Opinions

De vierde Pippi film, ik heb ze allemaal in Nederlandse synbchronisatie gezien, maar ach... wat trek je daar als kind nou van aan. Ook dit was weer een leuke film. Vol met leuke grapjes en spannende avonturen. Vooral met die stieren die die kleren opeten.

En Condrad's kleefpasta natuurlijk.

3,5*

Mijn eerste stem dit jaar...

...en weer mijn eerste Hollywood-blockbuster na een lange tijd.

En toch wel weer zo leuk doch over de top en Guilermo del Torro heeft hier weer iets leuks van weten te maken. Hij moest vroeger overduidelijk een fan zijn van Godzilla of in all names.

Tsja, hoe kan je de film het beste omschrijven... als je heel diepzinnig wilt zijn gaat het gewoon over een opvolgende ras die de mensheid zou moeten overnemen... maar toch door de aarde is geschapen. Maar dat laat de mensheid niet gebeuren en met de vanoudse wapens trekken ze ter strijden tegen deze massale monster die worden gekweekt in de kern van de aarde. Maar de monsters zijn te sterk... er moeten nieuwe wapens uitgevonden worden.... Juist, robot-monsters.

En zo krijgen we een aaneen volgende gelegenheid aan verbluffende vechtpartijen tussen monster-robots en de gewone robots en dat wil er nog wel eens hardnekkig aan toe gaan, want sommige monsters zijn gewoon te sterk. Het gaat ook ten koste van halve steden en een hele hoop doden (alleen vallen die vele doden inmiddels al niet zoveel meer op) De montage en de decoraties zijn in ieder geval wel om te smullen en de personages zijn nog vrij leuk opgezet. Voornamelijk die twee professors stalen de show. Ook Ron Perlman was leuk en Rinko Kinchuki was sexy.

Al met al toch een leuk concept en een enorme aangelegenheid aan vette en oogstrelende shots. Waaronder die muur of die botensloppenwijk in Hong Kong. En ook de typische twists erbij en de typische vorm van humor...

Ja dit werkt weer goed met liters cola en kilo's popcorn.

4,0*

Was een mooi opgezet middeleeuws sprookje met ook een vracht aan goede acteurs. Alleen heb ik van Samuel le Bihan nooit wat gehoord. Toch doet hij het wel goed als hoofdrol. Daarnaast hebben we ook het stel Belluci en Cassel die maar korte rolletjes spelen en is ook de actie-acteur Mark Dacascos aanwezig (die ook in Gans' Crying Freeman de hoofdrol vertolkte) Ook geinig om hem dit keer Frans te horen praten en zijn vechtkunsten waren ook in deze film weer fantastisch. Verder vond ik de decors en de settings ook redelijk mooi. Was hier en daar best wel karig maar ach...

Ook zag het beest er erg bruut uit en was ook wel meer dan een wolf.

Verder gewoon een film die veel in zijn mars heeft: sprookjes, drama, romantiek met een flink straaltje vechten en actie. Echt bloederig is deze dan niet zo erg. Verder is dit een avondvullende Franse film. Gewoon een geslaagde tweede film van Christophe Gans.

3,5*

Zo aangenaam verrast door deze Finse kaskraker, tevens inderdaad ook het Finse antwoord op Crash en ook een beetje Pulp Fiction. Het vind plaats in het uiterst grauwe en sombere uitziende saaiste buurtjes van Helsinki. Dan zou je eigenlijk zeggen dat dit een sombere film is maar toch integendeel: Frozen Land lijkt voor mij nogal een heerlijke zwarte komedie met keiharde grappen en vlijmscherpe humor. We krijgen van het begin tot het middenstuk een aaneenschakeling van personages die door dat valse biljet een beetje aan elkaar gekoppelt worden. We beginnen bij die alcoholistische leraar en vervolgens gaan we door naar zijn uit huis geschopte zoon die met zijn valse biljet zaken gaat doen, zo komt het valse biljet ook in handen van Tueka de stofzuiger verkoper. En zo krijgen we ook te maken met Isto. Isto vond ik toch wel zo geweldig. Wat kon ik toch lachen om die gast zeg. Vooral bij die scene waarbij Hij ziet dat zijn auto is vernield en dat ie wel op een heel klunzige wijze een auto gaat jatten bij de garage. Ook Tueka vond ik geweldig en bleef ook lekker relaxt en probeerde maar bij iedereen een stofzuiger te verkopen om zo aan wat centen te komen. Welke scene al helemaal onvergetelijk is is die scene met Isto en Tueka die elkaar gaan bezatten in het cafe van het hotel. En vervolgens word Tueka door Isto onder de grond geschopt waarbij Tukka Isto en de prostituee vermoord met een.... Stofzuiger Hahahahahahaha

En zo maken we ook kennis met de stoere agente Elina die ik toch ook wel heel ijzersterk vond acteren. En zo komen we ook een beetje bij haar gezinsleven Wel jammer is dat haar rol zo kort was en dat ze al gouw door een ongeluk het loodje legde, en ondank de voortvluchtige crimineel waar ze achteraan zat er niks aan kon doen, zweert de man wraak. En zo komen we bij de thema wraak. Wat de einde recht voor zijn raap maakt.

Een film waar je zeker geen spijt van zal krijgen maar waar je wel goed over moet nadenken omdat het weer vele moaziekale verhaallijnen heeft dat plaats vind tegen de indrukwekkende achtergronden van de buitenwijken maar ook de bruizende nachtelijke binnenstad en de drugs en technowereld van Helsinki. Het heeft ook denk een beetje aanleiding op dat de mensen gek worden van de ellenlange donkere winter daar. En ook het feit waarbij je een wapen schietklaar daar gewoon mag opbergen. Doet me denken aan die schietpartij in die Finse school 3 jaar na de film.

Verder parel van de europese cinema die van mij zeker 5 sterren krijgt.

Sterke Finse body/monsterhorror met een boodschap.

Tinja is een lief meisje dat gevestigd is in een heel opmerkelijk gezin. Haar moeder is een influencer en doordat de vlogs erg gestoeld zijn op het typische leven van een gelukkig Fins gezin kan je wel spreken dat het gezin een dubbelrol speelt. Want de andere kant zal moeder niet laten zien. Tinja moet hierin ook vaak haar draai in zien te vinden. Ze is turnster, misschien omdat moeder wilt, en ze heeft het maar geaccepteerd. Echter maakt de gekte binnenshuis haar wel tot een gesloten figuur... vooral als ze erachter komt dat haar moeder vreemd gaat. Op een dag vliegt er tijdens een van de opnames een kraai de woonkamer binnen die meteen al ene deel van de dure inboedel naar de vlakte weet te brengen. Na het beest te kunnen overmeesteren vindt Tinja een ei en neemt ze die mee.
Maar die ei groeit wel heel snel... en wat eruit komt, dat kan je wel raden. Je zou bijna denken dat de stills en het plot al een hoop weggeven.

Ja, het is een afzichtelijk wezen, maar toch weet Tinja deze op te voeden en zelfs te vormen. De hoofdtaak is om het dier uit het zicht van haar ouders en haar broertje te houden. Maar in Tinja's afwezigheid leidt het dier een eigen leven... en nog meer.

De transformatie tot een dubbelganger van Tinja en hoe dit op den duur zijn sporen nalaat vond ik toch wel een heel sterk metafoor voor iemand met borderline. Erg knap! Ik weet niet of anderen dat ook zo gezien hebben.

En het einde... Poe! Genadeloos...

Dit kon me bekoren. Fijne eigenzinnig werkje die ook een beetje heeft afgekeken. Maar toch wel origineel is omdat het nu eens andersom gaat.

4,0*

Wat een negatieve reacties allemaal hierboven. Nu maar eens tijd voor een positieve reactie.

Paid is weer een Engelstalige Nederlandse film dat ook een beetje in de categorie valt van oa The Delivery, Do Not Disturb en Soul Assassin. Maar slecht was Paid IMO absoluut niet. Ik vond het juist best goed en uiterst relaxed. De sfeervolle nachtelijke beelden van Amsterdam maakte het plaatje al helemaal compleet en verder is alles ook rustig en heeft ook een aangenaam donker sfeertje. Film is ook, zoals gezegt, geschoten op erg mooi gekozen plekjes. De Rustige achtergrond deuntjes dat meestal uit Jazz en Blues bestonden zorgen ook voor een prima sfeer.

Daarnaast vond ik het acteerwerk ook best goed en je kan ook aan de personages zien dat ze het filmen van Paid de moeite waard vonden. Acteurs zijn verder voor mij allemaal onbekend. Behalve Tygo Gernand dan die zijn rol als (Engelstalige) Nederlandse gangster mooi vertolkte. Ik vond het trouwens ook best wel een geinig gassie af en toe en het was ook best jammer dat ie zo snel het loodje legde. Verder vond ik Murilo Benicia het ook goed doen als huurmoordenaar en Anne Charier als callgirl. Tom Conti vond ik op bepaalde momenten best vervelend, maar daarnaast vond ik Guy Marchand het wel weer uitstekend doen als gangster. Hij had er ook echt de kop voor. Ook dat jongentje deed het goed.

De liquidatiescenes zagen er ook best goed uit. Die korte shoot-out in die motel deed een beetje aan de appartement-shootout uit De Dominee denken. Wat wel ongeloofwaardig overkwam en wat je allemaal wel in Amsterdam schijnt te kunnen is: dat Michel die ene gast in het begin midden op een plein door zijn hoofd schiet, en niemand die het ziet natuurlijk. Of mensen die gewoon in het openbaar zonder pardon hun pistool op tafel kunnen leggen.

Maar verder was dit een erg mooi filmdebuut van Laurence Lamers. Donker en sfeervol. Van mij mag ie zich wel bezig houden met een 2de film. Voor de verder rest is Paid gewoon zeer de moeite waard.

4,0*

Michael Bay heeft er weer eens flink wat geld tegenaan gesmeten met deze Blockbuster.

Ditmaal is het een (blijkbaar weer) waargebeurd verhaal over boxleraar Daniel Lugo waarbij Mark Wahlberg weer eens laat zien dat hij een actieheld prima kan combineren met een komiek. De film is overduidelijk een grote dikke middelvinger naar Amerika, en de cynisme straalt er bijna net zo van af als een gemiddelde reclamewereld in de Grand Theft Auto reeks. Het concept heeft een klein beetje iets weg van Doodslag, je laten beinvloeden door een een of andere mafkees die een onderscheid maakt tussen de do-ers en de don't-ers, waar voornamelijk Wahlberg zich door laat beinvloeden en daarbij klakkeloos twee van zijn bodybuildermaatjes op sleeptouw neemt om een grote zwendelklus te gaan klaren. Anthony Mackie kon ik nog niet maar hij kwam zowat net zo lomp over als Chris Rock. Dwayne Johnson wil nu overduidelijk de "The Rock" periode achter zich laten, en is hier nu wel helemaal de pussy onder ons, althans, volgens Lupo. Zijn jaren in de cel hebben hem wel gereinigd en nu is het een zwaar christenen geworden die zweert nooit meer een misdrijf te gaan plegen. En dan ontvoeren ze nog wel een behoorlijke stijfkop, waarbij er gedwongen word om onherroepelijke maatregelen te nemen, en uiteraard ook alles niet loopt zoals gepland. Ze proberen nog wel een beetje, door middel van furrypakken en absurde bedenkseltjes een ongeloofwaardig verhaal achter te laten voor de politie, maar hoe lang hou je je zelf nog voor de gek?

En zo ontpopt de film zich in een blits en hip actiespektakel, waar helaas nog wel de vele kogelregens ontbreken, wat aan alle kanten lekker fout en politiek incorrect is, en de stereotype Amerikaanse ideaalbeeld eens flink in de kijker zijn gezicht wrijft. En dat terwijl ik dacht dat Bay volledig pro-Amerikaans was. Hij heeft met zijn budget ook de meest exotische kiekjes van Miami gekozen en soms wil het er ook lekker ruig en schokkend aan toe gaan, lees; barbecueën van die afgehakte handen of die kettingzaagscene. En het einde kan je wel dromen.

Prima vlotte en peperdure misdaadkomedie weer van Michael Bay. Op naar Bad Boys 3!

4,0*

Hele vage en vreemde film. Hij was niet echt slecht, meer heel bijzonder. Het grootste gedeelde van de film kijk je door de ogen van die buitenaardse moordenaars en dan die kleuren die in de hele film gebruikt worden, net alsof je aan het dromen bent. De film is wel voor een zeer laag budget gemaakt maar heeft is daarintegen wel iets.

Het is wel een beetje jammer dat bijna alles zovaak herhaalt word en om die geluiden die die buitenaardse moordenaar maken moest ik erg lachen. Maar ok.

Het duurde ook maar 75 minuten, inclusief 5 minuten aftiteling. Vind het wel knap dat de regiseur mensen toch kan verbazen met een laag budget. Hij is trouwens al bezig met een vervolg die dit jaar uit moet komen.

Ik moet eerst even avondeten voor ik mijn stem plaats. Ik moet er nog even over nadenken.

Na de overtreffende Precious komt Lee Daniels nu met The Paperboy, een soortevan mysteriethriller dat op de slow burn gaat. We nemen plaats in het Zuidelijke gedeelte van Amerika in de jaren 60 (of 70) en krijgen te maken met de ter dood veroordeelde Hillary van Wetter (erg sterk neergezet door Cussack), vanwege een racistische moord op een zwarte politieagent. Matthew McConaugy zet ook wederom weer een toffe rol neer als Ward Janssen, die tot op de bodem de moordzaak onderzoekt omdat er nog wel aanwijzingen zijn dat van Wetter onschuldig is. Hij word vergezeld door zijn eigenwijze broertje Jack Jansen dat meer een blok aan zijn been is. Ze komen met hun onderzoek ook uiteindelijk terecht bij van Wetters echtgenote, Charlotte Bless, die hier wel erg goed is neergezet door Kidman. Bless is een zwaar seksgefrustreerde dame die de hele dag niks anders wilt dan neuken, maar niet aan haar trekken komt omdat haar man in de cel zit en daarom verleid ze Jack, waarbij de film allemaal hectische wendingen neemt.

The Paperboy is echter wel een film om je kop erbij te houden. Het gaat van een soort lovestory, naar een crimestory en dan weer naar een social drama, zonder dat de genres echt gecombineerd worden. Ondertussen is dit weer een felle kijk op het feit hoe zwarten in de jaren 60 maar als oud vuil gezien werden. Het sfeertje is ook behoorlijk broeierig en plakkerig en dat in combinatie met die sompige beelden van de locaties in Louisiana, weet ook altijd goed te werken, en ook de jaren 60 kiekjes, soundtracks en decors zijn weer erg fraai neergezet.. Het einde was ook best sterk.

Goed.

4,0*

Een film van Seidl, dat is lang geleden. Nog enkele jaren terug had ik Import/Export voor de tweede keer gezien. Met Paradies: Liebe schetst Seidl opnieuw op een sublieme wijze twee tegenpolen die lijnrecht tegenover elkaar staan en met blijvende moeite zich kunnen mengen. En misschien is dit wel vaker gebruikt, maar het kan niet vaak genoeg zijn. We krijgen hier een pijnlijke botsing te zien van wat de welvaart in het westen kan doen in combinatie met wat armoede en achterstalligheid in een derde wereld land kan doen.

Behalve seks, want of het oost west noord of zuid is... De menselijke behoefte is er altijd en overal. Het is alleen de vorm hoe je het gebruikt. We volgen de "westerse" Teresa. Een inmiddels uitgeleefde vrouw die begeleider is bij zo'n begeleid leven project. Het begint met een kermisscene, met al die zoeffies in de botswagentjes, die misschien weer even kunnen leven in de westerse wereld van betutteling. Teresa is dan nog wel zo lekker normaal, maar toch spat de leegte van haar dagelijks leven af. Ze is allang de aantrekkelijkste niet meer, tegen de zestig, heeft een rits aan verkeerde mannen op haar pad gehad en is nog halsoverkop laat moeder geworden ook van een gedesillusioneerde puberdochter met obesitas. Het leven in Oostenrijk lijkt haar eventjes te wurgen, want nu ze op leeftijd is, zou niemand haar meer zien staan. Maar daar is een oplossing voor.

Hierbij komen we er ook achter dat het niet alleen de mannen zijn die naar derde wereldlanden gaan om van verboden vruchten te gaan snoepen. Ook de vrouwen kunnen er wat van om dat te krijgen wat ze in hun thuisland niet meer vinden. Teresa arriveert in Kenia en maakt al snel kennis met een nog oudere landgenoot die haar over de drempel helpt om de mooiste negeroide jongens te kunnen scoren, tussen het vakantie vieren door. Ondertussen bakken ze in de zon, terwijl de mannen als een soort hyena's wachten op hun prooien en waar zelfs door de overheid een scheidslijn is getrokken om die mannen uit de buurt van de vrouwen te houden, met haar nieuwe vriendinnen gedraagt ze zich als een puber terwijl ze de dood kunnen ruiken, maar als Teresa alle kans krijgt om bemind te worden spreekt haar minderwaardigheidscomplex haar behoeftes tegen. Maar het draait toch lang niet meer om alleen de seks te gaan.

En zo weet Seidl geen onderscheidt meer te maken tussen de twee culturen. De snoepende westerse toeristen lijken hierin vermengt te worden met armoelijdende jongeren die in het begin onvoorspelbaar lijken, maar gaandeweg erg manipulatief zijn om aan hun hachje te komen. Teresa laat zich na een lange tegenzin toch nog verleiden door een jonge knul die ogenschijnlijk anders is dan zijn buurtgenoten en moeizaam lijkt er een soort van band te ontstaan en was dit misschien wel datgene wat de beide partijen zochten. Maar uiteindelijk wordt Teresa in een net verwikkeld en moet ze steeds meer geld inleveren omdat deze jongeman zogenaamd een zieke familielid zou hebben. Wie is er in deze kwestie dan eigenlijk schuldig of onschuldig en wie gebruikt eigenlijk wie?

En zo weet Seidl weer een hele complexe en onderhuidse film af te leveren. De docu-achtige stijl blijft toch altijd wel een stempel bij deze man. De locaties van Kenia zijn qua structuur en klimaat haast voelbaar, het ontbreken van elke vorm van soundtrack is een pre, en het acteerwerk is realistisch. Ook ontbreekt de bijtende spot niet. Neem bijvoorbeeld het verjaardagscadeau aan het einde. Wat een fijn straaltje nihilisme.

Ja, Seidl is zijn niveau nog niet ontglipt. Het was dat ik deze tussen de inbreng van de kringloopwinkel heb gevonden, anders zou ik hem nog zo vergeten zijn vrees ik.

4,5*

Het gaat wederom de goede kant op.

Net zoals hoe er in de jaren 80 propagandafilms werden gemaakt over een somber doch bijna realistisch toekomstbeeld, lijken we hopelijk weer terug te grijpen op dit model. Want wat er destijds is voorspelt is iets waar we middenin zitten. Paradise laat toch op een subtiel sarcastische doch bijna realistische wijze een ander voorbeeld zien.

Ja, want het is zo. We blijven langer jong, of doen er echt alles aan om jong te blijven. Eerst slechts een wens en een geforceerde uitwerking, nu gewoon een gefaciliteerde dagelijkse norm. Zo niet dan hebben we altijd nog de filters om de zaken nog mooier te maken dan het al is. In Paradise leven we in een wereld dat wordt opgeslokt door Aeon (dus geen Meta). Je hebt de types die er met open ogen intrappen en een bijdrage vormen in de samenleving, en je hebt degenen die ertegen protesteren (natuurlijk linkse deugmensen en uiteindelijk terroristen; je zou je kop maar boven het maaiveld steken). Een van de medewerkers van Aeon is de zekere Max. Door zijn beroep in dit bedrijf heeft hij alles aardig op een rijtje en natuurlijk een mooie vrouw. Maar hoe mooi is die vrouw straks nog als blijkt dat ze een verzekeringschuld hebben en zij nu het nieuwe doelwit is van het systeem wat hij zo omarmd heeft?

En hoe gaat men betalen? Juist. Je geeft dus je leven af terwijl er onderwijl ook levensjaren bijkomen. En dat is de grootste nachtmerrie van iemand in een Aeon-samenleving. Eeuwig jong zijn siert je, maar nu moet je enkele decennia inleveren en ben je binnen nog geen dag van 25 naar 70 geworden. Tijd om daar wat tegen te gaan doen.

Max verraadt zijn bedrijf en slaat met zijn vrouw op de vlucht. Komen uiteindelijk in Litouwen terecht en ontvoeren de dochter van de directrice. Paradise weet daarmee prima met genres af te wisselen en ook voor actie is er ruimte. Het resultaat is toch wel een prima en verzorgd werkje (alhoewel ik liever had dat ze in Duitsland waren gebleven, waarschijnlijk hebben ze Litouwen verkozen om budget te besparen), de decoraties van het futuristische Berlijn zijn om te smullen. Met name dat het oude Tempelhoff-vliegveld is omgebouwd tot een vluchtelingenkamp. Het elitaire futurisme dat combineert met het onderklasse-futurisme weet hierin ook een goede combinatie te vormen.

Paradise is daarmee een geslaagde Netflix-productie van de Oosterburen. Hoop dat dit soort films ook een beetje de mensen laat nadenken. Slechts voor de effecten heb ik hem niet gekeken.

4,0*

Ook weer een eerste Israelische film die ik heb gezien. Paradise Now is een hele mooie film met een boodschap. Alles word heel subtiel gedaan en de film opserveerd geduldig die 2 broers die die zelfmoord aanslag willen plegen. Heel de film oogt ook realistisch alsof er een paar verborgen camera's ergens geplaatst zijn. Die rollen van die 2 broers vond ik ook erg mooi. Je ziet in het begin van de film dat ze die aanslag zelf willen plegen maar uiteindelijk als het er op neerkomt zie je wel dat het lastig gaat worden. Althans zo heb ik het vernomen. De beelden en de achtergronden zorgde ook voor een realistische meeslepende sfeer.

Dat einde in die bus vond ik ook bijzonder gemaakt. Dat die ene broer daar zo zit en ineens eindigd de film doordat het beeld verlicht en wit word. Dat betekend dus dat de bom is geexplodeerd.

Maar een zeer knap gemaakte realistische film. Alsof het allemaal echt is.

4,0*

Prachtig... en voor dat ik het wist.

Let wel, er word maar 5% Nederlands in gesproken want het nieuwe pareltje van van Ginkel volgt nu voornamelijk drie klasse immigranten die om het een of ander in Amsterdam zijn terecht gekomen.
Met 170 HZ in mijn achterhoofd (een van de meest uitzonderlijke Nederlandse films) ging ik deze kijken en ik ben wederom opnieuw verrast. De film lijkt nog een beetje saai en iets te kalm te beginnen maar daar komt al snel verandering in. Al heel snel worden we in de rauwheid gegooid waar de uitzichtloosheid de hoofdrol speelt. We volgen een Afrikaanse vluchteling, net als in The Invader schitterend en sterk neergezet door Sawadogo die, samen met zijn gezin, de karige woonruimte dreigt kwijt te raken... Een Zweedse componist met een zoon met plasproblemen... het pestthema komt hier ene beetje naar boven en tot slot een vanouds prostitutieverhaal van de Bulgaarse Jenya... die het meedogenloze leven achter de schermen van de Wallen schetst.... maar ook een moeder van een mede-prostituee, die zweert op wraak op de, wel heel bijzonder manipulatieve, pooier. En zoals je van een mozaïkfilm kan verwachten kruist. Misschien kon ik wel ergens vermoeden wat het verband zou zijn, maar toch weet de film je wel te blijven grijpen.

De film moet het nogmaals, voornamelijk, hebben op een kil bestaan van deze mensen maar ook onze hoofdstad zelf... Met de vele variabele plaatjes. Wat kan ik er over zeggen... Sterk... en gewoon behoorlijk goed geacteerd en vaak erg realistisch. DE scene in The Paradise Suite is de ultieme uitschieter...

Nee, Joost van Ginkel mag van mij zeker door. Ik kan niet wachten op zijn nieuwe project. Hopelijk blijft hij wel binnen de Nederlandse grenzen werken...

4,5*

Ook met Paranoid Park weer van Sant ons opnieuw in een kleine anderhalf uur te facineren. Al vanaf het begin is de film al weer helemaal in het van Sant stijl. De continue stille scenes of met van die onaangename of rustige muziek derdoor. Dan heb ik het dit keer ook over die chaotische muziek die regelmatig word gespeeld tijdens die skateboard-flashback scenes van Alex. Alex zijn rol was weer heel goed neergezet en heel subtiel komen we dichter bij de gruwelijke waarheid. Alleen kan je nog wel eens in de war raken met de tijd waar je ook regelmatig bij moet puzzelen.

Paranoid Park begint eerst bij het einde (kort) en vervolgens maken we een sprong terug in de tijd en wisselen de scenes af van de tijd Dat Alex iemand perongeluk uit zelfverdediging heeft vermoord, dan ineens weer na dat incident en ook tijdens de incident. Eerst komen delen dat Alex een gekwelde en getergde jongen is die er dood mee aan zit met wat hij heeft gedaan, maar evengoed die incident zo diep mogelijk weg wil stoppen omdat hij al genoeg problemen aan zijn hoofd heeft. Dan komt er ook echt een moment dat hij wel toe moet geven en zo krijgen we ook te zien wat er is gebeurd. Met dat hij en zijn maat voor de grap met een rijdende trein mee rijden en een bewaker ze deraf wil slaan en vervolgens krijgt die bewaker een klap met de skateboard en beland op een ander spoor waar ook gelijk een trein hem door midden rijd. En vervolgens word die scene donker en onakelig en krijgen we ook nog te maken met onweer dat de sfeer nog onprettiger maakt. En vervolgens een zwaar geschrokken Alex die allemaal stemmen in zijn hoofd maakt om een reden te bedenken om er toch nog lichtelijk van af te komen. Toch wel de beste scene uit de film naar mijn mening.

Paranoid Park is ook een naam van die skate terein maar toch heeft het ook wel wat met de situatie van Alex te maken omdat hij langzaamaan ook paranoide word.

Ook het acteerwerk was erg sterk en natuurlijk is de opbouw van de film weer ontiegelijk knap en mooi gedaan. Nu weten we we het werk van Gus van Sant te herkennen met zijn docu-achtige scenes, muziek, stijl en de hele subtiele verhaaltjes en vele leerzame portretten. Paranoid Park is gewoon opnieuw een hoogdepunt in zijn ouvre, Wellicht toch een van zijn beste films wat ik tot nu toe gezien heb. Gewoon weer petje af voor deze man.

4,5*

Japanners nemen wraak....

Amerikanen zijn degene die frequent dingen remaken, dit keer worden de rollen toch omgedraaid en gaan de Jappen eens er een stokje voor steken door de succesvolle Paranormal Activity te remaken, nouja.... remaken? Remaken en soort van vervolgen tegelijk. Aan de ene kant heeft dit weinig met PA 1 te maken, behalve dan het feit dat die Katie na die beheksing, toevallig, word aangereden door de Japanse studente Haruka, waarbij Haruka die beheksing meeneemt naar Japan. Opzich lijkt me dit een verdachte ironische oogwenk van de Japanners naar de Amerikaanse remake en uitmelk-cultuur. Want in principe kan natuurlijk elke fan made groentje er een eigen verhaaltje aan vastknopen.

Maar uiteindelijk is deze remake/vervolg helemaal niet slecht. Het oogt dan weer wel wat goedkoper maar opzich vond ik dat het "overbodige" bijverhaal wel prima is uitgewerkt. Dit keer is het geen stelletje die te maken krijgt met de Paranormale Activiteiten, maar broer en zus. En het begint weer zoals het begint: er gebeuren piepkleine rare dingen in huis, meubels worden verplaatst en er gebeuren dingen waar Haruka's haar broer Koichi voor verdenkt. Koichi vind het ook allemaal maar raar en plaatst, zoals we al kunnen verwachten, een camera in Haruka's slaapkamer. Wat opnieuw weer begint van nachten waarbij weinig tot niks gebeurd, tot nachten waar het steeds enger, en bizarder begint te worden. En ohja... ook hier word de enge donkere sfeer weer (net als in de US-films) erg versterkt door die donderende ruisgeluiden op de achtergrond wat het ook 10 keer enger blijft maken.

Wat ik trouwens ook wel een geinig stukje vond was dat Koichi en Haruka een exorcism gingen aanvragen en gereinigd werden en vier nachten moesten aanzien of de geesten ook weg waren. In die 4 nachten gebeurde inderdaad niks, maar in nacht 5 ging het feest gewoon vrolijk verder. Een geest die het spelletje meespeelt dus.

En uiteindelijk mag het tegen het einde weer doodeng worden, en dat is deze film ook behoorlijk gelukt en worden ook nog even de typische Aziatische horrorelementen de kast uit getrokken die goed werkte. Wat ik bijvoorbeeld echt dood en dood eng vond was bijv dat stukje nadat die Koichi tegen de camera werd aangegooid (toch een remake?) en dat dat hoofd van die zus langzaam boven hem uitstak (leek behoorlijk op Kayako) en vervolgens die scene in de mortuarium met die Ringu-achtige oog tussen dat haar van die zus in de bewakingscamera Eeeeeeek!!!!

Wel degelijk uiteindelijk een combo van Paranormal Activity met de geestenhorror uit Azie ssn het eind en dat kon gewoon niet beter. De Japanse versie is hierbij gewoon meer dan geslaagd. Wederom weer rillingen en kippenvel gegarandeerd!

Ben benieuwt naar de Russische remake.

4,0*

Een dag nadat ik REC had gekeken ook deze maar aanschouwt. Hoorde en las dat dit een van de engste films aller tijden was en de term "de camera aanzetten om er achter te komen wat er gebeurd terwijl je slaapt" is ook een onderwerp waar je de rillingen van krijgt.

Diep in de nacht deze film bekeken en het was om te beginnen een no-budget film met toch wel heel goed acteerwerk. We maken eerst kennis met dat stelletje, eigenlijk meer die Katie die steeds met de camera van der vriend Micah word gevolgt en Micah heeft ook als plan om zoals het vermeld staat: de camera in hun slaapkamer te zetten om zo te kunnen kijken wat er gebeurt terwijl ze aan het slapen zijn. En dat zijn ook gelijk de engste scenes: Dat de camera stil focust op de slaapkamer met die enge stilte der doorheen en je hoord ook hier en daar een geluidje en het engste is dat je dan niet weet welke kant je opmoet kijken: je kijkt liever niet naar de deur maar gewoon meer naar de tijd rechtsonder. En die stukjes met die camera begint eerst gewoonlijk met geluidjes maar toch gebeurd er met de nacht nog wel meer dingen en word het ook enger. Wat dan wel zo is is dat de film maar voor 1 keer heel eng is. Had namelijk wel iets meer verwacht. In de trailer zie je dan ook dat er een geest op de camera afrent en in de film is daar geen sprake van. Het enige wat je gewoon hoort zijn de geluiden en meer niet. Je ziet de geest/demon gewoon nergens. Wat wel een enge scene was was dat die Katie uiteindelijk zelf behekst word, eerst met die onaardse stem en dan vervolgens die scene waarbij ze uren naast haar bed staat. Brrr. En het climax was ook huiveringwekkend.

Ondanks ik wel hier en daar wat andere verwachtingen (zat natuurlijk de hele tijd op die geest te wachten die je in de trailer te zien kreeg) had heb ik me wel erg zitten huiveren met dit werkje. Zo kan je al zien dat je gewoon zowat niks hoeft te betalen om een film te maken die een impact geeft. En toch zet dit je ook wel aan het nadenken aangezien je wel eens van die momenten hebt waarbij je terwijl je op bed ligt het claustrophopisch benauwt krijgt en bang bent voor kleine geluidjes (als je de avond ervoor bv een hele enge horrorfilm hebt gezien) PA zal zo in het rijtje van The Blair Witch Project, REC en zelfs Zusje vallen.

Wat ik ook best wel opmerkelijk vind is dat de film uit 2007 komt en dat ie nu pas bekend is. In 2007 hoorde je hier helemaal niemand over en nu pas komt hij in de kranten of op internet te staan. Zou denk eerst wel een besloten film zijn geweest dan op een festival. Toch wel amper te geloven dat de geruchten van de film pas nu plaats vinden dan in 2007 of 08.

Ondanks de misgelopen verwachtingen was dit toch weer een speciaal en ook huiveringwekkend werkje.

4,0*

En zo zie je maar: wat gewoon begon als een amateurswerkje met deel 1 wat misschien in het jaar 2007 gewoon voor een klein publiek gemaakt was en dat de makers daarna dachten van: gewoon een simpel horrorfilmpje voor de grap, eindigde dan toch in een groot succes als nota bene een van de engste horrorfilm allertijden. En in 2007 tot de releasedatum in 2009 was er ook denk geen sprake van een vervolg. Maar na het lovelijke publiekelijke ontvangst, werd er om meer geschreeuwt. En werd er dus in korte tijd een deeltje 2 gemaakt. En ik moet zeggen: deel 2 is toch zeker niet slecht.

Deel 2 is dan een prequel op deel 1 en dit keer is het niet een echtpaar maar enkele familieleden die met de spookachtige dingen te maken krijgen. Alles lijkt in het begin hetzelfte, (alleen dit keer met bewakingscamera's ipv een videocamera op een plaats.) Het gezin komt bijeen om lekker te relaxen en ze nemen nog een baby mee ook. Overdag is het lekker nietsvermoedend zonnen en 's nachts is het weer angstvallig in het ronde turen met die camera's en komen de bizarre dingen steeds weer dichterbij en beseft het gezin toch wel dat er iets niet helemaal klopt in hun huis. En alhoewel er misschien eerst niet zo heel veel gebeurd, toch blijft dit eng en ik heb toch ook wel enkele keren gehuiverd en ben me ook wel eens enkele keren rot geschrokken. Bv bij: die keukenscene waarbij al die kastdeuren openvliegen en ook bij dat stukje dat de film even in een Blair Witch fase gaat en dat Katie ineens voor de camera staat met een bek vol scherpe (?) tanden. Was trouwens ook wel even mooi om de film in Blair Witch fase te zien. Ja, het is weer een heerlijk potje griezelen met PA 2.

En het einde is dan weer wel een kort vervolgje op deel 1. (de bioscoopversie dan) En daar lopen toch ook even de rillingen van over je rug en we mogen nog even angstig nagenieten van weer zo'n epioloog tekst en die enge geluidjes bij de aftiteling...tijdens het verwerken van de film.

Deel 2 was net zo spannend en eng als deel 1 en de fans van cam-horror mogen weer flink griezelen met dit deel. Het is me trouwens wel gelukt om deze 's-nachts met alle lichten uit te bekijken. Is ook een stuk effectiever. En ik lees hier dat er nog een deel 3 komt. Aan de ene kant mag ie wel komen maar aan de andere kant zou het wel een beetje de open einde verpesten. Maargoed, ik kijk er wel naar uit.

4,0*

Mag ik even zeggen dat we hier wel even met de allerbeste deel te maken hebben met de reeks en het voor mij 1 van de engste films is die ik ooit heb gezien?

PA 1 en 2 gingen er bij mij zeker als zoete koek in. Het waren uiterst spannende films die je nog wel in het angstzweet wisten te zetten. Vooral de stilte en de normale huiselijke geluiden maken het zo eng, en die techniek is gewoon weer iets om geschiedenis te schrijven in de horrorfilm wereld. Wel zat er weinig verschil in deel 1 en 2. In deel 3 word daar even hardhandig een draai in gegeven en word het dus nu echt menens.

We gaan, zoals al bekend was, 18 jaar terug in de tijd en maken nu Katie en Kristi (uit deel 2) mee als kinderen. En ook de vader van de 2 meisjes was al geinteresseerd in de dagen vast leggen op film, gewoon als hobby. Hiermee krijgen we gewoon eerst weer een beetje hetzelfte als voorheen. Eerst gebeurd er niks en is alles nog goed, daarna komen de vreemde geluidjes, dichtslaande deuren en schommelende lampen een beetje van pas enz enz, en denk je weer dat het gewoon meer dan hetzelfde zou worden. Maar dat veranderd al gouw wanneer Kristi een denkbeeldige vriend heeft, en de nachten en de dingen gewoon nog veel enger en bizarder worden... en dat het zelfs nog veel verder gaat dan dat je zou verwachten van PA.

En om er tussen te komen, de sfeer vond ik ook echt op zijn best neergezet. Zelfs nog donkerder, enger, en zelfs de cameramethodes waren verstikkend. Bv die ventilatormodel, en dat die vader zo nu en dan nog echt zo langs die muren gaat met zijn camera's. Ook nog een nacht met onweer en nog vele andere dingen. Bv dat Bloody Mary spelletjes, word hierin wel anders weergeven dan in de trailer maar is er niet minder eng om. Die gedaante (die ook in de trailer van deel 2 tegenkwam) kom je later in de film nog wel tegen en natuurlijk het einde waar ik later nog op terugkom. De schrikeffecten zijn ook hartverzakkend. Ik ben zelden zo goed geschrokken, vooral dan bij die scene met Katie bij die trapleuning, voor het eerst gilde ik het uit bij een film. Die meisjes doen het overgens ook erg goed en spelen op hun leeftijd nog erg realistisch en goed kunnen meespelen/in paniek raken/gillen van angst.

Welke dingen ik wel een beetje een misser vond waren die kast-scene oa, en die scene met die laken was ook meer komisch dan eng.

En in de loop van de film dacht ik ook wel dat het einde voorspelbaar zou kunnen worden, nou dus totaal niet. Want nu komt er toch wel heel onverwachts een thema uit de hoek. Wanneer Kati, Kristie en de vader en moeder echt beseffen dat het menens is bij hun huis en denken weer veilig onderdak te kunnen krijgen bij oma. Dat was dus uiteindelijk en nog veel slechtere beslissing. Oma bleek natuurlijk al heel lang behekst te zijn en "Toby" zelfs nog veel beter te kennen dan Kristi zelf en is ook nog deelgenoot van een satanische sekte. (Thema is een succes sinds kort lijkt wel, net als The Last Exorcism en Kill List.) De rest van het gezin is ook behekst en vader staat er helemaal alleen voor en heeft dus nu zijn gezin, die geest en die satanische sekte op zijn nek zitten. Het climax is schokkend, en vooral dood en dood eng. Ook het allerlaatste seconde met die ruis. De trailer (waarvan 80% niet in de film is terug te vinden) was al eng, maar na het zien van de film vergeet je de trailer. Die zwarte gedaantes die je in de beide trailers tegenkwam, zou eigenlijk wel die moeder kunnen zijn. Je zal wel snel begrijpen op welke shot ik doel.

Het idee dat Katie eigenlijk al behekst was toen ze kind was en dat daar in PA 1 niks van is te merken maakt de reeks als enger. Dankzij deel 3.

Zoals gezegd gewoon de allerbeste in de reeks. Enger, donkerder, sfeervoller, en uitgebreider. Hierin word gewoon alles uit de kast getrokken en is het gewoon soms een marteling om met volle ogen ernaar te kijken. Nu is er werk gemaakt van de reeks. Wat wel zo pijnlijk jammer is is dat deze geen normale dvd release krijgt en in zo'n lelijke dvd-bluray combo word uitgegeven. Laten we maar hopen dat dat gaat veranderen want ik moet deze gewoon in de reeks hebben.

Wat mij betreft, nu mochten de recensiekoppen wel zeggen: Don't watch it alone!

4,5*

En zoals beloofd Paranormal Activity 4 ook maar eens aanschouwt. Alweer van Schulman en Joost, maar wel weer net ietsje minder dan dan hun voorafgaande deel 3. Alhoewel ik deze ook zeker wel kon verhapstukken. Afin, de activiteit gaat nog steeds verder en deel 4 begint 5 jaar na de gebeurtenissen uit deel 2, maar gaat wel verder waar deel 2 geeindigt is.

Dit keer speelt de familie uit de voorafgaande delen hier niet meer een hoofdrol in. Nu volgen we huisvader Alex met zijn vrouw Holly, zoontje Wyatt en hun dochter Alex met haar vriend Ben. Een gewoon gezin, maar heel stomtoevallig hebben Ben en Alex ook interesse om elke poep of scheet vast te leggen op film. Ook wel stomtoevallig dat het de buren zijn van Katie, die samen Hunter daar nu leeft. Het Hunter heeft nu echter hier wel een andere naam: Robbie en mag bij de familie logeren omdat de moeder een ongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis ligt. Robbie en Wyatt worden dikke speelkamaraadjes, maar toch, langzaam maar zeker blijkt er toch wel iets bijzonders aan Robbie te zijn.

En dit is weer het begin van de hele mysterie, Robbie begint nu zelf verdachte demonische uitingen te vertonen en heeft inene ook een denkbeeldig vriendje. De familie neemt het niet al te serieus, maar dan begint het weer van voor af aan. Langzaam maar zeker gebeuren er opnieuw weer onwaarschijnlijke dingen in huis die met de moment bizarder worden en de familie zich nu wel echt zorgen begint te maken. Goed, dat weten we nu inmiddels wel. Het camerawerk is wel weer prima in orde. Ook de night-vision opzet was perfect, je ziet het denkbeeldige vriendje van Robbie daarmee dan ook even een paar keer langskomen. Alles blijft nog wel op een minimaal tempo, maar het einde maakt toch weer een hoop goed wanneer Alex nu helemaal alleen is en maar eens wanhopig een kijkje bij de buren gaat nemen en daar maken we nu eindelijk echt kennis met the devil in Katie itself, ook de heksenbrigade uit deel 3 is hier verhonderdvoudigd. In ieder geval weer een sterk doch doodeng einde. Ohja... ook die after credit's scene (god wat hou ik daar toch van ) was weer lekker weird en beloofd ons al een deel 5.

En om even op die opmerking van sven terug te komen over dat de 15 jarige Alex te aanstotend overkwam in deze film. Ik vond het reuze meevallen, was toch niet meer of minder als in een tienerkomedie? Ze zag er overigens wel knap uit.

En zo nog best een geslaagde deel 4. Het mag misschien wel iewat uitgemolken zijn, evengoed ben je nog wel benieuwt hoe het zich verder uitbreid. Het einde maakt in ieder geval alles goed en de nieuwe elementjes en ideeën zijn ook prima te pruimen. Ik denk wel dat deel 5 een hele andere draai gaat krijgen.

4,0*

Achja... Weer een deeltje Paranormal Activity... Dat werd weer een avondje griezelen.

Alhoewel, aangezien we inmiddels wel van de hoed en de rand weten, heb ik niet gebibberd van de angst. Het lijkt allemaal afgezaagd, maar de nieuwe elementjes per deel weten toch altijd weer te vermaken. Dit keer volgen we een gezin die in het huis trekt waar Paranormal Activity 3 zich plaatsvond. Welja... Nouja, vreemde videobanden, de fragmenten uit 1988, het dochtertje dat rare verschijnselen begint te vertonen, bewegende meubels... je weet het wel... Nee, dit deel gaat toch weer ietsje verder. Soms haast een beetje de fantasy-kant op... en het einde op zolder was toch wel weer een nagelbijtertje.

Het camerawerk was ook weer prima. Alleen waren de reacties van de ouders op die zwarte schim nog wel ietwat mild.

Al met al toch weer een vermakelijke PA deel. Waarschijnlijk ook de laatste deel... Maar dat kan altijd nog veranderen. Dat zie je maar met Saw.

3,5*

Geen Paranormal Activity 5 ditmaal die nog op zijn beloop de rest vervolgd, maar nu eens een andere cyclus, waarvan ik moet zeggen dat dat ook zeker niet misstaat. Anders konden we zo nog wel 20 delen maken over de hele familie en naarsten van Katie en Micah, of hoe zij weer de vloek aan de zoveelste bewoner zouden doorgeven. Hierbij moet ik ook zeggen dat dit toch echt een zeer geslaagde deel was die ditmaal in een heel ander jasje is gegoten en wat creatiever te werk gaat en waarbij ik ook wel een beetje een REC gevoel kreeg (iemand zei het hier al eerder)

Zoals gezegd, dit keer geen deel over een familie dat weer last krijgt van gekke geluiden in een huis, maar 2 roekeloze 20-ers Hector en Jesse en enkele vriendinnen die gaan logeren bij Jesse's oma in een appartement, waarbij toevallig onder een best wel vreemd vrouwtje leeft (natuurlijk). En natuurlijk weet je al een beetje welke kant het opgaat; Jesse die opmerkt dat hij gebeten is en vervolgens inene superkrachten heeft, maar in plaats dat ze erdoor in paniek raken, hebben ze toch echter wel plezier met de superkrachten van Jesse en raakt Hector een beetje jaloers. (proef ik nou een "Chronicle" smaakje?) Maar helaas is dat ook echter maar op korte termijn, want Jesse wordt toch wel hoe langer hoe gestoorder...

Het plot kan je wel een klein beetje dromen, maar dit is toch nu wel de beste deel uit de PA reeks. Naast het feit dat deze echt regelmatig doodeng wil worden (Die kruipruimte, dat einde in die villa, tevens ook nog de villa uit Paranormal Activity 3) is er ook genoeg ruimte voor een beetje losbandige stoere jongens komedie-elementen en zelfs actie, dus eindelijk is er een beetje ruimte geweest voor creativiteit. Het plot zelf weet echter toch wel behoorlijk beklemmend te blijven en de spanningsgehalte zit er toch regelmatig dik in. Het acteerwerk is ook realistisch en ook ongetwijveld weer tussen neus en lippen gepresteerd. Enkele goede schrikmomentjes (die ik op mijn 24ste nog steeds maar slecht kan verdragen en eerst doorspoel voor ik ze bekijk) en weer genoeg momenten om de rillingen over je rug te krijgen. En het is altijd nog even wennen dat slechts de huislocatie's uit de vorige delen meer plaats hebben gemaakt voor een achterbuurt in Los Angeles.

Tijdens het kijken ook iets Paranormaals gebeurd, namelijk bij die scene wanneer er een bezoekje wordt gedaan bij een helderziende, en we bij die muur met krantenknipsels van vermiste personen komen, ging er zo door mijn hoofd heen: "Het zou wel leuk zijn als er ook een Nederlandstalige krantenknipsel tussenhangt", en wat zie ik: "Politie Nieuws" ("Huh") "Vermist in Den Haag" ("Wow Paranormal Activity: The Haugue zou niet misstaan, maar WTF!?" , Hey, nog een "Vermist" poster, en de rest is allemaal Engels, op een Thaise na?) Piepklein Hollands tintje hier dus.

En dat einde.... heel bijzonder alweer, en de laatste seconden zijn ook weer lekker eng.

Nee, dit was voor mij wel weer een zoethoudertje en een mooie vooruitblik naar een nieuwe cyclus, althans, ik hoop dat ze de reeks wel zo voortzetten.

4,0*

Ieder verhaal is weer op een andere manier getekend. De eerste is weer wat minder en de rest is prachtig gemaakt. Alleen jammer dat de verhalen zo supervaag zijn en soms ook best saai. Opzich is het wel een vermakelijke film om eens te zien maar echt om er warm voor te lopen is het niet.

2,5

Een soort Noé dat niet te zwaar op de maag ligt.

Maar wat voor één? Ik was deze titel haast weer vergeten. In 2019 wou ik deze inderdaad nog gaan zien, maar door mezelf te weinig tijd te gunnen en Netflix werd overstroomd door nieuwe titels, kwam het er niet van. Totdat ik deze week deze titel voorbij zag komen en... oh ja...

En ik heb absoluut geen spijt naar waar ik naar heb zitten kijken.

We volgen een spontaan maar daarnaast ook argwanende jonge Anna, die ons in de eerste scene meteen meesleept in een hypnotiserende nachtclubscene; waar hij vervolgens ook Greg ontmoet. Vervolgens wordt Paris Est a Nous wel een behoorlijke verwarrende mengelmoes van tijdsbestekken en momentopnames en improviseert het er op los. Maar deze keer is het wel zodanig gedaan dat het verre van storend is. Het eerste gedeelte richt zich voornamelijk op zowel de mooie ervaringen als de woordenwisselingen en ruzies tussen dit jonge stel. Ze halen eruit wat erin zit, maar ondertussen verschilt het karakter wel. Greg denkt slechts aan geld en ambitie en het frustreert hem dat Anna meer down to earth is. Als hij dan vervolgens zijn dromen gaat volgen door het in Barcelona op te zoeken, raakt hij deelgenoot van een vliegtuigcrash. Of nee... ho, wacht...

Ja, vanaf dat moment moet je je hoofd er goed bijhouden en gaat de film echt alle kanten op en wordt het zelfs met het moment chaotischer. Ondertussen weten vele elementen dit in stand te houden. De monologen en dialogen. De talloze mooie sfeerplaatjes van Parijs en de rituelen van de voorbijgangers, de demonstraties die nu aan de orde van de dag lijken. Ik moest als eerste denken aan een metafoor van de Gele Hesjes, gezien deze film rond die tijd is uitgebracht, maar dan blijkt de film zich toch in 2015 plaats te vinden... Of is het een vertelling dat over jaren verteld is.

En het neemt nog meer wendingen. We duiken hier ook in de wereld van Anna zelf... ofwel, hoe ze de wereld denkt in te schatten en ziet. Het komt aardig dicht bij het onderwerp van The Matrix. Haar motto dat alles gestuurd wordt van bovenaf; gegeven in abstracte sf-achtige waanbeelden. Hierin hadden Anna en ik elkaar nog enigszins kunnen vinden. De media, laat staan de negatieve media, die je meesleurt in de put. Je trekt het je allemaal aan, je voelt alles maar mee, blijft medelijden hebben met de talloze slachtoffers die er per dag vallen.

Alleen blijven er wel wat vragen achter. Is het een daadwerkelijk rouwverhaal? Is Greg een soort denkbeeldig persoon die Anna als kapstok gebruikt om zichzelf medelijden op te wekken voor de slachtoffers? Of is Anna nou juist diegene die wel in dat vliegtuig had gezeten en hebben we hier een soort Donnie Darko achtige opzet? Of is dit simpelweg een inkijk en een drijfveer van een beroepsdemonstrante?

Ook die scene met die oude man op het kerkhof was sterk.

Waarschijnlijk wou de regisseur hier een overduidelijke ode aan Parijs brengen, in combinatie met de zielenroerselen. Dat hij vergeten is om het allemaal in een duidelijke context te zetten is vreemd genoeg niet storend. De dromerige beelden, psychedelica, soundtracks, referenties en nogmaals de vele toeristische zonnige plaatjes van Parijs in zijn mooie en mindere mooie dagen weten deze film als een huis overeind te houden. Hoe is het mogelijk?

En de vergelijking met Noé is zeer begrijpelijk. Maar dan zonder excessen.

Een ode aan de actualiteit, aan Parijs en toch wel over een punt waar weinig mensen zich over uitlaten. Hier word ik inderdaad wel heel blij van.

5,0* (ondanks alles)

Tweede film van Wim Wenders die ik gezien heb na een tussendoortje van hem genaamd: The End of Violence. Wim Wenders liet daarin toch al zien dat hij de achtergronden in de film ook zeer belangrijk vind, en op een een of andere manier facineerde hij me wel met bepaalde titels en trailers van films van hem. Ik ben maar eens bij Paris, Texas begonnen voor het echie maar jemig, precies wat ik verwachte. Een schitterende intense roadmovie waarbij je toch ook veel aandacht besteed aan de levende achtergronden en decors in de film die bij bv een gesprek tussen twee mensen helemaal in beeld worden gebracht waarbij dat ook een belangrijk onderdeel word. De meeslepende sfeer en de prachtige achtergronden van de film zijn in ieder geval geweldig. Verder word hierin ook ongelofelijk mooi geacteerd. Vooral door Harry Dean Stanton als Travis en van hoe hij in het begin gewoon 4 jaar een muisstil persoon was die toch uiteindelijk weer terugveranderd in een normaal persoon. Het verhaal is ook prachtig en heeft een zeer verrassend einde die je ook niet snel zal vergeten. Voor de verder rest vind ik ook Dean Stockwell zeer goed acteren en de zoon van Travis genaamd Hunter laat op zijn jonge leeftijd ook talent zien. En natuurlijk steelt Natasja Kinski alle rollen aan het eind.

Verder is dit ook een heel rustige roadmovie die het niet weg moet hebben van wilde muziek zoals in de meeste films. Er word ook niet veel muziek in gedraait. Zo af en toe dat rustige blues-gitaar deuntje dat ook voor een perfecte sfeer zorgt.

Toch wel zeker wat ik verwacht heb. Wenders heeft me met deze film wel op een zeer aangename wijze verrast. The End of Violence was ook wel een leuk tussendoortje van hem dat het ook wel weg moest hebben van ruisende achtergronden. Maar Paris, Texas is gewoon welterecht een klassieker die je als roadmovie fan zeker niet mag missen. De film heeft zoals gezegt alles in zich: prachtige sfeer en een meesterlijke cast en een zeer mooi verhaal. En toch een film zonder goederik en slechterik. (toch wel weer een van de eerste die ik gezien heb. ) En na deze parel gezien te hebben staat Wim Wenders (stond het eigenlijk een lange tijd al) ook bovenaan mijn dvd-wishlist. Nouja... ben bijna jarig en dan mag ik altijd een paar dvd's uitzoeken op internet. Wat ik nu op het oog heb en (hopelijk) de volgende Wenders films worden in mijn collectie die bovenaan staan zijn: The American Friend en Until the End of the World. Ik ga in ieder geval wel zoveel mogenlijk van hem in huis halen. (maarja, dat zeg ik bijna bij elke regiseur, haha)

Maar Paris, Texas was in ieder geval een klassieker.

5,0*

Jason Statham Deja Vu, maar ach, dat heb je met elke actieheld, en op een een of andere manier blijft dat ook gewoon vermakelijk. Over 10 jaar zal er ook wel geen bioscoopfilm meer komen met Statham erin (misschien wel als het om de achtste Expendables film gaat)

Maar Parker neemt wat non-stop actie betreft wel wat gas terug en gaat meer op de thrillervorm verder. Wat nog niet wil zeggen dat dit weer een erg leuke film was waarbij de 2 uurtjes weer nuttig besteed konden worden. Het verhaal is zoals we het kunnen verwachten: Statham is Parker, een goudeerlijke dief die alleen steelt van de rijke nigga's, van die rijke tata's. De opening met die overval op de kermis was erg gaaf en zoals je het al kan verwachten word Parker verraden en gaat hij uiteraard wraak nemen op zijn voormalige kompanen, die ook erg leuk en stereotype worden neergezet. Leuk om ook Michael Chiklins weer eens te zien als de leider Malender. Parker's zoektocht leid hem uiteindelijk naar Palm Beach, waar de crew alweer een nieuwe overval aan het plannen is en waar hij onder een schuilnaam oog in oog komt met de onsuccesvolle Leslie, dat door Jennifer Lopez mag worden vertolkt op haar ouwe dag. En ja, als de crew erachter komt dat Parker nog leeft, mogen we weer een hoop beroering verwachten.

En zo word Parker toch helemaal nog niet zo'n tegenvallende film. Het bevat, zoals gezegd, niet echt meer een aaneenschakeling aan vechten, schieten en onderhandelen. Nee, Parker gaat eerder op de slow-burn. En dat valt ook echt niet tegen want Jason Statham zet hier weer erg leuk zijn bekende charmes neer. De aanwezige vechtpartijen en actiescenes (met name die Penthouse vechtscene, de slimme manier van overvallen en die gave kills aan het einde zagen er wel weer erg vet uit en de vele shots van de zonnige sfeervolle exotische locaties van Florida weten ook extra te boeien. Ook die bijrol van Nick Nolte was goed te doen.

Prima vermaak weer met Statham, en van de regisseur van The Devil's Advocate en Blood in Blood out.

4,0*

Eén van de betere films van Hauer. Het is een standaard detective maar er zit wel een fijn sfeertje in met als achtergronden besneeuwde landscappen (bij Rocky Mountins ongeveer) en dorpjes. Ook die dochter van Reardon toonde een leuke aanwezigheid en Hauer speelde hierin prima. Ook Porizkova had een leuke aanwezigheid dus de acteerwerk was prima in orde. En het liefdesverhaaltje stoorde inderdaad niet.

Gewoon prima vermaak.

3,5*

Het zal je maar gebeuren: je denkt dat je 14 jaar geleden iemand zwanger hebt gemaakt en dat het je eindelijk is gelukt om een zoon te maken, schijnt het dat je je hele leven onvruchtbaar was en dat het helemaal je zoon niet is....Wat nu, paraplu? De andwoorden krijg je hierin en die zou je inderdaad als hoofdpersoon ook absoluut niet willen weten. Dat allemaal in de zeer goede de Passievrucht, die ik voor een verslag Nederlands moest kijken. Goede keuze want het was echt een hele goede film met een heel mooi onvoorstelbaar verhaal met een schokkende verrassing. De sfeer zat er goed in en werd aangesterkt met een regenachtige donkere sfeer die driekwart van de film aanwezig was met mystirieuze muziek erbij. De film bevat een hele greep mooie rollen: het was erg leuk om Frank Lammers, Carice van Houten, Peter Paul Muller, en Jan Decleir te zien. Ook de rol van Bo vond ik steengoed en de flashbacks waren ook uitstekend gemaakt. Van oahet begin met de seks van de verbouwing tot de dood van Armin's echte vrouw. Het word ook allemaal prima op volgorde in scene gezet.

Ook die scene's op Terschelling vond ik sfeervol en mooi. De misverstanden daar oa.

Gewoon een erg mooie tedere film. Goede keuze voor het verslag Nederlands. Erg sfeervol en mooi en overvol met prachtige rollen van goede acteurs die ik graag in films zie. Ik moet hem gauw maar eens kopen.

Een welverdiende 5 sterren.

Toch wel een erg facinerend werkje van Mel Gibson. Dit keer een Jezusverhaal waarin je inderdaad gewoon 2 uur lang het lijden van Jezus te zien krijgt. Opmerkelijk is dat dit eens een keer een film is waar geen Engels in word gesproken maar gewoon Latijns. Film duurt 2 uur maar het lijkt alsof hij al in een kwartier is afgelopen. Misschien omdat het maar over 1 onderwerp gaat.De film begint al met de doodsangsten van Jezus en uiteindelijk word ie gevangen en gewoon de hele film door gemarteld en vernederd en uiteindelijk ook gekruisigt. Tussendoor krijg je nog wat flash-backs te zien van oa de laatste avondmaal, maar de film doelt gewoon meer op het lijden van Jezus. Of dit als effectbejag word bedoeld denk ik wel.

Jezus is ook erg mooi nagespeeld door Jim Cazeviel, voor de rest zien die martelscenes er ook erg intens en pijnlijk uit en alles word ook op een hele explicite wijze in beeld gebracht. die scene met die glasscherven op zo'n mepper vond ik wel erg pijnlijk en natuurlijk ook de kruiziging. En uiteindelijk eindigt het ook dat Jezus weer is opgestaan uit de dood en je alleen de gaten in zijn handen ziet.

Al met al een zeer boeiende schokkende Jezusverhaal. Mooi geregiseert en eindelijk ook eens niet in het Engels. Vond dit weer een geslaagde film van Gibson. Ook al speelde hij er zelf niet in.

4,0*

Toch weer een geslaagde Tom Clancy verfilming. Met ook nog een schitterende rol van Ford en ook een mooie rol van Sean Bean als zijn tegenstander. Het verhaal is hierin ook wel een beetje dunnig maar toch weten dit soort film je nog wel te vermaken. Ford speelt weer erg goed als huisvader alias Cia-angent die zijn gezin in leven moet zien te houden en Sean Bean mag weer eens de Bad-Guy spelen. De Locaties van Londen enz waren ook mooi en we krijgen ook voldoende actiescenes voorgeschoteld. Patriot Games weet je avond wel te vullen.

3,5*

MMja wat zal ik zeggen...................

Het is net een beetje een vervolg van Fire down below of On deadly ground. Maar hij was flauw: Weinig actie en Seagal moves maar toch wel vermakelijk voor de eerste keer.

1,0