Log

...Goed, en hoe is deze prent?

Waar in deel 1 de Russische regisseur achter Hardcore Henry op de regiestoel heeft mogen zitten, is de eer nu aan Timo Tjahjanto. Het Indonesische brein achter de intense actiefilms die zelfs nog beter geschoten zijn dan de films van Gareth Evans. Die splitste met zijn broer omdat Kimo voor de horror wilde tekenen en Timo voor de actie.
Maar nu mag Timo, na in zijn eentje de ubervette The Night Come for Us en de iets te langdurige The Shadow Strays te hebben gemaakt, zich verplaatsen naar Amerika.

Het plot van dit vervolg is helemaal niet misplaatst. Na de grauwe urban-scenes uit deel één lijkt het voor Hutch Mansell de tijd te zijn om eens zijn aandacht op zijn gezin te richten en met de familie maar eens op vakantie te gaan. Hutch denkt ineens terug aan Wild Bills Majestic Midway and Waterpark die hij vroeger in zijn jeugd eens had bezocht. Met nostalgie maakt hij zich klaar voor dit gezinsuitje... en opa Mansell gaat gelukkig ook mee.

Maar de tijden lijken wel hier en daar te zijn veranderd op dit speelse zonnige plek, en na de eerste escalatie in een spelhal, lijkt hij zichzelf in de schijnwerpers te hebben gezet. En zo komen we erachter dat het park is veranderd in een dekmantel voor de onderwereld. Het wordt nooit echt duidelijk waarin.

Maar zoals beloofd komen we aan actie niks te kort en kan je ook wel zien dat het uit de hand van Timo is. De actie is iets bruter en wreder dan deel één. Vele bloederige hand-to-hand gevechten en wederom spectaculaire kogelregens en ontploffingen met lompe humoristische twist. Zelfs een kleine herhaling van de shotgun-scene uit The Night Comes For Us. Qua bijrollen komen Nielsen wat meer aan bod, is Christopher Lloyd weer op oude kracht, zijn de kids lekker dwars en eigenwijs en heeft RZA zijn karakter opgevoerd nadat hij zich in de tussentijd in Japanse vecht en zwaardkunsten heeft verdiept. John Ortiz vormt een prima aanwezigheid en Sharon Stone was in topvorm als de meedogenloze syndicaatleidster. Wel jammer dat haar rolletje iets te kort was.

Nee, ik heb me prima vermaakt. Door de lichtelijke feel good-gehalte is deze ook nog ietsje beter dan deel 1. De combinatie werkt voor mij altijd prima. Eens kijken wat onze Indonesische actiekoning gaat bakken van het vervolg op de The Beekeeper. (en dan moet ik deel één ook nog zien nadat ik een beetje ben uitgekeken op het herhaalwerk van Jason Statham)

4,0*

Leuke opzet uit Servië. En het is natuurlijk altijd wel interessant als het gaat om een compilatie aan horrorfilmpjes. Daar heeft VHS me ook altijd mee weten te verrassen.

Maar hoe zet je zoiets in dit geval in elkaar? Kruimeldief komt in een actievolle situatie terecht als hij vlucht voor de politie en zich weet te verschansen in een videotheek... en, omdat hij toch nergens anders heen kan, uit verveling drie videobanden gaat kijken. Alsof die banden al speciaal voor hem klaar lagen.

De films zijn vermakelijk, maar wel behoorlijk vaag en onavolgbaar.

Balanar is een best leuk historisch verhaal. Een man die het nooit koud heeft trekt met zijn paard door de wildernis terwijl het sneeuwt. Het begint als een survival-film, totdat zijn paard ineens zoekraakt en tot op het bot afgekloven wordt teruggevonden. Dan ineens iets met een verblijf met zo'n pater en een blinde dochter. En dan iets met magie. Ja, wat hoe waar?

Dubai was een uitschieter qua thema. Over een macho die denkt dat hij het ideale leven heeft. De drillrap die hij luistert lijkt al genoeg te zijn om hem, naast zijn vriendin, superieur en rijk te laten voelen. En dan verschijnt "Dubai" terwijl hij door de grauwe achterbuurten van Belgrado loopt. Op weg naar zijn werk: een shoarmazaak. Daar vermaakt hij zich prima met een oudere collega en krijgt hij op een dag een vreemde vent als klant. Lijkt hij in zijn vrije tijd te worden gestalkt en wil er ineens een hoge baas hem spreken en krijgt hij een aanbod om een trio te doen met twee elitaire chicks. En dan lijkt het wederom alle kanten op te gaan.
De laatste shot met die oude vent in die hoodie die dezelfde drillrap luistert had dan zeker wel iets. Maar waar sluit het in hemels naam aan vast? Is die jongeman vermoord en zijn vriendin ontvoert? Hebben we hier te maken met een oude viezerik? En wat was dan het doel van die trio en eigenlijk het hele verhaal? Knap gemaakt, maar toch veel vraagtekens.

Kupres lijkt een typische misdaadfilm ala rechercheur vs seriemoordenaar te zijn. Een moord. Bovennatuurlijke elementen en dan zo'n karikaturaal sentimenteel einde. Ook knap geschoten en had goed kunnen zijn, maar net als de twee bovengenoemde was het weer een warrig rommeltje waar moeilijk een touw aan vast te knopen is.

Nogmaals, qua opzet is dit prima gedaan, maar blijkbaar had de regisseur haast met het afwerken van dit project of er is mij een bepaalde intelligentieniveau ontgaan.

3,0*

What is your function in life?

Weer een heerlijke maffe Japanse film. Een omnibus en dat maakt het nog leuker. En wat fijn dat het internet ook steeds groter en makkelijker wordt. Ook al moet je er wel eens advertenties voor incasseren.

De verhalen worden door elkaar verweven en vinden zelfs bindingen met elkaar.
We beginnen bij Tadanobu Asano, de man die we nog als Kakihara kennen uit Ichi the Killer. Hij speelt hier een huisman en heeft zojuist zijn vrouw vermoord en dood begraven. Maar dan zit ze bij thuiskomst gewoon aan de keukentafel. En blijft ze ook elke keer weer uit haar graf opstaan nadat de man steeds weer nieuwe en drastischere pogingen neemt. Het motief zal niet bekend gemaakt worden, en ondanks de vrouw overduidelijk superkrachten heeft is het zelfs voor de kijker nog in te vullen of dit ook echt superkrachten zijn.
Dan hebben we die zelfzuchtige goochelaar en zijn vriendin. Zijn vriendin wil van hem af en huurt een Engelse huurmoordenaar in. Deze wordt fantastisch neergezet door Vinnie Jones; samen met zijn tolk die eigenlijk helemaal geen Engels verstaat.

Maar dan hebben we ook dat gezin met een optimistische vader die het wel weer eens nodig vinden om een uitstapje te maken. Ze boeken voor een optreden van de bovenstaande goochelaar en vader wordt zelfs verkozen om op het podium te komen als vrijwilliger voor een goocheltruc. En juist... Ja... die had ik even niet zien aankomen. Het zal je maar overkomen. Eigenlijk zou je er niet om mogen lachen. En dan mogen bij thuiskomst ook nog drie inbrekers getuige zijn van deze bizarre nieuwe thuissituatie. En tegen het einde aan lijkt het steeds onwerkelijker te worden.

En ohja, die house-soundtrack is fantastisch. Zeker met die scene in het vliegtuig waarbij alle passagiers machinaal meedansen alsof ze in een clip van Kraftwerk of Technohead zitten.

Ja, dit was een smakelijke verrassing. Japanse films blijven!

4,5*

vote changed, original voice was 3,5 stars

De Griekse Lanthimos pakte vorig jaar groots uit met Poor Things. Nu lijkt hij weer terug te grijpen naar het nihilistische niveau van de films uit zijn thuisland. Dan wel met zijn vorm van humor.

Ik schrok eerst een beetje van de speelduur, maar toch weet de film niet te vervelen en kom je er goed doorheen. Misschien ook omdat het hier een drieluik betreft. Het zijn letterlijk drie films van een uur, met drie keer een aftiteling. Maar het blijft wel bij één selectie acteurs. Voornamelijk Emma Stone (die ook in Poor Things als die Frankenstein-dame speelde), Willem Dafoe en Jesse Plemons; die ik nog ken van zijn genadeloze rol als racistische militair in Civil War.

Het eerste verhaal lijkt heel logisch te zijn. Overduidelijk schetst Lanthimos hier een situatie neer die eigenlijk de hele samenleving grijpt. Namelijk dat je je afhankelijk stelt van een ander, zonder zelfbeschikking te hebben. Je zou eerst denken aan social media, maar het kan ook je chef zijn. Deze chef heet Raymond en wordt hier ijskoud en haast apathisch neergezet door Willem Dafoe. Zou je zeggen dat hij een huurmoordenaar is? Of een sekteleider? Dat is voor de kijker zelf in te vullen. Robert (Plemons) laat zijn leven erdoor afhangen en laat hem door hem de dingen in zijn oor fluisteren. Totdat hij het op een dag niet ziet zitten om een opdracht voor hem te doen; in dit geval, een ongeluk in scene te zetten. Raymond is slechts teleurgesteld en stelt hem voor om gewoon terug te keren naar zijn eentonige gezinsleven. Het lijkt een makkelijke keuze, maar dat ligt toch hier net even anders. Deze scheve vertoning; dat haast werkelijkheid had kunnen zijn weet Lanthimos op een subtiele wijze binnen te brengen. De momenten waarbij Robert een andere vrouw ontmoet maakt het alleen maar sterker.

In het tweede deel speelt Plemons Sherrif Daniël diens vrouw een tijd vermist is geraakt. Hij lijkt de hoop al een beetje te hebben opgegeven totdat hij vreemde telefoontjes krijgt... en de stem van zijn vrouw blijkt te zijn.
Opgelucht? Verre van zelfs. Je zou hier haast denken aan Changeling van Clint Eastwood. Het lijkt erop alsof de kijker wederom de rest in mag vullen. Is Liz daadwerkelijk een dubbelganger of zit het slechts allemaal tussen Daniëls oren? Het vormt in ieder geval een pijnlijk verloop van de relatie waarbij het uitgangspunt wel de grenzen doet verschuiven en wordt hier de ware aard van Daniël ook blootgelegd. En ja, het eindshot: Je zou echt denken dat dit gewoon een waan of fantasie is.

Het derde deel was ietwat moeilijker te volgen. Het gaat over een een of andere sekscult die doden tot leven wekt? Of mensen zuivert van het gif? Dit laatste wordt getest door in de sauna het zweet van het lichaam te likken? En zo wordt Rebecca verbannen omdat er drugs in zit en ze hierdoor vergiftigt blijft? Interessant en stijlvol geschoten concept, met Willem Dafoe in een wel hele opmerkelijke look. Toch raakte ik een beetje de draad kwijt en lijken er twee concepten tegelijk door elkaar verweven te worden.

Naar aanleiding van Bugonia; die deze week is uitgekomen had ik deze titel maar gezien. Lanthimos gaat ineens zo snel met zijn loopbaan dat ik wel even bij moest blijven. Kinds of Kindness is in vele vlakken zeer geslaagd.
De geliktheid van een typische Amerikaanse film gecombineerd met het nihilisme van een bepaalde realiteit; of iets wat nog wel eens realiteit had kunnen zijn. De Griek weet hierin ook prima te slagen en het in de goede timing te plaatsen. Op naar zijn volgende...

4,0*