Log

Oz Perkins heeft de smaak te pakken.

Na Longlegs lijkt ook wel. Want meteen kwam hij al met een hilarische King-verfilming en in hetzelfde jaar hebben we Keeper. Die er op papier erg standaard uitziet, maar waar er toch wel enige uitstapjes aan worden toegevoegd.

Het moet een soort fenomeen zijn van de laatste twintig jaar. Gewone nietszeggende beelden, je zou het bijna portretten of momentopnames noemen. Van gezichten, van momenten. Niets aan de hand, zou je zeggen. Maar nee, door een bepaald filtergebruik en een soort geluidskeuze voel je toch wel daadwerkelijk dat slechts die onschuldige portretten of momentopnames; of het nou wel of niet in compilaties of zelfs in een filmposter is gevormd, een wel hele onherroepelijke betekenis hebben of je gewoonweg de onheil al in je losmaken en waarbij je beter door kunt lopen of niet verder kan graven als je de waarheid niet wilt weten. Dat had ik dus, in dit geval, met de intro van de film. Met die hele reeks shots van verschillende vrouwengezichten. Waar het heen gaat dat weet je nog niet, maar dat de verrassing niet fijn zal zijn, voel je al meteen.

En dan pas komt de film en hebben we ondanks de verontrustende intro, nog steeds geen helder antwoord.

Maar het begint behoorlijk standaard. Malcolm en Liz besluiten, nu ze een jaar samen zijn, het geluk te vieren in een luxueuze boshut die Malcolm samen met zijn broer Darren (die een hut verder woont) van zijn ouders heeft ge-erft.
Als Darren op een avond aanklopt om aan te schuiven zou je je al snel achter je oren krappen als hij in gezelschap is van een apathische Albanese vrouw die slechts twee woordjes Engels kent. Maar het gaat niet helemaal die kant op.

Maar waar gaat het eigenlijk wel naartoe. Daar ben ik nog steeds niet helemaal achter. En of dat de bedoeling is van de regisseur? Ik weet het niet.

Want hij gooit hier van alles in een blender. Folklore, een wormgat, mythische wezens, hallucinaties, en dan toch nog wel een man die het helemaal niet zo goed voor met Liz lijkt te hebben... en die hiervoor ook al vele "slachtoffers" als trofee heeft verzameld... Het is in dit geval wel een beetje een warboel.

Maar toch maakt de sfeer in deze film een hele hoop goed en naarmate de film vordert, hoe meer je het gevoel hebt dat dit nog wel eens een van je bizarre nachtmerries is. De onderhuidse raakpunten zijn overal en de krankzinnigheid neemt uiteindelijk toe. Prachtige shots waaronder: die visioen van die Albanese vrouw, die "cake"-scene, de flashback-shots van die slachtoffers, die geesten, en dan ook vooral die kelderscene, waarin het alleen nog maar bizarder wordt.

Nee, ik vond Keeper echt niet slecht en het wist je toch wel de rillingen en de geniepjes te bezorgen. Misschien had Ozgood in dit geval wel de speelduur een beetje mogen verlengen om wat meer knooppunten te maken. Het gegeven dat er vrouwen nodig zijn om die demonen te voeren is duidelijk, maar het gegeven met het tijdsgeest vind ik nog een beetje te losjes. Zeker bij het einde waarbij Liz zomaar ineens 200 jaar terug in de tijd gaat om wraak te nemen op een stokoude versie van Malcolm. Geen slecht einde, maar ik mis gewoonweg een duidelijk knooppunt.

Perkins is gewoonweg weer de held als het gaat om een beklemmende sfeer. Na zijn melige bui in The Monkey is hij weer helemaal teruggekeerd en inmiddels staat er weer een nieuw project in de steigers dat iets van Lovecraft weg moet hebben. Als de Keeper minder abstract was in zijn plotloop, dan had hij een 0,5 extra gekregen.

4,0*