Opinions

Raar dat deze kinderfilm in de top 250 staat, want dit is echt rotslecht.
En dat is best jammer. Niet alleen omdat het een verspilling van mijn tijd is, maar ook omdat ik van tevoren een film verwacht had die toch wel dik in orde was. (De regisseur zijn reputatie in acht genomen).

Waar begin ik?

- Elk personage is een karikatuur die verzuipt in de clichés die met zichzelf verbonden zijn.
Beste voorbeeld zijn de nazi’s in deze film: Die zijn zo dom dat je je nog gaat overvragen hoe het komt dat ze in 1940 de weg vonden naar het Westen.

- De actiescènes zijn lachwekkend slecht. Als je houdt van slapstick, is dit wellicht iets voor jou. Ik kan er helemaal op kijken.

- Over het verhaal valt eigenlijk niets te vertellen. Standaardverhaaltje dat onderling inwisselbaar is met andere films van deze soort. Als je 1 zulke film gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Op geeneen moment doet de film de moeite om uit te stijgen boven het moeras der cliché’s. Elke stap die de personages zetten zie je op het voorhand aankomen.

- Daarnaast rammelt de praktische uitvoering van het verhaal langs alle kanten. Werkelijk in elke scéne zit een nieuwe facepalm verborgen. Halverwege de film eens begonnen met enkele van deze zaken neer te schrijven:
* In een bepaalde scéne komt Indy in een kamer waar de ark zich bevind. Die kamer zou al meer dan 2000 jaar afgesloten zijn van de buitenwereld, en toch krioelt het er van de slangen.
Eerlijk gezegd zou ik eerder zo’n slang meegenomen hebben, dan de ark. Die beesten zouden me wel eens de sleutel naar het eeuwige leven kunnen zijn, aangezien een slang doorgaans niet ouder wordt van 25 jaar. (Als je ze nooit eten geeft worden ze zelf zo oud niet).
* Enkele van die slangen kunnen zelfs zweven. Ze kunnen uit een 2de, afgesloten, kamer in een gat op meters van de grond kruipen.
* Uiteindelijk kan Indy die kamer verlaten langs een soort van 2de ingang. Via een stenen poort komen ze vrij gemakkelijk op een boogscheut van het nazi-kamp uit.
Het krioelt er al wekenlang van de nazi’s, die intensief het hele gebied uitkammen op zoek naar een geheime tempel waar de ark zich bevind, en niemand die er op kwam om eens te kijken in dat stenen tempeltje op 50m van het kamp?
Zelfs mijn 3-jarige buurjongentje zou die ark vinden nog voor het vallen van de eerste avond.
* Wat later volgt een achtervolging. Eerst zien we de colonne door een dorpje rijden, en enkele seconden later zien we een Duitse soldaat van een voertuig geknikkerd worden. Het landschap er rond bestaat uit stenen en zand en lijkt kilometers van de bewoonde wereld te liggen… maar enkele seconden later zien we de auto’s in volle actie door een soort van jungle rijden.
Hadden die nazi’s een manier gevonden om hun auto’s naar een andere plaats met een ander klimaat te teleporten? Of is dit gewoon een extreme knulligheid?
* Indiana Jones weet van het smokkelschip te ontsnappen, en kan op een Duitse onderzeeër kruipen. De kapitein van die boot laat direct weten te zullen duiken. Toch zien we Indiana Jones in de volgende scéne in de Duitse haven zitten. Indiana Jones moet vast de longen van een Walvis hebben.
Aangezien Indiana Jones de duikboot ziet toekomen in de haven, moet het zijn dat ie op het laatste een voorsprong pakte op de duikboot, om eerst in de haven toe te komen. Een duikboot kan een snelheid tot 80 km/h halen, dus moest Indiana Jones een hogere snelheid ontwikkeld hebben als hij voor die boot wou aankomen. Waarom is de man niet gewoon professioneel zwemmer geworden? (Ter vergelijking: Michael Phelps haalt op de 100m een snelheid van 7,23 km/h!).
* Die geheime Duitse basis ligt op een Grieks eiland. Sinds wanneer is Griekenland een bondgenoot van Duitsland? Het landschap ziet er trouwens niet echt Grieks uit ...
* Op het laatste wordt elke Duitser vernietigd door vuur uit de Ark. Indiana Jones blijft gespaard omdat hij niet naar de Ark keek (Heeft hij op voorhand de instructies gelezen?). Het touwtje waarmee ze vastgebonden waren brandt wel door. Het touw heeft wel gekeken?
* Maar er zijn nog veel meer zulke flaters te vinden. Te veel om op te noemen…

- En dan is er nog de (historische) achtergrond.
* Het lijkt me weinig waarschijnlijk dat Egypte (Officieel een onafhankelijk land, officieus een Britse vazalstaat) een buitenlandse troepenmacht zou tolereren op haar grondgebied. Dit zou een flagrante schending zijn van de soevereiniteit van dit land. In deze film lijken toch enkele Duitse divisies zich in Egypte gevestigd te hebben.
Tuurlijk zijn Duitsers als toerist, of als archeoloog, welkom in dit land. Maar dan moeten ze zich houden aan de regels van dit land.
Zo zijn er sterke aanwijzingen dat de Duitsers - die officieel waarschijnlijk aan archeologie doen, en op die manier een toeristenvergunning verkregen hebben - die vrouw vast houden in hun kamp. Had Indiana Jones niet gewoon de Egyptische politie kunnen inlichten over deze onrustwekkende verdwijning?
* Nergens in de film komen de Egyptische autoriteiten voor. Alsof Egypte toen een anarchistisch land is waar de democratie nog moet uitgevonden worden. Als je ziet hoe de gemiddelde Egyptenaar afgeschilderd wordt, dan zie je duidelijk dat Aladin een geweldige inspiratie was voor de scriptwriters.


Die scriptwriters kijken waarschijnlijk nog vol nostalgie terug naar hun kindertijd. Toen ze in de zandbak om ’t er eerst op zoek moesten naar de schat, die ergens begraven lag.
Jammer genoeg is men in dit niveau blijven steken.

De overdreven knulligheid waarmee deze hele film gemaakt is doet me vragen stellen bij het professionalisme van de hele crew. Is er eigenlijk wel research gedaan voor men aan de film begon?


Een hoop anti-ideeën en cliché’s op een hoop gooien noem ik geen film maken. Zeker als die rammelt langs alle kanten en totaal ongeloofwaardig is.
Aangezien ik geen pluspunten zie kan ik haast niets anders dan dit een 0,5 geven.

Wauw! Wat een film! Dit had ik echt niet verwacht!
Ik had zelf niet gedacht dat deze zou kunnen tippen aan Shichinin no Samurai, maar toch is het met verve gelukt.

Al van de eerste minuten wordt duidelijk wat voor film dit wordt. Indrukwekkende scènes als in geen ander. En wie dan denkt; "het niveau daalt toch nog wel?". Mis! Het niveau blijft gedurende de hele film constant, wat toch al een behoorlijke verwezenlijking is.

Het eerste wat op valt is dat uit alles het maximum gehaald wordt. De kleurrijke (handgemaakte) stoffen, de prachtige omgeving, en natuurlijk de manier om dat alles te filmen. Er zijn te veel voorbeelden om op te noemen.

De vechtscènes zijn ook zeer goed gefilmd en zijn een streling voor het oog. In het midden van de film hebben we ook zo’n stille scene waar we gedurende enkele minuten enkel muziek horen, terwijl de gevechten volop bezig zijn.

Scherpe dialogen over trouw, respect en traditie. 5 minuten van deze film hebben meer inhoud dan vele andere films die het witte doek (ont)sieren.

Acteerprestaties zijn om van te smullen. De expressie, de emotie en het gevoel waarmee de acteurs hun rol spelen. Magnifiek!

Dat in combinatie met bovenstaande punten zorgde er voor dat ik een zeldzaam gevoel kreeg vanbinnen. Een soort orgasme in de hart-streek.

Verhaallijnen doen er in zulke films niet erg toe bij mij. Ik heb dan eigenlijk ook de hele film NIET bezig geweest met het verhaal, of hoe het zou gaan eindigen. Maar het einde dat er aan kwam was allesbehalve een hollywoodiaans. Hebzucht, ontrouw, verraad en jaloezie zal ons allen ten gronde richten! En dat is ook gebeurt met alle personages in de film


Waren alle films maar zo. Tot nu toe de ontdekking van het jaar 2011. Kans op top 10? … dat zal de toekomst uitwijzen.
Onbegrijpelijk dat dit ook niet in de top 250 staat.
Zeer dikke 4,5*.

Mijn 3de Kurosawa na het steengoede Shichinin no Samurai en het haast perfecte Ran.
Deze mag dan wel de mindere zijn van de twee andere, toch slaagt men er weer in een film af te leveren die menig regisseurs vanzelevens nooit kunnen maken.

Het blijft maar een subtopper omdat het – in tegenstelling tot zijn grotere broertjes – ambitie mist. Het is net allemaal ietsje kleiner (kleiner budget?) en minder episch. Minder acteurs, minder decors (Verlaten tempel, 10m² bos, en een binnenkoertje van een gebouw … en dat is het).

Wat hij dan weer wel gemeen heeft is dat hij het menselijk wezen voorop stelt. Ook hier wordt een instinctieve emotie van de mens benadrukt: egoïsme (mogelijks uit de drang om te overleven.)
In de film heeft men net oorlogen en plagen over zich gehad, en in zulke perioden komen er vaker zulke beestigheden voort. Men mag niet vergeten dat de film actueel was bij het moment van uitkomen: Japan was net zwaar getroffen door de tweede wereldoorlog.

Je kent het begin en het einde van het verhaal; het is enkel niet duidelijk welk pad gevolgd is om die twee te verbinden. Maar eigenlijk is dat allemaal maar bijzaak. Het moraal van het verhaal wordt maar goed duidelijk nadat die reiziger de baby besteelt, en men mekaars motieven voor de handelingen (het bestelen van de baby, het stelen van de dolk) naast mekaar legt.


Waar de film voor mij ook scoorde waren de dialogen. Deze waren over de hele film van een zeer hoog niveau, maar laat ik er toch 2 quote’s uit pikken:
- “Als je niet egoistisch bent, kan je niet overleven”: Pas als de mensen weer menselijk worden zal de oorlog en de miserie gedaan zijn. Daarnaast kan deze quote ook toegepast worden op ons maatschappelijk model. De kapitalistische samenleving is namelijk gebaseerd op egoïsme en het profijt dat men haalt uit andere mensen.
- “Een mensenleven is zo kwetsbaar als het ochtenddauw”. De laatste maanden ben ik eigenlijk ook tot die conclusie gekomen.

Zonder twijfels de sterkste filmquote’s in een hele tijd … en dan nog in één film.

Al bij al valt het praten nog mee. Er zitten verschillende stukken in waar minutenlang niets gezegd wordt.


De acteerprestaties zijn – hoe kan het anders - zeer theatraal. Pff, dat klinkt toch pejoratief? Ik heb er echter geeneen probleem mee. Het is dan ook niet de bedoeling van de film om een levensecht verhaal op te zetten, maar ons een aantal emoties te laten beleven. In dat opzicht is het overacten prachtig, want het snijdt als een mes van emotie door je.

Een ander pluspunt is de muziek. Net als het overacteren zet de muziek alles nog net ietsje meer in de verf. Het accentueert de gebeurtenissen.




U hoort het: niets dan pluspunten, maar desalniettemin net niet sterk genoeg.
4,0*

Heb ik deze draak eindeljk weer herbekeken.

Had deze film lang geleden gezien en ik vond er toen niets aan. In tegenstelling tot de meeste films die ik toen niets vond ben ik deze niet gaan waarderen.

Het eerste is het verhaal. Totaal niet boeiend en geheel oninteressant gebracht.

Daarboven is de moraal van het verhaal veel te stiefmoederlijk gebracht. "Blijf van den drugs, kijkertjes" was het enige wat er aan ontbrak. Andere films hebben dit al veel beter voor gedaan (Beste voorbeeld is 'Trainspotting')

Het hele verloop kwam me ook nogal ongeloofwaardig over en is het best te vergelijken met een aflevering van Thuis. Enkel de verhaallijn van wat uiteindelijk het sekssletje wordt is interessant.

De personages komen zelf nogal voor als wandelende cliché's. Beste voorbeelden zijn Arnold en Tyrone. Ook de moeder had ik bij momenten al eerder gezien.

De oscarnominatie van Burstyn is met momenten te begrijpen. Want hoe vervelend haar personage ook is, ze speelt het meestal zeer goed en met zeer veel overtuiging. Op andere momenten is te zien dat ze bij de opnames van bepaalde scène's een slechte dag had.

Dialogen kunnen in films een grote opsteker zijn voor mij. Maar naast de verhaallijn zijn de dialogen ook hier van het soap-niveau. Spijtig.

De "tic-tac" manier van filmen kan dan in het begin tof zijn. Na 15 minuten heb je het al gezien. Ook omdat ze dat ene beeld wel 100 keer opnieuw tonen.

Wanneer ze naarmate het einde vordert meer en meer chaotische beelden gebruiken wordt het al helemaal irritant.

De soundtrack is totaal ongepast en sfeerloos en lijkt op bepaalde momenten uit een nog te schrijven sequel van Alien te komen.

Ik wil wel nog kwijt dat de andere films van de regisseur me interessanter lijken kwa verhaal. Ik vermoed dat die meer op hun pootjes terecht komen met dezelfde sfeer, muziek en manier van filmen van deze film.

1,5*

Tevoor maak je je natuurlijk niet te veel illusies. Een onderhouden, maar luchtig SF-filmpje, met een sausje van een actiefilm. (Die 2 waren in die tijd haast onlosmakelijk verbonden.)
En men weet wel waarom: de combinatie doet het goed, en het is een film die heerlijk weg kijkt, en ook nooit echt gaat vervelen.

De schurken zijn vrij standaard, en er gaat misschien net iets te weinig dreiging van uit. Ze deden me nogal vaak denken aan het soort schurken dat je doorgaans tegen komt in afleveringen van Bassie en Adriaan.
En da’s eigenlijk een opmerking die geldt voor elke personage in deze film. Ze zien en gedragen zich allemaal als karikaturen. (Zowel de goede als de slechte personages).

Op het emotionele aspect schiet de film misschien net iets te kort. Nergens komt er echt diepgang in het personage, al probeert men natuurlijk wel door robocop een bezoekje te laten brengen aan z’n voormalige huis, of door er hier en daar verwijzingen naar z’n verleden in te verwerken. Dit haalt nergens echter de bovenhand, en dat is wel vrij jammer. Er zat gewoon meer in.

Ook een leuke sfeermaker zijn die commercials op TV, die vaak zeer uitdrukkelijk in beeld worden genomen. Verhoeven zal dit later nog eens gebruiken in Starhip Troopers.

De special effects (Vb: De robot die de gebouwen bewaakt) zien er soms behoorlijk knullig uit. Tal van andere films uit die tijd konden al beter doen dan dit.


3,0*

Jammer.

De film is eigenlijk totaal oninteressant. Een man die z'n zwangere vriendin ontvlucht en een ontrouwe echtgenoot die z'n vrouw stiekem bedriegt. Meer dan dit stelt het verhaal niet voor.
De personages en hun ongelukkige gebeurtenissen weten me totaal niet aan te grijpen, en als ik de hoge scores bekijk, dan lijkt het alsof het aan mij ligt. Ik denk dat iedereen dat gevoel wel kent: Je kijkt om je heen en iedereen lijkt mee te leven met iemand, terwijl je zelf geen greintje emotie kan opbrengen voor de situatie waar iemand in zit. Bij het zien van het hoofdpersonage denk ik constant: Onnozel wicht.

En dan wordt deze film natuurlijk een lange zit. Gelukkig speelt deze film zich af in de periode van politieke onrust in Mexico, en als liefhebber van de recente wereldgeschiedenis zorgt dat er voor dat ik regelmatig eens recht veer.
En je kan er niet om heen dat de film natuurlijk mooi gemaakt is. Ook daarvoor geef ik toch de nodige punten. Maar met een sterk verhaal en sterke dialogen had er natuurlijk veel meer in gezeten.


2,0*

Jezus, wat een film

Wie maakt nu zo iets? En wat erger is, wie zit nu op zoiets te wachten?

Het verhaal is gewoon zoooo ' '. Een prinses is haar leven met al het gedoe beu en loopt weg uit het paleis, en ontmoet een simpele jongen.

Ook het aspect van de film dat 'komedie' zou moeten betekenen was totaal niet grappig maar irritant en flauw.

Heb het uit gezien, met veel moeite en irritatie.

1,5*

Alweer een puike Hitchcock.

Een film die het vooral van het idee en van de sterke dialogen moet hebben. Vooral die dialogen zijn met vlagen briljant.

De acteurs valt ook weinig op op te merken, die spelen bijna allemaal hun rol perfect.

Ik heb gisteren al gezegd bij Vertigo dat hij echt een aangename stem heeft en zeer zacht en overtuigend overkomt. (Raar is dat ie in Rope er ouder uit ziet dan in Vertigo )

Ook John Dall (me tot heden onbekend) is verbluffend.

Enige minpuntje vind ik Farley Granger. Die vind ik enkel goed spelen vanaf het midden van de film; waar hij dus een half-dronken moet spelen.

De andere acteurs brachten eigenlijk niet veel bij aan het verhaal. Men kon ze eigenlijk gewoon achterwege laten en enkel de 3 hoofdpersonages behouden. Maar dat zou dan ook weer geen zicht zijn, niet? We zijn in ieder geval net na het midden van de film verlost van de nevenpersonages, en echt spijtig is dat niet. Al had ik wel verwacht dat de zaak opgehelderd ging worden wanneer iedereen nog aanwezig was.

Ik las ook dat het de bedoeling was dat Philip en Brandon homo zouden zijn in de film, maar er wordt alleszins niet uitdrukkelijk naar verwezen. De 2 personen op wie de film gebasseerd is waren alleszins homo.

Toeval wil dat zowel Dall als Granger (die dus die personages spelen) ook homo zijn En in eerste instantie wou men Cary Grant (biseksueel) nemen in plaats van James Stewart.

Een ander pluspunt is het vernieuwende idee om en hele film in 1 shot te filmen. Mede doordat de film in 1 kamer gefilmd is krijg je het idee dat je naar een toneelstuk zit te kijken.

Verder nog mijn complimenten naar het decor op de achtergrond en de manier waarop bepaalde handelingen of details benadrukt worden door met de camera er op te wijzen. Alsof de camera los van het verhaal gaat filmen. Vooral die scene waarbij Rupert bijschrijft hoe hij de perfecte moord zou gepleegd hebben geeft goed weer wat ik bedoel.

Alles bij elkaar een zeer aangename film.

4,0*

Sterke film, en toch wel de beste Vlaamse film tot nu toe.

De film laat enkele sterke staaltjes camerawerk zien. Zelden/nooit heb ik dit gezien in een Vlaamse film.

Een belangrijke zaak die direct op valt is de taal. Werkelijk magnifiek hoe iemand een film met middel van taal zo'n authentiek gevoel kan meegeven. (Geluk dat er ondertitels waren). Vlaamse schoonheid.

Verder bevat deze film nog een bont allegaartje van topacteurs van eigen bodem. Sommigen hebben er echt veel voor over gehad (Schoenaerts moest 27kg spieren bijkomen), en ze moesten het plaatselijk dialect leren. Ze doen dat ook allemaal zeer voortreffelijk

En dan hebben we nog dat komische duo van Waalse garagisten. Ze zijn hier meermaals afgekraakt als niet passend in de film ... ik vond ze eigenlijk zeker niet storend. Vond het zelf grappig om "een vuile Waal" constant "les salles flamands du Vlaams gezang" te horen zeggen.

Enige nadeel aan de film is dat men 2 films in 1 wou maken; Men heeft namelijk de misdaad-verhaallijn en de drama-verhaallijn. Als deze op het einde tezamen zouden komen was er geen probleem, maar er is gewoon geen connectie tussen de 2.

We zien overigens niet wat er gebeurt is in het verleden met de vader van Jacky, en met Bruno.

Jammer.

Er zat dus wellicht toch nog wel een tikkeltje meer in, als het verhaal beter uitgewerkt was. Maar puur kwalitatief zeker een sterke film.

4,0*

Een film die slaagt waar ‘Senna’ faalde. Die film had de intentie toegankelijk te zijn voor iedereen, maar faalde daarin, en werd niet meer dan een prent voor de fanboys.

Dan kan je u de vraag stellen: had men niet beter het leven van Senna verfilmd, dan er een documentaire over te maken?

Laten we duidelijk zijn; deze film is wel interessant voor de F1-leek, en is ook goed te volgen voor iemand die niet weet hoe de sport ineen zit.

Het grootste pluspunt in de film is dat er eigenlijk niet echt een hoofdpersonage is. Hunt’s kop staat wel op de affiche (Misschien is dat wel spijtig),* maar in de film zelf is het niet echt duidelijk wie er nu eigenlijk moet uitspringen. Het hoofdpersonage in deze film is geeneen van de 2 hoofdpersonages, maar wel de relatie tussen die 2 hoofdpersonages.

En da ’s volgens mij een hele verwezenlijking. Dat omdat het gros van de films die dit proberen te bereiken zouden falen in dit opzet. Er zal altijd wel 1 personage boven het andere uitkomen omdat de ene acteur beter speelt dan de andere, of omdat het ene personage een interessanter leven heeft dan het andere.

Hier is dit niet het geval. De acteurs zijn beiden van een gelijkaardig niveau, en ook de personages zijn aan mekaar gewaagd.

Op ’t eerste zicht zou je nochtans zeggen dat Hunt’s (privé)leven interessanter is, maar na verloop van tijd ga je ook Lauda waarderen (Het inkopen in een team, De crash, …). De regisseur laat de personages tegen mekaar opbieden, en daardoor worden ze steeds interessanter. Op die manier ga je als kijker elke 5 wisselen van favoriet, zodat je op het einde van de film niet eens kan zeggen ‘voor wie je nu eigenlijk was’. Ze zijn beiden gelijk op hun eigen manier.

Toch enkele minpuntjes:

- De keuze voor de muziek is soms ‘opvallend’ en ongepast. Bij sommige momenten gebruikt men vaak de verkeerde muziek, zodat een bepaalde gebeurtenis niet genoeg benadrukt wordt, of de sfeer van het moment enigszins ‘verpest’ wordt.

- Soms gaat het nogal rap. Men neemt al snel eens een sprong van enkele jaren/maanden, en dat wordt net niet hinderlijk.

- Ik stoorde me nogal aan de vrouwelijke actrices, die een net iets te typische rol wisten neer te poten. Ik ben er nog niet uit of dat aan het script ligt, of aan de actrices zelf.

Ik vreesde daar op voorhand ook voor. Ik associeer de man met de gruwelijk slechte Marvells.

Maar eenmaal de film begonnen was, werd het al snel duidelijk dat die vrees ongegrond was. Hemsworth doet het voortreffelijk, en moet toch eens gaan denken aan zijn toekomst. Wil hij ‘Thor’ blijven spelen? Dan zal hij ook moeten accepteren dat hij er tot in de eeuwigheid gelinkt zal worden aan die rol.

Kort samengevat: Een film die niet over F1 gaat (dat is slechts achtergrond), maar over de relatie tussen 2 rivalen, en daardoor interessant genoeg is voor de iedereen die geen kaas gegeten heeft van deze sport.

3,5*

*edit: Zie bericht van 'Metalfist' hieronder.