Log

Ari Aster neemt na twee occulte horrorfilms en een creatieve surrealistische uitstap nu de corona onder de loep.
Erg geestig dat hij dit onder western benoemd. Je zou nog bijna zeggen dat historie ook nog gebruikt had kunnen worden.

2020. Voor de een een rampjaar, voor de ander minder erg. En dat laatste gold voor mij. 2020 was voor mij stukken beter dan 2019. In 2019 nog van de regen in een drup in een keet in de achtertuin van mijn ouderlijk huis; begin 2020 de mazzel gehad om op nummer 1 te staan bij een woonvereniging. Ik bloeide helemaal op, ik was bezig met de verhuizing en.... toen brak de corona uit... maar ik ging gewoon door met het uitpakken van deze nieuwe stap in mijn leven, in een heel ander leven. Een leven dat in de science fiction-verhalen werd voorgesteld, maar nu inmiddels alweer geschiedenis is.

Ik bedenk nog wel dat het zelfs een soort van kick gaf om tegen bepaalde adviezen in te gaan. Een beetje met de trein naar random steden om foto's te maken in een compleet veranderde sfeer. Tijdens de avondklok niet meer op de tijd letten en maar gewoon lekker doorhalen met je vrienden. Maar toch ook wel de onlogica die er op den duur plaatsvond, de kortere lontjes die je kon aanvoelen op social media, de complotdenkers, pedojagers. Een maat van mij die in zak en as zat omdat zijn eerst zo goed lopende taxibedrijf kelderde en omdat zijn beste vriend zelfmoord pleegde. Een crowdfunding voor je stamcafé. En dan de euforie die je voelde voor iets wat voorheen nog zo normaal was; na een hele lange lockdown waarin alles dicht was ineens zo overdreven veel vrijheid voelen als je eventjes telefonisch afspraak maakt met Scheltema en Concerto, om weer eens even door de boeken en de cd's kan struinen, om dan weer de trein naar huis te pakken om voor negen uur binnen te zijn. En nu... kunnen we ons het amper nog voorstellen.

Zo'n film als Eddington voert ons dan weer helemaal terug naar vrijwel het begin van de corona. Naar het stoffige woestijnstadje in New Mexico, waar Sherrif Joe Cross, die niet zo erg in de corona gelooft, zijn diensturen in de woestijn beleefd. Vanaf seconde één denk je al: Wat een lul van een sheriff is dit. Eentje die overduidelijk helemaal gek is van Donald Trump (ook al wordt de naam van de president hier nergens in teruggehaald).

Hij laat zich dagelijks meevoeren door doodsaaie klussen, hangt wat in het kantoor met zijn twee collega's en het weer eens op de orde roepen van zo'n zwervende dronkenlap. En ondertussen ergert hij zich dood aan burgemeester Ted Garcia, die een energiepark wilt bouwen in de nabijgelegen woestijn. Thuis leeft hij met zijn vrouw en diens moeder. Op een dag lijkt zijn vrouw banden te hebben met een sekte. En het verschil met de wappies zoals wij die kennen is er bijna niet.

Ondertussen sluit de zoon van Ted Garcia zich aan een BLM-beweging dat is opgericht door de tiener Sarah. De dood van George Floyd wordt hier op een uitmuntende wijze als kantelpunt gebruikt. Maar volgens Cross zullen de rellen niet in Eddington plaatsvinden. Er gaat namelijk nooit iets mis in Eddington; op die vervelende jonge demonstranten na dan; waarvan één van hen ook nog een affaire heeft met zijn collega.

Eddington maakt vele verbindingen en verwijzingen en werkt dat vakkundig uit tot een bizar climax. Laat de kijker waarschijnlijk ook nog even het absurdisme van die tijd; waar de wereld tot op de dag van vandaag maar niet beter van is geworden, herbeleven. Met nog een extra nadruk op Social Media die de natrappen geeft. En dat sommige elementen daarvan overdreven worden vind ik alleen maar heerlijk. (Die wel erg zoetsappige en tenenkrommende campagne van Garcia)
Vooral de slowburn-gehalte is fantastisch. In de eerste driekwart krijg je een beetje Wim Wenders-achtige vibes (ook al gaat het alle kanten op), maar uiteindelijk barst alles los. En eigenlijk was het niet zo verrassend: Joe Cross die zelf de burgemeester en zijn familie uitmoordt en vervolgens deze aanslag in de schoenen schuift van de Antifaleden. Nota bene zijn collega die makkelijk doelwit is vanwege zijn affaire met Sarah. Tsja, wat had je ook anders gedacht? En natuurlijk moeten we het ook niet hebben over dat Joe Cross helemaal in zijn eigen leugens gaat geloven dat Garcia zijn vrouw misbruikt heeft.

Het acteerwerk is wederom fantastisch. Waar Jacquin Phoenix hiervoor nog de zwaar geknakte Beau mocht spelen giet Aster hem nu in een rol van een van de meest kloterigste smerissen die je maar kan bedenken. Pedro Pascal is daarentegen fantastisch in de passieve rol van de burgemeester. Die cultleider is al bijna niet eng meer, maar eigenlijk heel gewoon; en daardoor toch weer wel eng. Emma Stone was ook weer overtuigend en ook het jongere publiek die voor de demonstranten doorgingen (met name Eric en Sarah) geeft de film weer een fraaie coming of age-tint. Het einde was rakend.

Een ding is me nou niet helemaal duidelijk en lijkt een beetje op losse schroeven te zitten: Joe die de roddel verspreidt dat Garcia een misbruiker van zijn vrouw is... en dan lijkt het erop alsof er heel subtiel wordt weergeven dat Joe zelfs zijn vrouw(?) heeft misbruikt? Hier kom ik niet echt uit.

Maar Ari Aster weet buiten de horror ook zo een fantastisch uitstapje te maken en er een sfeervolle, broeierige prent van te maken. En dan moeten we bedenken dat er nog wel bijzonder weinig films zijn die zich tijdens de corona afspelen. Ik ken eigenlijk alleen nog slechts de horrorfilm Host en onze eigen De Openbaring met Victor Löw.

En wat die twee stieren op de allereerste poster nou met deze film te maken hebben weet ik niet.

Ik ga maar eens Googlen naar het vijfde project van Aster.

4,5*

De eerste stem van het jaar.

Aranofsky blijft toch een veelzijdige regisseur die het ook niet vaak van de hoge budget moet hebben. Van drugsproblemen naar paranoia naar alternatieve werelden naar de historie naar een boksring naar ballet naar pure waanzin en horror in een huis naar de ellende rondom morbide obesitas naar.... een vrij typische misdaadflick ala Tarantino.

De setting is New York in het jaar 1998, in een één of andere randbuurt. Hier leeft de ietwat sullige Hank. Hij krijgt op een dag een vluchtige opdracht van zijn Engelse buurman Russ. Hij wordt verzocht om op zijn kat te passen omdat deze buurman haastig naar zijn zieke vader in Londen moet. Nou, hartstikke prima. Het beest genaamd Buddy is in de tijden dat Hank hem kende altijd lief voor hem geweest. Maar dan staan er al snel twee kale Russische lui voor de deur van buurman Russ. En voordat hij het weet wordt hij meegetrokken in een geheim dat zijn buurman in praktijk houdt.

Dit levert, zoals je het van deze films mag verwachten, weer knotsgekke momenten op die zelfs ook een beetje stereotype zijn. Russ komt van de ene probleem weer in de ander terwijl het de problemen van zijn gevlogen buurman moeten zijn. Natuurlijk is ook niets zoals het lijkt en vergeet je dat je de politie ook niet altijd moet vertrouwen. Is er nog meer? Ja, die twee Joodse lui waar je amper hoogte van krijgt, heel veel oneliners en zelfs wat kogelregels en een autoachtervolging. En dan Hanks vriendin waarbij ik er nu pas achterkom dat dat Zoë Kravitz is. Maar de kat blijft de show stelen.

En uiteindelijk draait het ook gewoon simpelweg allemaal om een zak geld.

Aranofsky heeft hier toch wel weer een hele andere weg ingeslagen. De elementen zijn inmiddels al in tallozen misdaadfilms; zij het niet direct to video-versies gebruikt, en ik denk dat de man daar gebruik van heeft gemaakt.
De tijd is mooi aangepast aan de decors en de middelen. Al hadden ze in 1998 volgens mij nog geen klaptelefoontjes. En natuurlijk wordt het geheel nog overgoten met een toffe soundtrack.

Ja, dit was een prima werkje.

4,0*