Pop Skull (2007)

Aardig vormexperiment. Het jammere is dat er nooit een echt ijzersterke scène tussen zit. Er klopte bij elke scène wel iets niet. De ene keer was het de (bij vlagen afgrijselijke kut-)muziek, een andere keer was het de irritant onderbelichting en weer een andere keer waren het de personages die mij niet konden boeien. Dat is toch jammer, want hier had een mooi werkstuk van gemaakt kunnen worden. Dit betekent echter niet dat genoemde voorbeelden nergens goed waren. In tegendeel, bij elke scène was dan ook weer een deel dat juist wél ijzersterk was. Heel zonde dus. Ondanks de relatief korte speelduur had ik het toch wel gehad op het einde. Het was niet zo bijster interessant meer en de cameratrucjes waren wel uitgewerkt. En die epilepsieverwekkende trucjes mogen van mij achterwege blijven.

Neen, dit is 'm dus niet. Het mag allemaal wel knap gemaakt zijn maar het probleem is dat ik mij totaal niet kan inleven met die loser Daniel die omdat het uit was met zijn vriendin zich begaf op het pad van het overmatig slikken van pillen. Tjonge, je moest die kop van hem eens zien, wat een negatieve uitstraling. Ik zou zeggen; scheer die baard eens af en ga naar de kapper. Mooiste moment vond ik toen die zeker niet onaantrekkelijke blonde dame hem de deur wees met de overbekende kreet "Fuck Off"!. Film kende ook wel mooie momenten, zoals die scène waarbij de blonde dame, Daniël en een vriend van hem aan het vissen waren. Voor de rest; de visuele effecten waren best wel mooi - dat moet gezegd worden - maar ik zie het e.e.a. toch liever gebeuren in een wat meer opgewekt verhaal. Ikzelf zit te goed in mijn vel om mij te vergapen aan mensen die met hun ziel onder de arm lopen van "Och kijk eens hoe zielig ik ben". Neen, toch maar snel vergeten dit filmpje van Adam Wingard die voor mij met You're Next (2011) tot nu toe zijn enige goede film gemaakt heeft. Death Note en The Guest staan trouwens nog op mijn to-see list. 2,0*