Opinions

Ik kon er weinig mee.

Ik leefde niet mee met de personages en ik vond de vertrouwensrelatie tussen mens en alien ook niet geloofwaardig. Er was dan ook nog weinig spanning, want alles was redelijk voorspelbaar.

En ook de kinderachtige dialogen zijn soms irritant.

Het is in dit soort drama’s nooit echt vanzelfsprekend om ook meer te bieden dan een waterval aan luchtige emoties. Deze film heeft gelukkige wat meer te bieden dan dat, en onderscheid zich op vele vlakken van de doorsnee vijfTV-film

Eerst en vooral is de film in het zwart-wit. Dat lijkt op het eerste zicht misschien een bizarre keuze, (Die wat ruikt naar interessantdoenerij) maar het doet het in deze film verrassend goed. Je moet maar eens tijdens de film - op een willekeurig moment - de lakmoesproef doen: “hoe zou deze scéne er nu uit zien in kleur?”. Je komt al snel tot de conclusie dat de film er stukken beter uit ziet zonder kleur. Eerst en vooral zorgt het er voor dat bepaalde scènes er stukken beter gaan uit zien, dan wanneer ze in kleur zouden zijn. Het deed me op bepaalde momenten aan een Film Noir denken.
Een tweede pluspunt van de film in zwart-wit te doen, is dat het op de gemoedstoestand werkt. Het verhaal is nogal ‘duister’ (als in ‘bedroevend’). Je kan natuurlijk met kleuren werken, waardoor je het risico loopt dat alles net iets vrolijker gaat worden.

Je weet natuurlijk op voorhand dat deze film het doel heeft van je te ontroeren. En daar slaagt hij ook in, zonder al te veel opdringerig te worden en de emotie er te dik op te leggen. Je kan wel discussiëren over het gebruik van de muziek, maar ik ben van mening dat ‘Adagio for strings’ zeer goed gebruikt is in deze film. Je kan daar toch geen andere muziek bij gebruiken dan dat?

Anthony Hopkins is hier haast onherkenbaar, en speelt een rol waarmee ik hem zal blijven associëren. Hoewel alle aandacht in de film natuurlijk naar John Merrich gaat, vind ik Dr. Treves best een intrigerend personage. Op het einde van de film heb je nog steeds niet door of de hij Merrick hielp om carrière te maken, of omdat hij echt in zat met zijn lot. En hoe kijkt hij (- en niet alleen hij-) naar Merrick? Als een echte vriend, of als een patiënt? Stellen ze zijn aanwezigheid echt op prijs, of doen ze het gewoon uit vriendelijkheid (Omdat ze hem zo zielig vinden)?
Dat hij er zelf niet helemaal uit was (en dat dat zijn geweten knaagde) wordt ook duidelijk in de film.
En stiekem doet het ook je eigen geweten knagen: Iedereen kent wel zo van die mensen waar je soms noodgedwongen op bezoek moet gaan (om het nu eenmaal moet), maar waar je diep vanbinnen niet graag bent.


Zijn er dan minpuntjes in deze film?
Misschien kon men nog net ietsje intensiever gaan in het overbrengen van de emoties? Ik heb het gevoel dat men de grens (waarbij de emotie er te dik op ligt) nog iets verder kan aftasten. Maar desalniettemin is dit een echte tranentrekker.


4,5*

District 10, of toch Elysium?
Dat was eigenlijk de voornaamste vraag bij het binnentreden van de bioscoopzaal. En al snel werd duidelijk dat deze film meer is dan een herhalingsoefening.

Het is een uitstekende SCIFI-prent geworden die geen seconde verveeld. Bij de meeste films kijk je regelmatig op je horloge (“hoe lang nog?”), maar bij deze niet. Je wil geen seconde missen.

En ondanks z’n korte speelduur lijkt deze film lang genoeg. Op het gevoel lijkt hij even lang als een film van 120 of 150 minuten. Ik vraag me dan af welk gevoel ik zou hebben als deze film nog wat langer was. Nog ietsje epischer?


Op het eerste zicht lijkt de film op een standaard hollywoodfilmpje met de daarbij horende aaneenschakeling van voorspelbare elementen. Maar achteraf gezien is ook dat niet juist. Veel wendingen in de verhaallijn zie je niet van vooraf aankomen, en daarbij komt nog eens dat die wendingen je positief verrassen. Over het algemeen zit de verhaallijn goed ineen.

En zoals het hoort bij een goede Sci-Fi zit er een heerlijk potje brute actie in. Nergens is de actie overdreven of ongeloofwaardig, en da’s in deze tijden al een prestatie. Bij elk schot dat gelost wordt heb je de indruk dat je daar zelf ook zou kunnen staan.


Maar toch enkele minpuntjes:
- Jodie Foster vind ik eigenlijk geen goede rol spelen, en eerlijk gezegd: Ik ben blij dat ze snel ’t loodje legt.
’t Kan natuurlijk aan haar personage liggen. Vond haar nogal het clichérolletje vertolken. (“De bron van alle kwaad”)
- Het rijke lag er allemaal net ietsje te dik op. Het is allemaal nogal overdreven decadent. Bovendien vind ik het bizar dat zulke ontwikkelde maatschappij op ethisch vlak amper voorruit gegaan is (en nog steeds de doodstraf kent).
- We zien ook een aantal leuke voertuigen passeren. Maar ik acht het weinig realistisch dat men binnen 150 jaar nog met steeds dezelfde voertuigen als vandaag rijdt.



Toch een van de betere SCI-FI’s.
Een nipte 4,0*

Ps: Blomkamp moet wel gaan opletten bij z’n 3de film. Opnieuw een Sci-Fi met een sociaal tintje zou een beetje van ’t goede te veel zijn.

Niet geslaagd.
In het eerste half uur ben ik wel mee. Allemaal heel leuk gedaan, maar dit had niet langer dan 90 minuten mogen duren. Naarmate de film vordert en het verhaal geen kant meer uit gaat verliest het ook mijn interesse. De manier om de gebeurtenissen in beeld te brengen wordt dan ook steeds meer een ergernis.

Het laatste half uur is ook buitengewoon slecht, met het zorgvuldig in beeld gebrachte 'cumshot' als een ultiem dieptepunt. Totaal geen toegevoegde waarde.

Neen.

De film is simpel samen te vatten: Het hoofdpersonage ontketent een 'rampage' tegen de Russische maffia, en dit klaarblijkelijk zonder reden. Iemand die je een paar keer ontmoet hebt is in het ziekenhuis geslagen, en je vind het nodig om direct 5 mensen te doodden? Serieus, dan is er echt iets mis met je.
Reken daarbij nog eens dat de hoofdrolspeler met sprekend gemak meer mensen lijkt te doden dan Rambo. Dan weet je het wel: de film heeft absoluut geen geloofwaardigheid. Dit is gewoon goedkope actie op een zwak verhaaltje.
Een aantal doorsnee kartonnen personages (het hoertje, de dikke Mexicaanse vriend, gestoorde Russische huurmoordenaar, ...). Meer is er niet nodig om een film als deze tot een succes te maken.

Om de boel te redden: Een groot deel van de dialogen zijn wel leuk, en in het begin geloof ik er wel in. Had de actie iets subtieler geweest, had de eindscène half zo lang geduurt, en had het hoofdpersonage geloofwaardiger over gekomen, dan had dit best een goede actiefilm kunnen zijn.

2,0*

Tjah, wat moet je hier nu mee?

Het wordt eigenlijk snel duidelijk dat het een vage film wordt. Daar heb ik absoluut geen problemen mee. Ik vind de opzet van de film ook goed, maar hier en daar is de uitwerking toch niet echt perfect.

Een eerste opmerking is dat bepaalde scène’s zelf niet echt veel betrekking hebben met Henry zelf (om een voorbeeld te geven: Die scène met dat hoofd). Het zou beter zijn geweest moest dat op een of andere manier verband houden en het wat meer samenhangend was.

Een 2de opmerking heb ik bij de soundtrack. Vaak komt die de sfeer ten goede, andere keren vind ik het niet passend, en had men de film best geluidsloos gelaten, of enkel de acties van de personen mogen laten horen.

Dat de film op alle andere vlakken gebukt gaat onder enorm talent valt niet te ontkennen. De beelden zijn gedurende de hele film werkelijk prachtig geschoten en de sfeer is vaak verschrikkelijk beangstigend.

Dat de acteerprestaties nogal theatraal zijn stoort me totaal niet. Past bij de setting, het zwart-wit en de globale sfeer.

Al bij al toch wel het kijken waard. Meer van dat.

4,0*

Ik zei het al bij Dirty Harry. Dit zijn het soort films dat bij mij altijd wel in de smaak kan vallen. Een hoop stoere jongens en een paar slechteriken. Dat in een ietwat duister Amerikaans sfeertje. Heerlijk om zo je avond met af te sluiten.

Hoogstaande cinema? Zeker niet.

Aan de relatief hoge score te zien had ik stiekem verwacht dat dit wat beter ging zijn dan het typische; hierboven beschreven Amerikaanse TV-product. Ik zie echter niet in welk opzicht deze film zich van zijn soortgenoten moet onderscheiden.

De film haalt dus gewoon zijn punten uit de degelijkheid. Een film die over de hele lengte spannend is en nergens verveeld, ook al weet je de uitkomst van de film al (die kerels zijn gewoon legende). In dit soort films heb je ook een sterke man nodig, en dat is hier natuurlijk Clint Eastwood. Ik moet wel toegeven dat ik hem veel minder stoer vind dan als Dirty Harry, Josey Wales of de man zonder naam. Hij springt er niet echt uit en doet ook geen stoere one-liners. Bij de andere films die ik opnoemde heb je wanneer je de film ziet een week lang de neiging om op elk moment Clint na te doen

Niet enkel Clint laat je onverschillend, ook de rest kan je eigenlijk of niets schelen.

Een andere opmerking is dat de gevangenen er nogal soft uit zien. In de gemiddelde middelbare BSO-school zitten meer figuren die er angstaanjagender uit zien dan het gros van de mietjes in deze film. Als je wat research doet zie je ook direct dat de echte ontsnapte gevangenen er een stuk ruiger uit zagen.

Ik zie wel wat elementen die ik ook terug vind in andere gevangenisklassiekers als ‘The Green Mile’ en ‘Shawshank Redemption’. Stephen King heeft wellicht ook goed naar deze film gekeken voor hij die boeken schreef (die later dus verfilmd werden).

Om toch maar af te sluiten met iets goed; het einde. Ik was eens curieus hoe ze dat gingen aanpakken. Ik ging er van uit dat men slechts 2 opties had: Men kon ze laten overleven of ze laten verdrinken (minder waarschijnlijk, dacht ik). Men heeft het goed opgelost, en het piekert toch even na, na de film. (Ook al is het waargebeurt)

Kleine 3,5*

Hier idem.

Het probleem met deze film is dat de muziek belangrijker geacht wordt dan het verhaal. De muziek zou het verhaal moeten ondersteunen, en dat gebeurt hier niet.

Bovendien is de muziek vaak ongepast. Sommige momenten vraag je je zelf af: "Dit is een parodie op het musicalgenre, toch?". Toppunt van dit alles is de stevige rockmuziek tijdens het bloedig neerslaan van een betoging door burgers tijdens de staatsgreep van 1943, met kinderachtige teksten en een vals zingende Banderas.

Dit alles zorgt er voor dat je moeilijk in het verhaal komt, dat bovendien niet echt diepgaand is uitgewerkt. De chemie tussen Eva en Juan zou bovendien van het scherm moeten springen, maar de 2 lijken naast mekaar te leven als broer en zus.

Alle liedjes met Antonio Banderas mag ik niet. Wat voor toegevoegde waarde heeft die man in deze film? Men had zijn personage beter weggelaten.

De andere personages zingen dan weer een pak beter. Madonna - ik hield van tevoren mijn hart vast - is zeker geen miscast.

Ik zie deze film vooral als een gemiste kans. Men had het iets ingetogener moeten aanpakken, en dan was het wellicht wel gelukt.

2,0*

Een gemiste kans.

Ik heb het niet voor Horrorfilms, maar een subtiele horrorklassieker wou ik wel eens proberen.

De film start nochtans zeer sterk. We zien een oude man (De toen slechts 44-jarige Max von Sydow!) archeologische opgravingen leiden in Irak. De Assyrische en Mesopotaamse cultuur ademen griezeligheid uit, en de hele dreigende sfeer die er in die Iraakse scenes geschept wordt is meesterlijk. Wat beloofde dat voor de rest van de film!

Maar helaas richt de film zich dan volledig op Washington. De opbouw naar het eigenlijke probleem (een bezeten meisje) duurt veel te lang en is veel te saai. Een aantal totaal overbodige figuren passeert de revue, en de film is al snel halverwege alvorens het duidelijk wordt dat Regan bezeten is. Dan volgt eerst nog een hele resem dokters en psychiaters, om uiteindelijk pas na lang gepalaver bij de kerk terecht te komen.
Het hek is tegen dan al volledig van de dam, en het bezeten meisje vind ik er ook niet meer realistisch uit zien. Overdaad schaadt.

Er worden ook nooit linken gelegd met Irak. Is Regan bezeten door de Mesopotaamse god van het kwaad? En hoe komt die in haar terecht? Bovendien, Wie bekladde het beeld in de kerk?En hoe werd Merrin gedood?
Allemaal vragen waar geen antwoord op kwam.

Het main theme mag dan wel een catchy deuntje zijn en perfect passen bij dit soort films, het komt te weinig uit de verf in deze film, en dat heeft te maken met het soort scenes waarin het gebruikt is. Zulke filmmuziek moet je gebruiken om de spannende scenes extra te onderstrepen, niet op een willekeurige, nietszeggende scene.

Ook de vele one-liners die andere leden hier in het rond gooien vond ik helemaal niet speciaal.


Voor de goede openingsscene en de met vlagen spannende scenes in de zee van saaiheid toch nog de helft.
2,5*

Ik keer terug met een dubbel gevoel.
Een gevoel van lichte teleurstelling (had er meer van verwacht) en een gevoel van 'ik heb me toch vermaakt'.


- De actiescène's zijn rommelig in beeld gebracht.
- Waarom loopt hij na het doodschieten van de generaal nog weg met da meisje? Hij ging ze toch dood maken had ie gezegd. Als hij haar toen had doodgeschoten moest hij haar niet meeslepen, en zat hij wellicht in de helicopter nog voor die vernield werd door de helden.
- Die 'Gunner' komt op het laatste gewoon weer binnenwandelen?

+ Een groot pluspunt in deze film vond ik die gepensioneerde expendable. Vooral dat verhaal over Bosnië is prachtig. Ook Stallone als verliefde puber vind ik geloofwaardig. [i](Je gaat me op deze site zelden de woorden 'Liefde' en 'wel geloofwaardig' zien gebruiken in combinatie met elkaar)[/i] Dat komt misschien ook omdat het einde me wel aan staat hier. (Geen 'kiss' of cliché-quote's)
+ De humor in deze film kan ik wel pruimen

3,0-3,5*
Uiteindelijk oordeel zal nog wal vallen.