Opinions

En kijk, zo lang heeft het zelfs niet geduurd.

Geen idee wat me een aantal jaar geleden bezielde, maar deze film stond al enkele maanden hoog op het lijstje ‘herzien’. De film spookte al geruime tijd door mijn kop: Het figuur Barry Lyndon, de omgeving, de muziek, de tijdsgeest, …

En ja, dat zijn de sterkste punten van de film. Je wordt 3 uur lang meegenomen in een trip langs verschillende Europese hoven in de 18de eeuw, dat vergezeld door passende muziek uit dezelfde tijd en de schitterende decors.

De film is dus mooi gemaakt. Niet alleen de decors, maar ook de mensen (kustuums en make-up) zijn fantastisch. Alles is tot in het detail uitgewerkt.

Hierdoor zien sommige figuren er angstaanwekkend over the top uit, in een periode waar dat eigenlijk volkomen normaal was

Barry Lyndon is een ijskoude son of a bitch, en hoe meer je hem gaat minachten voor zijn houding, hoe meer je gaat hopen dat hij toch de bovenhand haalt. In het begin is het een schelm die geen grenzen kent, en achteraf is het gewoon een zielige, oude man. Steeds boos op de rest van de wereld.

De minpunten zijn er nog steeds:

- Het foutje waar men het over ‘Kingdom of Belgium’ heeft in 1772 zit me nog steeds dwars (Dat land werd spijtiggenoeg pas in 1830 gevormd). Het doet me de indruk wekken dat niet alles goed voorbereid was.

- En ik erger mij ook nog steeds aan het feit dat de film zich grotendeels in Duitstalig gebieden af speelt zonder dat er meer dan 3 zinnen Duits achter mekaar gesproken worden.

Maar al bij al een heel fijne film om te zien

4,0*

Oh neen.

De Nolanreeks kennende had ik had me wel aan een heel andere film verwacht, maar dat hoefde niet direct slecht te zijn. Het draaide echter wel zo uit.

Van zowel The Joker als van Batman gaat er niet veel dreiging uit. The Joker ziet er behoorlijk zwak en onintelligent uit, en Batman is maar een mietje. Daarnaast hebben we nog de dame die er uit ziet als een standaard dom blondje. Had haar toch gewoon weggelaten!
Gelukkig was Jack Nicholson er af en toe met een komische noot. Op die manier moest ik me niet constant ergeren aan het gebrek aan een verhaal dat ergens op slaat, en aan het verschrikkelijke theatrale acteerprestaties van alle acteurs!
Kortom, niet echt mijn film.

Ohja, Batman dood geen mensen! Op een gegeven moment zien we hem een gebouw met handlangers van de Joker opblazen.

1,5

Wow, dit had ik niet verwacht.

Het hoofdpersonage van de film lijkt Juda Ben-Hur te zijn. Dat blijft ook zo tot het laatste half uur, want dan krijgen we het - voor velen overbodige - gedeelte met Jezus Christus. Daar wordt echter al snel duidelijk dat niet Juda Ben-Hur het hoofdpersonage is, maar wel Christus zelf.

Juda Ben-Hur is de hele film op zoek naar verlossing voor het onrecht dat hem aangedaan is. “Revenge and hatred keeps me alive”. Wraak nemen op z’n vijand zal het slechte gevoel bij hem weg nemen.

Maar dan blijkt dat het slechte gevoel geen gevolg is van het onrecht dat hem aangedaan is, maar een gevolg is van de haat en wraak die hij koestert. Haat en wraak leiden niet tot verlossing, enkel het pad van Christus doet dat. Het pad van vergeving en liefde.

Op een gegeven moment krijgt hij z’n kans op wraak. Hij daagt z’n vijand uit, en die komt daarbij om het leven. Verlossing zou je denken? Hij blijft echter een verbitterd en wraaklustig man, en dat straalt af op z’n omgeving.
In eerste instantie wil Juda ook niet weten van verlossing, maar wanneer hij later in Christus de man herkent die hem jaren tevoren van uitdroging behoedde is hij toch nieuwsgierig.
Wanneer hij Christus op het kruis ziet sterven beseft hij dat het ook anders kan. Jezus stierf voor onze zonden. Geloven in z’n bloed dat voor ons werd vergoten - duidelijk zichtbaar op het einde van de film - is het pad naar de verlossing.

Juda gaf dat op het einde ook te kennen: “And I felt His voice take the sword out of my hands”

In de scenes met Christus is Zijn gelaat niet te zien. Een uitstekende keuze, want dat zet die scenes net enorm veel kracht bij. De beste scene van de film is diegene waar Christus Juda te drinken geeft.
Ik snap nu ook waarom moslims het gelaat van hun Profeet niet afgebeeld willen zien.

Ondanks de zware lading toch geen volle score. Het genezen van de melaatsen had voor mij niet gehoeven. Dat sluit het verhaal een beetje in mineur af. Ook het hele liefdesverhaaltje was niet echt nodig, maar het stoorde ook niet echt. (En geloof mij, ik stoor mij snel aan zulks )
Maar dat weegt natuurlijk allemaal niet op tegenover de 220 minuten klasse.

Want de film is ook goed aangekleed. Sommige massascenes zijn echt indrukwekkend. Je moet echt eens goed letten op de details.
De soundtrack is ook prachtig. “Parade of the Charioteers” mag zich gerust meten met de beste stukjes filmmuziek ooit gemaakt.
Alles bijeen een zeer sterke film.



Een bijzonder spirituele ervaring.
4,5

The Wolf of Wall Street, maar dan minder over the top.

Het werkt wel. De humor is niet overheersend, maar wel nadrukkelijk aanwezig. Ik vind dit dan ook meer een komedie dan een drama!

Soms wordt het gegoochel met economische vaktermen me net iets te veel. Gelukkig wordt de vierde wand enkele malen doorbroken om de kijker wat kennis mee te geven.

Klein nadeel is het haast apocalyptische beeld dat opgehangen wordt. We leven allemaal nog, en de economische crisis van 2008-2009 was nu ook niet van die aard dat hij allesvernietigend was.

4,0*

Ik moet wel toegeven dat dit niet de beste Hitchcock is.

Er zat echt wel wat in; maar de uitwerking is ronduit slecht.

Het verhaal rammelt zo bijvoorbeeld langs alle kanten. Vogels vallen niet zomaar mensen aan. Er wordt in de film geen enkele reden gegeven waarom die beestjes plotseling bloeddorstig geworden zijn en mensen gaan doden. En waarom doen ze dit enkel op bepaalde momenten, en zijn het voor de rest van de tijd tamme beestjes.

En aan het einde van de film blijf je ook op je honger zitten.

Al ga ik niet ontkennen dat het laatste half uur verschrikkelijk spannend is.

Ik had niet alleen een beter einde gewenst, ook meer dieptegang in de personages zou welkom zijn. Van de man weten we enkel dat hij een advocaat is die moordenaars verdedigt. Het karakter van die man krijgen we nooit te zien.

Zelfde bij de vrouw. We krijgen te horen dat ze nogal zonderlinge dingen uitsteekt (fontein in Rome), maar daar wordt niet meer op terug gekeerd.

De moeder wordt eerst als een serpent omschreven, maar is achteraf gezien zo mak als een lammetje.

Niet alleen de personages zijn slecht, ook de acteurs zijn ook bedroevend. Waar Hitchcocks andere films het grotendeels hebben van hun dialogen en schitterende acteerprestaties lijken die dialogen hier te zijn opgesteld door zijn kleinkinderen, en de acteurs uit het toneelgezelschap te komen van het dorp waar de film is gefilmd. Slecht en ongeloofwaardig.

Ongeloofwaardigheid is ook de term die bepaalde plotwendingen definieert. Zo heb je de hoofdrolspeelster die de deur niet meer open krijgt omdat vogels haar aanvallen?

Of meeuwen die zo door glas vliegen, en een telefooncel met 1 dame in kapotslaan, maar een restaurant 5 meter verder vol met mensen met rust laten.

En dan hebben we nog het bloed dat meer lijkt op Heinz tomatenketchup. Dat moest toen toch ook al beter kunnen?

En zo zijn er nog kleine foutjes: De dame vaart met een boot, terwijl er achter de boot geen 'spoor' te zien is. Een stilliggend boot waarop geluiden van een motorboot zijn gezet Dat zijn toch fouten die niet in films van nota bene Hitchcock zouden mogen voorkomen!

Daarnaast is het met momenten zeer spannend en komen er toch wel niet Hitchcock-achtige elementen in voor. (Het relatief hoge dodental bijvoorbeeld)

En ik vraag me af hoe ze de vogels er toe kunnen krijgen dat ze allemaal op 1 plaats gaan gaan zitten (vb: op dat huis). Of hoe kunnen ze er voor zorgen dat meeuwen gewoon rond de voeten van de hoofdpersonages wandelen zonder dat die beesten wegvliegen?

En de aanvallende beesten zelf vond ik eigenlijk niet zo slecht uit zien. Ik had het eigenlijk veel erger verwacht. (Heb in het verleden al vaker horrorprentjes uit die tijd gezien).

2,0*

Een oorlogsfilm die meer actie bevat dan Rambo2? Het bestaat!

Ik was eigenlijk op mijn goede voor dit soort Amerikaanse oorlogsfilms. 2 weken zag ik nog Saving Private Ryan, en die ging hopeloos ten onder aan de te Amerikaanse tint die er aan gegeven werd.

Deze film is ook wel oer-Amerikaans, maar de actiescènes zijn zeker niet even Hollywoodiaans en onwaarschijnlijk als in SPR.

De film haalt ook een deel van zijn kracht uit de bruutheid. Ongetwijfeld is een oorlog in een Afrikaans Ghetto in het echt ook zo bruut, toch zijn er weinig films die zulke Afrikaanse slag zo duidelijk in beeld hebben gebracht. (En er zijn de laatste jaren fameus wat films gemaakt die zich in Afrika afspelen).

Deze film is bruter dan andere oorlogsfilms, en toch niet minder onrealistisch.

Het eerste half uur van de film zorgt er ook voor dat we de soldaten als jongens gaan aanzien, en niet als kanonnenvoer of willekeurige figuranten wiens dood geen drama is. Wellicht is de film daardoor zo realistisch. Het is alsof je zelf door de straten van Mogadishu loopt met een bende vrienden van je.

Een nadeel van het beschrijven van alle soldaten is dat men bepaalde verhalen bruut stop zet, of niet verder uit werkt.

Een voorbeeld is de piste rond ‘Durant’. We zien hem gevangen genomen worden, en even later wakker worden in gevangenschap. Ik verwachte een ingewikkelde operatie om die man te bevrijden, of onderhandelingen over zijn gevangenschap. Maar neen, we krijgen op het einde enkel een zinnetje tekst dat ons verteld dat de man vrijgelaten werd.

Overigens zien we bij die prachtige dialoog tussen de rebellenleider en Durnant ook dat de film even de denkpiste van het Amerikaans-democratische ideaal verlaat, en de kijker met het idee “Moeten we andermans oorlog uitvechten?” achterlaat.

In de beschrijving hierboven staat 18 dode soldaten. Dat klopt niet echt: Op het einde van de film is sprake van 19 dode Amerikanen, en wikipedia rekent er nog eens 4 VN’ers bij. Ik vraag me af of men echt iedere soldaat terug naar huis mee kreeg? Heeft men bijvoorbeeld heft lijk van die 2 mannen die Durant poogden te redden ooit teruggevonden? (Die die door de meute beroofd werden)

Een ander nadeel is dat de Somaliërs dan weer wel als kanonnenvoer worden voorgesteld. Men kon een parallelle verhaallijn trekken en de opleiding en de motivatie van Somalische jongeren die in het rebellenleger gaan even voorstellen. Het is nog steeds wachten op een film die het aan durft om in het hoofd van de ‘vijand’ te kruipen. Vooral als die vijand een moslimextremist is, is het not-done.

Door de sterke cast mogen we ook zeker zijn van sterk acteerwerk. Niemand valt echt door de mand, en dat is wellicht ook te wijten door de overvloedige actie. Veel moet er niet geacteerd worden, en de veel moeilijke scène’s zitten er dus ook niet in.

Maar al bij al is dit duidelijk een van de betere oorlogsfilms van de laatste jaren.

Dikke 4,0*

Gisteren de film gezien in een vreemde bioscoop, aangezien ze hem in mijn gewoonlijke bioscoop niet draaiden.

Ik ging hem eigenlijk gewoon kijken voor de reputatie; Toekomstige top250iger en oscarwinnaar. De film zei me eigenlijk niet veel, en de verwachtingen waren niet al te hoog. Die verwachtingen waren zeker ingelost, maar daar bleef het wel bij.

Het is zeker wel een film die je bij de keel grijpt. De waanbeelden van de hoofdpersoon zijn bijzonder meeslepend. Maar het probleem is dat je op het einde van de film nog steeds af vraagt wat je hebt gezien. Het is allemaal nogal een beetje te vaag om het daarbij te laten, met als gevolg dat je op het einde van de film niet weet wat te denken.

Daar waar Requiem for a dream bijzonder gefilmd was (ik vond er niets aan, maar das een kwestie van smaak), is het hier nogal standaard. Niets springt echt uit het oog.

Dialogen zijn ook niet bijster. En acteerprestaties variëren sterk van persoon tot persoon. Zowat elke bijrol uit de film verbleekt bij het niveau van de hoofdrolspelers, die terecht bekroond zijn.

3,0*

Ik kan wel begrijpen waarom de film zo hoog aangeschreven wordt. Maar voor mij deed ie het net niet. Je moet gewoon veel te lang op je honger blijven zitten, en vooral/enkel het laatste half uur is echt van topniveau. De prangende vraag: waarom kon de film niet van het begin af aan van hetzelfde niveau zijn?
Ik weet niet of men bewust gekozen heeft voor een simpel verhaal, om op die manier de sfeer er beter te laten uitkomen? Ik vind het alleszins niet volledig geslaagd. Men had in het eerste deel best een spannend en complex verhaal mogen opbouwen, om daarna te vervallen in een melancholische mengelmoes. Kwestie dat je dan toch het eerste deel van de film kan overbruggen. Moest je het eerste uur van de film liggen slapen hebben, dan heb je eigenlijk niets gemist.

Want de film begint namelijk als een doorsnee SF-film. Het enige waar je misschien voor wakker wil blijven is de omgeving, die overigens wel zeer keurig gemaakt is en zich zelf kan meten met de hedendaagse SF-film. (Die Coca-Cola-reclame: is dat een knipoog of is dat gewoon een schoolvoorbeeld van Product Placement?).

Goed, de film wordt een pak interessanter nadat reeds een groot deel van de vijanden al uit de weg zijn geruimd. (Gaat lekker snel). En wie dan ook gaat hopen op een plotse ommezwaai in het verhaal, is er aan voor de moeite.
De vaart gaat er uit, en al snel krijgen de personages een defaitistische ingesteldheid. Die sfeer slaat ook compleet over op de film.

Langzaam maar zeker krijgen we een beeld van wat de personage bezig houdt. Zo leren we dat de replicants enkel voor een volkomen menselijke eis , een langer leven, naar de Aarde zijn gekomen. Tevergeefs, zo blijkt. Bijgevolg ga je als kijker de replicants ook niet meer gaan zien als ‘de vijand’, die door ‘de held’ moeten afgeknald worden, en krijg je zelfs medelijden met hen.

Alles wordt afgewerkt met zeer keurige dialogen en een spacy soundtrack. Waardoor het geheel - vooral op het einde - wel ongeëvenaard is. (Of zijn er nog SF-films met zulke diepgang in de personages?)


3,5
Maar er had toch veel meer in gezeten. Ik kan het niet genoeg benadrukken.

Moderne film die een problematiek aan moet kaarten met een acteur als Di Caprio.

Het gedacht alleen doet me al huiveren. Di Caprio kende ik voornamelijk van *blijt blijt*-Titanic.
En ook dat moraalriddergedoe ligt me niet. Ik ben niet het type mens die geld gaat inzamelen voor Afrika ofzo. Al vind ik de koloniale tijd in Afrika wel interessante materie uit historisch oogpunt.

De acteerprestaties vond ik bij de uitstekend, bij de andere zeer zwak.
Di Caprio hoort in de eerste categorie; ik vond hem pakken overtuigender spelen dan in Titanic. Geen plastieke emoties en doorzienbare liefdeverklaringen. Ik vond zelf zijn huilbui overtuigend en levensecht.
Onze journaliste (Jennifer Connelly) vond ik een nogal een saai standaard-hollywood rolletje neerzetten. Hallo schat!!! We staan hier niet in Amerika op een podium, maar in een goddamned burgeroorlog in Afrika. Dan zit ik liever op een van de reportages van Annemie Struyf te zien.
Djimon Hounsou speelt naar mijn mening het beste. De emotie druipt van het scherm en het is alsof het echt zijn zoon is die in levensgevaar verkeerd. Geeneen van zijn domme stoten vond ik over-the-top, het voelt gewoon zoals een vader echt zou reageren moest zijn zoon kindsoldaat zijn.

Hoewel het semi-liefdesverhaal niet echt nodig was en niets toe droeg tot het geheel stoorde het ook totaal niet (wat wel zeldzaam is). Ook wellicht omdat het nooit echt vurige liefde werd tussen die 2.

Het geweld vond ik fantastisch. Hoewel ik dacht dat ze de vreselijkste taferelen niet zouden durven tonen slagen ze er aardig in mij met verstomming te slagen. In Afrika gebeuren er dingen die je normaal zelf niet ziet in actievolste hollywoodfilms.
Op bepaalde momenten leek ik naar een actiefilm van het kaliber Rambo te kijken. En op andere momenten had ik iets van: “waarom moest die nu weer neergeschoten worden?” (zoals bij die vent in die auto die gewoon vriendelijk wou onderhandelen)
En dat zonder echt te overdrijven, alles leek echt zeer realistisch.
Minpuntje is het vermoorden van die journalisten. Als journalisten in een oorlog worden vermoord is dat volgens mij eerder toevallig, en niet zo gericht “laten we even een bus met journalisten doorzeven”. (Tenzij het natuurlijk gebaseerd is op een waargebeurd verhaal)

Enkel het einde vond ik nogal overbodig. De film had mogen uitfaden nadat Di Caprio zat te sterven op die rots met het vliegtuig dat steeds verder vliegt over het Afrikaanse landschap. Dan nog een goed passende muziekje op de achtergrond, en enkele sfeerbeelden van hoe schoon afrika echt is en kan zijn. Dat zou het ideale einde zijn geweest.
Dat gedoe met ‘het happy end’ waarbij hij moet onderhandelen voor zijn familie en zijn diamant vind ik totaal overbodig. Dat hadden ze beter weg gelaten want het haalt de net gepasseerde climax neer.

Wil ik er toch nog bij vermelden dat het best speciaal was. Een grote film als deze die zich in Afrika af speelt. Never seen something like this before. Al bij al best geslaagd eigenlijk en toch wel de moeite om te zien als die op TV verschijnt.


Opmerkelijk: België wordt enkele keren vernoemd. Antwerpen als draaischijf van de wereldhandel in diamanten. En wat later ook "de Belgen waren de eerste de ledematen afhakten".
Het was algemeen geweten dat het Belgische leger niet zo vriendelijk was tijdens de plaatselijke bevolking.
Schattingen wijzen ook uit dat er tussen de 10 en 30 miljoen negertjes vermoord zijn door het Belgische leger tussen 1885 en 1960. Nog maar te zwijgen over diegene die de quota's niet haalden en die ontarmt werden. foto hier. Daardoor klimt de man die België groot maakte (Leopold II) aardig hoog in de lijst die aangevoerd wordt door figuren als Mao en Stalin.



4,0*

2de film van de week, en ook de 2de film die genoeg potentieel had om een topper te worden, maar waarbij enkele details roet in het eten gooien.

Bij deze film duurt het eigenlijk een tijdje voor de sfeer je te pakken krijgt. In het begin vind je de knul nogal een sul, en vraag je je af waarom hij in godsnaam zelf detective moet spelen? De film lijkt tot dan ook voorspelbaar.

Wanneer je inkijk krijgt op de benarde situatie van Dorothy begint de film pas echt. Seks, drugs en obsceniteit worden gretig uitgestrooid. Het is overigens onrustwekkend hoe goed de acteurs op gaan in hun rol.

Je zit dan ook gekluisterd aan het scherm; De situaties zijn wel grappig, maar ook reëel (ondanks dat sommige personages nogal irreëel zijn of doen).

Ik merk de muziek bij films zelden op, maar wanneer ik dat wel doe is dat veeleer in positieve zin.

Al bij al dus zeer geslaagd. Het clichéverhaaltje rond Sally mocht weg gelaten worden. Heb een hekel aan dat soort pubergedoe.

Op het laatste blijf je wat vaag zitten. Bepaalde delen van de film zijn niet echt duidelijk. (Wie vermoorde die 2 mannen in die flat, wat waren de exacte motieven?)

Ik moet de film nog eens zien, dat staat vast.

Pas mijn eerste film van deze regisseur, die ik wellicht nog wel enkele malen zal tegen komen in het verder exploreren van de top250.

4,0*

Ah nee.

Er zit wel wat potentieel in, maar de film is me net iets te hyperkinetisch. Vooral van zodra de film over de helft is kan je de hoofdpersonages niet meer weerstaan, waardoor je hoopt dat ze spoedig een pijnlijke dood sterven.

Voor mij blijft het grootste minpunt dat de film echt wel over-the-top is. De politie-achtervolging(en) zijn zelf tenenkrommend slecht.
En het verhaal met de moordlustige ex-vrouw sloeg ook al nergens op.

Ik kan me voorstellen dat liefhebbers van de muziek de film net iets hoger gaan waarderen, maar de blues die in de film voorbij komt kan me niet echt bekoren.

2,0*

Ik ben wellicht de enige die Bruno (0,5*) eerder zag dan deze film.

Ik hield mijn hart dan ook al vast toen deze mijn pad kruiste.

Maar waar Bruno faalde deed Borat het wel goed. Wonder boven wonder kon ik deze humor wel smaken (hoe flauw die soms ook was) en de momenten van plaatsvervangende schaamte waren talrijk aanwezig in de 80 minuten.

Desalniettemin soms té flauw voor wie het piskak-niveau ontgroeit is, maar dan blijft er nog een hele hoop antisemitische, homofobe en vrouwonvriendelijk bullshit over die ook aan toont hoe achterlijk Amerika soms wel is. In dat opzicht is dit ook een mooi docu.

Verder niet veel hoogstaands.

2,0*

Net niet.

Een film die het moet hebben van de sterke dialogen en de 80's-sfeer. De film speelt zich bovendien in hetzelfde gebouw af. Wie geen fan is van dit soort 'toneelfilms' kijkt hem ook beter niet.
Het verhaal zelf is nogal zwak en de personages acteren niet allemaal even sterk. Het einde is gehuld in vriendschap, en zie je mijlenver op voorhand aankomen.
Hadden ze de personages iets sterker uitgewerkt (lees: minder clichés) en betere acteurs gezocht, dan had dit misschien een topper geweest.

3,0

Waarom heeft iedereen het hier over een fout?

Ik vind dat die man gelijk heeft! Na de oorlog zou de plaatselijke bevolking de brug nog kunnen gebruiken voor vredevolle doeleinden.
Hou ook nog eens rekening ermee dat hij op die manier een betere behandeling voor zijn mannen kon krijgen (minder afgebeuld en betere verzorging).
Als ze de brug niet hadden gebouwd had een andere generaal dat wel gedaan met andere krijgsgevangenen. En die had wellicht zo 'mals' niet geweest voor de krijgsgevangenen/slaven.

Iedereen werd er dus beter van.



Dat is toch wat ik opgemaakt heb uit de sterke dialogen. Want dat is toch een groot pluspunt aan deze film.
Daarnaast is het verhaal wel interessant. Een oorlogsverhaal met een absurt randje. En zoals dat hoort in dit soort films zijn het vooral de personages en hun principes die zo intrigerend zijn. Reken daar nog eens die dialogen bij, en je personages dwingen direct respect af bij de kijker.

Eenmaal dat ze dan aan het werk zijn draait de film geheel om en wordt de grootste vraag: Gaat de brug worden opgeblazen of niet? Met momenten bevat deze film meer suspense dan de gemiddelde Hitchcock.

Eigenlijk heb ik hier niet veel aan toe te voegen, omdat er eigenlijk nergens echt fouten of onduidelijkheden in de film zitten. De film heeft de verwachtingen eigenlijk meer dan ingelast, want dit was precies wat ik er van verwacht had. Een goede film om een goede filmavond te hebben, maar geen echte supertopper.

4,0*

Groots opgezette oorlogsfilm zoals men ze vandaag niet meer maakt:

Een sterrencast om ‘u’ tegen te zeggen (6 oscar winnaars!), een gigantisch budget voor die tijd, duizenden figuranten, … Kosten noch moeite werden gespaard om de kijker te overweldigen.

Het verhaal wordt zeer uitgebreid gebracht, en details worden niet geschuwd. Er wordt dan ook ruim de tijd voor genomen, en ondanks de lange speelduur mocht het voor mij zefs nog langer duren.

Bovendien worden we ook geïnformeerd over de oorlogsvoering. Bij elke nieuwe gebeurtenis weten we exact wat de bedoeling is van de strijdende partij. Vaak vraag je je bij oorlogsfilms af: “Waarom vallen ze nu aan, waarom die positie, … ?”. Alles wordt zeer nauwgezet uit de doeken gedaan, waardoor het overbodig wordt om ooit nog een documentaire te bekijken van deze slag. En dat zonder dat het allemaal te saai of te belerend wordt.

De actie is bovendien om van te smullen en scoort zelf beter dan hedendaagse films. Het ziet er niet stuntelig uit, en tr wordt ook niet gekeken op een explosie meer of minder.

Nog een pluspunt is dat iedereen z’n eigen taal spreekt. En dat is toch de minimumvereiste voor dit soort films. Een nazi moet gewoon Duits spreken. Ik krijg al koude rillingen als ik er aan denk. Ik had als Vlaming soms wel moeite om dat oude Nederlandse accent te verstaan zonder ondertitels.

Een nadeel waar ik wel moeite met had is de omgeving. Die ziet er te veel 1977 uit. Geasfalteerde wegen waren er amper in 1944. (Grotendeels beton en kasseien in die tijd), en de straatverlichting is al helemaal te futuristisch.

Een ander klein nadeel is dat de film naar het einde lijkt te versnellen, alsof het allemaal binnen de 180 moest blijven en er amper tijd was voor de evacuatie en de nabeschouwing.

Een dikke 4,0. Neigt zelfs naar meer.

Een veelwinnende film over een rouwend koppel, of meer bepaald: Een koppel dat niet in staat is te rouwen als een koppel. Of dat zou toch de bedoeling moeten geweest zijn. Het is een veel gehoord punt van kritiek dat de intro te lang duurt. En ja, ook ik stoor me er aan.
De intro in deze film is het stervende kind. Hoe dramatisch het ook is, het is slechts bijzaak. Kon men niet gewoon iemand een pasgeboren puppy laten doodslaan met een voorhamer? Minstens even krachtig als sentimentele intro, en bovendien zou dat niet zoveel tijd in beslag hoeven te nemen.

Want we hoeven alle poespas niet te zien. Al het geflirt, de vrijpartijen, het opvoeden van een kind, ... Compleet overbodig, en het maakt de film onnodig lang. Het is alsof er een vooropgestelde limiet van 2 uur was die gehaald moest worden, zelf al zou het betekenen dat een aanzienlijk deel van de film met crap gevuld is.

Wil ik nog even terugkomen op de seks die ik daarnet overbodig noemde: Het is naar mijn mening allemaal iets te expliciet. En begrijp me helemaal niet verkeerd: Ik ben helemaal niet preuts, en heb an sich ook niets tegen tepels, piemels en kutten op TV. … Zolang het maar aansluit bij de inhoud van de film, of het de totale sfeer naar een hoger niveau brengt. En da's in deze film helemaal niet het geval.
Meer nog: ik heb het gevoel dat het er ‘gewoon’ is ingestoken om de film iets explicieter en rauwer te maken. Met je cowgirlboots aan een man-met-baard neuken op de motorkap van z’n auto, het kan amper rauwer dan dat.

Het eerste deel is niet alleen een brij van overbodigheden, de sfeer is bovendien nog eens behoorlijk contradictorisch. Ik noemde al het de lijdensweg van het kind, en de vulgaire avon(t/d)uurtjes op het erf. Maar daarnaast plaats men dan klassieke, zeemzoete scènes van een opgroeiend kind dat kennis maakt met de wereld.(Oa: het dode vogeltje)
Het voelt allemaal een beetje vreemd aan. Alsof Van Groeningen zelf niet wist wat voor sfeer hij in z’n film wou, en er dan maar van alles in stak.


Maar goed. Op een gegeven moment is dat kind eindelijk dood, en kan de film beginnen.
Ja, het is met momenten aangrijpend, en hoe verder de film vordert, hoe dieper de personages in de shit komen te zitten: Didier verliest Elise, en Elise verliest ’het’. De exacte redenen zijn onduidelijk. Waarom pleegt Elise nu zelfmoord? Maar de hele sfeer in het 2de deel van de film is duidelijk: Als mijn hele leven plots zo duister was als dat deel van de film, dan kunnen ze me ook komen halen.
Gewoon zonder aanleiding. Alles is gewoon fucked.

De personages worden levensecht neergezet door de acteurs. Je kan natuurlijk wel zeggen dat een Vlaamse film snel dat thuisvoordeel heeft, … maar toch.
Het lijkt gewoon allemaal echt, en het gros van de situaties zijn herkenbaar. Niet dat ik ze ooit meemaakte, maar je leeft zo mee met de personages, dat je jezelf in hun plaats ziet.

Sommige scènes zijn helaas niet echt overtuigend. Dat heeft niets te maken met de acteurs, maar alweer met het script. Een goed voorbeeld is de speech in de theaterzaal. Ik geloof niet dat iemand - zelf al is hij zeer diep gezonken - in staat is zijn eigen professionele leven op deze manier compleet te vergooien. Dat haalt de sfeer er dan toch weer uit, en daardoor heb ik het gevoel dat het einde niet voor 100% is. Mogelijks kon het nog iets intenser.

En tot slot - Ik was het bijna vergeten - de muziek. Er lijkt wel een concensus over te bestaan. Want is er iemand die de muziek niet goed vond?
De muziek is gewoon goed, en de countryscene is een goede setting voor het verhaal. De soundtrack deed het bovendien razend goed in Vlaanderen (een kleine countryheropleving?)

Ik wil enkel de fall zien. Ellende van mensen is gewoon veel leuker om te zien.

Over de narratieve structuur gesproken: Vond de manier van vertellen in deze film nogal overbodig, en soms zelf verwarrend.
Terwijl ik de film nu overloop speelt het verhaal zich toch chronologisch af in m’n hoofd. Dus waarom moest men de film op die manier vertellen? Het voegt echt niets toe.



Conclusie:

Toch niet Vlaanderens beste, maar ik gun de film wel z’n succes. Als ik zo’n brok tekst heb neergeschreven lijkt een film altijd slechter dan hij eigenlijk is
3,0*

Het thema van de film doet met een beetje denken aan een afbeelding die me of een of andere reden altijd al is bij gebleven: http://www.ww2incolor.com/d/1394-4/young-german-soldier-teen.jpg . Een klein jochie dat op de schoolbanken hoort te zitten wordt verzorgd door een geallieerde verpleger. Voor hem is de oorlog goed afgelopen.


De eerste minuten krijg je een nogal horrorachtige indruk, maar van zodra de muziek stopt lost dat al helemaal op. De situatie: een grauw Duits plattelandsdorpje in het voorjaar van 1945.

Af en toe wordt de grauwheid afgewisseld met kinderlijke vrolijkheid. Tieners die spelen bij de brug, die naar school gaan, die zich amuseren, die een eerste liefje zoeken, … kortom: alles wat kinderen van die leeftijd doen en horen te doen.
Je kan bij het kijken de indruk krijgen dat de aanloop naar de eigenlijk actie nogal lang is. Te veel gepraat, weinig actie. Echter, op het einde van de film ben je haast vergeten dat je even op je honger hebt moeten wachten.

Eigenlijk kan je na het bekijken van de film wel hopen dat men meer tijd had gestoken in het maken van situatieschetsen. Je hebt op het einde het gevoel dat je de personages die je hebt zien schieten/geschoten worden niet goed genoeg kende, en je wel wat meer wou zien van het vrolijke Duitsland uit die tijd.

Het probleem is dat de verhouding met het actievolle gedeelte dan helemaal niet meer in balans zou zijn. Maar dat kon men oplossen door de actiescènes wat uitgebreider te maken, want ik vond het soms nogal snel gaan. Dan had de film ook langer geweest (+ half uur kennismaking + half uur actie = 162 minuten film) en had ie wellicht ook een diepere en epischere indruk nagelaten.

Een ander klein minpuntje is het nogal vroeg ‘uitvallen’ van die leerkracht. Ik had gedacht en gehoopt van die later in de film nogmaals te zien. Er hing rond die man een filosofische walm, die – in tegenstelling tot vele andere film – niet geforceerd over kwam. Ik had gehoopt dat die op het einde de conclusie nog net ietsje filosofische kon maken. Op het einde kon men er best nog een paar sterke tekstlijnen/dialogen bij gooien.

Goed, terug naar de verhaallijn;
Ik vind het nogal raar dat men een brug moet bewaken die geen enkel belang heeft en toch opgeblazen moet worden. Maar dat haal ik er wellicht nog wel uit na een extra kijkbeurt.
Wanneer die volwassen soldaten snel terugtrekken en de kinderen besluiten van hun plicht te vervullen, wordt het duidelijk waarom kinderen in een oorlog niet thuis horen. Ze kennen namelijk geen angst en nemen te veel risico’s. Dat laatste maakt hen gevaarlijk voor de vijand, maar ook voor zichzelf.

Bij de meeste films wordt de spanning er in gehouden door 1 bepaalde vraag. Hier circuleren ze allerlei vragen door je hoofd (“Wie redt het en wie niet?”, “Wordt de brug opgeblazen?”, “Kunnen ze zich weren tegen de Amerikanen?”, …). De film is dus verschrikkelijk spannend.
En je leeft volledig mee met de personages. Een paar keer krijg je zelf zin om achter zulk mitraillette te kruipen en de Amerikanen er van langs te geven. Een paar seconden later kom je tot de conclusie dat je eigenlijk voor de verkeerde personen aan het supporteren bent. Dan bedenk je je hoe een Duitser zich moet voelen als hij naar een meeslepende Amerikaanse oorlogsfilm kijkt.
Je concludeert ook dat onze haast aangeboren reflex van ‘De Duitsers waren slecht’ niet klopt. Het is een manier van hoe je er naar kijkt. Oorlog is in dat opzicht een beetje als een voetbalmatch. Als je geboren wordt in een familie die voor ploeg A supportert, dan zal je op latere leeftijd ploeg A altijd de betere vinden.



Kwa stijl is dit echt hetgeen ik verwacht van een (oorlogs)film. Alleen spijtig dat de regisseur niet voldoende budget had om de film echt heel groots te maken. Geld dat bij ‘The Longest Day’ wel beschikbaar was. Maar die film gaat dan weer niet over kinderlijke onschuld, en zal volgens mij zo sterk niet aan slaan bij mij (moet die nog zien).


magere 4,5*