen, en het prijzen van de vechtlust van de Duitsers en de nazi’s uit zijn ambt ontgeven. Hij moest terugkeren naar Amerika … maar kwam in verdachte omstandigheden om het leven. Er wordt vermoed dat hij uit de weg is geruimd door hogerop.

En het zijn net die dingen die ik te veel mis. Men wou een beetje te veel vanalles tonen, maar men toonde eigenlijk niets.

Helemaal niet.

Hoe snel de geallieerden naar Berijn reden maakte niets uit. De bolsjewieken zouden er toch eind april 45 geweest zijn, of de Amerikanen nu op 100 of 1000km van Berlijn waren verwijderd.

De tactiek die Patton gebruikte om snel terrein te maken in Frankrijk was trouwens niet origineel.: Rommel had de tactiek (“Blitzkrieg”) in 1940 al toegepast bij de invasie van Frankrijk. De Britten die gingen komen helpen mochten direct terug op hun boten stappen waarmee ze net aan wal waren gekomen.

Als Hitler toen niet de dwaze beslissing genomen zou hebben om de Britten te laten ontsnapen (als gunst, om goed te staan bij het Britse volk, en zo te kunnen praten over bondgenootschap of vrede)had Rommel eind Mei 1940 honderdduizenden Britten, Fransen, Belgen en Nederlanders tot krijgsgevangen kunnen maken.

Bon, tot zover mijn bespreking over de inhoud en het thema van de film

In het begin heb je nogal de indruk dat de film propagandistisch is. Uitspraken als “alle real Americans love to fight” en vooral “That’s why Americans have never lost and will never lose a war.” moesten duidelijk de vechtlust bij de kijkers aanwakkeren. Bij het maken van de film zat Amerika in Vietnam verwikkeld in een gevecht dat ze wel aan het verliezen waren!

Maar later in de film ebt dit Amerikaans-patriotische gevoel weg. Ook omdat de hoofdpersoon het aan de stok krijgt met de Amerikaanse politieke machten.

Overigens is de film zeer mooi gefilmd en zijn de locaties zeer goed gekozen. Neem bijvoorbeeld dat gevecht tegen die tanks in Afrika. Beter dan dat kan je een oorlogstafereel toch niet verfilmen?

Mijn complimenten voor de keuze van de muziek. Het is in deze film niet zo’n belangrijk onderdeel, maar de momenten waar de muziek er wel in voor komt worden daardoor nog net ietsje meer in de kijker gezet.

Ik had het eigenlijk niet verwacht, maar er worden ‘vreemde talen’ in deze film gesproken. Aardig wat zinnen Duits, en ook een zinnetje Frans tussendoor. Bij ‘wereldfilms’ uit deze tijd toch niet echt evident.

En George C. Scott heeft die Oscar zeker verdiend. Een rol die hem op het lijf geschreven was. De anderen spelen ook uitmuntend. Alsof ze er allemaal bij waren. Om een of andere reden krijg ik bij dit soort grote films steeds het gevoel dat de omgevingen motiverend werken bij de cast.

Kortom; Zeer goed uitgewerkt, maar het verhaal kon veel beter gebracht worden. Wel bizar dat deze niet in de top250 staat.

4,0*

Bwa, tienerdrama’tje.

Had er eigenlijk weinig zin in, en het eerste half uur stijgt eigenlijk helemaal niet boven het gemiddelde uit. Het zit vol met de gebruikelijke cliché’s die je wel kan verwachten in dit soort luchtige films. (Oa het hele eerstjaars-gedoe.).
En hoewel de verhaaltjes ook vrij standaard zijn (eerst liefje, eerste keer seks, blauwtje lopen, …), wordt de toon wel net iets serieuzer, en begin je je als kijker ook af te vragen wat dat is met die tante van hem. De film wordt hoe langer, hoe meer beklijvender.
Het was misschien ook de bedoeling om het te doen overglijden van een 13-in-een-dozijn tienerfilmpje naar een doodserieus drama? Men is er alleszins in geslaagd.

Achteraf gezien is het personage van Charlie veel zwaarder dan je op voorhand kan vermoeden. En ik had het misbruik van z’n tante echt niet zien aankomen. Bovendien wacht men echt tot op het laatste om z’n psychische problemen (die te verklaren zijn aan het misbruik) op de voorgrond te laten treden. Daarom heb je de hele film het gevoel dat er ‘iets’ is dat sluimert onder het gelukkig ogend personage van Charlie. Slechts zelden wordt er eens een hint gegeven van wat er scheelt, waardoor je nog curieuzer wordt naar de uitkomst.
Achteraf blijkt dat z’n aanvankelijke bewondering voor z’n tante voort komt uit z’n schuldgevoel (“I Killed Her”). Hij had namelijk gehoopt dat er iets ergs zou gebeuren met haar.


We krijgen evenwel geen diepgang in alle personages. Ik had liever nog wat meer achtergrondinformatie gekregen over de relatie tussen Patrick en z’n stiefzus. Je wordt niet zomaar iemands stiefbroer, en ik vermoed dat er ook binnen die familie wel wat te vertellen valt.

Ezra Miller’s personage (Patrick) krijgt wel voldoende diepgang, en fungeert in deze film een beetje als de excuus-homo, die in films als deze gewoon verplichte kost zijn. (Hoewel ze niets aan het verhaal bijdragen). Dit subplotje bulkte een beetje van de voorspelbaarheid en de cliché’s, maar ach, het was best geinig en ging niet prompt in beeld komen. Storend was het dus niet.


Opvallend dat er jonge acteurs worden gebruikt. Geen 30igers die men met wat make-up terug 18 doet lijken. En dat ze het goed en geloofwaardig doen is wel duidelijk.

Ik hoop dat het voor hen een doorbraak is (en voor Emma Watson: ik hoop dat dit bij draagt om haar Harry-Potter imago af te werpen). Ik zie dat zowel Watson als Lerman in Noah (2014) gaan meespelen. Ik had die film al aangeduid, maar wist er eigenlijk niets van. Bij deze hebben we dan weer 2 redenen om er naar uit te kijken.


Het is niet enkel de combinatie verhaal + acteurs die voor het vuurwerk zorgt. De film is prima in beeld gebracht (Met de meesterlijke tunnel-scène, waar binnen een paar jaar nog over spreekt). De muziek maakt het hele plaatje compleet.

BTW; kinderen die serieus in muziek geïnteresseerd zijn en “Heroes” niet kennen?
Edit: ik zie dat dat hier in dit topic al voorbij kwam..

Klein minpuntje: De film leek hier en daar nogal ‘goedkoop’. Bij de scéne in de sneeuw is het zelfs duidelijk dat kunstsneeuw zelfs te duur was, en men dus aangewezen was op het gebruik van een soort poeder. Het lijkt echt nergens op. (Wat brandblussers leeggespoten?)

Een sterk, maar ondergewaardeerd filmpje. Raar dat ik hier niets over vernomen had tot iemand gisteren zei: “deze moet je zien”.
3,5* (Maar ik neig naar hoger)

Ik heb het niet echt voor zulke spacy films. Ik was dan ook blij dat het spacy gedoe na circa 5 minuten al gedaan was. Een ander voordeel is dat de film begint met de dood van de dame. Dat bespaard ons een heleboel gedoe. En wat ik niet had durven hopen is dat ook de andere personages, die toch hoofdpersonages schenen te zijn, ook snel het loodje zouden leggen. Dan zijn we daar toch vanaf.

Een negatieve zaak is dat die dame dan direct vervangen wordt door een stomme variant, die meegesleurd wordt tot het einde van de film, zodat het dan toch een happy Hollywood-ending kan worden. Dat zorgt er toch voor dat er wat sleur zit in de film.

Het laatste vond ik maar zever. Ik was eigenlijk al van in het midden van de film bewust dat het zich op aarde af speelde. Het is raar dat Vrijheidsbeeld wel overleefde, maar er voor de rest niets meer te vinden is van bebouwing.
It just makes no sense.

De film speelt natuurlijk in op de actualiteit, en is daarom eigenlijk gedoemd om te dateren. En dat is hij, 40 jaar na datum, ook. Er wordt een sneer uit gehaald naar religie. In de jaren 60 begon het jonge volk zich te verzetten tegen de kleinburgerlijke bekrompenheid en religie. Deze film illustreert een mooi staaltje godsdienstwaanzin. Te vergelijken met de kerk die jarenlang ontkende dat de wereld rond was.
Een 2de iets waar de film naar uit haalt is naar de koude oorlog. Het hoofdpersonage dat het constant heeft over zijn ‘vlucht’ van de Aarde, omdat de mensen steeds onaardig zijn. Ook ‘de knop’ en ‘de bom’ komen een aantal keer voorbij.

Een pluspunt is dat de film me minder irriteerde dan ik had verwacht. De apen zijn namelijk niet constant irritant. Ze blinken eigenlijk ook niet uit.
Ik blijf het eigenlijk spijtig vinden dat we na een half uurtje te maken krijgen met de apen. Het deel van de film tot dan toe was echt beangstigd; De sfeer was echt dodelijk!. Daarnaast zijn de dialogen in het begin ook veel hoogstaander dan daarna. Men moest de film gewoon een andere verloop toekennen, want er zat meer in.


2,5* En dat is al veel meer dan wat ik er van verwacht had.

Ik blijf na afloop toch wel wat op mijn honger zitten door het einde dat geen einde is. Stiekem had ik gehoopt op beelden uit de andere dimensie, waar de dochter toch een behoorlijke tijd heeft verbleven. We krijgen als kijker echter niet te zien hoe deze dimensie er uit ziet.
Er lijkt ook lange tijd niet veel dreiging uit te gaan van deze geesten. De grote 'doodskop' die verschijnt na het bevrijden van de dochter komt ook niet terug, noch wordt er verklaard wie deze persoon was. Een soort oppergeest? Ik zat bij het einde van de film te wachten op een confrontatie met deze eindbaas.

Het theoretische verschil tussen een 'Poltergeist' en een behekst huis lijkt ook niet te kloppen. In de film legt men uit dat een beheksing te maken heeft met een plaats, en dat een Poltergeist een soort van reiziger is die voor bepaalde termijn ergens neerstrijkt. Waarom noemt de film dan Poltergeist terwijl de beheksing in deze film te maken heeft met de plaats waar het huis staat, namelijk op een oud kerkhof?

Met een beter (lees: spectaculairder) einde had de film er gestaan als een huis. Nu valt het helaas als een kaartenhuisje ineen.

Doet in het begin een beetje denken aan een veredelde soap. Want dat is het eigenlijk ook.
Vooral het eerste verhaal (met de hond, en het verhuizen) is maar niets, en je vraagt je af of dat de hele film zo gaat zijn.
Het is eigenlijk verschrikkelijk voorspelbaar (de dood van de opa, dat de vader ging sterven, dat ze ontmaagd ging worden en direct verlaten ging worden … was altijd al een half uur op voorhand zichtbaar), en zelf de kleine momentjes zitten tjokvol clichés. Bovendien heeft deze film op gebied van dialogen of beelden niets speciaal te bieden.

Een sterk verhaal moet je hier niet verwachten. En dat wordt naarmate de film vordert niet beter.

Wat wel betert is dat je toch gaat meeleven met de personages. Het is vooral de vader die intrigerend is, terwijl de dochter me eigenlijk gestolen kon worden. (Overigens: in 1988 lijkt ze 8 jaar, en 5 jaar later is ze 16). Tegen het einde van de film lijken de meeste personages echt familie van je te zijn.

Een ander groot pluspunt is de gebruikte muziek. Er worden verschillende genre’s gebruikt, en de gebruikte muziek weet steeds een emotioneel hoogtepunt uit te vergroten.
Het hoogste van de hoogtepunten is natuurlijk ‘Perfect Day’. Van mijn part mocht de film daar dan ook stoppen, terwijl wat jeugdherinneringen door het beeld flashen.


PS: lol @ de gedubte versie van ‘The Magnificent Seven’ die even voorbij komt

3,0*. (Dat terwijl ik in de helft van de film nog naar 2 neigde)

Op de valreep dan toch nog een goede film uit dit jaar (2013) gezien. Want echt veel soeps was het dit jaar toch niet.

Maar dit is een dramafilm zoals dat hoort te zijn, en waar weinig op aan te merken is. De negatieve puntjes die er al zijn, zijn er die onlosmakelijk verbonden zijn met ‘de dramafilm’.

De film heeft namelijk de neiging om ‘er net iets over te gaan’. Ik geloof namelijk best dat een vader van een ontvoerd kind waanzinnig wordt. En ik geloof ook best dat hij een vermeende dader wel iets wil aan doen. Maar ik heb wel moeite om te geloven dat hij die jongen ook effectief ontvoerd en gedurende lange tijd gevangen houdt. Of meer nog: dat hij effectief de ontvoerder van z’n dochter weet te vinden. Ook het dwaalspoor - met die copycat - vond ik achteraf gezien niet echt geloofwaardig.

Sommige personages vertonen wel ‘typische’ trekjes voor dit soort film. Niet alleen de vader die het initiatief neemt, maar ook de moeder die ten onder gaat van verdriet, …de zoon die de sterkhouder wordt.
Nog een voorbeeld: Het lijkt soms ook wel zo dat inspecteur Loki de enige flik is die z’n middelbare school heeft afgemaakt. De rest van het korps zijn allemaal een bende donutetende nietsnutters.


Maar als je daar allemaal overheen stapt zie je een hoop pluspunten.
Het eerste wat op valt - bij het openingsshot - is dat de film mooi in beeld gebracht is.
Geen mooie beelden zonder een mooie setting. En die is heel Novemberish (met andere woorden: heel grijs en somber), en dat past goed bij het verhaal. Op een fleurige lentedag zou het verhaal zonder twijfel minder intensief geweest zijn.

Het verhaal is sterk genoeg om gedurende de hele film boeiend te blijven. Geeneen moment in de film waar de aandacht even verslapt, of waar het even saaier wordt dan de moment er voor.
Aan het verhaal zelf is weinig voorspelbaars aan, en de film vervalt ook niet in clichés.

Zoals ik daarnet al zei zijn aan de personages wel - in kleine mate - enkele clichés verbonden. Maar dat wordt bijna tenietgedaan door de sterke acteerprestaties.
Hugh Jackman is een bom. Eerder dit jaar liet hij in Les Misérables (2012) al zien dat hij meer kan dan wat superhero te spelen in X-men. Maar hier laat hij zien dat hij ook in een emotioneel beladen film kan spelen.
Kan iemand hem een smak geld geven om te stoppen met Wolferine? Ik wil meer films als deze zien met deze man.
Ook de andere acteurs doen het hier voortreffelijk, en niemand haalt het niveau echt onderuit. Ik onthoud vooral ook Paul Dano, die Alex speelde.


Een film die de boeken in gaat als een van de betere uit 2013. En dat vooral door de steengoede acteerprestaties van de acteurs, en de grijze sfeer. Ideaal filmpje dus om te zien op een stormige herfstdag.
4,0*

Ik heb geen probleem met oude films. Maar deze vond ik echt gedateerd. Totaal niet spannend en intressant. Een hele moeite om dat uit te kijken.

Een belangrijke opmerking:
Die mevrouw rijdt een hele nacht en dag en stopt dan aan een hotel. Maar blijkt dat ze maar op een half uurtje van huis is

Een 3,0 voor de sterke dialogen, het acteerwerk en het verhaal. Dat laatste had wel intressant kunnen zijn, maar ik had er meer van verwacht.

Gisterenavond laat deze nog even meegepikt in de kinepolis in Gent. Als er 15 man in die zaal zat was het al veel.

Eerste ergernis, en ik zie net dat er hier al commotie rond was. De beeldkwaliteit vond ik met momenten zeer flauw. Ik kan niet goed uitleggen wat ik er zo flauw aan vond, maar ik vond het nogal home-camera achtig.

En nog iets waar ik me enorm aan geërgerd heb is dat sommige opnames precies zeer onstabiel zijn. Zie maar eens op 00:05; struikeld daar iemand tegen de camera aan ofzo?

En dat zie je spijtiggenoeg vaak terugkomen in de film, en dan vooral net op de momenten waar een actiescene begint.



Ik ging eigenlijk kijken met een wrang gevoel. Ik heb Johhny Depp eigenlijk nooit gemogen, en de Pirates-serie vond ik ook maar een gemiddelde zaterdagavondpulpfilm om thuis te zien in de zetel, onder de voorwaarde dat je niets beters te doen hebt.
Daarnaast was ik wel curieus, want ik heb het nogal op de retro-sfeer uit de jaren 20 en 30. King Kong bijvoorbeeld; die vond ik voor die reden al prachtig.

En dat lukt eigenlijk maar matig, vooral doordat er niet veel beelden en scene's zijn die de sfeer van welleer moeten weergeven. Enkel op het einde met dat bioscoopbezoek krijg je echt het gevoel dat je je in de jaren 30 bevind. Vooral in het begin bij de bevrijding van zijn vrienden uit de gevangenis was het - indien ik niet was ingelicht over de tijdsgeest van de film - bijna onmogelijk te weten dat het zich 70 jaar geleden afspeelde.
Ook doorheen de film heen wordt dit niet echt benadrukt. Enkele extra sfeerscenes zouden dat al totaal kunnen veranderen.

Johhny Depp vond ik niet tegenvallen, evenals de handlangers, die allemaal een zeer overtuigende rol neer zetten.
Enkel de vrouw was de enige die niet echt in het oog sprong kwa acteerprestraties.

De verhaallijn lijkt met op enkele details na te kloppen. Wat ik dan ook weer een pluspunt vind, vooral omdat de film nog genoeg actie en spanning weet te bevatten, wat niet evident is voor films die de verhaallijn trachten te volgen.

Ander pluspunt is het waarheidsgetrouw einde waar de held (of crimineel) om het leven komt met een kogel door het hoofd wanneer hij de bioscoop uit kwam. Ik vroeg me in het begin van de film al af of ze dat effectief gingen verfilmen, of dat ze de hoofdpersoon een happy end met zijn vrouwtje op Cuba zouden geven.

Iets anders waar ik even spreekwoordelijk op het puntje van mijn stoel ging voor zitten en begon te nagelbijten was toen John Dillinger de dame ontmoette. Zou de film verneukt worden door een titanic-verhaal? Neen dus. Geen overbodig saaie en neppe liefdescenes en quote's. Overal blijft dezelfde vaart in het verhaal.



Toch heb ik me fantastisch goed vermaakt, al heeft dat wellicht met het gezelschap te maken.

3,5*