Log

Ari Aster neemt na twee occulte horrorfilms en een creatieve surrealistische uitstap nu de corona onder de loep.
Erg geestig dat hij dit onder western benoemd. Je zou nog bijna zeggen dat historie ook nog gebruikt had kunnen worden.

2020. Voor de een een rampjaar, voor de ander minder erg. En dat laatste gold voor mij. 2020 was voor mij stukken beter dan 2019. In 2019 nog van de regen in een drup in een keet in de achtertuin van mijn ouderlijk huis; begin 2020 de mazzel gehad om op nummer 1 te staan bij een woonvereniging. Ik bloeide helemaal op, ik was bezig met de verhuizing en.... toen brak de corona uit... maar ik ging gewoon door met het uitpakken van deze nieuwe stap in mijn leven, in een heel ander leven. Een leven dat in de science fiction-verhalen werd voorgesteld, maar nu inmiddels alweer geschiedenis is.

Ik bedenk nog wel dat het zelfs een soort van kick gaf om tegen bepaalde adviezen in te gaan. Een beetje met de trein naar random steden om foto's te maken in een compleet veranderde sfeer. Tijdens de avondklok niet meer op de tijd letten en maar gewoon lekker doorhalen met je vrienden. Maar toch ook wel de onlogica die er op den duur plaatsvond, de kortere lontjes die je kon aanvoelen op social media, de complotdenkers, pedojagers. Een maat van mij die in zak en as zat omdat zijn eerst zo goed lopende taxibedrijf kelderde en omdat zijn beste vriend zelfmoord pleegde. Een crowdfunding voor je stamcafé. En dan de euforie die je voelde voor iets wat voorheen nog zo normaal was; na een hele lange lockdown waarin alles dicht was ineens zo overdreven veel vrijheid voelen als je eventjes telefonisch afspraak maakt met Scheltema en Concerto, om weer eens even door de boeken en de cd's kan struinen, om dan weer de trein naar huis te pakken om voor negen uur binnen te zijn. En nu... kunnen we ons het amper nog voorstellen.

Zo'n film als Eddington voert ons dan weer helemaal terug naar vrijwel het begin van de corona. Naar het stoffige woestijnstadje in New Mexico, waar Sherrif Joe Cross, die niet zo erg in de corona gelooft, zijn diensturen in de woestijn beleefd. Vanaf seconde één denk je al: Wat een lul van een sheriff is dit. Eentje die overduidelijk helemaal gek is van Donald Trump (ook al wordt de naam van de president hier nergens in teruggehaald).

Hij laat zich dagelijks meevoeren door doodsaaie klussen, hangt wat in het kantoor met zijn twee collega's en het weer eens op de orde roepen van zo'n zwervende dronkenlap. En ondertussen ergert hij zich dood aan burgemeester Ted Garcia, die een energiepark wilt bouwen in de nabijgelegen woestijn. Thuis leeft hij met zijn vrouw en diens moeder. Op een dag lijkt zijn vrouw banden te hebben met een sekte. En het verschil met de wappies zoals wij die kennen is er bijna niet.

Ondertussen sluit de zoon van Ted Garcia zich aan een BLM-beweging dat is opgericht door de tiener Sarah. De dood van George Floyd wordt hier op een uitmuntende wijze als kantelpunt gebruikt. Maar volgens Cross zullen de rellen niet in Eddington plaatsvinden. Er gaat namelijk nooit iets mis in Eddington; op die vervelende jonge demonstranten na dan; waarvan één van hen ook nog een affaire heeft met zijn collega.

Eddington maakt vele verbindingen en verwijzingen en werkt dat vakkundig uit tot een bizar climax. Laat de kijker waarschijnlijk ook nog even het absurdisme van die tijd; waar de wereld tot op de dag van vandaag maar niet beter van is geworden, herbeleven. Met nog een extra nadruk op Social Media die de natrappen geeft. En dat sommige elementen daarvan overdreven worden vind ik alleen maar heerlijk. (Die wel erg zoetsappige en tenenkrommende campagne van Garcia)
Vooral de slowburn-gehalte is fantastisch. In de eerste driekwart krijg je een beetje Wim Wenders-achtige vibes (ook al gaat het alle kanten op), maar uiteindelijk barst alles los. En eigenlijk was het niet zo verrassend: Joe Cross die zelf de burgemeester en zijn familie uitmoordt en vervolgens deze aanslag in de schoenen schuift van de Antifaleden. Nota bene zijn collega die makkelijk doelwit is vanwege zijn affaire met Sarah. Tsja, wat had je ook anders gedacht? En natuurlijk moeten we het ook niet hebben over dat Joe Cross helemaal in zijn eigen leugens gaat geloven dat Garcia zijn vrouw misbruikt heeft.

Het acteerwerk is wederom fantastisch. Waar Jacquin Phoenix hiervoor nog de zwaar geknakte Beau mocht spelen giet Aster hem nu in een rol van een van de meest kloterigste smerissen die je maar kan bedenken. Pedro Pascal is daarentegen fantastisch in de passieve rol van de burgemeester. Die cultleider is al bijna niet eng meer, maar eigenlijk heel gewoon; en daardoor toch weer wel eng. Emma Stone was ook weer overtuigend en ook het jongere publiek die voor de demonstranten doorgingen (met name Eric en Sarah) geeft de film weer een fraaie coming of age-tint. Het einde was rakend.

Een ding is me nou niet helemaal duidelijk en lijkt een beetje op losse schroeven te zitten: Joe die de roddel verspreidt dat Garcia een misbruiker van zijn vrouw is... en dan lijkt het erop alsof er heel subtiel wordt weergeven dat Joe zelfs zijn vrouw(?) heeft misbruikt? Hier kom ik niet echt uit.

Maar Ari Aster weet buiten de horror ook zo een fantastisch uitstapje te maken en er een sfeervolle, broeierige prent van te maken. En dan moeten we bedenken dat er nog wel bijzonder weinig films zijn die zich tijdens de corona afspelen. Ik ken eigenlijk alleen nog slechts de horrorfilm Host en onze eigen De Openbaring met Victor Löw.

En wat die twee stieren op de allereerste poster nou met deze film te maken hebben weet ik niet.

Ik ga maar eens Googlen naar het vijfde project van Aster.

4,5*

De eerste stem van het jaar.

Aranofsky blijft toch een veelzijdige regisseur die het ook niet vaak van de hoge budget moet hebben. Van drugsproblemen naar paranoia naar alternatieve werelden naar de historie naar een boksring naar ballet naar pure waanzin en horror in een huis naar de ellende rondom morbide obesitas naar.... een vrij typische misdaadflick ala Tarantino.

De setting is New York in het jaar 1998, in een één of andere randbuurt. Hier leeft de ietwat sullige Hank. Hij krijgt op een dag een vluchtige opdracht van zijn Engelse buurman Russ. Hij wordt verzocht om op zijn kat te passen omdat deze buurman haastig naar zijn zieke vader in Londen moet. Nou, hartstikke prima. Het beest genaamd Buddy is in de tijden dat Hank hem kende altijd lief voor hem geweest. Maar dan staan er al snel twee kale Russische lui voor de deur van buurman Russ. En voordat hij het weet wordt hij meegetrokken in een geheim dat zijn buurman in praktijk houdt.

Dit levert, zoals je het van deze films mag verwachten, weer knotsgekke momenten op die zelfs ook een beetje stereotype zijn. Russ komt van de ene probleem weer in de ander terwijl het de problemen van zijn gevlogen buurman moeten zijn. Natuurlijk is ook niets zoals het lijkt en vergeet je dat je de politie ook niet altijd moet vertrouwen. Is er nog meer? Ja, die twee Joodse lui waar je amper hoogte van krijgt, heel veel oneliners en zelfs wat kogelregels en een autoachtervolging. En dan Hanks vriendin waarbij ik er nu pas achterkom dat dat Zoë Kravitz is. Maar de kat blijft de show stelen.

En uiteindelijk draait het ook gewoon simpelweg allemaal om een zak geld.

Aranofsky heeft hier toch wel weer een hele andere weg ingeslagen. De elementen zijn inmiddels al in tallozen misdaadfilms; zij het niet direct to video-versies gebruikt, en ik denk dat de man daar gebruik van heeft gemaakt.
De tijd is mooi aangepast aan de decors en de middelen. Al hadden ze in 1998 volgens mij nog geen klaptelefoontjes. En natuurlijk wordt het geheel nog overgoten met een toffe soundtrack.

Ja, dit was een prima werkje.

4,0*

Oh wat hou ik van die kat!

Flow lijkt een animatiefilm te zijn geworden als vrijwel geen anderen. Geen pratende dieren, geen zoetsappig Disneygeneuzel op de automatische piloot, danwel een klein beetje menselijke eigenschappen, maar voor de rest zijn de karakters zo dierlijk mogelijk.

De kat is een beest zonder achtergrond en vraag je eens af hoe deze in de wildernis is terechtgekomen. Voordat ze het weet krijgt ze te maken met een massale watersnoodramp. Maar op den duur is ze niet alleen. Daar waar ze eerder als de dood was voor die plaatselijke honden, lijkt ze zich nu te irriteren aan die klefheid van die labrador dat op den duur een heel sympathiek beest blijkt te zijn. Het lijkt zelfs een buitenbeentje voor zijn hondengroep. En uiteindelijk spant ze zich samen met andere dieren die in principe elkaars tegenpolen zijn. Die secratarisvogel die haar nog wel eens vliegles geeft, een capibara (zo ik leer nog eens wat dierennamen), en naderhand een irritante ringstaartmaki. Allen zijn ze hun eigen groepsoort uit het oog verloren en komen ze ten samen op een verdwaalde boot. Natuurlijk een verwijzing naar de Ark van Noach. En zo nu en dan duikt er een... is dat nou een walvis en een krokodil tegelijk?... op.

Wat kan je er verder eigenlijk over zeggen? In woorden vrij weinig, want je moet deze film gewoon ervaren. Ondanks de menselijke vormen die zoals gezegd hier wel eens opduiken om de sjeu er een beetje in te houden, zijn de dieren zo realistisch mogelijk gemonteerd in de handelingen en hebben ze allen hun charismatische en fraaie eigenschappen. Denken niet in de toekomst, maar handelen naar het moment zelf.

En regelmatig is het tussen de eigenzinnigheid ook magisch. Ja, noem het maar wat je wilt, maar toch vond ik die scene zonder zwaartekracht en het sterrengevonkel een prachtig schilderij dat de film helemaal doet maken. Het kleurgebruik maakt het af.

Ja, ik ben betoverd en bewonderd door deze film voor alle leeftijden. Behoorlijk uitgekeken op films waarin dieren de rol spelen, maar voor deze opzet ga je echt even goed zitten. Was die kat maar van mij.

Mooie laatste stem van het jaar.

4,5* om niet te slijmen.

28 Days Later... Ik weet nog dat ik hem gezien heb in de zomer van 2008, toen Free Record Shop ineens volop titels van 20th Century Fox en MGM in de 2 voor 15 hoek gooide. Wat een tijden...

Maar nu moeten we, inmiddels 17 jaar later (en 23 jaar later wbt de tijd in de film) streamen en is 28 Years later toch gekomen. 28 Weeks later was een direct to video. De Months is nooit gekomen en dan keert Boyle ineens weer terug met zijn concept.

Hoe hij dit heeft uitgewerkt? Een zeer knappe openingsscene in die kinderkamer met een uiteindelijke tijdsprong waarin heel de Verenigd Koninkrijk in Quarantaine is. (Dus wij merken zogenaamd weinig tot niks van de zombieplaats; hooguit met soms wat fragmenten op het nieuws in komkommertijd) Er is wel een eilandje nabij de kust dat virusvrij is en waar de overlevenden het wiel opnieuw hebben uitgevonden, maar waar we ook ineens bijna terugkeren naar de middeleeuwen. We hebben Jamie (Verrek, dat is die kerel die Kick Ass speelde) die zoontje Spike onder zijn hoede heeft. Spikes moeder echter ligt ziek op bed. Zoals bepaald moeten er wel eens vrijwilligers het vasteland intrekken om voorraad bij elkaar te sprokkelen en Spike krijgt op zijn twaalfde de kans om met zijn vader mee te gaan.

Het ecosysteem van Engeland is vastgeroest en de tijd staat hierin letterlijk op nul. De beplanting neemt het werk over en nog altijd schuilt het gevaar op de loer. Ditmaal lijken nieuwe virusvarianten voor dikke kruipende zombies en zelfs libertijnse zombies en de zogenaamde alfaman gezorgd te hebben.
Maar vader en zoon weten zich wel te redden en met enige kleerscheuren terug te keren naar het eiland. Maar dan kriebelt het bij Spike om terug te keren naar het vasteland. Hij is uiteindelijk in de veronderstelling dat een verdwenen dokter daar schuilt (verwijzing naar Apocalyps Now?) die zijn moeder kan genezen.

Terwijl hij weet dat zijn vader vreemdgaat neemt Spike zijn moeder mee naar het vasteland. Een buitengewoon moeder en zoon-band ontstaat hier, waarin Spike zelfs de leiding op zich neemt en zijn moeder hem maar volgt en hem voor "vader" uitmaakt. Een leuke bijrol ook van die Zweedse militair. Een fraaie retroverwijzing met die oude vervallen Britse Intercity-trein (die in 2002 nog reed) en dan zeker ook wel de euthanasiescene van Spikes moeder.

En ja, een zombie die zwanger is terwijl de baby virusvrij is. Daar had ik wel een beetje mijn bedenkingen bij.

Boyle heeft er, ondanks enkele fouten en vreemde zaken, toch nog prima aandacht in gestoken. De decors en de settings zijn prachtig, het acteerwerk is prima en de soundtrack van Young Fathers werkt hier ook prima in mee.
En ja, dat abrupte einde... Boyle had er kennelijk zin in om meteen met een nieuw deel te beginnen die volgende maand al uitkomt in de bioscoop.

4,0*

(reactie op ander bericht)



Alsof? De film speelt zich overduidelijk toch af in de jaren '70?

Possum had ik al een tijdje op het oog en gisteren gezien. Het is zeker een boeiende kleine film die metaforisch eigenlijk best wel goed in elkaar zit. Sean Harris zet hier een vrij overtuigende rol neer als een getroebleerde Philip, maar of je nou medelijden met hem moet hebben is punt twee.

Het word namelijk al heel snel duidelijk dat Philip een kindermoordenaar is en die afzichtelijke pop is datgene dat hij dan als een wroeging met zich mee moet dragen. Of het zijn visioenen, vul het als kijker zelf maar in. De wereld waarin hij leeft is koud, leeg en desolaat en de enige waar hij op lijkt te kunnen terugvallen is zijn cynische stiefvader. Hij doet vele pogingen om dat ding uit zijn buurt te krijgen, maar telkens keert hij weer terug.

Ondertussen komen de reportages op tv en kijken alle mensen in de omgeving hem schuin aan. Het heeft niet echt een opbouw of een climax. Het is gewoon een fragment uit het leven van een gestoorde man. Opzich is er met dat opzet niets mis, maar toch voelt het heel soms nog wat incompleet en vluchtig aan. Of misschien heb ik iets gemist omdat ik de film zonder ondertiteling heb zitten kijken.

Ik ben wel te spreken over de sfeer en hoe het in elkaar is gezet, maar het had wat subtieler gemogen om de spanning er een beetje in te houden. Dit concept kwam bijvoorbeeld wat beter uit de verf in een film als de vrijwel vergeten en onbekende Aegri Somnia (Film, 2008) - MovieMeter.nl

Maar desalniettemin kan deze er ook zeker wel mee door.

3,5*

Het debuut Barbarian van Cregger was prima te doen en wist ook keurig van genres te verwisselen. Nu, drie jaar later komt de regisseur met Weapons.

Weapons... Waar slaat die titel op, dacht ik eerst. De ironie zou er al wel vanaf moeten spatten, want je zou eerder aan een actiefilm denken. Onlangs heb ik deze maar eens op Pathé Thuis gezien. Het lijkt erop alsof Cregger na Barbarian veel meer inspiratie en potentie heeft opgebouwd.

We beginnen bij docente Justine, die nog maar pas op de basisschool les geeft en klaar is om die maandag de nieuwe week in te luiden met haar klas. Maar haar klas is leeg. Nou nee, niet helemaal... Want op den duur komt slechts ene Alex binnengelopen zonder een woord te bezigen. Zelfs niet wanneer Justine aan hem vraagt wat er aan de hand is. Dan komt er een stroomversnelling waarin de omgeving vrijwel moet denken aan een onbestaanbaar toeval. De nacht ervoor; exact om 2.17 zijn alle kinderen van de klas opgestaan en van huis weggelopen. Waarom uitgerekend haar klas? Dit zorgt voor beroering in de gemeenschap en onder de ouders en Justine lijkt al snel de aangewezen verantwoordelijke persoon te zijn.

En dan begint het nog net, maar ik kon toen al zeggen dat er al een krachtig stukje opbouw gaande was. Je voelt lichtelijk de machteloosheid van Justine; die maar besluit te zwichten en al snel een vaste klant van de plaatselijke drankwinkel is. Dan wordt ze ook nog eens gestalkt. Je kan al raden dat dit de boze burger is. Ze raakt losbandiger, start een buitenechtelijke relatie met agent Paul en krijgt ook nog eens diens boze vriendin achter zich aan... en dan dat huis... en dan...

En dan als er duidelijkheid lijkt te komen schakelen we weer over naar een andere personage. Net zoals Barbarian maakt Creggler hier op een fraaie manier gebruik van situaties waarin in het ene fragment het ene gebeurt, het andere duidelijker wordt in het andere. De rol van Josh Brolin; de vader van één van de vermiste kinderen vond ik één van de uitschieters en keren we weer terug naar de momenten voor de desbetreffende 2.17. En dan volgen we ook nog politieagent Paul en dakloze heroïnejunk James... Bij dat laatste moest ik qua vertelstijl wel erg aan die rol van AJ in Barbarian; waarbij ook hier de film een ietwat lompe zwartkomische noot krijgt. De film laat je vrij lang bungelen; maar storend is dat zeker niet. De verhaallijnen lopen keurig en fenomenaal door elkaar en de spanning is continu te snijden. Afwisselend met enkele magistrale nachtmerrie en hallucinatiescenes weet Weapons op een slowburn-toer je aandacht erbij te houden. En ja, dat huis. Wat is er toch in hemelsnaam met dat huis? En daar waar je in de eerste driekwart steeds linken aan het zoeken bent en allerlei aannames maakt (is het politiek beladen? Is het weer een gebaseerd op waargebeurde feiten?) komen we wel dichterbij de uitgangspunt die vrij ouderwets is, maar niet minder geschift en in een geheel eigenzinnig jasje is gestoken.

En ja; Amy Madigan mag zeker de geschiedenisboeken in als horroricoon.

En dan die scene waarin de kinderen uiteindelijk zelf wraak nemen en de magie zich tegen die tante keert. Fenomenaal!!!

Weapons is hierbij zeker weer een mijlpaal in de horrorgenre. Ik denk zelfs dat we weer een piekpunt maken qua horrorfilms. Wellicht komt dat omdat we in roerige tijden leven. Wie zal het zeggen. Weapons is in ieder geval een prachtige nieuwe aanloop van Cregger. Op naar zijn volgende.

4,5*