Opinions

Sterke Zuid-Afrikaanse misdaaddrama. Wat het nog interessanter maakt is dat de antiheld in deze film een donkere vrouw is... voor een film uit Zuid-Afrika wel te verstaan; het land waar te lang de donkere mensen geen recht van spreken hadden, gemarginaliseerd en gedemoniseerd werden en zelfs tot ver na de apartheid in de bitterheid van de blanken leefden. Deze film laat zien dat het allemaal nog even smeriger kan.

Ook gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar het verbaast me niks. Blanke multinationals die jonge meisjes uit Townships ontvoeren en ze vervolgens aan de Arabische elite verkopen voor olie of simpelweg in de prostitutie smijten. Twee vrouwen die de neus in deze zaak steken zullen elkaar kruizen: De koppige blanke politieagente Jodie en de genadeloze zojuist omschreven antiheld Ntombi, die nog wel een appeltje te schillen heeft met de demonen uit haar jeugd.

I Am All Girls is goed opgebouwd; afwisselend tussen het verleden en het heden, de politieonderzoeken dat veelal schokkende resultaten oplevert en de uiteindelijke wraakacties. Maar ook de lichtelijk lesbische scenes tussen Jodie en Ntombi waarbij je al meteen kan zien dat deze film emancipeert. Mooie beelden van Zuid-Afrika, een grimmige sfeer, voornamelijk wanneer we oog in oog komen met de lugubere plekjes waar het om draait. Verrassend vond ik die doorlopende training die Ntombi onderging om zo uiteindelijk wraak te nemen op haar ontvoerders.

Een film die indruk achterlaat en je confronteert met de afvoerputjes van de mensheid.

4,0*

Samen met wat vrienden in de bioscoop gezien en hij was inderdaad goed. Will Smith kon er weer iets moois van maken en de sfeer van de vernietigde wereld zat er ook goed in. Met name dat New York in een oerwoud begint te veranderen. Het begin is wel een beetje moeilijk te volgen maargoed. Verhaaltje is ook een beetje rommelig maar dat staat het vermaak absoluut niet in de weg. Die vampiers zagen er ook best wel geinig uit en er zit ook een snufje melodrama bij. Ook een beetje komedie die bij Will Smith nooit ondbreekt. Decors zijn ook fantastisch gemaakt. Hillarisch vond ik die scene[ spoiler]dat als die vampiers tegen dat kogelvrije glas aan beukte dat er een vlinder in de glas verscheen, en dat nog dat Smith's dochter ervoor zei: look dad a butterfly Hahaha

Ook dat dorp op dat eind vond ik mooi verzonnen.

Prima film. Alleen ergerde ik me wel aan een verlieft stelletje dat naast ons zat en dat die meid de hele film door liep te ouwehoeren. Dat verhaal lees je hier.

3,5*

Pfff, op vele vlakten een hele vervelende film, waarbij die slappe teenagers-gehalte er hier wel erg vanaf druipt en de inhoud bijna niet meer is als een een of andere Disney XD/Jetix aflevering, en dat vind ik best wel jammer als het van Carusco komt. Het verhaal is al behoorlijk slap en onorigineel en de acteurs zijn ook vaak behoorlijk vervelend. Wel zitten er een paar leuke suspence fondsten in en is er hier en daar ook nog wel een beetje humor. Voor de rest is het allemaal behoorlijk misplaatst en is enkel geschikt voor basisschool-publiek.

2,0*

Nou, nou, nou...

February was een aangename verrassing van de regisseur; eens kijken wat hij met (een erg lange titel) doet.

En nee, die was zeker niet slecht.

Waar February nog vrijwel recht voor zijn raap was op den duur, heeft Oz Perkins hier voor de abstracte weg gekozen. Echter is het net als February wel een slow burner naar een uiteindelijke conclusie.

De fluisterende voice over beloofde al veel en ook de locatie was al dik in orde. Je kan zien dat een huis in een horrorfilm vrijwel altijd werkt. We volgen een verzorgster die een oude demente schrijfster moet ondersteunen; maar al gauw als een nieuwsgierig aagje zich verdiept in de boekencollectie van deze vrouw. De oude vrouw, genaamd Iris Blum ziet Lilly aan als een ene Polly. En dat die Polly een geest is is al snel overduidelijk.

Misschien wel cliché, maar toch wel weer in een fijn jasje gestoken. De sfeer is echt beklemmend en donker en weet onder je huid te kruipen. Uiteraard nog een eeuwenoude vloek die er op het huis rust en de uiteindelijke geest die Polly heet was eigenlijk nog behoorlijk creepy. Ohja... en die stoel aan het plafond... Is dat expres gedaan?

En ja, het einde...

Nee, dit was toch zeker niet slecht. Het is misschien niet altijd het verhaal dat steeds hervormd wordt; het is toch ook wel de manier waarop het wordt neergezet. En dat is Oz Perkins bij deze goed gelukt. February was misschien iets groter, maar dit werkje is als een waakvlammetje.

4,0*

Natalia Dyer. Nog voor ze haar intrede deed in de succesvolle serie Stranger Things, was ze hier als 16 jarige nog te vertoeven in deze kleine film.

Ik had deze film al een tijdje willen zien omdat ik wel van dat dromerige betoverende melancholische geneuzel hou op zijn tijd. Je kan al meteen zien dat het met een zeer beperkt budget is gemaakt en dat is in eerste instantie niet erg.

Het oogt als een film die perfect had kunnen zijn. Davina valt als een blok voor de iets oudere skater Sterling; ze maakt stiekem foto's van hem en het valt meteen op. In een oogwenk raken ze tot elkaar aangetrokken en gebeurt er wat er gebeuren moet. Ze worden verliefd, hebben seks en uiteindelijk besluiten ze samen te vluchten in een gestolen auto. De wijde wereld in. Klinkt mooi niet?

Nou.... ondanks het mooie concept en de verwachtingen wist I Believe in Unicorns me amper te overtuigen en te raken. Zoals ik al zei was het budget geen probleem, maar het voelt ondertussen vrij leeg en pover en de uitwerking van de rollen vind ik vrij zoutloos en niet echt charmerend. Daarnaast is het ook erg in fragmenten weergeven en ontgaat mij de eventuele verrassing of uitgangspunt. Ook vond ik Sterling nog wel vrij braaf voor iemand die zodanig agressief zou moeten zijn. Waarschijnlijk was de regisseur toch net iets te zuinig met de love story en weet hij dit ook behoorlijk stereotype uit te werken. En voor je het weet is de film afgelopen. Ja... en nu? Wat was de clou nou?

De opzet was mooi, de beelden zijn mooi en door de stop motion weten de droomscenes nog wel luchtig en speels te blijven. Dit was wel een flink pluspunt. Maar het is als een soort etensproduct dat er op de verpakking erg aantrekkelijk en smakelijk uitziet, terwijl de inhoud voornamelijk uit deeg bestaat.

In mijn ogen een gemiste kans.

2,5*

Wow! Deze film word wel heel erg ongewaardeerd hier. Ik zie dat echt niet want de film is wat mij betreft helemaal gelukt en je kan het eigenlijk al niet eens meer een Hollywood film noemen. Ok, het thema is hier en daar nogal aan de bekende kant, maar toch wel heel vakkundig en fraai opgebouwt. Ook snap ik de "rip-off" naar Mann niet: oh er komen hoge flatgebouwen in voor: Collateral. Er komt een cabriolet in voor: Miami Vice.

Josh Hartnett speelt hierin ook gewoon weer erg goed als een gekwelde inspecteur genaamt Kline. We zien aan het begin ook wat er met hem is gebeurd (met die seriemoordenaar dus) maar hoe dat afloopt krijgen we dus in het midden van de film te zien. Maar dat even terzijde. Kline word door een mysterieuze man naar de Filipijnen doorverwezen om diegene zijn vermiste zoon op te sporen. Het bevatte mooie plaatjes en ook een indrukwekkende speurtocht die uiteindelijk van de oerwoud van de Filipijnen naar Hong Kong bracht. En opzich vond ik dit toch wel een perfecte gekozen locatie waarin je af en toe wel eens door een HK-politie/gangster-film waand. Daar maken we ook kennis met Klines Chinese partner, die toch met zijn humor en zijn fraaie manier van aanpak wel een beetje de show stal. Ook de Chinese maffia komt hierin te pas en het gaat er nog wel eens lekker extreem geweldadig aan toe. Bij die scene waarin een ganglid in plastick gewikkeld werd en dat er met een klauwhamer op hem werd ingeslagen moest ik gelijk al aan Old Boy denken. Moeten we nog verder? Een zwerver die met zijn dooie hond gefolterd, die kunstwerken van die seriemoordenaar. Sado-masochisme en natuurlijk die kruiziging-scene. Ook veel verwijzingen naar de bijbal. Ook de soundtracks van oa Radiohead en Goodspeed waren erg mooi.

En natuurlijk kwamen er ook nog een paar mooie actiescenes in te pas en was het ook erg indrukwekkend om te zien dat Kline op vele momenten helemaal gek aan het worden was door de missie zelf en zijn trauma.

Maar verder een zeer gelukte film waar zo'n beetje van alles inzit. Beetje actie, coole locaties, leuke acteus en ook extreem geweld. Zeker geen tegenvaller. Gewoon prachtige film.

4,0*

Fuck Hollywood, kijk In China They Eat Dogs!

De Denen weten me altijd te bekoren. Ze weten een komedie op een een of andere manier altijd serieus uit te werken zonder dat je je hoeft te storen aan allemaal flauwe kinderachtige cartooneske onderbroekenhumor. De humor is vaak allerdaags.

ICTED is zo over de top, fout, scherp, droog, zwart dat je kijkervaring gewoon niet meer stuk kan. De regisseur haalt hier alles uit de kast. We krijgen te maken met bankmedewerker Arvid, een standaard loser die net zijn vrouw is kwijtgeraakt en zo krenterig is als de pest. Dat veranderd snel wanneer hij wordt geinspireerd door een bankovervaller en de vrouw ervan. Het feit dat hij die bankovervaller voor zijn kop had geslagen betekend dat zowel de overvaller als zijn vrouw in de diepe shit terecht komen. Een vrijbrief om ook over te gaan tot criminele activiteiten.

En zo komen we bij zijn broer Harrald (prachtige rol van Kim Bodnia) een zware cynische jongen die zo weer de misdaad in zou gaan als het moet. Dat doet hij ook dankzij zijn eerst zo'n preutse broer, die het wel ziet zitten om een geldwagen te overvallen. Dan begint de ellende pas echt. Dan is er ook nog die Vuk (hilarische gast die de show steelt) die er, zonder dat hij het zelf doorheeft, een paar scheppen bovenop alle problemen gooit. Dan ook nog iets met de Servische maffia en wraak op een rockband... ja, de pret kan niet onderdrukt worden.

De actie/achtervolgingsscenes zijn zo over de top en fout en geeft ondertussen echt een speelterrein met trapautootjes, en tikkertje gevoel mee. Explosies, rondvliegende kogels, spectaculaire maar vooral erg foute car chase scenes, en actie dat een beetje de John Woo richting opgaat (een shot doet denken aan Face/off), en lekker grof geweld. Vooral die eindscene, en dan met name die duivel/engel op de koop toe, daar moesten ze bij Hollywood nog op zien te komen.

De regisseur moest wel in een zowel boze als melige bui zijn geweest.

5,0* Welverdiend.

Wij bakken de lekkerste frikandellen van Nederland!

Voor The Human Centipede deed Tom Six ook nog wat Nederlandstalige productie's... Logisch. De titels spraken me nou niet echt bepaald aan en ik verwachtte van die typische Nederlandse glamour en glitter komedies met een dosis tenenkrommende domme kleuterhumor. Maar dat was I Love Dries echter totaal niet. Sterker nog: Dit is gewoon een heerlijke parodie van een gemiddelde Tokkiestel... waar de cynisme gewoon vanaf druipt. Je zou ook haast denken dat vele BN-ers het al niet eens meer belangrijk vinden in wat voor films ze een eigen rol moeten vertolken of dat ze het niet doorhebben om voor lul te staan... zolang er maar een prijskaartje aanhangt. Dat zag je ook maar met Zombibi en New Kids...

Ja, het plot: We volgen Dries Roelvink die op een avond na zijn optreden word ontvoerd door een enorme dikke pafferige vent en ontwaakt bij diezelfde vent en zijn zeug van een vrouw genaamd Teuntje. Het typische Nederlandse tokkiestel dat krampachtig van het leven een feest maakt terwijl de armoede en de neerslachtigheid er van de buitenkant afstraalt... Het brengt de dagen door in een camper ergens in The Middle of Nowhere, zuipt de hele dag halve liters en de mayonaiseflessen gaan er bij elke willekeurige maaltijd ook doorheen. En laat dit nou ook gaan om een heel bizar stelletje: ze hebben Dries ontvoerd omdat Tokkie Freek onvruchtbaar is... Ja... de rest kan je zelf wel invullen.

De film weet hierbij ook lekker te camoufleren tussen een soort kidnap-horror en een absurde komedie. De obsessieviteit van Freek en Teuntje was toch wel echt eng en de film wil zelfs hier en daar nog spannend worden maar vele dialogen en handelingen waren om te gillen. Ja, Tom Six had toen dus ook al een bizarre vorm van humor.

Erg leuke parodie over tatta's. Niet voor de fans van BN-ers.

4,0*

Leuk zwart humoristisch filmpje van Wirkola, die wel bekend staat onder zijn Dead Snow-project. In de tussentijd heeft hij het ook in Amerika opgezocht (de geweldige Hansel & Gretel in het achterhoofd) maar nu keert hij weer terug naar de basis en zijn roots met deze kleinere film.

Noomi Rapace, wat leuk... Onze Liesbeth Salander is nu een soort van huisvrouw geworden die door haar man Lars wordt overgehaald om een soort vergevingsreis te maken naar een vakantiehuis aan de Fjorden. Wat Lisa echter niet in beginsel weet is dat Lars allerlei gereedschap en de nodige middelen in zijn kofferbak verborgen houdt. Echter lijkt Lisa hem een stap voor te zijn, want ook zij had nog wel een appeltje met hem te schillen.

Dit ontpopt zich tot een project wat gaandeweg alleen maar gekker en absurdistisch lijkt te worden. Eerst lijkt er nog een kat en muis spel te ontstaan tussen het stelletje, maar al snel komen ze erachter dat ze elkaar toch nog wel nodig gaan hebben. Op zolder zitten er namelijk, stomtoevallig, drie ontsnapte bajesklanten verscholen.

Deze bajesklanten: Een seriemoordenaar, een zedendelinquent en een Neo-Nazi (leuk gevonden) laten zich niet zo snel kennen en houden Lars en Lisa gegijzeld. Maar... ook komen er nog wel wat vernederende spelletjes van dien, puur voor de lol. Maar dan lijkt het stel los te kunnen komen en gaat het kat en muisspelletje op een bloederige, geschifte en uiterst gewelddadige manier verder. Echter met een nieuwe inzet.

Door de zwartkomische ondertoon lijken al deze gruwelijkheden niet eens meer op te vallen, of wen je er al snel aan. Niks gaat Wirkola uit de weg; zelfs tot de horror-momenten aan toe. Van vechtpartijen met huis tuin en keuken gereedschap, tot een jacht met de dubbelloopse geweren. Het acteerwerk vond ik ook fantastisch uit de hoek komen en zowel het stel als de drie boeven hebben zo eenieder een eigen karakter met de eigen gestoorde trekken. Ook wil het af en toe nog best wel spannend worden. En ja, die vader...

En dan dat einde. Ook dit kan weer in de collectie van de protestgebaren tegen de sociale of massamedia... en tevens ook een dikke middelvinger naar Amerika. Goed bezig, Wirkola!

Ik heb uitbundig genoten.

4,0*

Oeh, dat masker zag er eng uit. Dit moet vast wel weer zo'n film worden.

Nee...

Goed, aan het begin wordt er al een sinister pakketje aan elementen samengeraapt: Twee jongens raken vermist en een gezin lijkt te worden geterroriseerd door... klopgeesten, Funny Games/The Stranger-achtige taferelen, maar dan onzichtbaar? Het gaat hier om een overspelige vrouw en een vrij obsessieve man met hun rebelse puberzoon, en het gezin ligt een beetje in de knoop. Maar als er dan ook nog eens potjes zomaar uit het niets op iemands hoofd vallen en gezichten uit familieportretten zijn geknipt is het tijd om alarm te slaan.

En nee... dan keren we even terug in de tijd. Ineens is I See You allang geen cliché meer en staat er ons toch wel een hele grote mindfucking verrassing te maken. Ineens lijken alle rollen omgedraaid en lijkt het gevaar juist niet van buitenaf te komen, maar dichterbij te zitten dan je zou denken. Ik laat de spoilers achterwege: Je moet het zien om te geloven!

Het acteerwerk van die spookbewoners is verdomde goed. Een easygoing jongedame en zo'n jochie met hier en daar wat psychopatische trekjes. Van het gezin kan het nog wel een beetje net iets te cheesy en typisch zijn.

Ja, zoals ik al zei: zie en geloof. Prima probeersel van de regisseur van de al net zo goede technothriller IBoy.

4,0*

Opnieuw weer een ultieme revenge-film, waar ik graag naar kijk. Ook dit is weer een van de vele films (nu wel een remake welteverstaan, waarvan ik het origineel nog niet heb gezien) wat weer een stevige boodschap geeft aan verkrachters en van hoe ze moeten lijden. In I Spit on youre Grave gaat het er ook weer expliciet aan toe. Erg opmerkelijk ook dat deze door een bedrijf als Bridge in Nederland gewoon rechtstreeks in de schappen van de videotheek is gekwakt, want ik vind dit toch wel een van de knapste films in zijn genre. Afin, het verhaal is zoals we het kunnen verwachten en is gewoonweg aan alle kanten ziek. We volgen Jennifer Hills, een schrijfster die een teruggetrokken bestaan leeft in een blokhut. Na kennisgemaakt te hebben met een nogal onprettig groepje mannen, word ze even later door datzelfte groepje verkracht. En de manier waarop het hier gaat is gewoonweg weer tot het uiterste en ook psychologisch gezien erg pijnlijk, vooral met die verstandelijk gehandicapte die gedwongen word om zijn maagdelijkheid te verliezen en nee, er is geen een verkrachtingscene, maar er zijn er twee... ook door de sherrif word ze nog even verkracht. Gewoonweg weer misselijkmakend en uiterst extreem in beeld gebracht en gemaakt. Maar afin, als kijker hoef je je geen zorgen te maken, want zoals gewoonlijk hebben de 3 gestoorde varkens uiteindelijk aan Jennifer totaal de verkeerde!

En precies, Jennifer ontpopt zich tot een monster en slaat kei en keihard terug. En de manieren zoals de verkrachters het hoekje omgaan, is (gelukkig) nog veel extremer dan de verkrachting zelf. Het mooiste van allemaal vond ik dat Jennifer ze ook nog terug te pakken, door de associaties ( "I am the assman", vooral deze scene was geniaal), en The Watcher, en suck this pistol, op de meest extreme manier tegen ze te gebruiken. Ook psychologisch zit de film prima in elkaar.

Gewoonweg weer een uitstekende wraakfilm die er gewoonweg niet om liegt. Meedogenloosheid op zijn best. Iets beters verdienen verkrachters niet.

4,0*

I Spit on Your Grave was een prima remake (waarvan ik het origineel niet heb gezien), die echter hier meteen onder de Just Bridge logo in de videotheekschappen vloog, wat best vreemd was, want ik vond het toch wel een van de betere wraakfilms. En ik zou wel niet de enige geweest zijn, want het origineel had geen deel 2, de remake wel.

En deel 2 lijkt er nog wel even een schepje bovenop te gooien en is ook gewoon weer uiterst gruwelijk en misselijkmakend. We maken kennis met een zeer stoere knappe Katie die maar steeds verlies maakt met haar model-talenten, maar met de neus in de boter valt als ze toch ergens terecht kan voor een shoot. De 3 mannen waar ze het bij doet beginnen echter vervelend en pervers te worden dus Katie bedankt vriendelijk. Waarbij Katie ook begint te beseffen dat ze bij een hele verkeerde groep fotografen is gekomen. Het begint met irritant en stalkerig gedrag van een van de minst slimste, maar uiteindelijk krijgen we wat we konden verwachten en je bent gewaarschuwd: De hele misbruik/martelscene duurt bijna een uur (!) en ik dacht dat het begin al erg genoeg was. En ook hier gaat de regisseur weer tot het uiterste van het uiterste, waarbij een radeloze vrouw oog in oog komt te staan met een groepje genadeloze monsters. Dit is toch weer echt een van de gruwelijkste misbruik-scene's die ik in een film gezien heb, wat zich echt wel kan meten aan de genadeloosheid uit Irreversible. Tussendoor word Katie ontvoerd naar Bulgarije, waar de hel verder gaat. Vooral die forse pooier/baas was walgelijk. En zo word Katie uiteindelijk geloosd en voor dood verklaard. Tenminste, dat dachten ze.

De manier hoe Katie ervan af is gekomen is schrijnend om te zien. Maar maak je geen zorgen. De handlangers die krijgen hun portie, en dat is weer uiterst genieten. Ook hier worden, net als in deel 1, de martelmethodes per dader geassocieerd met de daad wat Katie is aangedaan, wat ook gewoon erg goed werkt en ook hier weer lekker op zijn pijnlijkst wordt neergezet. Het blijft gewoon heerlijk om te zien dat dit soort monsters hunzelf op die manier tegen komen en zelf ook eens weten wat lijden is. Vooral die bankschroef-castratie en die hele marteling van Georgy (vooral met dat peuteren in die etterende wond) waren lekker pijnlijk.

Ook de bijrollen van die pastoor en die detective waren erg goed.

Gewoonweg een erg goed vervolg (nouja vervolg), waar het brute geweld er weer zeker niet om liegt. Ook de settings waren niet om vrolijk van te worden. Sofia moet toch haast wel een van de goorste steden van Europa zijn, maarja, het filmt ook goedkoop. Vandaar dat de film zich ook waarschijnlijk prompt van locatie verwisselde. Dit was in ieder geval weer een erg sterk deeltje, wat ook zeker niet geschikt is voor gevoelige kijkers. Volgend jaar deel 3?

4,0*

I Spit on Your Grave goes real Feminism...

Deel 3 is kennelijk een vervolg van deel 1 (en binnenkort komt er een vervolg op het origineel uit 1978 had ik begrepen)... Maar ook dit deeltje was weer zeer vermakelijk. We volgen Jennifer uit deel 1 die zich voornamelijk huishoudt in praatgroepen omtrent slachtoffers van seksueel misbruik. Daar leert ze de roekeloze Marla kennen die haar erop aan spoort om vieze mannetjes goed bang te maken. Totdat ze op een dag slachtoffer wordt... dat word weer smullen geblazen wanneer Jennifer de pakken er niet bij laat neerzitten en opnieuw het monster in haar naar boven haalt.

Dit levert, naast zo'n typische "verkeerde verdachte" verhaal, ook weer een mooie aanbod aan fraaie kills en marteldingetjes... Het blijft toch altijd wel leuk om te zien hoe verkrachters het hoekje om worden geholpen.... maar uiteindelijk schiet Jennifer door... De rest zou je bijna zelf wel kunnen invullen maar wat werd het op den duur een engerd. Erg overtreffend.

Ja, ik heb me weer prima weten te vermaken met deeltje 3.

3,5*

Sinds 2005 schrijf ik hier weer een bericht.

Erg fijne Ierse misdaadkomedie die ook weer in het rijtje past naast The Guard. Alleen is Gleeson hier wel weer overduidelijk een stukje jonger. Deze film wil ook alleen maar leuk blijven en weet verrassend met de genres te spelen. Het begin is weer behoorlijk standaard, crimineel Git (geinig sukkelige personage trouwens) komt uit de gevangenis en moet weer aan de slag bij zijn baas, waar hij met Bunny Kelly in zee moet om naar Cork te rijden en daar een zakenman terug te halen naar Dublin. Wat we krijgen is naast een zwarte misdaadkomedie, ook nog eens een leuke roadmovie die hier en daar ook nog erg doet aanvoelen als een Western (je weet welke scene's ik bedoel) en onderweg krijgen we weer een lekkere stevige dosis sterke grappen en grollen voor de kiezen en het feit hoe Bunny en Git mekaar op de lip zitten, en het ook alleen maar erger word als ook zakenman Frank hun vergezeld.

Gewoonweg een erg geslaagde film met heerlijke rollen en hier en daar ook nog wat leuke actiescene's die ook hilarisch uit de hoek komen. Ik zeg: aanrader.

4,0*

Lang geleden weer dat ik iets van Ken Loach zag, en eigenlijk stond deze nog hoog aan mijn lijst.

De reden: Omdat ik, gezien mijn leefsituatie, dit zo erg herken; dan wel op een geheel andere manier... maar uiteindelijk krijg je vaak met dezelfde mensen te maken. De methode om iemand, terwijl je zelf doet alsof het heel gewoon en normaal is, aan het lijntje te houden en te doen alsof jij degene bent die het allemaal verkeerd ziet.

Dat overkomt Daniel Blake. Een 59 jarige man waarin ik toch wel levenslust in zie. Al loopt dat nu even anders als hij, na veertig jaar trouwe dienst bij een meubelmaker, een hartaanval krijgt en van de dokter meekrijgt dat het in deze situatie niet verstandig is om door te gaan werken.

Maar vanaf minuut één van deze film weet je al genoeg en word je als kijker meteen in de tenenkrommende eenzijdigheid gezogen van de wereld van de bureaucratie. De wereld die je beschouwd als een ding waar maar geluidjes uitkomen en geheel tegen de principes van elkaar ingaan. Die vragenlijst die Blake krijgt, terwijl hij al meerdere keren aangeeft dat hij het niet bijvoorbeeld aan zijn anus heeft, maar aan zijn hart. En dan is dit nog wel het begin van de tergende, geniepende en uitzuigende trip waar deze film aan begint.

Maar verrassend gezien houdt Blake zich sterk en kan ik zelfs zeggen dat het best een coole peer is die ondertussen geen blad voor de mond neemt. Naast zijn eigen situatie lijkt hij zelfs de knoop door te hakken door zijn inzet ook voor iemand anders in te zetten die hij toevallig in zo'n bureau tegenkomt. Een lotgenoot; de alleenstaande bijstandsmoeder Katie en haar twee kinderen. Samen proberen ze zich te spannen en in te zetten tegen een jungle van regels, doorverwijzingen en zelfs wachtmuziekjes. Ook de vriendschap die hij uiteindelijk opbouwt met zijn buurjongen en vriend is ook hartverwarmend.

Kenmerkend in deze film is dat het gewone voetvolk zelfs als slimmer en gewetensvoller wordt geacht. Voorbeelden zijn het feit dat die winkeldiefstal van Katie door de vingers gezien wordt en ze alsnog onbetaald met haar boodschappen de deur uit kan lopen (al lijkt de inzet anders te zijn), dat er natuurlijk ook begrip is voor het feit dat ze bij de voedselbank al een blik tomaten opentrekt... en natuurlijk: het ultieme moment dat Daniel Blake het instantiegebouw begint te bekladden en daarbij veel steun krijgt van de voorbijganger... en waar hij er slechts met een waarschuwing van afkomt. Je zou bijna denken dat de hele bureaucratenwereld zelf totaal van de aarde is.

Het einde was ook heel sterk.

Ken Loach heeft hier even een mooie situatieschets gemaakt van een bagatelliserende zaak waar in het dagelijks leven zich niemand druk om lijkt te maken. En dan vindt dit nog plaats voordat de Brexit nog moet komen... Kan je nagaan.

4,0*

Gisteren herzien na 4 jaar en ik vond hem toch weer een stuk beter als van wat ik hem toen vond. Dit is gewoon helemaal mijn gerne.

Heerlijke mooi opgebouwt cyberpunk wereldje, prima rol van Smith en daarnaast nog nodige actiescenes. Die tunnelachtervolging was ook weer geweldig.

Verhoging naar 4,0*

Voor Hooligans, The Football Factory en Rise of the Footsoldier, was er helemaal in 1995 nog: I.D.

En dit was zeker een prima film, zelfs een van de beste in de reeks. Voetbalhooligans zelf kunnen al hun lol op in deze film (ik ben er zelf niet een) maar wat psychologie betreft zit deze film ook helemaal goed inelkaar. En ja, dit is wel een voorbeeld van hoe ver je gaat met je beinvloedingen. Voorbeeld: Je moet als een politieagent, samen met een paar collega's undercover bij voetbalhooligans om zo langzamerhand bij de hoofdverdachte moet komen. Van de baas moet je half om half meedoen om niet op te vallen, dus dronken worden, lawaai schoppen, meebrullen bij voetbalwedstrijden kroeggevechten aangaan, allemaal binnen de dienst. Wat dus eerst als een undercover spelletje begon, mond uiteindelijk uit dat al die tralarie langzaam maar zeker het leven begint over te nemen van de agenten, met alle gevolgen van dien.

We krijgen ook vooral te maken met John, die de normen en waarden begint te verliezen en door de opdrachten, nu zelf een losgeslagen dolle hond is geworden ipv een goudeerlijke politieagent. Hij speelde behoorlijk overtreffend en je ziet gewoon op een bittere manier hoe hij er helemaal aan onderdoor gaat en de vicieuze cirkel alleen maar groter word. Ipv achter de hoofdverdachte aan te gaan word hij nu zelf dus een relschopper en helpt de hooligans een vrolijk handje mee. Ook het hele thuissituatie word schrijnend neergezet. Het sfeertje zelf is ook lekker rauw en hard en ook kwa relschoppen kom je in de film niks te kort. Het einde is huiveringwekkend.

Gewoon een keiharde en doeltreffende Hooligang film. De eerste en ook de beste tov van Hooligans en Football Factory. Dit keer ook veel meer dan enkel het rellen.

4,5*

Erg duistere en donkere neo-noir film. Dat door dat duister en de rauwheid erg sfeervol overkomt en gewoon vanaf begin tot eind geboeit naar zit te kijken. Deed daardoor ook soms een beetje aan Sin City denken en dat het net lijkt alsof Owen in deze film een beetje opleiding en voorbereid word voor de film Sin City.

Maar toch snap ik al die negatieve reacties hierboven niet. Aangezien dat er nu wel erg veel zijn. Want slecht was ie niet. De camarawerk en het beeld zijn juist ook heel mooi gedaan en Owen en de rest spelen steengoed.

Voor mij een mijlpaal in de Britse Misdaad films. En in Britse Misdaad films stikt het ook wel eens van de botte humor maar ISWID is totaal anders. Hier draait het ook meer om de serieuze werk. Gewoon een aanradertje moet ik zeggen.

4,5*

Mmh, beetje een middelmatige muziekfilm en anders dan ik had verwacht. Alles word een beetje erg saai weergeven en der zitten nou niet bepaald veel momenten in de film die boeien. En soms lijkt het wel alsof het helemaal niet over Dylan zelf gaat. Welk stukje me dan wel weer aansprak waren die scenes met Richard Gere. Maar de rest was allemaal een beetje gesneden koek en eentonig. Was trouwens wel leuk om Christian Bale zo nu en dan tegen te komen als Dylan(?) en Blanchet was ook goed. Het beeldgebruik is dan wel weer erg mooi en toepasselijk (het vroegere tijd is grotendeels zwart-wit, en de tijd van Gere is in kleur) maar helaas is hier niet echt veel aandacht aan besteed en had de film wel beter gekunt. Erg jammer.

Kleine 3*

Toch wel interessant.

We hebben hier volgens mij wel te maken met een jeugdfilm voor de tienergeneratie, maar ook als dertiger wist hij bij mij binnen te komen. Een soort Kick-Ass meets Chronicle langs de Britse getthofilmpjes.

We volgen hier een nogal sensitieve Tom die bij zijn stoere oma woont in een van de groezelige buurtjes in Londen; maar dan wel met een uitzicht over het blitse centrum. Nouja, hij is verliefd op Lucy en zijn verliefdheid schijnt al heel snel antwoord te krijgen. Maar dan op een avond treft hij een groepje inbrekers in Lucy's appartement en wordt hij beschoten...

...en ontwaakt 10 dagen later in het ziekenhuis. Terwijl hij beschoten werd was hij net bezig om met zijn smartphone de politie te bellen... De kogel schampte erlangs en wat denk je: hij heeft de onderdelen van de telefoon in zijn hersens zitten, waarbij hij sindsdien een grote big brother is geworden. Hoe simpel verzonnen lijkt dit te zijn?

Maar de film pakt wel erg goed uit. Het is aan Tom (iBoy op Social Media) de taak om zijn nieuwe krachten te gebruiken om de daders op te sporen. Al snel voert dat hem in de onderwereld. De twist dat zijn vader de grote baas van de bende is werkte nog best goed.

iBoy is aan de ene kant gelikt en aan de andere kant weten de achterbuurtplaatjes die hipheid wel al snel te beinvloeden. Met het moment zitten er allemaal mooie vondsten in die de film sterk weten te houden. De sfeer, soundtrack (neem bijvoorbeeld Kiasmos in die clubscene) de trucjes van Tom en het onderwereldverhaaltje zijn daar de visitekaartjes van. Ook de mooie scenes tussen Tom en Lucy zijn een mooie aanvulling.

Die scenes met bijv de appartement van die dikke gangsterbaas, en al helemaal Toms oma die een groepje jongeren op de plaats wijst zijn de blijvers.

Zeker toch wel een film op een prima niveau, zonder af te dwalen of een TV-film gevoel mee te geven. Als mogelijke jeugdfilm schuwt het ook niet de rauwe randjes, en dat is ook alleen maar mooi.

4,0*

Inderdaad, dit was gewoon vreselijk. Echt alles was slecht aan deze film: acteurs, decors, inhoud... Ik weet niet eens of ik nou moest lachen of huilen. De acteurs zijn echt zooo waardeloos en de decors zeer goedkoop. Voor de rest zijn de neppe computeranimaties ook belachelijk. Ik irriteerde me ook mateloos aan die 5 seconden zwarte stukken die ze zo af en toe tussen de scenes plakten.

Gewoon troep van de bovenste plank. Alles is gewoon nep. Moet je vooral eens kijken in die ruimtecapsules waarbij de piloot gewoon een losse autostuur in zijn handen heeft, nu nog even met de camera draaien en het lijkt allemaal net echt. Niet dus!

En dat die Jaques in zo'n mutant veranderd met toverkrachten en zo'n verschrikkelijke alien-voice Was voor mij al 1 van de grootste dieptepunten.

Budgetloze shit van de bovenste plank.

0,5*

Gutenacht! Gutenacht!

Ok, weer zo'n film waarvan je zegt: waar moet ik hier beginnen?

Allereerst moet ik zeggen dat de tweeling Lukas en Elias (wat ook een daadwerkelijke tweeling is waarbij de kindacteurtjes dezelfde namen hebben) echt fenomenaal, en vooral ijzersterk spelen. Het is overduidelijk dat deze twee, uiteraard omdat het nog kinderen zijn, weinig inhoud hebben om situaties te verwoorden, maar alleen al hun gevoelens en uitdrukkingen overtuigen de kijker aanzienlijk en ze weten op deze manier ook de benauwende gevoelens over te brengen. Benauwende gevoelens... ik was me daar al op voorbereid, want diverse recenties en meningen (waarvan ik toch wel teleurgesteld ben dat die hier niet zo heel postitief zijn) hadden we al enigszins gewaarschuwd. En als je denkt dat de film op de manier afloopt zoals jij het denkt, dan zit je er goed naast. Ook al geven de regisseurs al enkele kleine verwijzingen door in de loop van het begin. Ze weten het op zo'n manier te doen dat het voor de kijker amper opvalt, omdat je al met je hoofd in het verhaal zit waarin de moeder centraal staat.

De gebroedertjes, die zich dag in dag uit zich uitstekend weten te vermaken door in en om het huis te spelen, in afwachting voor hun moeder, die na een plastische chirurgie weer terugkeert. Je zou je overigens haast afvragen hoe de twee kindertjes zich al die tijd gered hebben zonder enige oppas, ergens in een villa in de middle of nowhere van Oostenrijk. Maar zoals je al kan verwachtten is hun moeder, ijzersterk gespeeld door Susanna Wuest, wel op een griezelige manier veranderd. Niet alleen vanwege dat verband om haar gezicht waarbij ze net op een mummie lijkt, maar ook haar gedrag is wel een stuk afstandelijker, kil en gevoellozer dan de keer dat het gewoon nog een lieve symphatieke moeder was die nog erg zuinig op de broertjes was, maar nu ook een dierenbeul is geworden wanneer de gebroeders een kat mee naar huis nemen. Waar het in het begin nog twijvelen is tussen de broertjes word de film zelf ook steeds enger en griezeliger, want de broertjes zullen en moeten weten wat er met hun moeder is gebeurd en sterker nog, of die persoon in het verband ook echt wel hun moeder is. Hierin wil de film wel bijna om de zoveel tijd veranderen en zou je haast denken dat dit een tegenovergestelde versie is van Clint Eastwoods Changeling en met die gedachte zit je ook als kijker in je hoofd. De hele tijd die vraag, en zeker wanneer de jongentjes wel heel, heel ver gaan om achter de waarheid te komen, is dit nou hun moeder of niet? En zo ja, is hun moeder nog wel menselijk, naar aanleiding van de nachtmerries. Elke keer weer een nieuwe vraag. Maar het daadwerkelijke antwoord en twist daarentegen..... en wat het met je doet na een nachtje slapen.... en na al die subtiliteit gewoon ineens een ferme klap in je gezicht krijgen.... En ohja, vandaar dat Lukas werd afgezonderd, en vandaar die scene in het meertje waarbij Lukas niet meer naar boven kwam drijven.. Of is dat het nou ook weer niet?

Ich Sehe, Ich Sehe is gewoon ziek, doodziek. En ik kan het maar blijven zeggen; onderhuidse horrorfilms winnen het vaak wel van wat voor horrorfilms dan ook en deze bevestigt het. Het eerste gedeelte weet, zoals ik hierboven al heb gezegd, doodeng te zijn, en de regisseurs weten de typische Oostenrijke manier van filmen dat we van Haneke en Seidl gewend zijn, hier nog eens keurig over te doen. Die stilte, die dreigende sfeer, de natuurplaatjes van het Oostenrijkse landschap, en de roezige ambient-soundtracks als er onheil gebeurd, dit klopt gewoon helemaal.

Een van de betere horrorfilms in jaren!

4,5*

Redelijk goede Deense conspiracy thriller, met een vrij standaard verhaal die inderdaad ook verdacht veel op dat van Jason Bourne lijkt. Vrouw word met geheugenverlies wakker en blijkt een hoop op der geweten te hebben en is doelwit van een Nederlandse(!) bende. Dat zorgt weer voor een typisch kat en muisspel dat zo nu en dan nog aardig werkt met redelijke actiescenes. Wel jammer dat de film op het laatst niet gewoon in Rotterdam kon blijven.

Zeker een aardige film.

3,5*

Weer een fraaie film over de achtergrond van het Amerikaanse kabinet en een spannend schouwspel tussen twee presidenten die nog verkozen moeten worden. Clooney heeft weer eens goed zijn best gedaan in de regi-stoel, en ook als zijn bijrol. Ryan Gosling was ook weer uitstekend bezig als persvoorlichter. De hele film is zo subtiel en rustig mogenlijk en er zit geen enkel vorm van sensatie in. Wel een onaangenaam machtspelletje waar Stephan in komt. Eerst verliefd worden op een stagaire maar daardoor ook langzaam maar zeker, achter verborgen waarheiden komen en in de val lopen, mede door andere dingen die er gebeurd zijn, dat begon met iets onschuldigs, maar uiteindelijk uitloopt tot een schandaal waar Stephan tot en met zijn nek in zit. Verder ga ik niet veel verklappen, maar The Ides of March weet wel heel geweldloos en zonder actie en achtervolgingen, een sterk nadenkend verhaal neer te pennen. Verder ook een erg fraaie bijrol van Phillip Seymour Hoffman, in deze film is het wel een klootzak.

Verder een prima film.

3,5*

Ik heb weer eens een ijzersterke oorlogsfilm gezien.

Uit Rusland (of Wit-Rusland... of Sovjet-Unie). Deze film weet weer eens een mooi stukje geschiedenis op het netvlies te kerven.

Het begint als een coming of age, waarin Florian en zijn jongere broertje nog een ogenschijnlijk zorgeloos bestaan leven. Het is het hartje van de Tweede Wereldoorlog, maar daar lijken ze zich niet al te veel van aan te trekken. Ze spelen het spelletje een beetje mee. Totdat ze een geweer vinden en op dat ogenblik door een detectievliegtuig (een voorganger van een drone?) worden gespot. Niet veel later staan er twee Russische soldaten voor de deur. Voornamelijk Florian is interessant en wordt meegenomen naar een kamp met verzetstrijders. Maar Florian ontsnapt

Dit levert om te beginnen wel vele fraaie en interessante momenten op waarbij de film in eerste instantie nog wel kan omschreven worden als een avontuur. De ontmoeting met die vreemde jongedame, die piep in de oren en voornamelijk dat eiland met de overlevenden waren prachtige vondsten. Ook die jolige scenes wanneer Florian erop uit trekt met die drie andere overlevenen lijkt de film een beetje in een feel good gehalte te drukken. Maar je kan wel begrijpen dat dat niet blijvend is.

Want hoe langer de film duurt, hoe meer de gekte toeslaat. De regisseur schetst hierin een direct beeld over het optreden van de moffen en je blijft maar versteld staan hoe wreed de Nazi's in die tijd waren. De verbranding van de kerk was een scene die akelig lang duurde en je meesleurde in de gekte die Florian op dat moment meemaakte. Voornamelijk de snelle veroudering van Florian drukte er nog een stempel op. En dan tegen het einde worden sommige Nazi's toch wel wakker, maar valt er niks meer terug te draaien.

Dit is een van de beste en ingrijpende oorlogsfilms die ik heb gezien. Sfeervol (of loos), uitzichtloos, nachtmerrie-achtig en krankzinnig, met een hoofdrol om niet te vergeten. Alle kanten gaat het op, maar de conclusie is onherroepelijk.

Hier kunnen de Amerikanen niet tegen op, noch kunnen ze er een remake van maken.

5,0*

Een film die de mensheid nu wel even nodig heeft.

Joe, een nogal stijfkoppige bewaker van het Pentagon wordt samen met vrouwelijke collega Rita gebruikt voor een geheim experiment. Ze worden ingevroren en het is de bedoeling om na een jaar weer ontdooit te worden. Echter loopt dit anders als de oprichter van dit plan wordt gearresteerd voor corruptie en de capsules door de jaren heen in de pauper en de vuilnis een eigen leven leiden... tot wel vijf eeuwen aan toe, wanneer Joe dan wakker wordt in een wereld waarbij hij eerst slechts misschien denkt dat het een derde wereldland is. Nee, het is daadwerkelijk Amerika, in het jaar 2505! En wat voor wereld is het geworden.

De mensheid lijkt zijn intelligentie volledig verloren te hebben en lijken echt letterlijk allemaal een verstand van een klein kind of een primitieveling uit de oertijd te hebben. Het dringt Joe pas later door dat hij een grote tijdsprong heeft gemaakt en om het een of het ander wordt hij ook nog verdacht van iets wat niet duidelijk is.

De rechtzaalscene was alvast het ultieme en hilarische voorbeeld van hoe het gewoon absoluut niet moest.

Geweldig!

Voordelig is wel dat Joe (later door een belemmerde interactie met een i.d. machine "Not Sure") het lukt om met zijn slimheid te ontsnappen, om vervolgens alsnog te zoeken naar een nieuw doel. Maarja, al zijn hebben en houden liggen al vijf eeuwen onder diverse lagen. Echter lijkt hij toch nog wel een beetje te hebben aan ene advocaat Frito en staat hij samen sterker als hij toch nog zijn collega Rita treft.

Wat volgt is een heerlijke trip door deze jungle van zwakzinnigen en idioten die slechts hun onderbuik, libido, agressor, kindsheid en impulsiviteit laten spreken en waar een film waarin er 90 minuten wordt gericht op een blote reet die scheten laat "de" oscarnominatie is. Uiteindelijk lijkt hij toch wel interessant gevonden te worden en maakt hij kennis met die totaal geflipte president en zijn domme bierslurpende, pizzaknagende aanhang. Wellicht kan hij toch nog wel de wereld veranderen... Met iets wat wel erg logisch en voor de gewone mens zeer belangrijk is.

Ja, hier kon ik zeker wat mee. Wat een heerlijke satire. Naast het feit dat het lachen gegarandeerd is is het ook wel vrij eng als je bedenkt dat we nog helemaal niet zo ver van zo'n maatschappij afzitten. Daar hoeven we geen zes eeuwen vooruit te trekken.

4,0*

Schitterend stukje tragedie.

Het is inmiddels weer een flinke poos geleden dat ik wat van Von Trier had aanschouwd... Melancholia welteverstaan, en die greep me naar mijn strot. Maar inmiddels is dat ook weer 5 jaar geleden. Nadat ik Idiots (Idioterne) van deze man had aanschouwd kan ik weer concluderen dat ik deze regisseur niet uit het oog moet verliezen... Als zijn oudere werk nou ook eens makkelijker te krijgen was...

Wat al meteen opvalt is de montage en het manier van filmen, waarbij je haast zou denken dat je naar een Found Footage of naar een Funiest Home Video zit te kijken. Waarschijnlijk zit daar nog wel een boodschap achter... je weet maar nooit. Het plot.... dat was nou net wat ik nodig had, zeker in de tijd dat je, naar zeggen van onze minister president, "normaal" moet doen, iets wat met het jaar steeds erger lijkt te worden en waarbij we bijna eerder sektes beginnen te vormen in plaats van burgers. Nouja... noem mij dan maar een idioot.

We volgen hier een groep vrienden die met een anarchistische wijze de normen proberen tegen te gaan en de algemene nette burger geen keuze meer laten... door naar Sollerod te gaan (waarom een stadse gemeente? Een pvv-achtig dorp was gunstiger geweest...) en daar letterlijk als een idioten gaan gedragen wanneer ze in contact komen met de bewoners... ondertussen proberen ze daar ook met hun houding van alles uit... van werk zoeken naar pleziertjes maken en wat dies meer zij. Maar het is toch niet zo makkelijker dan gedacht want hoe leuker de houding eigenlijk is en je jezelf lekker kan laten gaan... hoe meer de verslaving toe neemt.

En daar weet Idiots vaak op een magistrale doch pijnlijke manier uit te pakken. Zeker als er momenten zijn wanneer ze niet zo even een twee drie van gedragskeuze kunnen veranderen. Lees die pisscene. De grenzen worden ook steeds meer overschreden maar of dat nou zo schokkend is of slechts een beetje vreemd, dat is aan de kijker. Verder waren die woedeaanvallen van Stoffer, met name zijn gebaar naar die gemeentelui ook geweldig. Afijn... de film pruttelt 2 uur achter elkaar door maar toch weet hij je op alle emoties zo te raken... en achteraf zit je met een gevoel van: Wat heb ik toch eigenlijk naar een stukje kunst gekeken.

Het einde met het voorspoedige afscheid van Stephanie sloeg in als een bom.

Gewoon een schitterend stukje cinema van Von Trier dat me weer aanstalten maakt om meer van hem op te zoeken. Prachtig gefilmd, subtiel, lekker zwartgallig en met een ijzersterke boodschap. Zo wil ik het zien...

5,0*

Weer een leuk filmpje van onze zuiderburen... Het thema over het algemeen spreekt me niet zo aan, maar ik heb me geen seconde verveeld.

Het is op zich wel een vreemde uitwerking... We volgen arbeidsmedewerker Jean die net zijn baan is kwijtgeraakt omdat het fabriek falliet ging. Handen in het haar... Daarnaast moet zijn dochter van hem een talent worden als zangeres, maar daar dreigt ze in te falen. Nou, dan iets met het kidnappen van een (Nederlandse?) wielrenster die tevens ook een zangeres schijnt te wezen... een lovestory tussen die zangeres en Willy, de mede ontvoerder... En waarvoor ze is ontvoerd...

Het plot van Iedereen Beroemd zou haast een onzinverhaal zijn, maar toch is het zo droog en leuk uitgewerkt... Die Josse Pauw is lekker typisch en de uitwerking is ook lekker maf. Ook veel Nederlandse inbreng is erin te bekennen... zoals Victor Löw, die hier ook weer de typische schreeuwlelijk mag uithangen.

En het einde is erg luchtig.

Gewoon een leuke kleine Belgische film...

4,0*

Precies twintig jaar geleden hadden we Off Screen van Pieter Kuipers. (een domper dat deze man is gestopt met regisseren) Los van het feit dat ik qua getallen enig verband zie (Gijzeling Rembrandttoren in 2002; film in 2005... en in deze kwestie: gijzeling in de Applestore in 2022 en de verfilming in 2025) wist Off Screen hier een rauwe vertoning neer te zetten van de man in kwestie (prachtige rol van Jan Decleir) diens leven aan het afbrokkelen was.

Een knappe schets om heden en verleden met elkaar af te wisselen. iHostage behandeld nu opnieuw een waargebeurd gijzelingsdrama en hoe verloopt die?

Het zou vrijwel wel identiek gereconstrueerd zijn gezien de gijzelnemer in werkelijkheid ook nog een bodycam bij zich droeg. De blikjes Red Bull kloppen. Het wapentype klopt en waarschijnlijk zou het script ook zeker overgeschreven zijn met wat de bodycam opving. Toch rook ik wel soms iets te veel suspense. Iets wat Off Screen totaal niet heeft.

Ik zou de krantberichten grotendeels gaan overschrijven in deze recensie. Een Syrische man heeft dienst met zijn AH-bezorgbus, maar verkiest de Apple Store als bestemming. Niet veel later stapt hij naar binnen en trekt hij zijn wapen en schijnt hij ook bekleed te zijn met explosieven. Dan is de vraag: Wat wil deze man? Naast een limousine en een paar ton aan cryptomunten? Dat maakt het altijd interessant.

Ondertussen wordt het net rond de Applestore getrokken en moet het hele politieteam voorzichtig blijven. De film richt zich op de vier mensen die zich in de kast hebben verstopt, een commissaris die zojuist door zijn gezin is afgezet, de mensen en de onderhandelaar in het callcenter en natuurlijk de gijzelaar. Maar centraal staat ook zeker die Bulgaarse toerist die toevallig in de winkel was en maar besluit enkele oortjes stiekem in zijn zak te steken.

De onderhandelscenes met zowel die vrouw als die Bulgaar vond ik nog wel de sterkste punten in de film. Het motief van de gijzelnemer wordt hier ook op een abstracte manier verwerkt. Hij voelt zich slachtoffer van de staat en je weet in eerste instantie wel of niet in welke subjecten je hem hierin moet steunen. We weten dat men niet zo leuk om kan gaan met immigranten, maar als je op internet nader onderzoek doet naar deze kerel, was het ook zeker geen fris figuur.

Er blijft slechts over dat het suspence/popcorn-gehalte wat minder had gemogen, want de uitwerking zelf komt nog redelijk goed uit de verf. Het oogt een beetje veel als een film waar Amerika zo een remake van zal gaan maken. Maar vond er daar ook een gijzeling in een Applestore plaats?

3,5*

Weer een erg mooie (en laatste) film van Willem van de Sande. Met ook weer een zeer mooi verhaal en meeslepend sfeertje. De duo Tijn Docter en Carice van Houten vond ik zeer goed en de film word ook in een mooie, maar niet op volgorde verteld. Het begint eerst dat Samarinde (Houten) terug komt uit Japan waar hij ontvangen word door haar vriend Giph (Doctor. En daarna krijgen we te maken dat ze verliefd op elkaar raken, dan dat moment dat ze kennis maken met de kinderachtige moeder van Giph en dat ze met een vriendenclub naar Spanje gaan. Maar dat de moeder van Giph een gebroken rug krijgt laten ze dan nog even verborgen en dat krijgen we pas een beetje op het laatst te zien. De film is dan erg teder en meeslepend en de tijdslijn blijft wel wisselvallig. Alles word op een hele mooie manier verteld. En om er even op terug te komen:Je ziet dat Giph en Samarinde lekker op vakantie zijn in Spanje maar op het moment dat Giph in een disco zijn moeder in een hallucinatie ziet dansen en uiteindelijk "out" gaat, gaat de film weer terug in de tijd en krijgen we het gedeelde gezien wat er met de moeder van Giph is gebeurd en dat hij op vakantie is om de ellende te vergeten maar dat dat evengoed niet meevalt. Het staat misschien al vermeld achterop de dvd hoes maar evengoed is het wel indrukwekkend om het zelf te ondekken.

Dit was gewoon weer een hele mooie Nederlandse drama. Ik lust er op een een of andere manier wel pap van. Ik merk wel dat van de Sande van die mooie verhalen kan vertellen waarbij je dichter bij de waarheid komt. Binnenkort moet ik "Leef" ook maar eens bekijken. Maar dit was iig een mooie Memorian van zijn carriere. Vraag me dan wel af waneer deze film is geschoten aangezien er in zijn sterfjaar ook nog 2 films op zijn naam staan.

4,0*