Log

Leuke kleine film dat zich in het Amerikaanse midwest afspeelt. Een locatie dat altijd wil interessant wil zijn.

We beginnen bij een ietwat introverte en onhandige Alex die graag foto's schiet met een stokoude fotocamera.
Verder krijgen we weinig van zijn achtergrond te weten. Hij is in de veronderstelling dat het Amerikaanse woestijnlandschap een hoop interessante kiekjes heeft en besluit spontaan erop uit te trekken om zijn inspiraties op te zoeken. Als hij op een nacht in een motel verblijft maakt hij kennis met een zeer vreemd en opvliegerig stelletje en weet hij de controle over zichzelf kwijt te raken door in hun wereld mee te gaan.

Dan volgen we zijn ongeruste vrouw die al meer dan een week niets meer van Alex heeft vernomen. Ze schakelt privé-detective Harrold in om de sporen van Alex op te zoeken in de hoop voor een goed resultaat. Dit alles vormt wel een vrij onderhoudende roadmovie alias film-noir die weet te slagen. Misschien had het verloop ervan wel iets subtieler gemogen, maar voor de rest is het qua sfeer en charme goed te pruimen. Inspiraties van Hitchcock zijn onmisbaar en tegen het einde halen we de mosterd bij Lynch-titels als Mulholland Drive en Inland Empire. Je zal al snel merken welke scene ik daarmee bedoel.

3,5*

VHS Halloween. De reeks borduurt er nu wel ineens op los na de radiostilte tussen 2014 en 2021. Na Beyond, waarin we ons richten op buitenaards leven, gaan we nu wel ogenschijnlijk behoorlijk de clichékant op in Horrorland.
Halloween. Daar zijn karrevrachten aan probeersels van gemaakt. Maar toch. Dit deel is naast 85 toch wel de beste in de reeks vind ik.

Ook grijpt de film weer terug naar het retrogehalte en speelt elke deel zich in een andere tijd af. Van de smartphone-tijdperk tot de weer vanoudse handcamera's. Laten we eens kijken...

Diet Phantasma.

Daar waar Beyond een beetje een suffe samenloop heeft is Diet Phantasma echt magistraal! Het doet me al heel snel denken aan Total Copy uit 85. Maar wat we hier nu voorgeschoteld krijgen: We gaan naar het Verenigd Koninkrijk van 1982. In een firma is een nieuw soort frisdrank ontdekt en een opportunistische uitvinder Blaine Rothschild heeft een isoleerkamer vrijgemaakt om zo zijn proeftypes het drankje te laten proeven. En ja natuurlijk... Je weet hoe het gaat. Ook heel typisch natuurlijk dat Blaine geen moer geeft over de gruwelen wat er achter het kogelwerend glas plaatsvind door wat zijn uitvinding. Zelfs niet als ze behoorlijk onwerkelijk zijn. Hij raakt alleen maar gefrustreerd dat het frisdrank maar geen normaal resultaat kan geven bij de consument.

Coochie Coochie Coo

Ja, aan de ene kant wil ik bijna denken dat dit oogt als een zoveelste Blumhouse-horror, maar toch... Het gaat toch wel verder. Enkele vriendinnen besluiten in hun twintiger jaren nog te gaan trick-or-treaten tijdens Halloween en worden door de bewoners raar aangekeken. Totdat ze bij een specifiek huis aankomen en daar naar binnen gaan. En dan wordt het toch eigenlijk wel heel eng eerlijk gezegd. Een claustrofobische sfeer grijpt je bij de strot en het lijkt er zelfs op dat het huis constant veranderd. Ook die moeder zag er eng uit en het uitgangspunt is eigenlijk wel vrij ziek. Lijkt ergens ook wel een beetje op Fur Babies uit Beyond, maar dan zonder enig vorm van zwarte humor. Erg overtreffend. Zeker ook het einde. Toch zitten er wel wat storende momentjes in. Je moet vooral de naam van je (in slaap gevallen) vriendin gaan roepen als op nog geen meter afstand die "moeder" over haar heen buigt).

Ut Supra Sic Infra

Met Paco Plaza mag deze VHS ook met dit segment een uitstapje buiten Amerika maken. Spanje. Waar anders?
Dit deel lijkt een beetje zijn mosterd bij Talk To Me vandaan gehaald te hebben. Enkele rechercheurs reconstrueren met een jongeman een avond die gruwelijk uit de hand is genomen en waarvan de slachtoffers de ogen verliezen. Aan de hand van beeldmateriaal volgen we de pad naar de desbetreffende plek. Maar in het heden word het ritueel dunnetjes overgedaan waardoor het bewijsmateriaal overbodig wordt. Toch wel knap gedaan. En ja, wat had je ook anders gedacht?

Fun Size

Opnieuw denken een groep twintigers nog deel te kunnen uitmaken van Halloween en ook deze worden in beginsel fronsend aangekeken. Oh nee, toch niet... Het feit dat twee ervan getrouwd zijn, maakt het ernaar dat ze bij uitzondering toch nog een lading snoep krijgen. Maar dan komen ze bij een adres die wel hele aparte snoep uitdeelt. Een chocolade-snikkel bijvoorbeeld. Dan die hand. Dan die kelder... En de rest... Tsja... Zag ik dit nou aankomen of niet? Galgenhumor dat puberaal lijkt, maar waar je zenuwen wel sterk voor moeten zijn.

Kidprint

Poooeee!!! Dit was wel heeeeeeeel ziek. Weinig woorden voor. De titel waarschuwt je al. En nee, het gaat zelfs veel verder dan je denkt. Beetje in de categorie Megan is Missing en The Poughkeepsie Tapes en dat moet wel genoeg zeggen. En dan moeten we bedenken dat we nog blij mogen zijn dat dit geacteerd is, terwijl ondertussen in de realiteit... En ohja, als we het toch allemaal over woke hebben: De dader is nu eens voor de verandering een donker persoon.

Home Haunt

We lijken terug te keren naar de jaren 70, waar een vader elk jaar een Halloweenevenement runt waar zijn zoon voor karikatuur moet spelen. Maar nu deze de puberteit heeft bereikt ziet hij er erg tegenop. Ook merkt hij namelijk dat dit ten koste gaat van zijn reputatie in zijn gewone schoolleven. Maar nee, de zinnen worden verzet.
Maar dan is er zo'n plaat die hij opzet. Geesten komen vrij en het dorp veranderd in een bloedbad. Kindvriendelijk is het net als het vorige segment ook niet. Afijn...

En dan eindigen we met de veelbelovende reclame voor die specifieke frisdrank.

Ja, zoals gezegd: VHS Halloween is net als 85 de beste in de reeks en weet toch een fijne variatie te creëren tussen de onwerkelijke horror en realistische gruwel. Intens, eng, pijnlijk maar soms ook grappig. Zo willen we dat ook zien. Laat de volgende poging maar komen!

4,5*

Toch wel weer leuk zo'n VHS-deel.

Wel jammer dat ze niet nog enkele retro-afleveringen hebben gemaakt na 94, 99 en ook zeker het fenomenale 85.
Ditmaal lijkt de franchise nu iets met buitenaards leven te willen doen. Ja, dat is nu wel vrijwel weinig verrassend meer.

Maar de samenstelling wil nog wel leuk en zeer vermakelijk (maar toch ook wel schrijnend) zijn. Centraal staat zo'n suffe documentaire dat een beetje allerlei bewijzen, archiefbeelden en monotoon geneuzel aan elkaar plakt over dat er wel degelijk ufo's bestaan. Vrij zoutloos; tenzij het als een karikatuur moet dienen. En VHS kennende...

Het eerste deel Stork bewijst weer dat de reeks actie en horror prachtig kunnen combineren. Een inval van een politiebende in een één of ander huis, alwaar ze worden belaagd door allerlei vreemde wezens en ze aan alle kanten moeten schieten. Levert een leuke Raid op waarin het pief paf poef, het gevloek en gescheld en het aanschouwen van het onwerkelijke een vermakelijke samenstelling vormen. En het climax... Tsja, wat had je anders gedacht.

In Dream Girl gaan we naar Mumbai, waar twee paparazzi-amateurs met een hoop testosteron zich obsessief richten op een recente Bollywood-actrice. Die hele musicaltraditie waar de westerse kijker zich helemaal aan dood ergert, lijkt hier ook op een sarcastische manier op de schop te gaan. De frustraties achter de schermen; de hiërarchie... en dan het feit dat die ene actrice niet menselijk blijkt te zijn. Resulterend in een magistraal bloedbad waar geen fan, cameraman, manager en alles wat er ook maar mee te maken heeft bespaard blijft.

Live and Let Dive. Je voelt de adrenaline al op het moment dat het groepje skydivers op het punt staat om uit het vliegtuig losgelaten te worden. Maar dan verschijnt er een vreemd object in de lucht, raast er een straaljager voorbij en verschijnt er ineens die hand op het raam... en dan die duikvlucht die absoluut escaleert (althans, voor sommigen). Om dan pas op de grond erachter te komen (of het al gedacht te hebben) waar ze mee te maken krijgen. Fijne uitwerking dat de adrenaline tot het einde aan toe uitrekt. Die scene waarin Zach in die pick up wordt meegezogen in een ufo is geniaal.

Fur Babies.
Tsja, wat moet ik hier nou van zeggen... Zegt genoeg denk. Iemand was me al voor met de vergelijking van The Human Centipede. Maar met de titel van dit segment kan je de rest wel raden.

Stowaway.
Ja, het begin is knap en subtiel gemaakt. Een vrouw die de Mojave-woestijn intrekt zonder het aan haar echtgenoot en aan haar kind te vermelden. Klinkt een beetje als 127 Hours, maar uiteindelijk wordt het al snel duidelijk waarom ze hier is. Best spannend wanneer het nacht wordt, maar op den duur is de verloop wel aardig schrijnend en.... ja... Het zit nog steeds in mijn hoofd. Even opsommen: Man en kind weten niet waar moeder is en wat ze doet. Moeder wil die ufo van binnenuit zien. Komt er niet meer uit. Dan dat stofje. Dan dat moment dat ze vanachter het glas de aarde ziet en je de emoties zelf in mag vullen (hoe zou je het zelf vinden als je ineens van de aarde wordt geplukt en je kan niet (zomaar) terug.) Tot het moment waarbij alles vaag gefilmd wordt, maar je toch wel ziet hoe ze in een afzichtelijke creatuur transformeert. Ja, deze lag een beetje raar op de maag. Toch anderzijds wel knap. Geschreven door Mike Flanagan.

Conclusie: VHS gaat de buitenaardse kant op. Cliché, maar toch wel interessant en sterk uitgewerkt. Alle segmenten schommelen wel tussen een 3,5 of een 4,0, terwijl het doorlopende stuk minder scoort.

Zo komen we toch wel uit op een 3,5*

Deze zombiefilm gaat wel heel erg ver.

Zombiefilms zijn altijd wel leuk voor dom vermaak. Ik bedoel; ook echt dom vermaak. The Sadness is destijds een beetje langs me heen gegaan (deze stond toch een tijdje op de Nederlandse Netflix?) omdat ik op sommige onderwerpen ook grotendeels ben uitgekeken en het al telkenmale eerder heb gezien. Toen ik gaandeweg erachter kwam wat voor thema ze nu weer in het zombiegenre gingen verwerken, raakte ik toch wel wat meer geïnteresseerd.

Begin is heel standaard. Jong stel wordt wakker en de wegen scheiden omdat het werk roept. Dan een nieuwtje over een pandemie, dan die ene onderbuurman en uiteindelijk de zijbuurman die er vrijwel lacherig over doet.
Tot de opvallende momenten op straat tot... je weet wel hoe het voortgaat.

Maar dit virus is toch wel heel anders. In plaats van een ongeremde honger naar vlees en bloed lijkt deze besmetting het libido en het sadisme bij de mensen te verhogen en wanen we ons letterlijk in een stad vol hondsdolle seksmaniakken. En nee, het gaat niets uit de weg.

En voor je het weet word je in een zwaar geschifte en vooral ranzige perverse rollercoaster gegooid.
In de opbouw naar de totale chaos lijken alle remmen ook al losgegooid te worden. De scene in de metro vond ik echt fenomenaal, en dan moeten we nog beginnen. Die zakenman is echt een overtuigende creep en de schunnigheden die zowel hij als de besmetten uiten zijn dingen waar woke-mensen moord en brand bij zullen schreeuwen. En dan hebben we ook nog die scene op het speelveld, durven we de vingers te verbranden aan een oogkas-neukscene of die zombie-orgie... of wat te denken van die geniale televisieomroep met die president. Je zou kunnen denken dat The Sadness weinig serieus neemt en dat het cynisme en de diepe zwartgalligheid samen met het bloed er vanaf druipt. En tja, 2020/21 was op zijn zachtst gezegd nou niet echt een hoopvol scenario voor Taiwan, en dan heb ik het niet slechts over de corona.

Het is toch een concept dat zo'n survival-automatische piloot weet te redden. Met het gore erbij gerekend kan hier momenteel bijna geen enkele zombiefilm tegenop in mijn optiek die zijn grenzen zo weet te verleggen. Wel opmerkelijk dat Taiwan met zulke "symptomen" aan de proppen komt. Ik had zoiets eerder verwacht van een land als India of Zuid-Afrika.

Ja, ik zal mijn reputatie gaan schaden en een eventuele mooie date wel kunnen vergeten door te zeggen dat ik genoten heb van deze film.

4,0*

Ah, weer eens een fijne Nederlandse misdaadfilm dat niet voor het grote publiek bestemd is.

Overeenkomsten met bijvoorbeeld Tarantino en Ritchie zijn er ook niet. Het is echt een geheel eigen misdaadwerkje en dat is verfrissend. Ik zag wel associaties met het volstrekt onbekende Nederlandse werk Sisyphous at work.
Wegens het absurdisme en natuurlijk: dat het zuiden van het land weer eens op een manier van een duister sprookje als decor vormt.

Fredja van Huêt is op volle kracht als een onprettige en cynische crimineel die is uitgeblust en niet meer zo in een positief spotlicht staat met zijn vrouw en dochter. Met zijn sukkelige criminele vriendjes doet hij nog kleine misdaadjes door duiven te stelen uit een sportkantine. Maar de opdrachtgevers willen meer en stellen hem voor om een roofoverval te plegen. Dit loopt dus uit de hand als Jos hierbij de hulp van zijn verslaafde broer vraagt.
En als dat nog niet erg genoeg is; zijn lompe Turkse vriend schijnt een relatie met zijn tienerdochter te hebben en deze is nog in verwachting van een kindje ook. Daarnaast is zijn vader obsessief op zoek naar een harnashelm die de voorouders ergens begraven hadden.

Het word een race tegen de klok, maar niet zoals een typische misdaadfilm. Fabula neemt je mee op een absurde reis door een uithoek van Limburg zoals je die nog niet gekend hebt. De verknipte personages (die kabouter), scherpe dialogen en frustratie-momentjes (die autodeur) en wordt je door allerlei genres heen gedreven.
Is er ook nog plaats voor actie? Ja, zelfs dat is er. Is er ook een fenomenale twist die je niet aan zag komen? Ja die is er ook.

Zoals al werd gezegd: het loopt van de hak op de tak, maar in dit geval is de uitwerking gewoon met liefde gemaakt. Michel de Horn ken ik nog van Aanmodderfakker, wat een totaal andere film is. 11 jaar geleden is dat inmiddels ook. Ik hoop dat hij snel terug mag keren met een nieuw project.

4,5*