Opinions

Was erg benieuwt naar deze film aangezien ik hier en daar gelezen heb dat deze extreem geweldadig was en toen ik toevallig op de Kijkwijzer site kwam dat er zelfs een persbericht stond dat A-film kijkwijzer heeft aangeraden deze film een uitzonderlijke leeftijdskeuring van 18 jaar en ouder te geven. Daar ben ik dan toch best wel nieuwschierig naar geworden. Maar toen ik hem had gezien dacht ik toch wel zoiets van: Dat hadden ze dan toch ook bij de Saw delen kunnen zeggen want ik vond deze toch wel even ziek.

De film heb ik gisternacht gezien. Maar het was inderdaad wel een erg zieke en donkere film omgeven in een misselijkmakende rauwe sfeer. Die Vinnie Jones als die massamoordenaar had gewoon een zeer goede uitstraling voor. Daarnaast vond ik Cooper ook erg goed als groentje. De film bevat trouwens ook opvallend veel computeranimaties: bv van de metro die door de tunnels rijd. De moorden zijn ook erg ziek en smerig en ook heerlijk overdreven. Oa die met dat een man met die hamer op zijn achterhoofd word geramt en zijn oogballen eruit ploepen. En zijn vriendin er ook nog door uitglijd, Of die mensen met een haak achter hun achillispezen die aan het planfond van de metro hangen of die Jones die bij die vrouw in een keer die kop eraf slaat met zijn hamer.. De moorden en de bloederige dingen waren iig wel lekker over de top. Ook begint Midnight Meettrain zo dat je denkt dat het eerst gewoon een gewone psychothriller is dat eigenlijk ook wel net zo goed realiteit kan zijn. Maar je zal er wel anders tegen opkijken als je het einde ziet. Het begint dan wel zoals gezegt als een mogelijke realistische film (alhoewel sommige moorden er wel onrealistisch uitzagen) tot dat de metro in een een of andere grot terecht komt en dan worden er ook nog vleesetende monsters/mutanten uit de kast getrokken (die kwamen we wel misschien tegen in die nachtmerie van Leon maar het schijnt dan nog werkelijkheid te zijn ook. Ook komen we erachter dat die psycho eigenlijk eerst een gewone slager was en door die ene machinist door een magissche kracht ofzoiets tot een psycho is gemaakt. Dat merk je ook bij Leon dan. Nouja, meer ga ik niet verklappen. Maar inderdaad krijg je van het einde wel een rare nasmaak.

Maar voor de rest wel weer een heerlijke over de toppe/misselijke/bizare/schokkende film waar de Saw liefhebbers hun mosterd wel vandaan kunnen halen.

3,5*

Leuk, om weer eens zo´n oude misdaadkomedie te mogen zien... met de nog wat jongere De Niro.

Hij speelt hierin een roekeloze koppige smeris Jack Walsh die, omdat hij niet altijd wordt geliefd bij de normale autoriteiten en omdat hij door zijn voormalige corps is belazerd; privédetective te gaan worden. Hij krijgt van zijn opdrachtgever gelukkig nog genoeg klussen en is hij hiermee ook de gewone politie voor. Nu krijgt hij de opdracht om aan de andere kant van Amerika een zekere oplichter te arresteren, in ruil voor een mooie ton.

Deze oplichter/boekhouder is Joe The Duke Mardukas, die al met al een Robin Hood achtig figuur schijnt te zijn en nog best wel een pientere man is. Maar Jack denkt slechts aan zijn geld en hij zou en moet terug naar de overkant van de Staten. Al snel is het duidelijk dat Joe niet alleen interesse wekt bij Jack en van wie deze snuggere man het geld gestolen heeft. Van de zekere hoge maffiabaas Jimmy Serano; weer magistraal gespeeld door Dennis Farina. Ook een plaatselijke rivaal en de FBI zien een prijs op het hoofd van The Duke en een undercoverteam is al bezig om telefoontjes af te tappen.

En zo neemt Jack Joe mee op sleeptouw, en eigenlijk vrijwel altijd in de boeien. En dat niet zonder dat het afgaat met een hectische roadtrip dwars door Amerika, omdat Joe "niet van vliegen houdt". Een rechtstreekse weg is bijna niet mogelijk, omdat ze continu hun concurrenten moeten zien te ontlopen.

Dit levert een fijne feelgood roadmovie op, met genoeg actie en geinige dialogen. Robert De Niro is al goed, maar Charles Grodin steelt gewoonweg de show en is helemaal niet zo van de ruzie, daar waar de Niro bijna de hele film door wel loopt te foeteren of cynisch is. De twee uur gaan zo voorbij, tot het best wel hartverwarmende einde.

Puur jaren 80 vermaak; voor de verandering ook weer eens leuk.

4,5*

Ook met Midnight Special is het Jeff Nichols gelukt om een uitstekende film neer te zetten... En hier gaat hij nog even verder dan Mud en Take Shelter... Het enige wat jammer is is dat hij hiermee een beetje naar de Hollywood-kant neigt te gaan, waarbij de subtiliteit van de twee vorige films dreigt te ontbreken.

Maar wat het wel grotendeels goed maakt is het feit dat hij zijn manier van filmen, monteren en locaties verkiezen hier nog wel heeft gebruikt. En over te stappen naar Science Fiction naast zijn gewoonlijke rurale familiedrama's... Niet verkeerd... Sterker nog, het plot is doordachter dan je denkt. We volgen hier een vader en een vriend die op de vlucht is met zijn achtjarige zoontje Alton. De overheid beschouwd dit als ontvoering aangezien Alton niet meer bij zijn vader staat ingeschreven. Maar er is nog meer aan de hand... Alton beschikt over een buitengewone gave die zowel zijn voor als nadelen heeft... tot zelfs een wereldbedreiging aan toe. Met de hele Amerikaanse geheime dienst hijgend in hun nek trekken vader en zoon door Amerika, wat voor een bovennatuurlijke, spannende en opnieuw sfeervolle trip zorgt.

Ja, want qua sfeer zit deze film gewoon weer goed in elkaar... De vele mooie shots van het zuidelijke Amerika, de wegen, de dorpjes, waarbij je toch wel weer naar een ideale roadmovie zit te kijken. Hier en daar wat actiescene's, die meteorieten en magneetvelden die Alton creëert... met name die hele futuristische stad... Ja, Jeff Nichols zorgt ervoor dat er voor je ogen niks te kort komt.

Daarbij is de onderliggende boodschap ook erg sterk en herkenbaar: Alton moet eigenlijk een jongen voorstellen die leeft in een fantasiewereld, om de harde echte wereld te ontvluchten. Zijn intelligentie en helderziendheid zijn daarbij de ultieme voorbeelden.

En zo heeft Jeff Nichols hier weer een fantastisch werkje geleverd... Die dan wel misschien nog beter zou zijn als hij, zoals gezegd, zijn subtiliteit van Mud en Take Shelter bleef behouden. Maargoed... Er zijn dan weer zoveel andere elementen die ervoor zorgen dat je daar omheen kijkt.

4,5*

Ari Aster heeft meteen de smaak te pakken. Nog amper een jaar na Hereditary breidt hij zijn loopbaan uit met de zekere Midsommar. Deze doet er nog enkele schepjes bovenop.

Om te beginnen lijkt het er erg op dat Ari Aster niet bepaald een lachertje is; of... in de momenten dat hij zijn films heeft geregisseerd bijvoorbeeld in een diepe verdriet verkeerd; om wat het ook mag zijn. In Hereditary wist hij ook de kijker diep in zijn hart te raken, en bij Midsommar herhaald hij het nog een keer. Wat we ook begrijpen is dat Ari Aster wel echt iets heeft met rituelen, sektes en hekserij.

De film begint met een paar vreemde mailtjes die Dani naar haar zus stuurt. Dani staat bekend als een impulsief meisje, en dat is ook de reden waarom Christian met haar gebroken heeft; en zijn vrienden hem overhalen om afstand van haar te houden. Echter zorgt een traumatisch familiedrama ervoor dat Dani beter niet alleen gelaten kan worden. Het meisje is helemaal kapot en kan nu wel wat steun gebruiken. Een jaar na de gebeurtenissen wordt ze nog altijd achtervolgd door die verschrikkelijke nacht en ziet er brood in om, uit afleiding, bij haar studievrienden aan te sluiten voor een reis naar Zweden; georganiseerd door de mysterieuze Zweedse student Pelle. En dan niet zomaar een reis.

De personages zijn om te beginnen al erg goed en medelevend neergezet, met Dani als uitgangspunt. Het mooiste vind ik dat de persoonlijke kwesties ook op de achtergrond blijven spelen, maar dat het nu echt tijd is voor een buitensporige vakantie. Namelijk bij een hippiecommune in Halsingland (provincie bestaat echt). En vanaf het moment dat er een lange warme zomerse week op hen staat te wachten; gezien het 9 dagen niet donker zal gaan worden, de paddo's uit de bagage worden gevist, nieuwe vrienden maken onder andere toeristen en ze zich laten bewonderen door de haast wel sprookjesachtige sferen en de wel behoorlijk vriendelijke mensen; werkt de film als een slow burner toe naar de hel. De 147 minuten waren echt niet misplaatst.

De eerste dagen lijkt alles nog koek en ei te zijn. De ietwat vreemde rituelen en taferelen, dat er de hele dag door wel een paar muzikanten aanwezig zijn die de sfeer erin houden, het vele gehuppel en gedans... de zon en de sfeer die de vrolijkheid erin houdt. Maar dan keert het tij toch wel langzaam. Die zelfmoord van die rots is het startschot.

En ja, het mag misschien nog wel schaars zijn, maar de horrormomenten zijn toch echt wel gruwelijk. Al is het ook meer het psychologische gedeelte die met de rest genadeloos aan de haal gaat. De jongeren laten zich steeds meer manipuleren en beginnen al snel dingen in de smiezen te krijgen, wanneer de eerste genootschappen beginnen te verdwijnen. Die sektelid verkleed in Marks huid was een van de beginnende hoogtepunten.
Ook heb ik wel moeten lachen bij die scene waarbij Christian tegen die omgevallen boom aanpist; waar nou net het stoffelijke overschot van de familie's gestrooid ligt... En dan die reactie van die oude vent.

In de loop van de film zit je wel steeds met de vraag: Waar gaat dit heen? Alle wegen lijken in deze kwestie wel naar Rome (of in dit geval Halsingland) te leiden. Verdere indrukwekkende knooppunten zijn: die dans, waarbij Dani vervolgens als koningin wordt beschouwd, en die rituele seksscene... Ook die scene waarbij die groep vrouwen met Dani meehuilen is een totale vorm van waanzin!

En waar vele horrorfilms vaak al voorspelbaar worden, is Midsommar maar niet bij de kladden te grijpen en wordt je om de tien minuten verrast. Natuurlijk weet je wel dat alle buitenstaanders dood gaan... Maar de manier waarop... daar kom je pas op het laatste nippertje achter. De laatste shot met die grijnzende gehersenspoelde Dani als stempel, is een regelrechte blijver!

Ondanks alles aan Zweden refereert, maar het is toch wel altijd erg opmerkelijk dat Hongarije werd verkozen voor de opnamelocatie. Desalniettemin valt er evengoed over de locatie wel wat te zeggen; want je waant je soms bijna, met al die folklore-elementen, in de middeleeuwen. De snikhete broeierige sfeer die de nadruk legt, het natuurgebied... Ook de soundtrack was perfect. Soms zelfs een beetje Boards of Canada achtig.

Ja, Ari Aster mag van mij voort gaan zetten!

5,0*

Ik faal altijd, en voel me altijd klote, waarom lijk ik toch zo de enige te zijn en moet ik toezien hoe de mensen om me heen gelukkig zijn?

Dat is de vraag die dag en nacht door het hoofd van hotelcongierge Cesar rondspookt, een hele menselijke vraag welteverstaan. Alleen hoe Cesar ermee omgaat... Cesar word hierin erg overtreffend neergezet door Luis Tosar en naderhand begon ik gewoon te denken dat dit nog wel eens de Spaanse Patrick Bateman kon wezen. Alleen dan nog wel ietsje onderhuidser. Cesar lijd al jaren aan depressies en zijn obsessies om andere mensen zo veel mogelijk geestelijk pijn te doen, compenseert weer zijn sores. Hij deelt zijn duistere ideëen met zijn demente moeder, lekker makkelijk natuurlijk, want die geeft geen kick. In het hotel waar hij werkt lijkt het nog een nette man, die volgens zijn baas echter klunzig is, maar volgens de kamervrouw weer een oprecht persoon. Ondertussen word hij aan het lijntje gehouden door een rebels meisje die in het hotel logeert en lijkt hij wat dat betreft nog sub-assertief. Totdat er een nieuwe medewerkster komt werken: Clara, een vrouw die hem al erg veel pijn doet aan de ogen omdat ze steeds maar straalt en optimistisch is. Daar moet hij dus wat aan doen.

En zo begint het monsterlijke machtspelletje die Cesar met de nietsvermoedende Clara speelt, waarbij Cesar zo goed mogelijk zijn best doet om de zwakste punten van Clara te zoeken en die 's nachts tijdens haar slaap of afwezigheid uit te voeren, het begint bij Clara's vermeende angst tegen insecten, tot erger, veel erger. En voor Clara zelf is Cesar een doodgewone congierge. Ja, psychopaten hoeven niet alleen maar te hakken en zagen om iemand kapot te willen maken, dat bewijst maar weer eens met deze film. En mag ik zeggen dat het einde op een hele lelijke manier inslaat als een bom?

Na de vampier/zombies uit REC, weet Balaguero hier een ijzersterke psychologische martelaar neer te schetsen in deze uitstekende film. De subtiliteit is hierin ook heel goed weergeven en weet je ook steeds te verassen. Prima!

4,0*

Mijn eerste stem dit jaar!

Het is weer een aardige tijd geleden dat ik weer wat had gezien van Winterbottem en ook de dvd van A Mighty Heart lag al bijna 4,5 jaar in het stof en ging hem maar op de bonnefooi kijken, en daar heb ik geen spijt van.

Opmerkelijk is altijd nog Angelina Jolie, die ik nog altijd opmerkelijk vind aangezien ze nog vaak afwisseld van actieheldin naar serieuze rollen, die ze ook beide heel goed kan presteren zonder dat je hoeft te kiezen in wat voor films je haar nou het liefst wil zien. Ook hier zet ze weer keurig een rol neer van Marianne Pearl, de vrouw van journalist Danny Pearl (Danny Futterman kon ik echter nog niet) waarmee ze samen werkt voor de New York Times. Ze gaan naar Pakistan om achter de waarheid te komen van alle ellende na 9/11, en proberen hier nu vooral de relativeren en de dingen van beide kanten te bekijken aangezien de oorlog tegen het terrorisme bijna reddeloos lijkt. Maar aangezien de Paki's en ook de meeste islamitische groeperingen en Arabieërs de Amerikanen kunnen schieten, kan Marianne er wel op wachten dat dit nog wel eens gevolgen kan hebben.

En inderdaad: Danny wordt ontvoerd en vanaf dat moment raken we verwikkeld in een spelletje van wat echt of nep is, en word er meteen een klopjacht gehouden. Zo komen we steeds meer achter waarheden en ook vooral: misleidingen...

En ook hier maakte ik weer kennis met een echtbestaand persoon, waarvan ik me nog als kind vaag een onthoofding (althans, het voorafgaande) van een 26 jarig persoon kon herinneren op het journaal. Al haalde ik hier schijnbaar 2 dingen doormekaar want Danny Pearl was geen 26.

Voor de rest een erg krachtige biopic dat vakkundig wordt verteld op de typische draai van Winterbottem, met ook enkele indrukwekkende plaatjes van Karachi en Islamabad. Winterbottem heeft toch overduidelijk wel een voorliefde van die streken en locaties in Zuid-Azie.

4,0*

Ik heb deze film eens gezien toen ik een jaar of 12 was en toen heeft het al een behoorlijke indruk op me gelaten, alleen wist ik al die tijd maar de titel niet. Na er achtergekomen te zijn wel al steeds uitgesteld om de dvd op te speuren, maar laatst toch nog gevonden op de vlooienmarkt, ik kon hem uiteraard niet laten liggen.

10 jaar later weer gezien en het blijft gewoon een prachtige en vooral ontroerende film die je op alle vlakken weet te raken. De 2 acteurs die Kevin en Max speelde vond ik ook echt subliem. Max vond ik echt een stoere gozer, het is een jongen die het buitenbeentje is op school, doelwit van een groep gestoorde messentrekkende kutjochies en maar weinig doel voor ogen ziet, totdat hij kennis maakt met Kevin, een jongentje met een zeldzame ziekte die er daardoor voor zijn leeftijd erg jong uit ziet. Hij associeerd het dagelijkse leven als de verhalen van King Arthur en weet de moed en zijn intelligentie goed te gebruiken en Max hier en daar een beetje op te pakken, wat ook tot een hechte en hele buitengewone vriendschap lijd. Dit is echt een van de films waarbij het zo mooi en aangrijpend is neergezet, zeker als je ziet dat Max, door slechts een autistisch jongetje met een ziekte, weer een beetje opkrabbeld. Wat ook een hele sterke scene was was die hele situatie met zijn vader, het laatste persoon die Max wou wederzien. Verassend dat die werd neergezet door Meat Loaf.

Die scene waarbij Kevin uiteindelijk sterft aan zijn ziekte en Max er helemaal machteloos door is heeft me wel even doen huilen. Wat wel duidelijk word is dat Max een hele hoop heeft gehad aan Kevin.

Blijft gewoon een prachtige film die na 10 jaar je weer naar je strot grijpt. Acteerwerk is hierin gewoon zoals gezegt: behoorlijk goed, en ook Sharon Stone en de Opa en Oma van Max waren erg overtreffend. Gewoon een schitterende film voor jong en oud!

4,0*

De VPRO en de Bezige Bij moesten geboycot worden omdat ze Dyab Abou Jahjah een podium gaven, lidmaatschappen werden daarbij opgezegd... Boef moest geboycot worden omdat hij het woord kech gebruikte (ook al vind ik Boef ook een stumper eerste klas)... en dit jaar was er een hele gedoe rond Johan Derksen gaande... en welnu, ja hoor, zeggen mensen hun abonnement bij Netflix op vanwege de omstreden Franse Coming of Age genaamd Cuties, in het Frans vertaald als Mignomes.

Het geestige in deze kwestie is dat de boycotroeptoeters van de afgelopen jaren slechts het item hadden opgepikt en alleen in kroeggebral elkaar gingen ondersteunen. Dyab Abou Jahjah leek toch veel genuanceerder te zijn, en Johan Derksen, kom op... dat viel toch reuze mee? Bovendien is Akwasi ook een provocateur eerste klas die racisme met racisme bestrijdt. Maarja, bij Cuties kon je niks anders verwachten... en welja, Netflix moet nu ook geboycot worden en maakt zich schuldig aan het verspreiden van kinderporno.

Maar het is wel redelijk zonde. Mensen zien slechts een poster of trailer met schaars geklede jonge dansende meisjes en de reacties van allerlei Social Media Eencelligen die gewoonlijk op tilt slaan als ze het woordje "minderjarig" "17 jaar" of zelfs "klimaatspijbelaar" voorbij zien komen. Ze kunnen of mogen ook niet anders. Straks dan krijgen ze nog boze buren aan de deur of worden ze bestookt door doorgesnoven pedojagers omdat ze er over durven te nuanceren en daar moet je toch niet aan denken?

Maar lieve schatten... De film legt nou juist de vinger op de zere plek. Want als je naar de termen als Snapchat, Instagram en de videoclips kijkt en ziet hoe meisjes van tien al worden beïnvloed door de seksistische en perfectionistische gekte van buitenaf; iets wat heden ten dagen bijna eerder een norm is dan een mening, dan is het toch een open deur in trappen? We weten daarnaast toch ook dat het allang geen zin heeft om bij sites een openingscookie te plaatsen van "Bent u al 18 jaar of ouder?" met de verwachting dat ze zo braaf zijn om op "Nee" te klikken. We wilden zelf een digitale wereld creëren waarin alles sneller kon, waarin er meer informatie werd gedeeld, de invloed aanlokkelijker moest worden, waar geld mee verdiend moest worden en waar alles mogelijk zou moeten zijn. Maarja, daar zitten ook
consequenties aan... iets waar we al jaren voor werden gewaarschuwd.

En Cuties legt heel mooi de consequenties bloot.

We volgen het Senegalese meisje Amy, dat in een krappe etage met haar moeder woont en aan een religie vastgeroest zit. Op een dag raakt ze op school gecharmeerd door een groepje van vier meisjes. Deze hebben niet alleen een wel erg aanstotelijke kledingstijl, maar de dansstijl die ze regelmatig samen uitoefenen lijkt voor Amy helemaal nieuw en wereldvreemd te zijn. Zeker als je het vergelijkt met het benauwende thuisleven. Al snel wordt ze als groentje opgenomen en doet ze uiterst haar best om precies dezelfde eigenschappen op te bouwen. Niks nieuws onder de zon eigenlijk, zeker op die leeftijd niet. Maar het grote gevaar in deze kwestie is, zoals ik het hierboven al zei, de informatiehel die Social Media heet. De meisjes willen zo zijn als al die hitsige danseresjes op de videoclips, iets wat je dagelijks in je smoel gesmeerd krijgt.
Het zou het ideale plaatje moeten zijn; zoals het zou moeten horen. Je wordt er mee besmet. Of je nou jong of oud bent... en ja, laat je op je 11de nou net behoorlijk beïnvloedbaar zijn.
De manier van experimenteren is grensoverschrijdend... eigenlijk ook voor volwassenen, maar toch vond ik de explicite scenes wel een mooie "in your face". Want je kan het wel pervers vinden... maar dit is vrijwel de orde van de dag. Het sterkste vond ik dat het in Amy's geval zo hoopvol leek te beginnen, er meer uitdaging voor het oprapen leek te liggen en dat ze zich eindelijk erkent leek te voelen, maar dat ze, steeds dieper wordt meegezogen in een vicieuze cirkel. En dat wordt hier pijnlijk en benauwend weergeven.

Want zeg nou zelf... De hoeveelheid zelfmoorden die er onder jongeren voortkomen. Wat is 9 van de 10 keer de oorzaak? Juist... Social Media. Krijg je te weinig likes? Ga je nog beter je best doen. Moet het nog perfecter, hipper, stoerder, bloter, geiler en zo gaat dat maar door.

Daarnaast is, waar de mensen het van te voren niet verwachten, ook genoeg ruimte voor diepere zaken. De familiebanden tussen Amy en haar moeder, tante en broertjes, de conflicten die er onderling in de club ontstaat, maar toch ook vooral het meisje Anglica, die toch diep van binnen het zachtaardigste van allemaal lijkt te zijn.

De klap op de vuurpijl was toch wel die scene waarbij Amy haar concurrent laat verdrinken en vervolgens met de meisjes op een podium staat te posen terwijl ze worden gekeurd door toeschouwers van voornamelijk middelbare leeftijd. Juist!... Au...

En dan om over het einde te zwijgen... Alleen daarvoor zou je deze film al moeten afkijken.

4,0*

Moeilijk...

Josephine Arendsen heeft, na haar rol in Mijn Bijzonder rare week met Tess, een welverdiende plek in mijn hart gekregen. Haar eigenwijze gezichtstrekken, haar Guus Kuijer-achtige taalgebruik, een prettig gestoord karakter. Dat is wat ik onthouden heb. Aiko Beemsterboer ken ik van Vechtmeisje, maar heeft een veel mindere sympathieke indruk achtergelaten. Iets te kil, maar anderzijds ook toepasselijk voor een rol als straatmeisje. Nu mogen de twee nieuwe Nederlandse talenten samenkomen om een Anne Frank-film te maken.

Arendsen speelt Hanna Gosler. Zoals het "gebaseerd op waargebeurde feiten"-ding wel vaker doet vermoeden zouden we weer een deel van de geschiedenis missen. Namelijk dat Anne Frank naast haar denkbeeldige Kitty (wat tot mijn verbazing nergens in deze film terugkomt) ook nog een beste vriendin scheen te hebben die elkaar als uitvlucht hebben gevonden in de barre tijden van de Tweede Wereldoorlog. Anne Frank op haar beurt wordt door Beemsterboer neergezet. Wat is het resultaat?

De film had uitstekend kunnen zijn als het niet zo vaak een aanloop nam met de werkelijkheid. Gezien dit voor 12+ is wil het nog wel goed binnenkomen als een vrij speelse coming of age dat vaak iets weg heeft van een musical. Maar er is zo weinig angst, zo weinig dreiging... en dat terwijl ik de scene's waarbij de Razzia en zijn NSB-ers van deur tot deur komt wel weer vrij sterk vindt. De poging van het acteerwerk was goed, maar helaas niet echt toepasselijk voor een thema dat zich in de Tweede Wereldoorlog plaatsvindt. Zeker niet als je rond moet lopen met een gele ster. Hier faalt deze film in. De automatische piloot wordt teveel ingeschakeld.

De film switcht tussen Gosler op het concentratiekamp en de flashbacks waarin het draait om deze bijzondere vriendschap met de typische meisjesdingen. Strijden voor de eerste kus, concurrentie, de seksuele ontdekkingen en andere zaken waarbij de vriendschap nog wel eens op het spel komt te staan. De scenes in het concentratiekamp wisten nog wel vrij genadeloos te zijn.... maar toch. Hoe ontroerd die scenes waren waarbij Hannah en Anna weer met elkaar in contact komen terwijl er een hek tussenbeide zit, het klopt gewoon niet! Tenzij het Hanna's fantasie was; iets wat in de naschriften voor de aftiteling nog wordt meegegeven.

Het accent wordt hier overduidelijk veel te veel op een te Nederlandse tactiek gelegd; iets waar deze landelijke filmindustrie al door naar de klote gaat omdat de gemiddelde Nederlandse kijker liever gevoelige momenten uit de weg loopt en het liefst door een film heen freewheeled. Bovendien vind ik ook dat de hele thema "Tweede Wereldoorlog" op zowel literaire en filmische wijze al een soort karikatuur is geworden door die wagonladingen aan heldendom, tranentrekkers en misplaatste romantiek met het nodige "huil of ik schiet"-ondertoon. Jammer ook dat deze film, met twee actrices die de toekomst nog wel zouden kunnen redden; mits ze niet voor het grote geld kiezen en als gebotoxeerde SBS 6-huisvrouwtjes door hun carrière heen banjeren, zich aan die categorie heeft gemeten.

En dat is erg zonde. De kans lag voor de zoveelste keer voor het oprapen.

3,0* voor de moeite. (Redelijk dus)

Sommige jeugdfilms kennen geen leeftijd van de kijkers. Mijn Bijzonder Rare Week is daar absoluut zeker één van. Bijna 24 uur nadat ik deze film had aanschouwd zit ik hier nog met een glimlach en een traan achter het toetsenbord.

Terschelling, daar waar deze film zich afspeelt tijdens de snikhete zomer van 2018 (toen hij was opgenomen). Ik herinner het me nog goed, Het schoolkamp van groep 8 van de Jenaplanschool in 2002; enkele weken na mijn overplaatsing van de katholieke school. Ik herkende in de film meteen de loopplanken van de veerboot in het stadje West-Terschelling terwijl de rest van de locaties al aardig langs me heen is gegaan. We kampeerden in de Wierschuur, ik zat in een overgang van een verknipt rotjochie naar een sober mens; een gigantische confrontatie. Maar naast de locaties was op mijn 12 jarige leeftijd ook vrijwel veel langs me heengegaan als een droom, waarbij ik me heden ten dagen afvraag hoe ik tussen de hectische schooljaren zo'n wonderbaarlijk jaar heb meegemaakt op de Jenaplanschool? Je zou haast zeggen dat je met Sam en Tess-achtige figuren in de klas zat en nu pas merk je wat je hebt gemist en zou je nog voor een keer willen terugreizen om het nog één keer goed te begrijpen. Ik herinner me bonte avond nog, daar waar de jongens met de meisjes schuifelden en ik slechts als die ene lompe boerenlul van de katholieke school lacherig, patserig en dom kon doen, met de meegenomen medegedachte dat meisjes stom waren en jongens stoer. Wat moest ik nou met meisjes? Met hun kleffe en zoetsappige gedoe?
Deze film bevestigd weer eens dat dat een van de stomste blunders is geweest. Want als je er later zo op terugkijkt denk je ook maar: wat is er nou mooier dan een jeugdliefde of een sterke vriendschap tussen een jongen en een meisje?

Ik denk dat jeugdliefdes de mooiste thema's zijn die er in boeken en films voortkomen. Gecombineerd met de zon, warmte, geuren en kleuren dat je als jongeling, ondanks de tegenslagen, het idee doet geven dat elke dag een verrassing kan zijn. Maar helaas is het zeldzaam om, zeker op die leeftijd, iets bijzonders te vinden en is het vaak niet veel meer dan een heimwee naar je jeugd, de gedachtes dat je iets gemist hebt en dat een kalverliefde de sleutel had moeten zijn als start voor een nog lange en prille toekomst. En als ik vele literatuur lees en sommige films mag bekijken ben ik volgens mij ook lang niet de enige die daar zo over denkt.

Maar Sonny Coops en Josephine Arendsen mogen als Sam en Tess, zoal geacteerd als gefigureerd, hier wel de zomer van hun leven meemaken. Twee heerlijke eigenzinnige types die je niet zo snel tussen die grauwe schoolbanken-scenes en de smartphone jeugd zal plaatsen. Sam is met zijn ouders op vakantie op Terschelling en vanaf dag 1 beginnen de problemen al. Sams broer Jorre verongelukt op het strand en breekt zijn been, de vakantie dreigt in de soep te lopen en er heerst eventjes reuring in het gezin. Jorre moet met de boot over om in het ziekenhuis nagekeken te worden. Maar een geluk heeft een ongeluk als Sam de chaos eventjes ontvlucht en daarbij in een tuin het meisje Tess treft. Na een moeilijk begin, met de nodige vreemde vragen van dien, staan ze te salsadansen en begint er al heel snel een buitengewone vriendschap. Het zijn personages waar je als kijker gewoon enorm van gaat houden en hoopt dat je later als vader zulke kinderen mag op gaan voeden.

Echter loopt dit niet altijd volgens het leien dakje, want na een woordenwisseling laten ze elkaar in de steek, om vervolgens de volgende dag elkaar toch weer te treffen. Ondertussen is Sams broer terug en verwijt hij hem van het ongeluk, waardoor het gezinsleven nog wel een beetje benauwend blijft. En dan is Tess een prima uitvlucht, want de scenes tussen die twee zijn, zoals je al kan raden, om in te lijsten. Mede omdat het minimalistisch, gevoelig en echt blijft. De fietstochten door de duinwegen, de scene op het strand, de absurdistische trekjes die de film hier en daar heeft, de vreemde trekjes van die twee, de Guus Kuijer-achtige dialogen en dan ook voornamelijk die gedachtestem en die opmerkelijke rituelen en gedachtengoed van Sam. De film vloeit van de energie en de creativiteit en de uitgebreide gids over Terschelling is de kers op de taart, waarbij je bijna meteen in een vakantiesfeer wordt getrokken en ook zelfs zin hebt om die braderie eens op te zoeken.

Ook die Hille (wat een verrassing dat dat Hans Dagelet was) is een prachtige personage en zeker die vakantiegangers Hugo en Elise zijn een merkwaardig duo.
Maar... de uiteindelijke uitwerking is nog wel een gevoelig dingetje als blijkt dat Hugo de vergeten vader van Tess blijkt te zijn.

Wat misschien wel een klein beetje minder is, en zo ging dat ook in het boek is het laconieke gebaar van Elise na de bekentenis. Maarja, het is ook een jeugdfilm die je niet al te zwaar moet beladen. De automatische piloot op het einde weet zelfs nog zo sympathiek en hoopvol mee te werken. En waarom lukt dat bij vele verhalen niet en bij deze wel? Om dan over de eindshot te zwijgen... gepaard met die innerlijke spreuk waarin je kan meedenken. Dit is een herinnering voor het leven.

Ja, woorden schieten mij tekort. Dit is echt een familiefilm voor jong en oud en een bewijs dat Nederland het wat jeugdfilms betreft nog niet is verleerd. Sinds De Tasjesdief, Krassen in het Tafelblad en Minoes is dit er na jaren eentje waar ik mijn petje voor af doe. Het boek was al een mooie voorsprong (echter wel afspelend op Texel ipv Terschelling + met minder sfeer en locatieomschrijvingen) maar de film maakt het plaatje volledig af.

Klasse film. Een terechte internationale hit. Om in te lijsten. Wat kan ik er nog meer over zeggen?

5,0*

Iko Uwais steelt de show van Mark Wahlberg.

Fijn tussendoortje dat zich richt op een peloton... Ditmaal moeten ze een Indonesische staatsburger binnen een bepaalde tijd naar een vliegtuig brengen. In ruil daarvoor zal hij een code opgeven die een activatie van een virus zou doen stoppen.

En natuurlijk gaat dat niet zonder slag of stoot. Onderweg zijn er genoeg hindernissen en worden we getrakteerd op een paar toffe actiescenes. Wanneer Iko aan de beurt is snap ik de hoge R-rating van deze film wel weer.

Ook een knipoog naar dat hele big brother gebeuren en naar de social media domheid van deze tijd. Een stemverheffing is gelijk al tien stoornissen op je kop. Mark Wahlbergs rol doet overigens ook erg denken aan zijn optreden in The Departed. Cynisch, koppig en licht ontvlambaar. Een narcistische stoornis dus... aldus het systeem. Ook die digitale gesprekjes tussen die ene vrouw en haar ex; dat de grove woorden eruit worden gefilterd. Ja, we zitten heel dichtbij... of het gebeurt al zonder dat we er erg in hebben.

Prima actiefilmpje. Waarom moesten ze overigens een fictieve stad gebruiken? Was Jakarta niet goed genoeg?

3,5*

wel leuk maar er worden een scene van terminator 2 in gebruikt

2,0

Hele mooie film weer van Gus van Sant en een prachtrol van Sean Penn als activist die voor homo's opkomt. En dat is ook hard nodig. Het was wel schrikbarend dat zelfs in eind jaren 60 in Amerika homo's nog werden uitgekotst en ook hun burgerrechten niet kregen alleen omdat het homo's zijn. Zelfs de politie mocht er lekker op los slaan. Nu kan je wel zien dat Amerika toen ook al niet zo nuchter was. Maar achter de wolken schijnt de zon met Harvey Milk. Die er alles aan doet om te vechten voor zijn homorechten en ook voor vele anderen homo's die door de Amerikaanse mentaliteiten niet uit de kast durven te komen. Wat volgt is een prachtig en ontroerend verhaal waarbij Milk relaties krijgt met mede activisten en steeds hoger op de top komt te staan en dat de rest langzaamerhand uitgelult raakt. Dit kon je wel inderdaad beschouwen als een soort feel good movie. Ook de jaren 70 sfeer van San Francisco werd weer eens voor de zoveelste keer keurig opgepoest uit de kast gehaald.

Het is overgens ook best gaaf om te zien dat Harvey Milk zich niks van het boe-geroep, bedreigingen en haatzaaien aantrok en dat de mensen om hem heen zich meer zorgen maakte over hem dan hij over zich zelf. Die tv-programma's waarin dat oude wijf heel netjes argumenteerd over dat homo's walgelijk zijn was natuurlijk stuitend. Ouwe heks! Alleen wel weer jammer van het einde.

Maar verder een erg knappe biografische film van Van Sant. Klasse!

4,0*

Erg leuke mafiafilm van Joel Coen, en dan ook weer lekker volledig op de Coen style uiteraard waardoor de film soms aanvoelt als een parodie. Dit keer dus een heerlijk verhaaltje dat zich plaatsvind in de drooglegging en waar de typische maffia methodes een leuke draai krijgen. Ook de cast is weer verschrikkelijk goed, Gabriel Byrne is perfect als groentje Tom Reegan, en dan ook vooral Albert Finney als meedogenloze oude maffiabaas die toch wel de leukste dialogen en trucjes heeft in deze film. Verder ook geinig om John Torturro te zien als Jood.

Verder is het plot vrij standaard maar zoals gezegd: de Coen bros geven er weer een leuke draai aan. De film bevat gewoon weer tussen al het botte geweld een dosis aan zwarte en droge humor en vele scenes worden ook weer zo typisch neergezet. De actiescenes zijn ook helemaal absurd, (bv die Tommygun-scene, echt om de ballen uit je broek te lachen) en de settings zijn ook weer mooi.

Lekker gangsterfilmpje. Bij het "look in your heart" moest ik meteen denken aan een aflevering van Johnny Bravo.

4,0*

Werd toch weer eens tijd voor een Eastwood-filmpje. En ik heb nu ook eindelijk eens een van de nieuwere Eastwood-films gezien. En deze lag gewoon in 2 disc editie voor maar 2,50 bij Musicstore. :O Met Million Dollar Baby kun je al zien dat Eastwood stokoud is en dit keer gewoon rustigere rollen speelt waarbij hij niet in Actie hoeft te komen of te moeten rennen ofzo. Wat me ook opvalt is dat Eastwood de laatste tijd ook meer films gaat regiseren dan dat ie erin gaat spelen. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat ie achteruit gaat. In Million Dollar Baby bundelt ie nog zijn krachten en zet toch weer een mooie regiefilm nog rol neer als de boxleraar Frankie Dunn in een weergaloos mooi verhaal die word verteld door Morgan Freeman die ook een schitterende rol neerzet als assistent van Frankie Dunn. Wie de film al helemaal goedmaakt is Hillary Swank die graag boxen wil leren. Maar Dunn leert vrouwen geen boxen maar uiteindelijk mond dat toch uit tot een mooie relatie. Swank als Maggie is toch niet zo slecht als Dunn denkt. Zo mond dit uit tot een geweldige sportfilm en Maggie legt toch wel heel veel mensen neer in de ring. Hillary Swank als Maggie kan je wel de vrouwelijke versie van Rocky of Ranging Bull noemen. Ze acteerd gewoon de sterren van de hemel. Het climax komt echter aan het einde en dat is dan ook meteen de belangrijkste gedeelde van de film. Maggie raakt zwaar gewond tijdens dat gevecht met die Duitser en beland ook in het ziekenhuis. Waneer ze uiteindelijk toch sterft heeft Dunn besloten om alles achter te laten en nooit meer terug te keren naar de gymschool en de stad. En zo sluit Freeman het verhaal af. Zo kan je toch zien dat waar Dunn in het begin Maggie niet wou leren boksen het dan toch nog uitloopt van dat Maggie erg belangrijk was geweest voor Dunn.

Erg mooie nieuwere film van Eastwood. Schitterend en ook ontroerend. En dat allemaal voor maar 2,50 en dan nog de 2disc editie ook. :O En dat zie je ook maar zelden. Ik zou zeggen. Aarzel niet en koop hem gewoon en dan zal je wel zien dat het die 2,50 meer dan waard was.

Prachtige magistrale film.

4,5*

Erg ongewaardeerd weer deze film. Ik vond het zelf weer een prima sfeervol werkje van Wim Wenders. Bono van U2 heeft het verhaal geschreven en hield zich rond die tijd ook erg met dat project bezig weet ik nog (als die-hard U2 fan natuurlijk) Maar de film is gewoon fijn opgebouwt en is ook meer satirisch. De cast en crew is ook uitstekend. Mel Gibson is weer normaal op dreef en een beetje sjokkend als chagerijnige speurneus. Die Tom Tom was ook een geinig kereltje en verder deed Mila Jovovich het ook goed. Ook die ene John Lennon figuur die sinds de dood van Lennon zijn hotelkamer niet meer afkomt vond ik geweldig.

De film is ook erg leuk opgebouwt en varrieerd van romantiek tot satire en een beetje misdaad. Regelmatig krijgen we ook muziek van U2 voorgeschoteld en weet de film ook lekker je avond te vullen. Ik heb er iig van genoten.

3,5*

Weer een aangenaam monsterfilmpje van Hellboy regiseur Del Toro in zijn vroegere jaren. Het verhaal heeft natuurlijk verdacht veel weg van Alien maar dan in de rioleringen en metrotunnels van New York met gemuteerde kakkerlakken. Natuurlijk een afgezaagt onderwerpje maar toch heb ik me wel weer weten te vermaken. Dit was dan nog in de tijd dat dit soort films gewoon nog in de bioscoop kwamen. Tegenwoordig zie je dat maar zelden en worden ze meestal DTV. Maar is Mimic slecht? Absoluut niet. Ik heb me kostelijk vermaakt en de film was ook aan de spannende kant. Mira Sorvino was weer lekker op dreef en ook Jeremy Nortan. Ook dat autistische jongentje vond ik een van de bijzonderste rollen en moest gelijk al aan Mecury Rising denken. Dat monster (wat er later meer worden) ziet er ook lekker smerig uit en je zou eerder denken in het begin dat het een half mens half kakkerlak is. Maar dat is het dus niet.

Het minpunt is wel het te zoetsappige happy end.

Maar verder zeker nog wel te doen hoor. Ruim voldoende.

3,5*

Had hem gister nog herzien en ik vond hem beter dan de vorige keer. Dat heb je soms wel eens als je iets herkijkt. Gewoon goed geacteerd en er zitten ook leuke momenten in.

Stem verhoogt naar 3,5*

Een prachtfilm zoo vermakelijk. Theo maassen speelt echt kei goed ook carice natuurlijk en hans teeuwen,loes lucca,katja schuurman,wim t schippers en kim van koten doen het ook goed als de stemmen van de katten. en die elemeet is ook om te lachen als ie tekeer gaat.

5,0

Tja, hierin was ik in 2007 wel erg met een andere verwachting de film in gegaan en was meer uit op een actie blockbuster. Maar van de week nog herzien en ik vond hem nu echt veel beter dan wat ik hierboven beschrijf. Tom Cruise is gewoon weer erg mooi bezig en het verhaallijn zit ook perfect in elkaar. Is natuurlijk zo''n soort inluis-verhaal en waarbij de aangewezen persoon die onschuldig is (Cruise) moet vluchten. En dan komen we bij die futuristische decors... Daar zat ik in dat ouwe bericht ook stom over te zwetsen want MR heeft toch wel 1 van de mooiste futuristische decors die je in een SF film kan verwachten. Ook Colin Farrel was weer op zijn best en vind het ook best wel raar dat zijn naam niet op de hoes stond omdat het niet alleen om Tom Cruise ging maar ook om Colin Farrel. De 2de kijkbeurt was iig een 140 minuten aan genot en verrassingen. En ik verhoog deze nu ook effe heel snel naar een 4,5*

Kom kom....Zo slecht is deze film toch ook niet? Voor 1 euro trouwens ook helemaal geen miskoop. Het is helemaal niet zo voorspelbaar en simpel want het verhaal en sfeer zijn best goed. Sean Young vond ik wel redelijk en die vrouw met haar gespleten persoonlijkheid ook. Met soms nog hallucinaties van Matti die niet meteen te voorspellen zijn.

Geen slechte film. Prima vermaakt.

3,5*

Best wel een aardige horror/thriller. Maar is verder niet echt eng. Wel een leuk onderwerpje en een mooie puzzeltocht en er zitten ook wel lekkere bloederige gory momenten in. Keifer Shutterland vond ik ook goed acteren voor deze film. Verder vond ik het einde ook best bijzonder met dat Ben zijn netvlies helemaal is veranders waardoor ie de wereld als een spiegelbeeld ziet, dus alles omgekeert en achterstevoren.

Verder een vermakelijk tussendoortje maar geen top-horror.

3,5*

Een moderne hergebruik van het werk van Victor Hugo?

De film was veelbelovend volgens de toenmalige recensies en vergelijkingen. Gisteravond eindelijk gezien en inderdaad... dit is een pracht werkje.

Ik bedoel... het is een mozaïekverhaal; iets wat me altijd wel bekoord. Realistisch, rauw, beklemmend... maar ook "een brandbom uit de Banlieu" zoals het op de achterkant van de dvd hoes staat. De vergelijkingen met La Haine kan ik ook wel ergens vinden. Al schijnt, ondanks de complexheid en gebrek aan mededogen, op deze setting tussen de grijze flatjes en uithoeken van de Banlieu, altijd de zon.

Gaandeweg door de film krijgen steeds meer personages een vertelperspectief. We beginnen bij de Training Day achtige-momenten wanneer groentje Stephane zich aansluit bij een duo penotti-survilance. De racistische smeris Chris en zijn Bounty-partner Gwada. Hij wordt er als een nietsnut behandeld, en voornamelijk uit de mond van Chris regent het van de cynische en generaliserende monologen of uitingen. Gwada is daarbij een meeloper geworden. Ze vinden het leuk om jongeren van andere etnische achtergronden te provoceren en te intimideren terwijl ze hun badge als excuus gebruiken. En het lijkt erop dat de kleine probleempjes, waar misschien maar een pleister voor nodig is, er zijn om de wond steeds verder open te trekken. Ze krijgen te maken met een groep boze circuszigeuners die hun vermiste/gestolen leeuwenwelp terug willen. Deze welp lijkt al snel via Instagram te kunnen worden achterhaald bij een naïef jochie Issa. En in plaats dat ze gewoon eventjes dit jongetje achterhalen, netjes aankloppen en beleefd mededelen dat dat welpje niet van hem is en of hij zo vriendelijk wilt zijn om hem terug te geven, en denk voortaan even na... openen ze een heuse klopjacht en wordt het alleen maar van kwaad tot erger. Tot het fatale aan toe.

Tussen deze potigheid wisselt de film op een keurige manier af van personages, momenten en sferen. De coming of age momenten van zowel de jeugdbendes als Issa als Buzz, de held van de film die met zijn drone uiteindelijk de roekeloosheid van het gezag vast kan leggen, tot de momenten met de burgemeester en de vader van Issa, van familiezaken tot corruptie, en uiteraard de psychologie die erin meespeelt.... Les Miserables heeft het allemaal. De grote schiettuigen blijven echter achterwege.

En dan met name de jeugd, die alles eruit proberen te halen wat erin zit, terwijl de toekomst onzeker blijft.

Dit alles ontpopt zich, alsof het niet genoeg is, tot een baanbrekend climax... met een eindshot die je niet snel zal gaan vergeten.

Les Miserables is een film waarbij je pas later beseft dat je je in een rollercoaster begeeft. Speels en improviserend met de stijlen, sterk en realistisch acteerwerk en een sterke toewerking naar een onvermijdelijke escalatie. En dan was ik de openingsscene nog vergeten op te noemen.

Klasse uit Frankrijk. Met liefde gemaakt doch confronterend. Een verhaal met twee kanten om de wijzende vingers weg te laten. Dat mag wel vaker gebeuren.

5,0*

Wederom weer een prima King-verfilming.

Het concept... Een beroemde schrijver krijgt een autoongeluk tijdens een sneeuwstorm en wordt gered... en uiteindelijk verzorgd. Door wie? Door een zekere Annie Wilkins... Stomtoevallig een groot van van de man. Ze lijkt in eerste optiek nog erg sympathiek en geruststellend... Begint ze wel een beetje eng te worden wanneer ze woedeaanvallen krijgt... Maar uiteindelijk schijnt dat een teken te zijn om dat heel serieus te nemen.

Want we krijgen hier te maken met een zwaargestoorde christelijke vrouw die... Ja, wat wil ze eigenlijk van Paul... die niet veel meer dorst te doen met zijn gebroken benen. Niemand weet dat de man daar zit en zelfs de plaatselijke sherrif en zijn vrouw zitten nog maar slechts bij een vermissing naar aanleiding van een sneeuwstorm.

En ja... de film wil toch wel erg spannend worden en Jezus.... die Annie is gewoon echt eng... en weet ook niet wat ze wil. Een onderdaan voor de verloren liefde, of om de personage "Misery" in leven te houden?

Zeer geslaagd.

4,0*

Weer een erg mooie, typisch Koreaanse misdaadfilm. Snoeihard en meedogenloos met ook een hoop humor. Het acteerwerk was prima. De film zat leuk inelkaar en de inhoud van de film was ook geinig: over dat die gestoorde Koo nog les moest volgen op school enz omdat hij zijn school nooit af heeft gemaakt. Die keiharde leermeester zorgt ook voor een prima aanwezigheid.

Die scenes op die treinspoor vond ik ook erg grappig of dat Koo (tevens ook een corrupte agent) een verdachte zoekt en dan vier keer achtermekaar de verkeerde persoon pakt en dan nog wel steeds dezelfte verkeerde persoon.

Gewoon een erg vermakelijke film. Keihard en humoristisch. De Koreanen kunnen uitstekende films maken.

4*

Allereerst kan ik opmaken dat dit wel een hele giftige doodsteek moet zijn tegen de Griekse eurocrisis. Buiten dat kan je er niet omheen draaien; in werkelijkheid kunnen mensen de gekste dingen doen om niet te diep in de armoede te zinken. Ik weet het verder niet zeker, maar nu stel ik me echt de vraag, zouden er bijna nog ziekere films bestaan als Miss Violence? Juist wanneer een film niet wil shockeren, komt het toch wel dubbel zo hard aan dan een film die wel (ergens) wil shockeren.

Meteen bij het opmerken van deze titel kreeg ik al een onbehagelijk gevoel. Dogtooth zat nog vers in mijn achterhoofd en het leek erop alsof deze titel ook wel een beetje onder die categorie zou vallen. Die enge koppen op de setfoto's, het hele idee "een kind dat met een lach op haar gezicht van het balkon springt", en ga me ook niet vertellen dat het geheim wat de familie zou moeten verbergen van een leien dakje is.

Het verhaal word hier op een hele bijzondere, maar wel met een toewerkende dreigende manier verteld. Als kijker kon ik wel een beetje raden welke kant opging, en sommige dingen zag ik niet aankomen. We volgen het omschreven Griekse gezin dat met de nasleep zit van de zelfmoord van de 11 jarige Angilika, maar ze lijken er niet zo heel erg onder bezweken te zijn en het was "slechts maar een ongeluk". Al heel snel komen we erachter dat vadertjelief het hele gezin tiraneseert en worden we ook al snel gecomfronteerd met het thema inteelt. De kleinere voorvallen lijken in eerste instantie niet zo gigantisch hard aan te komen want dingen als verwaarlozing; dat jongetje dat een afzonderlijk arrest krijgt ben ik al gewend van eerdere films die ik al heb gezien. Het wil echter nog wel gniepen en bepaalde benauwende vragen hield me wel bezig als kijker. Dat er meer aan de hand is en dat er echt iets niet pluis is weet je al vanaf het begin. Pas op de tweede helft slaat de film pontificaal om, worden we gecomfronteerd met het ware familiegeheim en begint de nachtmerrie pas echt. Het gaat vele malen verder dan ik had gedacht.... nee, het gaat zelfs nog veel verder. En of ik de dingen al een beetje kon verwachten of voorspellen, of gewoon niet had willen voorspellen weet ik nog steeds niet. Het idee dat er noodgedwongen een "plaatsvervanger" moest komen voor Angilika, "om financiele redenen"... Het moet nog wel tot mij doordringen, maar ergens ben ik er ziek van geworden.

De regisseur moest wel lef hebben om zijn vingers aan dit soort onderwerpen te branden, of de Griekse maatschappij, moet, vooral om de economische zaken, al fucked up genoeg zijn om je zover te krijgen om zoveel woede en afschuw op papier te zetten. Elementen uit Dogtooth waren hier overduidelijk in terug te vinden of Griekenland heeft ook, net als wat Oostenrijk heeft met de Seidl/Haneke montage (je weet wel hoe of wat ik bedoel), zo zijn eigen manier van filmen; afstandelijk, dreigend, en duister met vooral een hele vieze of onprettige uitkomst. Misschien zitten de elementen van de verhalen over de oude Grieken ook nog altijd in het bloed, waarbij dingen ook minder raar lijken. Het resultaat is weer een sterke artistieke film met een indrukwekkende doch benauwende sfeer en een boodschap. Al ben ik wel voorzichtig met het aanraden van deze film.

4,5*

Deze was wel erg goed, 4 jaar geleden gezien maar ik herinner me dat ie echt wel leuk was.

in ieder geval beter dan die shitvervolg

4,0

Deel 4 van Mission: Impossible mochten we natuurlijk ook niet missen en is ook zeker gelukt. Tom Cruise is niet te oud, hij straalt hier nog behoorlijk in en blijft bij mij gewoon een talent. Na de internationale Knight and Day achter zijn kiezen te hebben mag hij hier weer lekker op snoepreis om de prima gelukte Ghost Protocol te maken.

En de film is gewoon weer van begin tot het eind genieten en de verdere acteurs zijn ook fantastisch en ook ruimschots. Zo mag Jeremy Renner uit The Town als groentje spelen van het team, Simon Pegg zorgt er weer voor dat Ghost Protocol naar de komediekant neigt te drijven, Paula Patton is een stoere vrouwelijke teamlid en dan mag de hoofdrolspeler uit Millenium Michael Nyqfist ook weer de poorten betreden van Hollywood om hier de Bad Guy te spelen. Voeg daarbij nog fijne technologische snufjes toe, schitterende locaties actiescenes en je hebt weer een voltreffelijk hoofdstuk. Het verhaal doet overgens wel een beetje denken aan Tommorow Never Dies. Ook de locaties waren weer om te smullen en zeker niet saai. Vooral dat moment in Dubai waarbij Tom Cruise even klimt op de hoogste gebouw van de wereld is baanbrekend en ook zenuwslopend. Prachtige scene was dat. Bij Entraptment kregen we zo'n soort stunt bij de Petronas Torens (die in die tijd er ook nog maar net stonden) en hier doen ze het overnieuw. Wat ook nog volgt met een achtervolging in de zandstorm. Verder heb ik ook erg gelachen weer verder om Simon Pegg en dat ene scene in het Kremlin met die spiegeldoek. En voor mensen die denken Ving Rhames te missen? Geen paniek, aan het einde is hij nog even van de partij.

Maar verder weer een baanbrekend hoofdstuk en zeker niet meer of minder dan de 3 vorige delen. Gewoon lekker kijken deze vakantie dames en heren.

4,0*

PS: Wat een mooi bakkie was die nieuwe BMW zeg! Uit de verre toekomst weggereden.

Gister maar eens herzien op dvd en ik vond hem toch weer ietsje beter dan dat ik hem 4 jaar geleden heb gezien. Ik moet wel zeggen dat 1 en 3 beter zijn en dat deze in het begin wel erg langdradig word maar vermakelijk was ie toch nog wel. De actiescenes aan het eind en die motor achtervolging maken toch wel wat goed.

Wat me trouwens wel opviel: ik had deze voor het eerst op tv gezien en gister op dvd en het leek wel of ze op tv een hele Sevilla-scene hebben weggeknipt: met dat tratitionele verbranden van een houtstapel enz die ik gister pas zag en 4 jaar geleden niet op tv. Of ligt dat daar misschien aan? (4 jaar geleden voor het laatst gezien)

Verhoging naar 3,5*

Vond dit op een een of andere manier wel de beste uit de reeks. Iig beter dan MI:2. Het enigste wat me wel een beetje stoorde waren die flauwe liefdesscenes enz. Maar voor de rest was dit weer een heerlijk actie-spionagefilmpje met weer een mooie rol van Cruise die dit keer wel naar de kapper is geweest (tov MI:2) en de standaard acteurs die je ook in de vorige 2 delen tegenkwam zorgden weer voor een prima aanwezigheid. De prachtige locaties zijn ook een goede keuze en er zaten voldoende actiescene's in . Mijn favoriete scenes zijn alvast: Die fabriekscene in Duitsland gevolgt met die spectaculaire helicopter-achtervolging in een windmolenpark, die Vaticaan-scene, ondsnappingscene op die brug en ten slotte die hele Shanghai-scene.

JJ Abrahams heeft uitgepakt met zijn filmdebuut en heeft hiermee zelfs MI:2 van de tafel weten te vegen. Ik heb me opnieuw erg vermaakt. Eigenlijk zou MI:3 in 2004 moesten verschijnen had ik destijds gelezen. Vanwaar de uitstel?

Maar Mission Impossible is nog lang niet dood en van mijn part mag er een deel 4 komen.

4,0*