Opinions

Zeer vermakelijk sport-achtig filmpje gemixed met was fijne actiescenetjes, achtervolgingen en thriller momenten. Gewoon een filmpje om weer op zijn ouderwets te genieten. De nog jonge Keanu Reeves vond ik toch wel weer erg goed als een naief groentje en Patrick Swayze als een ex-president-bankovervaller. Ook vond ik de aanwezigheid van Gary Busey als FBI-agent erg aangenaam en maakt er ook iets leuks van. Verder zijn de actiescenetjes ook weer mooi om aan te zien en komedie is hier en daar ook nog wel te bekennen.

Gewoon weer een echte Buddy-film voor de liefhebbers. Weinig verhaal maar wel heel veel fijne momenten.

3,5*

Gisteren gezien.

Ik vond hem erg goed. Weer zo'n lekkere terroristen-filmpje. Lambert vond ik wel goed spelen. De actiescenes zijn inderdaad goed in beeld gebracht. De locaties ook(waaronder Luxemburg)

Ja, deze was voor mij goed geslaagt.

En dat nog voor maar 1,50 euro!!!

3,5

Verrassend mooi gay/lesbian sprookje uit Zweden. Lekker feministisch ook.

In het begin moet het ogen als een pestdrama. Drie lesbische meiden zijn dagelijks het doelwit van de school... simpelweg omdat ze lesbisch zijn. De film neemt een bijzondere draai wanneer ze een plant ontdekken in een plantenkas... daar het sap van drinken en... dat ze de volgende dag in jongens veranderd zijn. En het leven als jongen schijnt toch een stuk soepeler en leuker te zijn dan een leven als meisje.

Dit brengt een bijzonder, mooi en merkwaardig sprookje met zich mee, waar de muziek en de kleurenfilters een prima bijdrage leveren en je weet te betoveren. Maar het word wel iets donkerder wanneer het "jongen zijn" als een drugs is... zeker voor Kim, en de plant afsterft. Plus nog vele andere nare gevolgen, waarbij het woord sprookje snel weer verdwijnt. Knap dat het nu niet op een standaard wijze mag verlopen en het "probleem" meer dan origineel is.

Fijne creatieve film.

4,0*

Speak.

Wat een dolle pret was dit!

Jonas Akerlund; een Zweed, staat bekend om zijn enorme lijst aan videoclips die hij in de jaren 90 heeft gemaakt. Neem bijvoorbeeld de controversiële clip van Smack My Bitch Up van The Prodigy en de samenwerking met The Smashing Pumpkins. Waarbij de erg emotionele en diepe clip van Try de uitschieter is. Die laatste achtervolgt me nog steeds.

De enige film die ik verder van hem gezien had was Spun, en die was ook heerlijk over de top en smerig. Opmerkelijk is wel dat Akerlund geen Zweedse productie op zijn naam heeft staan. En zo had ik gisteren Polar gezien op Netflix... en ik kan nou wel verzekeren dat deze stukken beter is dan John Wick, en dat Mads Mikkelsen in deze kwestie een stuk cooler is dan Keaunu Reeves.

Ja, John Wick is een zeer aardige vlotte actiefilm, maar toch een beetje erg op de automatische piloot; waarbij deze actieheld eerder op een robot lijkt. Vizla moet het toch meer hebben van de diepgang en veelal onverschillige houding.

En die is ook wel nodig, want na een hele loopbaan aan bloedvergieten en moorden op elke uithoek van de wereld vindt huurmoordenaar Vizla het wel welletjes geweest. Hij heeft zich teruggetrokken in een blokhut diep in de bossen, rookt sigaretten en drinkt whiskey bij het knapperende haardvuur en kan, onbewust, ook niet zo goed met huisdieren omgaan. (je zult al snel merken welke scene ik bedoel. )

Maar toch wordt hij overgehaald om nog een klus te doen, onder opdracht van de maniakale Britse (of Duitse?) Blut. En met een fikse tegenzin stapt hij maar weer op het vliegtuig. Maarja, zoals je weet, wordt hij erin geluisd.

En waar heeft ie dat aan te wijten? Natuurlijk, dat hij over twee weken met pensioen gaat.

En wie mogen de huurmoordenaars wel zijn die de prijs op het hoofd van Vizla willen? Natuurlijk; niet slechts een groepje in strak pak gekleedde mannen, nee; een stelletje comic-karikaturen, met die übergeile verleidende Sindy als onderdeel. Deze moorden ook overduidelijk voor de lol, want ze gaan stad en land af om bij iedere kennis van Vizla op een bloederige manier verhaal te halen.

En ja, de moorden en de actiescenes; die zijn echt fantastisch gemonteerd en neergezet. Vrijwel zo over de top en fout en zelfs ook puberaal en vunzig. Neem bijvoorbeeld wanneer die vent met obesitas zijn eerste kogels ontvangt. Ik denk dat het al sinds Crank, Shoot Em Up, Kick-Ass of Gamer heeft geduurd totdat ik met een brede grijns naar actie-scenes heb zitten kijken.

Ook de creativiteit schort er niet aan. Het kleurrijke en hippe manier van het monteren van flashbacks en nachtmerries. Het aankondigen van plaatsen (met zijn mooie doch achterstallige locaties). Om dan nog maar even over de vette en sferische soundtrack te zwijgen. Dat kan ook alleen maar van een clip-producer komen...

Voornamelijk die scene waarbij Vizla op school voorlichting geeft was een giller.

En daar blijft het niet bij... Vizla krijgt al snel te maken met weesmeisje Camille (fantastisch vertolkt door Hudges). Een heel mysterie wat er rond haar hangt. Ook de ontvoering/verslaaft laten maken aan heroïne was sterk... ware het niet dat ze wel erg snel afkickte (alsof het een bekomen van een kleine verkoudheid was) nadat ze door Vizla werd bevrijdt. En dan krijgen we een zeer verrassende wending...

Nee, Polar is voor mij echt de beste actiefilm in jaren. Daar waar het bij veel Amerikaanse actiefilms in de afgelopen 10 jaar te braaf, gepolijst en geforceerd was, is dit gewoon een fantastische hoogvlieger.
In het begin dacht ik nog dat het erg bleef af dwalen, maar die gedachte verdwijnt al snel als sneeuw voor de zon.

Mads Mikkelsen is een held, zo dan niet een kameleon... Van gevoelige drugsdealer (Pusher), naar Viking (Valhalla Rising) naar vermeende pedofiel (Jagten), naar psychopaat (Charley Countryman).... naar heuse actieheld.

5,0*

Een Zwitserse inspiratie van Miike?

Ja, ik blijf het zeggen: Uit Zwitserland hoor je maar weinig over films, laat staan SF. Slechts Cargo zit nog vers in mijn geheugen en dit werkje viel ook wel snel op. Een film genaamd Polder, uit Zwitserland, met Japanse invloeden.

Het begin komt nog vrij moeilijk uit de verf; misschien ook omdat de ondertitels ontbraken en dat Zwitsers-Duits echt wel even anders is. Het is nog vrij experimenteel en vaag en de gang lijkt wel behoorlijk traag te zijn. Wel mooie virtuele knutselwerk van het Zwitserse alpenlandschap en de combinatie met het Japanse feodalisme en vele switchen tussen zwart wit en futuristische fluorescente kleurenfilters, ook al zie je dat het niet echt veel gekost heeft. Pas in de laatste kwart lijkt er een beetje gas op te komen en is er plaats voor actie.

Een interessant concept dat in praktijk nog erg lang op zich laat wachten en niet bepaald weet waar het heen wilt gaan, maar het idee is op zich nog niet verkeerd.

Redelijk.

3,0*

Het idee was sterk en net zoals bij Onder water en De Openbaring zeer actueel. Daar hou ik van. Maar de uitwerking is gewoon weer te Nederlands. Ik bedoel: zonder ballen.

We hebben een Ronald. Een varkenshouder die kampt met de dood van zijn vrouw en nu alleen voor zijn dochter moet zorgen. Dan hebben we zo'n ultralinkse haaibaai Erik, die zich helemaal blindstaart op alle vormen van momentopnames waarbij hij zijn zuur weer kan uiten door haatcampagnes op te starten. In dit geval is Erik het volgende doelwit, want hij zou varkens pijnigen; los daarvan is het behouden in de stallen al een not done.

Interessant is wel dat de film zich wel richt op zowel de levens van Erik als Ronald. Ronald die er met zijn dochtertje wat van probeert te maken en zich in zijn dagelijkse riedel laat plaatsvinden. En Erik, een jongeman dat giert van de testosteron maar kampt met een minderwaardigheidscomplex. Misschien door zijn minachtende vader? Tsja, het is moeilijk om iemand aan te wijzen.

Maar het had sterker gemogen en gekund. Nu is het allemaal erg op de automatische piloot en erg soapie.

Al was de poging wel goed en ook het einde kwam goed door de verf.

3,0*

Was zeker weer een vermakelijk filmpje waarin Depardieu een stuk jonger en magerder was. Hij speelde in ieder geval erg leuk als een harde politieagent en dan ook de mysterieuze Sophie Morcou. Het verhaaltje loopt dan wel weer een beetje op een lijn en het word ook soms best wel aan de saaie kant want het druipt vaak af naar een praat-film. Het doel is natuurlijk wel die onderzoek over die Tunesiers maar ze mochten der wel wat meer mee doen.

Gewoon vermakelijk Frans filmpje.

3,0*

Hele bijzondere film die je niet echt makkelijk aan een genre kan vastknopen en meer bestaat uit momentopnames die behoorlijk variëren. Het hoofdonderwerp is niet echt prettig. We nemen een kijkje naar een groep collega's in een zedenkantoor en krijgen daar continu te maken met kinderverkrachters, pedofielen, ontspoorde tienermeisjes die seksueel heel ver gaan, kinderen die door hun Afrikaanse moeder moeten worden achtergelaten, mishandeling, incestvaders die met trots vertellen over hun daad of met een gevoel alsof het heel gewoon is, en die hele zaak rond die Roemeense kinderen. Inderdaad zijn dit nog best uiterst gevoelige dingen die voorbij komen en de collega's op zich dragen. Maar ondertussen slaat de film geregeld even een andere richting in, waarbij we zo nu en dan weer inene een feelgood-movie voorgeschoteld krijgen en de collega's toch nog wel plezier hebben ondermekaar, en dan ineens komt de relatie/familie-drama te bod, als Melissa heil ziet in haar collega Fred, ten afzien van haar egoistische echtgenoot. De collega's worden allemaal stuk voor stuk erg sterk neergezet, en het lijk op den duur wel alsof ze de balans tussen hun plezier onder mekaar en al die ranzige zaakjes een beetje kwijtraken, zie maar als ze in lachen uitbarsten als een meisje aangifte doet vanwege dat ze iemand moest pijpen voor een telefoon. Het einde was ook recht voor zijn raap.

Sterke provocerende film.

4,0*

Saaie film ondbreekt een hele boel.

Lees liever de boeken van polleke die zijn 4 keer beter.

1,5 voor de moeite.

Mijn 666ste stem, en dat voor een horrorfilm...

Maar helaas vond ik deze film best wel tegenvallen. Ik had wel iets engs verwacht en dat ik wel zat te bibberen van angst. (hierboven lees ik daar allemaal positieve reacties over) Maar de film was HELEMAAL niet eng, nagelbijtend, spannend of griezelig. Eigenlijk meer komisch. Ik zat met smart te wachten op de enge dingen maar bij die scenedat inmiddels dat meisje meerdere keren met de tv praat en dat de meubles verschuiven(in het begin) Wist ik het gewoon: deze film komt kwa engheid in de buurt van Oa Scooby Doo of Casper het Spookje. Ik was allang al niet bang en kon alleen nog maar lachen om enkele stomme momenten. Hillarische scenes zoals: Met die boom, die tornado(Yeah right), Die verplaatsende meubels, die clown, dat die man in zijn gedachte in de spiegel zijn gezicht eraf trekt, hoe ze die dochter willen terughalen uit de andere demensie, en met als klap op de vuurpijl: dat door een een of andere tovergrap het kerkhof verplaatst naar de tuin van de familie en dat er allemaal doodskisten uit de grond komen, open gaan en dat er dan een skelet uitvalt.

Genoeg redenen om deze film geen horror te noemen. Hij is geen enkel moment eng. Deze film komt als komedie veel dichter bij in de buurt.

Tegenvallertje. Toch 2,5*

Viel een klein beetje tegen. Echt heel eng was ie niet en dat rommelige snelle begin had ook niet gehoeven. Er zaten wel wat lichte creepy momenten in maar niet van die momenten waarbij je verstijft van angst. Die ringtone die om de haverklap afging begon ik maar vervelend worden. Wel leuke scenes bv dat dat dochtertje helemaal kierewiet is geworden van dat geluid in die telefoon en een incestspel wou doen met haar vader, of dat die ingemetselde vrouw uit de muur komt.

Niet echt een enge horrorfilm maar wel de moeite waard om hem in je Asiamania collectie te hebben.

3,0*

Wederom weer een van de betere films uit Nederland van de jaren 90.

Vroeger werd ik, wanneer ik de VHS in de winkel zag staan, geintrigeerd door de tracktor op de cover. Uiteindelijk vroeg ik ook aan mijn moeder van waar deze film over gaat. Waarop ik als antwoord kreeg; Ooooh, tis gewoon een aaneenlopende praat film, een boer en een vrouw zitten aan tafel... af en toe rijd er buiten een tracktortje voorbij.... Nu ik het plot zo'n beetje onder de loep heb genomen, weet ik nu wel waarom dit een film had moeten wezen zoals mijn moeder omschreef. De inhoud kan ook maar beter ver uit de buurt van kinderen blijven.

En dan zou je nog verwachten dat het weer met een hoop spruitjeslucht en piepers van het boerenland word opgediend. Integendeel zelfs! De Poolse Bruid is voor mij toch echt wel een erg sterke film, ook al gebeurd er inderdaad niet megaveel. Jaap Spijkers acteerd hierin weer erg goed als een Gronings mompelende norse boer Henk die op een dag een gewonde vrouw, genaamd Kristina, aantreft die Pools schijnt te wezen en die hier ook erg goed word neergezet door Monic Hendrix. Er onstaat, wel met een erg hakkelende en tegenwerkende begin, langzamerhand een verhouding tussen de twee, wat ook voor een paar sterke en emotionele scene's zorgt en waarbij de romantiek ook totaal niet misplaatst wordt neergezet. Maar daarnaast is de film ook erg dreigend en spannend, want Kristina is een prostituee die voortvluchtig is voor twee pooiers, die hardhandig aanstalten maken om haar terug te krijgen. Het idee dat ze, ondanks Kristina nog binnen 24 uur in de middle of nowhere beland is, al meteen weten waar ze zich bevind, en dat dan nog in 97/98, is best griezelig.

Verder hebben de locaties me al beraamd om eens een keer met mijn vouwfiets een stukje Groningen te pakken.

Erg sterke film.

4,0*

Lanthimos heeft hier een prachtig schilderij opgeleverd.

Ik zag deze begin deze maand in het Scagon Theater in Schagen (Een stad waar men niet zo op de hoogte is en arthousefilms pas draaien op het moment dat ze al te streamen zijn). Het publiek was voornamelijk van middelbare leeftijd en bij de vluchtige filmbesprekingen wist niemand dat deze regisseur Grieks was en Dogtooth heeft gemaakt... En The Lobster natuurlijk.

Hier lijkt hij alles uit de kast te trekken en lijkt de spot ook al voelbaar te zijn. Emma Stone speelt een vrouw die na een zelfmoord weer tot leven wordt gebracht door een gekke professor Baxter. De elementen van The Lobster zijn hierin al snel te vergelijken op het moment dat je konijnen met eendenkoppen of varkens met hondenkoppen (wat was het nou?) mag waarnemen in het domein van deze Baxter. Emma Stone speelt Bella, die eerst nog het vermogen van een klein kind heeft. Hoe dat zou komen, dat weet je op dat moment nog niet. Wat Bella wel weet is dat het domein van Baxter een te kleine wereld is. Haar redding lijkt de steenrijke kruisvaarder Duncan Wederborn te zijn. Samen ontsnappen ze uit London om per boot Europa af te gaan. Eenmaal in Lissabon, en eenmaal het zwart wit in kleur veranderd, kom je ogen te kort.

De setting moet een Victoriaanse wereld voorstellen met futuristische steampunk elementen. In Lissabon hangen de gele heuveltrams aan een kabel, wordt de nadruk op de sfeer gelegd en lijkt alles mogelijk te zijn. En dan moet de reis nog verdergaan. Hoe langer de reis (van Egypte naar Parijs e.d.) hoe meer er een psychologische machtspel begint te ontstaan tussen Bella en Duncan. Bella lijkt door deze reis te ontwikkelen, meer dan eigenlijk verwacht werd door de onderschattende Duncan. De boodschap van de film is duidelijk: verbrandt alle inrichtingen.

Zeker op het moment dat Emma Stone op een kinderlijke manier eerlijkheid gaat creëren. Hierbij lijkt het voor de kijker zelfs moeilijk te worden om haar voor 100% gelijk te geven, terwijl je het wel wilt en zij gewoon een punt heeft. Ik doel bijvoorbeeld op dat moment dat ze het gokgeld van Duncan steelt om de armen in Egypte te steunen. Je voelt de moralistische druk om haar alsnog voor roekeloos te verklaren omdat ze tegen alle regels van de Victoriaanse samenleving ingaat. Dit tot groeiende ergernis en frustraties van Duncan, die het dan zogenaamd wel allemaal op een rijtje heeft.

Uiteindelijk wordt het duidelijk wat er precies met Emma's hersenen zijn gebeurd. Een prachtig en rakend uitgangspunt.

Poor Things is kunstzinnigheid en psychologie op het hoogste niveau met een lach en een traan. Lanthimos heeft door de jaren heen een keurig budget opgebouwd om deze prent te kunnen maken en om alle aandacht op de kleur, sfeer, decoratie en zeker een verknipt tijdsbeeld te creëren; want het surrealisme zal hij niet af gaan leren. En terecht ook!

4,5*

Al heel lang Popskull willen zien, maar de dvd-distributeurs zijn kennelijk weer eens behoorlijk gierig, en ik baal ervan (zeker nadat ik hem heb mogen aanschouwen) dat deze behoorlijk pakkende film nergens meer te krijgen is. Maargoed, hopen dat dat in de toekomst nog mag gebeuren.

Adam Wingard, die ik echter alleen nog maar ken van zijn korte filmpjes bij de VHS omnibussen, zet hier eigenlijk gewoon één ding neer: 86 minuten aan een menselijke kwelling nadat er iets onherroepelijks is gebeurd. Iedereen kent dat gevoel wel; het gevoel alsof de zon nooit meer voor je zal schijnen en de wereld er heel anders voor je uit ziet dan dat je gewend was. Het is net alsof je op een andere planeet rondloopt en alles om je heen voelt pikdonker en als een nachtmerrie waarbij je bang bent dat je er nooit meer uit zal komen. Uit eigen (diverse) ervaringen is de hele film gewoon erg herkenbaar voor me en je kan het voor jezelf alleen maar enger en weirder maken zoals je het zelf wilt. Zo heb ik bijvoorbeeld, bij een soortgelijke situatie als Daniel (noem me raar), me inene weer eens verdiept in weirde en enge videoclips, die vroeger, toen ik een jaar of 11-12 was en nog wel eens MTV keek, indruk op me hebben gemaakt (met als gevolg dat ik er nachten wakker van lag), waarbij ik ook op datzelfte ogenblik Chris Cunningham heb leren kennen. En je raad het al, je zit al met al je sores in je kop, maar de clips die dan nog in je achterhoofd rondslingeren maken je wereld alleen maar duisterder en duisterder, en ga je elke donkere straat, tunnel, situatie of voorbijganger ermee associeren en word je naast dat je verdrietig en hopeloos bent ook gewoon erg bang, en ben je blij als je weer op een veilige plek bent. Wat kan je het noemen? Sensatie? Genoegdoening? Of gewoon spelen met de situatie waarin je verkeerd? En de montage, kleurenfilters en pikdonkere shots in deze film is precies de wereld hoe ik dat herken. Alleen is de situatie in deze film nog wel even een paar graadjes erger.

Het eerste wat al opvalt bij Pop Skull is de kleureneffect en de pikzwarte shots die alles behalve hoopvol zijn en je al meteen meezuigt in een herkenbare wereld (zoals ik hierboven beschreef) Daar weet ik een ding over te zeggen: dat is uiterst indrukwekkend, en meeslepend gedaan en alles lijk je zowat mee te kunnen voelen. Daniel is een jongen die helemaal verrot is na de breuk van een relatie, en is helemaal het boekie zoek en daardoor ook een ongeleid projectiel geworden voor zijn omgeving. Alleen zijn beste vriend Jeff is bereid om zijn best te doen om Daniel uit de shit te helpen en er van alles aan te doen om hem op te beuren, wat helaas maar weinig succes heeft. Daniel is zo in een diep dal gezakt en het lijkt erop dat er overduidelijk geen redden meer aan is, en ondertussen zit Jeff's vriendin ook nog met allemaal zaken. De manier hoe de depressie van Daniel word vertoond is gewoon zo diep schrijnend, waarbij je gewoon hem een hand zou willen toerijken. Hij heeft waarschijnlijk wel zijn ex-vriendin als enig hoop gezien, want het lijkt me sowieso al niet het standaard figuur die een "geweldig" leven lijdt. De enige redmiddel die hij ziet is door pilletjes te gaan slikken, om zo zijn verdriet te verdoven en zijn hoofd leeg te maken. Zijn hoofd leegmaken ok, maar der komen daar wel hele andere, nog onaangename dingen daarvoor in de plaats. Daniel begint nu geesten en visioenen waar te nemen en raakt regelmatig in een zware hallucinatie, dat hem op zijn beurt weer op verkeerde ideëen wekt. De manier hoe dat in Pop Skull is gedaan is gewoon dood en dood eng, en de schrikeffecten zijn ook perfect getimed. Je kan Pop Skull wat de hallucinaties betreft echt wel beschouwen als een behoorlijk goede psychologische horrorfilm, maar de hele psychologische situatie van Daniel liegt er ook zeker niet om en Wingard weet dat ook op de meest pijnlijkste manier neer te zetten wat ook herkenbaar is (als je tenminste een beetje gevoel hebt) Vooral die flashbacks tussen Daniel en zijn ex-vriendin die hier nog wel zo teder en hartverwarmend weergeven worden, is eigenlijk gewoon niks anders dan pijn omdat die herinneringen nooit meer overgedaan kunnen worden. Wingard weet hier de kijker op alle gevoelige plekken te raken. Ook die scene's waarbij Daniel zo eventjes afleiding lijkt te vinden bij Jeff's vriendin, en dan ook vooral dat stukje dat hij zijn ex in haar ziet zijn erg sterk.

De film is niet alleen maar een depressieve meuk. De pikzwarte sfeer, de waanbeelden en de misselijkmakende filters en de trippy soundtracks en dat nog in combibatie met de waanbeelden, maken dit daarnaast ook tot een doodenge film, die ook steeds enger word. Laat ik het sterker vertellen: Dit is gewoon een van de engste films die ik in mijn leven heb gezien, en dat nog gemengt met een verhaal over depressie, dat voor een dubbele stoot zorgt. Eerst was je leventje nog zo mooi en leken al je dromen waar te worden, en nu lig je al een uitgeleefd wrak een een donkere goot van ellende, en maak je je het alleen nog maar erger door drugs te gebruiken. En voor wie dacht dat Pop Skull bij een film over een gebroken relatie blijft, heeft het mis. Het word gewoon allemaal nog enger, gekker en zieker, en dat is nog te zacht uitgedrukt. Wat er gebeurd zeg ik niet, maar ik kan je met verzekeren dat ik denk nog nooit zo bang ben geworden van een einde (met name de laatste seconden) als in deze film. Om over de after credit-scene maar te zwijgen...

Pop Skull is gewoon een feit waarbij ik met mijn neus op ben gedrukt. Ik kan me echt op dit moment geen andere film bedenken waarbij de hopeloosheid zo intens en uiterst word uitgebeeld als hier, en waarbij de diepste gevoelens en associaties hier recht voor zijn raap worden neergezet. Alles klopt gewoon en gaat met de emotie's mee. Lane Hughes zet hier ook de personage Daniel keurig neer, en je zou je haast afvragen of hij zelf, op het moment dat Pop Skull gefilmd werd, niet gewoon in een zware depressie verkeerde.

Loodzware, sterke, meezuigende en vooral dood en dood enge film. Die je, als je geen doorgewinterde horrorkijker bent of iemand die zelf in een crisis zit, maar beter links kan laten liggen.

Meteen de volle mep voor deze cult-klassieker die al de herkenbare gevoelens even onder de scan haalt.

5,0*

Je haalt me de woorden uit mijn mond.

Zombibi was nog wel te doen, maar toch is het weer doodergeren aan... nouja, zoals je zegt.

Popoz heb ik ondanks alles ook maar een kans gegeven. Tsja, de grote geweren waren misschien toch wel aanlokkelijk geweest in de trailer. Maar helaas, het heeft weer het niveau van een poepluier. Zoals vele Nederlandse films. Want ja, waarschijnlijk kunnen Nederlanders er niet tegen als het ze te heet onder de voeten wordt en de weg naar al die zogenaamde feestelijkheid en het geposeer belemmerd word. Verklaard al genoeg waarom films als bijvoorbeeld Wolf en De Wederopstanding van een Klootzak maar een karig aanbod kregen.

Ja, en dit... Twee... nee drie smerissen die "van actie houden." Het acteerwerk vond ik daarentegen (op die irritante stagiere na) niet echt slecht... maarja, het was zoals we het konden verwachten. Ongelofelijk veel ongeloofwaardigheden, montage en humor die ik vroeger als kind van 6 leuk vond en zelfs qua actie heeft deze (op twee korte scenes na) weinig te bieden. En wat te denken van die hoerige bazin, die meesteres-vrouwtje van Ivo of die Colombiaan...

Er zitten dan wel weer enkele momenten in die hadden kunnen werken als het niet zo banaal was. Die drie vrouwen, die kettingzaagscene.... of die hele satire rond die burgemeester die wel de vinger op de zere plek weet te leggen. Maarja, zoiets moet... nogmaals... omvergeblazen worden. Ook Pierre Bokma wist mij hierin totaal niet te overtreffen.

Ik ben helemaal niet ouderwets of een saaie lul zonder humor... Ik heb genoten van titels als bijvoorbeeld de Deense In China They Eat Dogs of de Engelse Hot Fuzz om er eens wat te noemen... Waarom werkt het daar wel en hier in Nederland hier niet? Juist... omdat die wel wat meer brein hebben om het niet bij kleuterhumor te houden.

Toch nog 2,0* voor enkele momentjes tussendoor waar ik WEL een beetje om kon lachen.

Erg fijn filmpje alweer. En ook weer behoorlijk kleurrijk en kunstig en retro, waar de Fransen altijd goed in zijn.

Ja, in 1958 had je nog geen Word en moest je alles nog met de typemachine doen. De typemachine moest wel een uniek ding zijn want het werd dus ook voor wedstrijden gebruikt. We maken hier kennis met de eigenwijze Rose, die op sollicitatiegesprek komt bij Louis. Louis vind haar echter een beetje te overschat en heeft grote twijfels over zo'n tuttig, lawaaierig meisje. Maar dat weet Rose gelijk van de baan te vegen door ongevraagd achter de typemachine te zitten en als de bliksem een document uit te typen. Louis bedenkt zich en ziet toch wel brood in haar. Naderhand worden ze zelfs verliefd op elkaar en weet Rose hem altijd uit de deadline te halen. Met haar typekunsten zou ze nog wel eens mee kunnen doen aan een wedstrijd.

Dat is ook waar deze film om draait. En tot haar grote verassing mag ze dus deelnemen aan een typewedstrijd, een zaal waar typisten naast mekaar zitten met een typemachine op tafel en binnen een bepaalde een hele brief over kunnen typen. En in plaats van dat we nu een sportfilm voorgeschoteld krijgen over voetbal, of autoracen enz, komt hierbij dus het typen in het rijtje. Het word inderdaad ook een spannende film, want... zal Rose de prijs winnen? (Natuurlijk)

De film is wat mij betreft behoorlijk gelukt en verveeld geen moment. De jaren 50 sfeer met het decor, en kleding, de zoete kleuren en de snoekjes en de lelijke eendjes, zorgen voor een sfeervolle en kunstige plaatjes. Het acteerwerk is ook weer lekker olijk, zoals we wel gewend zijn uit Franse komedie's. De regisseur zou meer films moeten maken en hij kan in het rijtje van kunstregisseurs als Jeunet en Caro.

4,0*

Wolfgang Petersen heeft overduidelijk wel iets met water en rampen midden op een open zee. Na Das Boot en The Perfect Storm keert ie voor de derde keer terug met weer zo'n onderwerp.

Al was Poseidon vergeleken met die bovengenoemde film niet echt realistisch meer, maar meer typische Amerikaanse overlevings meuk. Maar opzich was dat niet erg hoor. Met Poseidon heb ik me ook uitstekend vermaakt. Kurt Russel deed het ook weer prima en de rest van de crew ook en de beelden en de FX (vooral die vloedgolf) waar dit soort films het meestal van moeten hebben zien er wel indrukwekkend uit. Verhaal is natuurlijk dun: een schip die kapseist en voor de rest is het overleven en een uitweg zien te vinden. Moet wel toegeven dat de spanning er af en toe wel goed in zit.

Het einde sloeg natuurlijk nergens op en dat reddingsbootje kwam ook al zomaar uit het niks, maar dat zijn we inmiddels wel al gewend van Hollywood-films.

3,5*

He's very tired. He made love to me all night.

Het was niet bepaald makkelijk om deze omstreden film, waar ik door de jaren heen het een en ander van heb opgepikt, te kunnen zien. Los van het onderwerp dan. De dvd-uitgave kwam pas in 2011 en de lelijke collectie-hoes stootte me een beetje af. Vervolgens is deze film een beetje in vergetelheid geraakt, kom je hem nog wel eens tegen en denkt: Oh ja... Tot het moment dat de film wel steeds meer begint aan te trekken en er, net zoals bij Come and See, veel Facebook-plaatjes van rondgaan op de cinemapagina's. Inmiddels kon ik wel een beetje dromen hoe de film zou gaan verlopen, alleen was ik wel benieuwd naar de context. Het leek te laat; de dvd wordt inmiddels voor belachelijk hoge prijzen te koop aangeboden en bij de enige versies die er op internet gedeeld zijn namen de frustraties al snel toe omdat het beeld bleef vastlopen. Ik begon wel een beetje wanhopig te worden; de inhoud was alleszeggend en ik moest het gewoon precies weten. Vannacht, na een avond met een paar biertjes met vrienden had ik dan toch tussen neus en lippen een Portugese versie gevonden. Gelukkig geen synchronisatie en de ondertitels moet je maar even voor lief nemen.

En inderdaad...

Berlijn in de jaren tachtig. Een hel op aarde dat door de muur is gesplitst. Oost-Berlijn is geen pretje geweest, maar ook West-Berlijn is ook geen paradijs. Zeker niet met titels als Christiana F in mijn achterhoofd. De film begint met de zekere Mark (prachtig vertolkt door Sam Neill, die later in Jurassic Park bekend zou worden) die als Amerikaanse staatsburger/spion terugkeert naar zijn appartement in West-Berlijn. Hij verwacht een warm welkom van zijn vrouw en zijn zoontje, maar hij lijkt zo goed als alleen te zijn. Zijn vrouw Anna (een van de sterkste vrouwelijke rollen die ik heb mogen ervaren van de voor mij nog onbekende Isabelle Adjani) geeft moeilijk thuis en al heel snel vertoont deze zorgelijk en manisch gedrag. Dankzij internet weet je al een beetje waar dat naartoe gaat, dus een verrassing is het niet meer... Maar alsnog is de manier hoe deze toewerking is neergezet met geen woorden te omschrijven.

Door de conflicten begint Possession als een familiedrama, maar blijft "het" op de oppervlak broeden.
Krachtige woordenwisselingen en psychologische spelletjes tussen Mark en Anna staan hierin centraal en ze gaan beide tot het uiterste. En om op Anna terug te komen: Ze is op zijn zachtst gedrukt helemaal de weg kwijt, maar toch... intrigeerde ze me behoorlijk en wist ik buiten mezelf een indrukwekkende combinatie te vormen tussen haar verborgen euforie en vreugde en de uiteindelijke diepe walging en het meest ondenkbare die je van het gewone menselijke perspectief zou gaan zien. Kenmerkend en vastleggend hierin zijn de diepe doch onvergetelijke momenten met die demonische grijns van Isabel, die ene balletopname en dan ook toch zeker wel die scene in die metropassage. Deze laatste scene is een ongekende klasse waar je stil van wordt. Zo perfect, zo intens en zelfs enigszins betoverend... Alsof Zulawski in staat is om je koste wat kost te betrappen omdat je de onmenselijke gelukzaligheid van Anna bijna begint mee te voelen, terwijl je wel beter weet. Dit was pure kunst die zijn weerga niet kent. Het gelikte camerawerk maakt dit plaatje tijdloos en compleet.

Naderhand is het tijd voor de confrontatie. Deze vindt plaats pal naast de muur. Indrukwekkend in deze kwestie is dat dit bijna letterlijk de afdaling naar de hel is. Hoe dichter we naar de Berlijnse muur gaan, hoe grimmiger en groezeliger de buurten worden. Welk mens met een gezond verstand wil immers de muur als dagelijks uitzicht hebben? Mark besluit enkele van zijn collega's te sturen, maar deze keren uiteindelijk niet terug. Op zijn aardsrivaal na dan; de man die met Anna vreemd zou gaan, maar Mark denkt dat hij hem voor de gek houdt.

En zo komen we uiteindelijk oog in oog met Anna's geluk. Het zogenaamde geluk waar het allemaal om draaide.
Terecht een hoge What the fuck!?-gehalte. En als je denkt dat het daarbij blijft; lijkt Possession nu alle kanten op te gaan en lijken de invullingen divers te zijn.

Wat opvalt is dat deze film twee unieke gezichten blijkt te hebben. Voor 1981 is dit concept zijn tijd mijlenver vooruit. Helemaal niet zo gek dat deze film in die tijd totaal niet begrepen werd en al snel in de B-categorie horror (ofwel videonasties) werd geplaatst. Hiermee is ook alles uit de context gehaald. Je ziet maar weer dat miskende talenten (Zulawski heeft deze film tijdens een keerpunt in zijn leven gemaakt) er toch op langere termijn er zeker tot toe doen. Anderzijds is het ook wel even wennen, want je ziet dat de kloof tussen 1981 en 2024 qua doen en laten en neig je soms aan amateurisme te denken. Zeker door de theatrale akten en het feit dat Zulawski tegen het einde ineens de film lijkt te willen omdopen tot een B-actiespektakel... Het einde is een mindfuck waarin we met dubbelgangers te maken krijgen en... een nucleaire holocaust.

Amateuristisch of niet; deze manier van experimenteren mis ik wel enorm in deze tijd.

Dit is weer een titel die me even zou bijblijven. Een intense ervaring die aanvoelt als een sprookje in de hel. Het zowel dynamische als de rotte kies van Berlijn. Hoe kan je het nog beter benoemen?

5,0*

Ja, jammer inderdaad...

Had weer een lekker beklemmend horrortje verwacht, waarin de duisternis en spanning voorop stonden, maar helaas, dat kon ik maar weinig vinden in de film. Het grootste stoorzender hier is toch wel het ontiegelijke overacten van de acteurs (en dan al helemaal van die david), waardoor de film meer amateuristisch dan spannend overkomt. Ook de montage daarbij was karig en wilde me maar niet raken. Het is gewoon een aaneenschakeling van een beetje geschreeuw, para worden, beetje vluchten voor ...wat uiteindelijk een een of ander uit de kluit gewassen monster is. Er zat met dat bovengenoemde toch nog wel heel kort een stukje in deze film die me nog wel kon beklemmen, maar dat hield ook al snel op. Voor de rest was er ook geen diepgang of geheimzinnigheid in te bekennen, of is dat omdat ik geen ondertiteling had?

En als je nog een lekker freaky einde verwacht, het einde was net zo zoutloos als de hele film.

Gewoonweg een afgeraffeld studentenprojectje lijkt wel. Erg jammer.

1,5*

Klein beetje teleurgesteld.

Nightwatch regisseur Ole Bornedal keert weer eens voor een keertje terug naar Amerika sinds 1997, na nog een paar vette Deense toppers zoals Just Another Love Story en Deliver us From Evil achter de kiezen te hebben, met de nog best wel knap ogende The Possession. Het verhaal ziet er goed uit, de trailer was prima, de poster is ook gewoon erg gaaf, maar of The Possession nou ook daadwerkelijk een film was zoals ik hem verwachte...

Ik deed mijn best om de spanning en de weirde momenten eruit te halen, maar dat is het maar beperkt in deze film en als er eens iets engs gebeurd dan word er (en dat is dus echt het aller aller laatste wat ik kan hebben in een horrorfilm) er een zooitje zwaar bombastische kutmuziek ingegooid wat de hele film behoorlijk verpest. Ook het plot daarintegen lijkt in eerste instantie nog best origineel of een nieuwe draai te geven aan het thema, maar uiteindelijk is The Possession weer niets meer dan een gewone Exorcist-themaatje, met elementen die we al miljoenen keer op dezelfte manier in andere films hebben gezien, maar nog veel beroerder in beeld gebracht word door die enorme bak teringherrie die erdoorheen gegooid word. Het acteerwerk is nog wel prima te doen en dat verhaal om dat Dibuk kistje leek nog wel mooi uit te pakken, maar uiteindelijk gaan we weer naar de cliche-kant. Ok, The Last Exorcism was ook cliche, maar de uitwerking daarvan maakt het tot iets moois. Een andere soundtrackkeuze en een betere opbouwendere afwerking van het verhaal, zou deze film nog min of meer gered hebben. En ook is dat einde ook weer veelste standaard. Kom op hé, Bornedal! Ik had beter van jou verwacht!

Echt vreselijk zonde gewoon. Had hier nog veel verwachtingen naar, maar helaas zijn die maar schaars uitgekomen. Die scene in die roodkleurige kamer was nog wel aan de enge kant, maar voor de rest gaat het maar van de hak op de tak aan de cliche's. Bornedal had hier echt iets veel beters van kunnen maken met zijn talenten die hij ook in Denemarken gebruikte. Waarschijnlijk had ie wel geld nodig en ook erg veel haast om de vliegtuig naar Denemarken weer te pakken.

3,0* voor de effecten, montage en het mooie uitprobeersel, en de poster natuurlijk maar een flinke aftrek voor de elementen, verhaaluitwerking en al helemaal de soundtrack.

Pull me out

Zonen die doorgaan waar de vaders tegen de pensioen aanlopen. Brandon Cronenberg is er eentje en wil de inspiraties van zijn vader graag voort zetten. En dat is hem bij deze behoorlijk gelukt.

Hij lijkt hier een beetje Videodrome en Existenz in een mixer te gooien. Al heel snel wordt je meegetrokken in een hallucinante en trippy sfeer en voor je het weet heeft de film je te pakken en denk je pas veel later na over de controverse. In het begin weet hij surrealisme en actie al goed te combineren en wordt het werkje met het moment veelbelovender. Wat wel nog een dingetje is, is dat het soms moeilijk te volgen is. Of het moet aan het feit liggen dat ik de dvd zonder Nederlandse ondertiteling in bezit heb.

De film speelt zich af in Toronto in het alternatieve jaar 2008. Althans, volgens de regisseur is dat zo. Retro-futurisme, dat is lang geleden... en wat had ik dat toch altijd fijn gevonden. We volgen Tanya Vos, een huurmoordenares die eigenlijk de moorden niet zelf pleegt. Via een soort virtuele realiteit weet ze vanaf een afstand in het lichaam van een voorbijganger te duiken die het dichtst bij haar doel is... althans, zo had ik het opgevat. Op een gegeven moment duikt ze in het lichaam van Tate en lijkt dit een hele ingewikkelde taak te gaan worden. Tate is namelijk de geliefde van de dochter van het doelwit (leuk om Sean Bean hier weer even te zien) en op deze manier lijkt het plan piekfijn te zijn, ware het niet dat ze haar best moet doen om in haar rol te blijven.

Tate daarentegen lijkt niet zoveel moeite te hebben met moorden. Is hij de geschikte plaatsvervanger? Maar dan moet je je hoofd er echt goed bijhouden. Possessor lijkt geregeld te vertragen in de subtiliteit en dan is het vrij lastig om verbanden te vinden. Desalniettemin zorgt de sfeer, kleur, acteerwerk en de decoratie ervoor dat de film hoog in de plus komt. En ook het geweld liegt er niet om en zal de mening 2020-mens doen verbleken. Possessor weet hierin op een creatieve manier te switchen tussen drama, sf, actie, horror en romantiek... de ambient-soundtracks overgieten de boel en geven de film alleen maar meer smaak.

Bij het climax had ik een dubbelgevoel. Aan de ene kant moet ik zeggen dat die hakmes-scene een van de indrukwekkendste moordscenes is die ik heb gezien... Waarschijnlijk door die soundtrack die eronder is geplakt en de actie-reactie creativiteit. Alleen zal ik wel half geslapen hebben, want wat was nou de hele motief van die moord op Michael en het zoontje Ira? Nota bene nog de familie van Tasya zelf... Was het de drijfveer van Tate of... Ik kwam er niet uit. Raar trouwens ook dat die ambient-soundtrack van hierboven niet tussen de score staat.

Maar dat Possessor een horror-hoogtepunt van dit moment is staat wat mij betreft vast. Het dringt langzaam onder je huid en in je hersencellen, is oogstrelend mooi, koortsachtig surreëel en grotesk gewelddadig. Zo vader zo zoon! Het verbaast me dat deze geen release in Nederland heeft gekregen terwijl voorheen door de dertig jaar vrijwel elke David Cronenberg-film in de Nederlandse bioscopen te bewonderen waren.

4,5*

Alsof? De film speelt zich overduidelijk toch af in de jaren '70?

Possum had ik al een tijdje op het oog en gisteren gezien. Het is zeker een boeiende kleine film die metaforisch eigenlijk best wel goed in elkaar zit. Sean Harris zet hier een vrij overtuigende rol neer als een getroebleerde Philip, maar of je nou medelijden met hem moet hebben is punt twee.

Het word namelijk al heel snel duidelijk dat Philip een kindermoordenaar is en die afzichtelijke pop is datgene dat hij dan als een wroeging met zich mee moet dragen. Of het zijn visioenen, vul het als kijker zelf maar in. De wereld waarin hij leeft is koud, leeg en desolaat en de enige waar hij op lijkt te kunnen terugvallen is zijn cynische stiefvader. Hij doet vele pogingen om dat ding uit zijn buurt te krijgen, maar telkens keert hij weer terug.

Ondertussen komen de reportages op tv en kijken alle mensen in de omgeving hem schuin aan. Het heeft niet echt een opbouw of een climax. Het is gewoon een fragment uit het leven van een gestoorde man. Opzich is er met dat opzet niets mis, maar toch voelt het heel soms nog wat incompleet en vluchtig aan. Of misschien heb ik iets gemist omdat ik de film zonder ondertiteling heb zitten kijken.

Ik ben wel te spreken over de sfeer en hoe het in elkaar is gezet, maar het had wat subtieler gemogen om de spanning er een beetje in te houden. Dit concept kwam bijvoorbeeld wat beter uit de verf in een film als de vrijwel vergeten en onbekende Aegri Somnia (Film, 2008) - MovieMeter.nl

Maar desalniettemin kan deze er ook zeker wel mee door.

3,5*

Nadat Kevin Costner zich rondwaande in een wereld vol water in Waterworld, mag ie nu in een wereld wanen na een kernoorlog. Ik weet nog goed dat ik The Postman een jaar of 10 geleden grotendeels heb gezien en nu werd het eens tijd om hem nog een keer te zien. Ik heb ook gelukkig de out of print dvd weten te scoren op Marktplaats.

The Postman is best een hele mooie film. Dit keer is het niet een verwoeste stad maar het Amerikaanse platteland. Het verhaal is wel een beetje aan de dunne kant maar vele andere dingen weten de film je wel te boeien. Kevin Costner speelde ook heel mooi en ook Larenz Tate had weer een mooi rolletje op zijn leeftijd. De decors zijn nog wel het mooiste van de film. De wereld lijkt na de verwoesting erg op de stenentijd perk en dat blijft me altijd facineren, de manier waarop het in beeld word gebracht en dat mensen met de resten iets proberen te maken. Wat wel eens vervelend kan zijn is die overtollige dramatiek maargoed. Verder zou deze film in princiepe ook wel thuis kunnen horen in het Western genre. De film deed me btw ook wel een beetje denken aan de oude stripboekenreeks: Simon van de rivier.

Ook dat rolletje van de zanger en gitaarist Tom Petty vond ik een hoogvlieger.

Voor de rest een zeer te kijken waard film. Wel een beetje teveel "god bless America" maar dat maakt ook niks uit. The Postman wist mij in ieder geval wel te bekoren.

4,0*

Weer een sterke found footage die nergens voor terugdeinst.

Deze had ik ook al een aardig tijdje in het oog, en van de regisseur ken ik ook nog Devil, dat wel even een hele andere film is vergeleken met zijn debuut, waar ik ook erg benieuwd naar was, maar tot mijn grote schrik las ik her en der dat deze nooit een officiele release heeft gekregen en ook nooit op dvd is uitgebracht.... net nadat ik hem besteld had op een willekeurige Amerikaanse website. Daar ben ik dus mooi ingetrapt dan, zooitje oplichters. Maar nee hoor, wat lag daar een week later op mijn deurmat? Wel een erg ondergrondse uitgave dat er home-made uitzag, maar dat geeft niet.

En ook dit was weer een zeer interessante en zeer schokkende mockmutary dat zich voornamelijk doelt op een wel hele gestoorde seriemoordenaar, die wegens zijn intelligentie, slimmigheid in combinatie met zijn gewetenloosheid eigenlijk misschien wel een van de ziekste psycho's is die ik ooit op het scherm zag... al speelt hij niet echt de hoofdrol, want het draait voornamelijk om een politie-team die na een inval in een huis allemaal dozen met videobanden vinden, dat het levensverhaal verteld over deze anonieme psychopaat. Alles wordt eerst subtiel opgebouwd met interviews met het team die al van te voren meegeven dat ze nog nooit zoiets schokkends hebben gezien en dan moet je je nog bedenken dat ie overduidelijk een hoop eer had aan zijn hele verzameling, en zijn daden die hij vast heeft gelegd.

En inderdaad, de levensloop van deze man is gewoon zieker dan ziek, en de moorden en martelingen die hij vastlegd is misschien nog wel het topje van de ijsberg. Hij weet echt alle kwelpunten en angsten te lezen van zijn slachtoffers, en zijn taferelen lijken ook bewust in te spelen op de oerangsten van de slachtoffers; De maskers die hij gebruikt zijn echt doodeng, en ook maakt hij van zijn "Slavin" (wat misschien nog wel de misselijkmakendse gedeeltes zijn) ook een een of ander Kayako-achtige figurant. Om nog maar te zwijgen dat hij ook zo de manieren, wegen en trucjes in acht heeft om zelf overal mee weg te komen, ten koste van bijvoorbeeld een agent die onschuldig ter dood veroordeeld wordt. En naast al deze archiefbeelden, die immers ook lekker donker, onaangenaam en korrelig worden neergezet, vond ik die interview met Cheryl aan het eind ook een van de momenten om de rillingen van te krijgen.

Ohja, ook mag die even zieke after credits-scene niet misstaan. Je zou haast denken dat de psycho gewoon de documentaire zelf bij elkaar heeft gesprokkeld, dus er lag wel meer achter het idee van "dat de moordenaar zich nog wel eens bij jou in de bioscoopzaal zou kunnen bevinden".

Erg sterke grensverleggende found footage. Niet geschikt voor gevoelige kijkers!

4,0*

Echt een keiharde nare film. Dat dus op een hele rauwe manier laat zien hoe iemand zo verwaarloost kan worden. In eerste instantie zou je denken dat Clareece alias Precious een forse stoere negerin is maar der is natuurlijk meer aan de hand. We nemen een kijkje in haar leven in de troosteloze achterbuurt van New York waar ze leeft met een vreselijk kutwijf van een moeder en een gore viespeuk van een vader. Ze word door haar moeder om de minste geringste in elkaar geslagen en als waardeloos beschouwt terwijl haar vader haar meerdere keren bezwangerd en vervolgens haar ook nog Aids geeft. Zo vreselijk om te zien. Alles komt echt zo realistisch over en klopt ook gewoon helemaal, alhoewel dit gewoon het uiterste is van een monsterlijke gezinssituatie. Om nog maar te zwijgen over hoe ze op straat behandeld word.

En der zitten natuurlijk ook momenten in die je lijken op te luchten, namelijk waneer ze naar die school gaat en daar uiteindelijk in goede handen valt. Maar helaas kan je niet rekenen op een happy end. Ook de scene's waarbij Precious tegen haar moeder gaat vechten en dan uiteindelijk die eindscene tussen haar en der moeder bij die psycholoog zijn bijblijvend en ijzersterk.

Nee, Precious is zeker geen vrolijke film en laat toch wel ook het uiterste zien. Het acteerwerk is verder ook helemaal uit de kunst en zo realistisch mogelijk. Dit is een goed voorbeeld van verwaarlozing.

4,0*

Shiiit Ik heb hem een 1 gegeven. Had ik niet moeten doen.

Toen ik laatst nog aan deze film terugdacht moest ik bijna kotsen. Steeds word ik misselijk als ik aan deze film denk.

0*

Topfilm ik heb hem lang geleden gezien maar leuk was ie wel. Schwarzennegger kon er wat van maken

Binnenkort de dvd maar kopen.

4,0

Deze film was net zo leuk als deel 1 (maar dan helaas zonder schwarzennegger) ook het eind was wel grappig datGlover in de Predator ruimteschip komt en dan zie je een Alien schedel uit de film Alien aan de muur hangenDaarom Alien VS Predator. Maar cool was ie zeker.

4,0

Na 15 jaar en 2 vs-films later mag hij er toch wel eindelijk eens komen, een derde deel van Predator (Predators welteverstaan, net zoals Alien(s) ) En deze keer mogen we eindelijk eens kennismaken met de woonplaats van de Predator-ras: een jungle achtige planeet waar een groep huurlingen letterlijk uit de lucht komen vallen en terecht komen op dat planeet. Dit keer brengt de Predator niet een bezoekje aan een oorlogverscheurende situatie, nee, ditmaal ontvoerd ie gewoon vanuit elke uithoek van de wereld een Soldaat, huurling of gangster om zo de uitdaging uit te gaan. Niemand kent elkaar. We krijgen te maken met een Mexicaan (Machete Trejo Wel jammer dat hij al vrij snel het hoekje omging ) een Yakuza-lid, een Rus, een Afrikaanse huurling, een sexy babe. En de leider word dan uiteindelijk: niet een gespierde kerel, niet Schwarzennegger, Ook niet The Rock (waar 5 jaar geleden nog over werd verteld dat dat de potentiele held zou worden in het derde deel van Predator) Nee, gewoon de normale Adrien Brody.

En als ik Adrien Brody hoor dan moet ik meteen denken aan een wanhopige Jood die huilend door de door Duitsers overhoop gehaalde Gettho in Warschau strompeld. Brody had altijd wel iets gevoeligs in de films. Maar deze keer niet. Nu mag hij met dat rugzakje een keiharde huurling spelen. Het is wel even wennen om hem zo te zien. Maargoed, is Predators slecht? Zeker niet. Een beetje Predator/actie fan kan dit toch wel waarderen denk ik. De film is natuurlijk wel plotloos, maar je kijkt deze ook niet voor het verhaal. Wel lijkt dit wel op een soort van Kopie van de eerste Predator, maar dan op een ander planeet. Het planeet lijkt in eerste instantie erg goedkoop, maar dat veranderd ook snel, der is heus wel wat gedaan met de montage. Verder zijn de actiescenes weer erg fijn en de onliners zijn ook schitterend. De technische snufjes zijn ook erg nice en de Predators gaan weer lekker smerig te werk. Niet alleen Predators trouwens, ook Predator neushoorns waren aanwezig.

Verder ook een paar mooie vechtscenes, zo vond ik die scene waarbij die Yakuza het met zijn zwaard opneemt tegen een Predator erg cool, en we krijgen ook nog even een Predator vs Predator. Het einde was ook best gelikt.

Nee, zeker geen slechte deel. Ik vond hem zelfs gelukt en beter dan ik had verwacht. Zal de 5de deel van Alien dan op aarde afspelen voor de verandering?

4,0*

Was wel weer een aardig Frans misdaad filmpje die ook in de Godfather toer moest. Jean Reno doet het hierin nu ook best goed, alleen zie ik hem liever met baard. Verder is alles lekker rustig en kijkt de film ook lekker weg. Ook hier en daar natuurlijk weer typische Franse actiescenes (alles moet weer lekker extreem naderhand) Ook de locaties waren goed te doen.

Was vermakelijk.

3,0*