Opinions

Heerlijke film alweer van Joel Coen. De film is gewoon aan een stuk door een scherpe komedie met weer schitterende rollen van die 3 ontsnapte gevangenen. Waaronder George Clooney die gewoon echt de man blijft en ook meer dan geschikt is voor rollen in een Coen(bros) film. Ook Torturro en Nelson waren prachtig en vanaf de ontsnapping is O Brother were are Thou een heerlijke sfeervolle en spannende avonturenfilm met heel veel leuke grappen. De Louisiana locatie heeft ook zo zijn vele mooie kiekjes en we komen ook de bekende dingen tegen (waaronder de Ku Klux Klan en het Blues cultuur.) En dit alles terwijl de politie op hun hielen zit. De muziek was trouwens ook prachtig. En zo heeft de film ook weer vele onvergetelijke momenten: Met die Klu Klux Klan, dat ze een lift krijgen van die bankovervaller, dat Clooney met de verloofde van zijn ex vrouw vecht, en natuurlijk het einde, waarbij de trio een wereldhit scoort.

Gewoon weer een schitterende en hartverwarmde film die ook zeker niet vergeten mag worden. Ben gewoon meegezogen in de sfeer en heb ook regelmatig weer hartelijk moeten lachen om de typische scherpe Coen Humor. Deze is ook zeker een niet-te-missen film.

5,0*

Heerlijke, gezellige film die op een hele subtiele en rustige wijze word verteld. Om te beginnen word deze hele film bestuurd door het typen van een script op een computer wat Mark Rietman als regiseur doet. Met alle tegenstribbelingen van dien. Dit is ook de allereerste film van van Warmerdam die ik gezien heb. En hij doet het meteen al geweldig: zowel het regiwerk als het acteerwerk als de Ober, die zowat de hele door met lastige klanten te maken krijgt en ook nog met een relatieprobleem zit. De lastige klanten zijn ook erg grappig. Ik vond vooral die 3 zakenmannen het leukst, met die prachtige rol van Piere Bokma. Daarnaast ook nog vele andere ongevallen en onaangename verrassingen voor onze Edgar. Ook die Japanse vluchteling vond ik erg leuk en die 2 robuuste buren van Edgar. En natuurlijk die zeurderige zieke vrouw van hem. En Jaap Spijkers niet te vergeten.

Verder was dat ' ééééééééh'-grapje oa ook om te gillen.

Verder gewoon een hele sfeervolle, gezellige zwarte komedie. Met prachtig acteerwerk en ook meeslepende muziek en mooie plaatjes. Deed btw ook op bepaalde punten een beetje aan delicatessen denken. Ik moet snel maar meer films van Warmerdam op de kop zien te tikken. Maar Ober was iig al genieten geblazen.

4,5*

Wow! Dit is toch echt een behoorlijk puike, gelikte Science Fiction film die werkelijk alles uit de kast trekt, maar daar komen we zo wel op.

Het lijkt erop dat de meeste mensen Tom Cruise behoorlijk uitkotsen, waarom precies weet ik ook niet, want hij zet hier toch weer een erg sterke rol neer en weet, in zijn 50er jaren net zo in topvorm te blijven als in zijn eerste Mission: Impossible film. Wanneer we kennis maken met de wereld waarin Oblivion zich afspeelt zegt al meteen dat dit een erg toffe SF gaat worden, en er komt nog veel meer. Ook het plot is weer lekker uitgepakt: Cruise speelt Jack Harper, een van de voormalige aardbewoners die de aarde voor de grote nucleaire oorlog is ontvlucht en woont nu met zijn vriendin Vika in een zwevende woning achter de wolken. Zijn herinneringen van voor de oorlog zijn gewist voor zijn eigen bestwil, dus hij is dit leventje inmiddels al gewend. Toch word hij nog wel geplaagd met vage herinneringen van een ontmoeting met een vrouw op de top van de Empire State Building, maar het kunnen ook dromen zijn. Wanneer hij zijn missie voltooid heeft, vallen er inene capsules uit de lucht, met daarin wel een hele herkenbare vrouw, dat de vrouw uit die zogenaamde flashbacks blijkt te zijn. En als je denkt dat het blijft bij een liefde uit een verloren herinnering... Zoals gezegd: Oblivion gaat nog veel verder en lijkt wel van alle SF-varianten een schep genomen te hebben, naderhand krijgen we een thema over klonen, tijdrijzen, en tegen het einde word Oblivion nog even een ruimtefilm. De Tron: Legacy regisseur is lekker creatief bezig geweest.

Oblivion mag van mij gewoon één van de beste Science Fiction films genoemd worden, waar gewoon aan alle kanten aandacht is besteed en waarbij ik zo een eindeloze lijst kan opnoemen van dingen die een lust voor het oog zijn. Ik vond onderandere ook die shots van hoe er een landschap is gevormd over die flatgebouwen heen, hoe hier en daar nog wel eens een gebouw of brug boven de woestenij uitsteekt, die verroeste vrachtschepen in het zand wat ooit een oceaan is geweest, die zwevende zeereinigers, en ook dat gewoon de prima plaatjes voor een fanatieke SF-liefhebber die een lust voor het oog zijn. Het plot wil echter nog wel eens chaotisch worden door al die creativiteit, maar dat stoort nergens. Ook Morgan Freeman heeft weer een erg fijn rolletje als een premiejager, die samen met andere overlevenden al die tijd in een grot heeft doorgebracht. Ook de internationale ster Kurylenko zet weer een sterke rol neer. Verder mogen de fraai geschoten actiescene's ook niet ontbreken, en dat hele verzet tegen die droids die de overgebleven wereld beheersen en nog verder onleefbaar maken.

Erg vreemd gewoon dat deze zo word ondergewaardeerd hier.

4,5*

Erg vermakelijke film. Zag hem eens een keer toen ik 11 was op een huurvideo. Nu 6 jaar later de 2 delen aangeschaft en hij blijft goed, Met een perfecte verzameling acteurs waar absoluut niet over te klagen valt. Ik kan vooral niet kiezen tussen de 3 hoofdrolspelers Cloony, Pitt en Damon. Ze deden het gewoon alledrie uitstekend. De humor is ook erg mooi en lachwekkend en de dialogen zijn fantastisch. De sfeer was ook meeslepend.

Dat Chineesje had ook een erg leuke bijrol.

Al met al een prima geslaagde film. Een actiefilm zonder bloed en spectakel kan ook zeer vermakelijk zijn. Ziehier Oceans Eleven die veel dingen ineen heeft: perfecte humor, zeer goede acteurs en toch spannende momenten. Nog steeds een aanrader...

4,0*

Ook het derde deel was leuk hoor. Wel weer een beetje hetzelfte maar toch heeft iedere deel weer nieuwe leukigheidjes en de trio blijft natuurlijk fantastisch. Ook Al Pacino speelde hierin leuk als die casino eigenaar. De droge humor was natuurlijk ook erg leuk alweer en die scenes met oa die altijd-win muntjes en die tunnelboorder waren een van de uitschieters. En ook allemaal zonder geweld en gewoon heerlijk rustig en geheimzinnig en vele momenten die je weer een warm hart geven. Welke van de 3 nou beter is durf ik niet te zeggen. Vind ze alle drie wel even goed. Kwa locaties valt 13 wel weer tegen vergeleken met 12.

Opnieuw zeer vermakelijk. Van mij mag Ocean's Fourteen ook wel komen.

4,0*

Prima vervolg op Eleven maar toch wel een beetje hetzelfte. Maar dat maakt niet zoveel uit. Was weer een uitstekende film. Dit keer niet Vegas maar Europa en het is helemaal leuk dat er een groot gedeelde zich in Amsterdam afspeeld. (en dit keer een normaal Amsterdam zonder wiet, coffeeshops en hoeren) De decors van Amsterdam waren ook goed gekozen. Alleen wel gek dat de Amsterdam CS scene is opgenomen in Haarlem cs, maargoed. Ook Cloony is weer helemaal back en doet het weer uitstekend met Pitt en Damon. Ook dat grappige lenige Chineesje was weer terug. En toch vind ik Cloony, Pitt en Damon een perfecte trio.

Ook bepaalde diefstal scenes waren leuk gedaan met OA die hologram kunstwerk.

Al met al een perfect vervolg op OE. De film verschilt kwa verhaal weinig met zijn voorganger maar OT is zeker de moeite waard om te kijken.

3,5

Mooie film, wellicht bijna de beste bond-film van de jaren 80(vind ik) Mooie locaties(India, Duitsland ea) Goede actie en spanning gewoon een aanrader voor de 007-fans

4,5

Mike Flanagan, ja... zijn low budgetfilm Absentie was echt goed. Nu eens kijken wat zijn bioscoopfilm opleverde. Ook goed, maar toch niet zo erg verrassend als Absentia. Soms deed het me ook erg denken aan The Canal. (oh wacht eens, die is een jaar later uitgebracht.)

Broer en zus gaan, na een traumatische gebeurtenis in hun jeugd, alsnog de raadsel onderzoeken van de dood van hun ouders. Een oude spiegel zal en moet volgens zusterlief de oorzaak zijn aangezien de toevalligheden rond dat ding uit krantenknipsels niet te ontkomen is. De film schakelt over naar paranormale activiteiten, af en toe zien ze nog best wel enge geesten van onder andere hun ouders en zo kabbelt de film een beetje door. Het weet nog wel vermakelijk te blijven maar helaas is de beklemmende spanning hier iets schaarser dan Flanagans eerste film. En het einde.... ja, niet echt origineel meer.

Oculus is voor een avondje horror nog goed te doen. Maar hij had wel even iets subtieler gemogen.

3,5*

Toch nog best wel een aardige Nederlandse film. Het lijkt allemaal te beginnen als een heuse misdaadfilm, maar uiteindelijk krijgen we grotendeels wat we kunnen verwachten, een typische Hollandse (boekver)film(ing). Egbert Jan Weeber zet een aardige rol neer als een testostron gierende puber die met zijn vriendjes niks anders doet dan stennis schopt. Zijn leven veranderd als hij verliefd word op de nog oudere stripper Thera, die nog wel goed werd neergezet door Schuurman toen ze nog wel aantrekkelijk was. Het gaat weer zoals het gaat, eerst een mooie romance, en natuurlijk seks, en uiteindelijk word alles met het moment slechter. Het plot pakt toch evengoed best wel goed uit.

En ja, zoals gezegd: het thema misdaad komt hier en daar nog wel om de hoek kijken.

Aardige film. Van Pollo de Piemeltel ken ik trouwens nog de telefilm Eigenheimers.

3,5*

zeer leuke film. Die Decleir speelde als die gijzelnemer en Jeroen Krabbe. Gewoon leuk omdat ze nog ook het vermoedelijke leven van die gijzelnemer laten zien. Het verhaal is echt gebeurt op 11 maart 2002. Toen was ik elf en helamaal geintereseerd erin en nu maken ze er een film van.

4,0

Mmmh redelijke film. Alleen vond ik Maryam Hassouni niet zo goed spelen.

3,0

Eindelijk ook deze film van Boe gezien na zijn 2 vorige kunstwerken Reconstruction en Allegro. Ik kan nu echt met zekerheid zeggen dat Boe toch wel een van de beste regisseurs van Denemarken is, naast Vinterberg, Winding Refn en Anders Thomas Jenssen. Hier levert ie alweer een pareltje af, met ook een aanzienelijk laag budget maar wel met montage en een subtiele uitwerking om van te smullen. Het verhaal is ook keisimpel, maar evengoed wel behoorlijk effectief. De hoofdrolspeler is Nicolas Bro die gewoon zichzelf speelt en waarschijnlijk ook uit ironie zijn duistere gedachtegangen op de witte doek wil brengen. Off Screen is eigenlijk gewoon een soort lost-tape/film in een film. Bro is een geobserdeerde cameraman die met zijn videocamera elke seconde van zijn liefdesleven met Lene vast wil leggen. De tip van zijn vriend Boe om zijn leven te verfilmen was voor deze zeer verwarde man niet echt verstandig Je zou het haast ziek noemen. Lene word er ook kriegel van en neemt de benen en laat de hopeloze Bro achter. Je ziet duidelijk dat de obsessies van Bro toch wel 100x worden uitvergroot en het ook steeds erger word. Bro zal en moet Lene vinden en hij zal en moet ook nog dezelfte vertrouwde huiselijke sfeer terugvinden en huurt zelfs nog een actrice in om als Lene te spelen. Bro daalt ook steeds dieper de afgrond in en zelfs zijn carriere, de opnames van de film Allegro nota bene gaat erdoor naar de klote.

De film pakt ook continu weer onverwachts uit, zeker aan het einde wanneer Bro een psycho word

Wederom dus weer een prachtige film van Boe (of Bro, net wat je wilt ) die, ondanks het dunne verhaal en het lage budget toch nog perfect is uitgewerkt en hier en daar ook nog best akelig aanvoelt. Vooral die korrelige shots willen meehelpen en zijn hoofdthema de liefde word ook vaak op een Lynchiaanse manier gemonteerd en verwerkt. Ook is er weer genoeg plek voor zwarte humor. Altijd wel grappig bij Deense films, soms heb je het gevoel alsof ze altijd het komedie genre toepassen in wat voor film dan ook.

Hopelijk komen de komende films van Boe nog uit, ik begin nu al niet meer genoeg te krijgen van de man.

4,5*

Fijn Zweeds mozaik filmpje die indrukwekkende verhalen volgt van verschillende mensen. Daar hebben we nu ook al zoveel films van maar ook kon het er met Involuntary het er ook zeker wel mee door. Het transformeerd zo op zijn tijd van een sympatiek filmpje tot een psychologisch drama. We krijgen te maken met 2 geile Zweedse arrogante blondies die hun grenzen gaan opzoeken en dus wel een beetje erg ver gaan. Een depresieve buschaufeur samen met zijn assistente (wat ik toch ook het indrukwekkenste vond van de film) en dat groepje funzige vrienden die op trektocht zijn en die lerares die getuige is van een congierge die een ongehoorzaam kind gaat slaan. Kennelijk gewoon allemaal observatie verhalen en misverstanden die in de volle zomer tijdens elk lolletje of situatie voor kunnen komen. Wat wel zo is is dat sommigen ook keiharde gevolgen hebben en sommige ook met een sisser af lopen. Involuntary heeft een beetje een "thats life" fase heb ik het idee. En de normen en waarden ervan. Het einde met dat jongetje dat bekend over een vernieling vond ik ook erg ontroerend.

De zomerse kiekjes van Zweden zien er ook aangenaam uit en laat toch zien dat Zweden ook een ideaal vakantieplaatsje is.

Maar verder zeker wel te doen. Schitterend geacteerd van alle kanten en de dramatische dingen zijn dan wel weer in een mooi zonnig sfeertje neergezet

4,0*

Pff, wat een slappe 1-2 zinnen recensies krijgt deze film voornamelijk hier zeg! Ja, er gebeurd hier ook "geen reet" in of is dit maar een "pretentieus saai broddelwerkje" of is niet "boeiuuuuhh", als je weer verwacht dat dit een geflipte film is over een losbandige adolocent die zuipt, snuift en neukt en op die manier aan zijn einde komt of een film is waarin je je totaal niet in kan voelen of kennen omdat je zelf misschien nooit een Quarterlife crisis hebt meegemaakt... Kijk deze film dan ook gewoon niet, of leg eens in een pleidooi goed uit wat voor jou de gebreken zijn.

Oh Boy was voor mij bijna zo goed als herkenbaar en laat het ook net zo wezen dat ik dit jaar ook helemaal betoverd en verrast bent met een vakantie naar Berlijn, waar alles gewoon een open boek is en je alle kanten opkan. Helaas komt Oh Boy nou niet echt bepaald op de plekken waar ik ben geweest, maar schetst hier Berlijn wel erg mooi neer en het zwart-wit beeld is gewoonweg prima gekozen en krijgt hier ook uitgebreid aandacht met de vele mooie kiekjes en plaatjes met 0% soundtrack. De personage Niko Fischer wordt hierin ook echt uitstekend neergezet en het was bijna net alsof ik naar een film zat te kijken dat over mij ging of over mensen die ik nu, sinds ik in Amsterdam woon, steeds vaker tegenkom. De wereld lijkt zo mogelijk te zijn om al je wensen, rituelen of al die quasi-perfecte levens die de commerce in de maatschappij pompt en er zelfs om liegt en bedriegt uit te laten komen, maar ondertussen wordt je maar steeds ouder dan 18 en gebeurd er nog steeds geen reet, althans, in jou ogen dan, en dan zit je daar dan....

Op deze manier worsteld Niko zich door het leven en struind zo de straten van Berlijn af op zoek naar een beetje inhoud. De Berlijners worden hier ook vooral neergezet als gladde maar toch sympathieke mensen die overal wel de humor van inzien, zo ook bijvoorbeeld Niko's psycholoog. Niko is een bijdehante jongen die inmiddels wel een hoop mensenkennis heeft opgebouwd en makkelijk door mensen heen kan kijken en pronkt met zijn opgebouwde kennis die hij misschien in zijn eerdere leven moeilijk heeft kunnen opbouwen. Hij wordt regelmatig vergezeld met laatbloeier Matze, die zichzelf ook is kwijtgeraakt en ook totaal geen onvriendelijke man is, en komt ook nog eens een oud klasgenootje tegen die hij vroeger om haar gewicht heeft gepest, en uiteindelijk dat ook maakt tot een persoon hoe zij in het heden is, maar toch bloeit er wel iets tussen die twee. Ook heeft deze jongen ook zo zijn rituelen, (waarbij ik ook steeds meer erachterkom dat ik niet de enige op de wereld ben met een bepaalde ritueel) zijn dagelijkse kopje koffie, maar symbolisch lijkt elke koffieautomaat wel stuk te zijn en heeft hij op het moment eventjes geen losgeld.

Maar al met al, hoe Niko ook doelloos door de stad zwerft, een beetje hier en daar aanmoddert, en fouten maakt, en waarbij zijn vader al inmiddels het hoop op zijn toekomst heeft verloren, is het zeker geen domme jongen. Maar uiteindelijk kan je niet in deze situatie blijven, wil je verder.

Ook dat einde met die oude oorlogsslachtoffer in de kroeg was een insluipende raakpunt. Meer ga ik daar niet over zeggen.

Nee, dit was een behoorlijke sterke film die geschikt is voor iedere late puber of adolocent die ook zo'n beetje in dezelfte situatie zit en wil duidelijk maken dat jij niet de enige bent.

Inderdaad een Loveletter to Berlin!

5,0*

Goed uitgewerkt concept. Alleen met een paar genadeloze stoorzenders.

Het begint allemaal helemaal goed doch vrij typisch: Het is nacht, onweer, regen, huis, waar we dan ook gelijk kennis maken met de blinde Sara, die voelt dat er iets niet pluis is in der huis, wat al een heel goed en spannend begin was. De sight-seeing is ook weer erg meeslepend en versterkt de spanning.

Dan maken we kennis met Julia, de zus van Sara, die ook de erfelijke ziekte heeft en ook langzaam blind begint te worden. Een hele aangrijpende situatie wat hier ook prima aan Julia af te lezen is. De comfrontatie met een dode zus is natuurlijk ook geen kattenpis. Maar was die dood nou werkelijk zelfmoord, of zit er meer achter? En zo komen we al aardig in de film, word de situatie dreigender en Julia's naasten vragen zich af of Julia niet gewoon spoken ziet.

We komen al aardig in de horror sfeer dat kwa montage lekker donker en met het passende onweersbuitje is neergezet. Maar de grote valkuil is nou toch wel die bombastisch orkestische soundtrack die de spanning onherroepelijk verneukt. Ongelofelijk wat was dat een foute keuze van de regisseur. Maar ondanks dat blijft de plot en de ontknoping wel weer erg sterk en mooi in elkaar gezet en veranderd de film in een psychothriller.

Alleen het einde....

Al met al een zeer prima Spaanse horrorfilm met een paar behoorlijke deuken. Maargoed desondanks nog zeker wel te kijken.

3,5*

Sterke film die voor een drol is gemaakt en maar met een handy camera. Veel mensen denken dat dit een rip off is van The Blair Witch Project... maar let op: in het foldertje met het hele verslag van de film die bij elke MR Horror dvd zit staat dat Michael Hjord The Blair Witch Project expres niet gezien heeft. Hij was trouwens al bezig met de film toen BWP in de bioscopen verschenen. Dus echt een rip off kun je het niet noemen.

Voor de rest is de film best wel spannend en boeiend. Met hier en daar kleine dingetjes wat niet veel geld kost heeft de regiseur het toch voor elkaar gekregen. De film was inderdaad lekker creepy en spannend ook al lijkt het erop alsof het helemaal niks voorsteld. Film is trouwens ook gemaakt met enkele vrienden en collega's van de regiseur als cast. Echt eng is het niet en er zitten ook geen Boo-momenten in maar spannend en nagelbijtend kan ie af en toe wel zijn. Dat einde in de trein zal me nog altijd bijblijven.

Wat je voor weinig geld al niet kan maken. Dit is eigenlijk gewoon een aanrader. Verwacht, zoals gezegt, niet iets behoorlijk engs maar spannend en boeiend is en blijft ie wel. Het acteerwerk van de collega's en vrienden van Hjord was voor gewoon zomaar even een film maken wel uitstekend. Ze toonden echt emoties en deden het bijna net zo goed als in een gewone film. Meestal mislukt dat bij dit soort films met dat soort situaties. En het waren nog amper acteurs, gewoon doodnormale mensen die effe een film maakte. Klasse!

Weer een goede film in de MR Horror-label. Die MR Horror-uitgave vind ik gewoon fantastisch. Mooi gemaakt en er zit nog een compleet verslag bij ook. Gouw maar eens meer titels aanschaffen van die collectie. Darkwoods (kwa verhaal lijk die ook wel een beetje op deze film) en Frostbite staan al boven aan mijn lijsje. Ook die Spaanse lijkt me erg goed.

Uitstekende film voor een lage prijs.

4,0*

Netflix films... Zeker nieuw sinds dit jaar?

Na de moddervette Snowpiercer... en enkele zeer sterke titels in Zuid-Korea, besluit Joon Ho Bong te pendelen tussen Amerika en Zuid-Korea met zijn film Okja. Ik had al bepaalde verwachtingen en bereidde me voor op een hoop melancholie. Iets wat je wel vaker krijgt als het gaat over een klein meisje met een fictief of bestaand diersoort/wezen. Maar in plaats daarvan is Okja nog wel vrij luchtig en prima te verteren. Het heeft wel iets weg van de Hongaarse White God... maar dan met een superbig... Big? Ik vond het meer een kruising tussen een hond en een nijlpaard.

Deze Okja is sinds de kindertijd van Milja haar favoriete hechte huisdier. Ze trekken er vaak op uit in de bossen en kunnen niet zonder elkaar. Totdat er een een of andere Amerikaanse crew langskomt die Okja willen kopen voor experimenten en tentoonstellingen in Amerika. Jake Gyllenhaal speelt hier wel een opmerkelijke rol als klunzige manager... waarbij ik eerder dacht dat het door Sacha Baron Cohen was gespeeld. Afijn, het beest word gekocht en gaat per vliegtuig naar Amerika... Tegen alle principes van Milja in. Ze laat het er niet bij zitten, breekt haar spaarvarken, propt wat centjes in haar zak en binnen no time staat ze, moederziel alleen, in New York voor de deur van het bedrijf Mirando in New York, om vervolgens meteen te moeten ontkomen van te bewaking. (Oké... Dit is dus allemaal erg ongeloofwaardig... Lijkt mij...)

Er volgt een kat en muisspel tussen de mensen van Mirando en Okja, Milja en een groepje dierenactivisten. De film lijkt nu wel alle kanten op te gaan en lijkt het erop alsof de regisseur hier voornamelijk focust op een duidelijke boodschap tegen de commerce en de vleesindustrie... Opzich is dat wel erg sterk en direct neergezet en voornamelijk de gezusters Mirando zijn van die typische zakenvrouwtjes die overal geld in zien... Ze worden hier wel op een haast griezelige wijze neergezet.

Ondanks best wel wat rammelingen in het script en onlogischheden wist Okja voor mij erg vermakelijk te zijn en voelt het regelmatig aan als een soort feelgoodfilm vol maffe wendingen... Ook Okja zelf is een geinig beest en het acteerwerk is zeker goed gedaan. Bij het einde wordt de film wel een beetje een tranentrekkertje.

Erg vermakelijk, luchtig, sympathiek en ondertussen lekker direct. Het had best wel een bioscoopfilm kunnen worden...

4,0*

Shyamalan is gelukkig nog steeds op niveau. Na The Visit en Split kon het niet meer misgaan. Glass heb ik nog niet gezien, wel zojuist besteld om de schade in te halen. En wat is Old?

Old is misschien een paar graadjes lager en niet echt bijster diepgaand of sterk... maar het idee op zich weet wel te boeien. Ook al lijkt het een simpele schets. Een gezin sluit aan bij een groepje vakantiegenoten om vervolgens per busje naar een "paradijs" vervoert te worden. Achter de rotsen ligt een mooi stukje aarde. Strand, blauwe zee, tropische kiekjes... maar Shyamalan zou Shyamalan niet zijn als er iets totaal niet klopte aan deze plek.

En dat blijkt al snel. Eerst vallen er doden op onverklaarbare wijze en hebben de kindsterretjes onder ons; broertje en zusje Trent en Madox binnen een paar uur een groeispurt gehad, waarbij ze van spelende kinderen ineens in pubers zijn veranderd. Een alarmerend kenmerk waarbij al heel snel blijkt om wat voor vloek er op dit strand rust.

Het wordt dus een letterlijke race tegen de tijd, waarin vele jaren in enkele uren worden gepropt. De bezoekers bezwijken één voor één... maar...

De conclusie van deze film: niet erg origineel. Het deed me een beetje denken aan Cabin in the Woods... maar toch kwam het wel goed en verrassend uit de verf.

En daarin is Shyamalan ook met deze film geslaagd. Het verveelt niet, het blijft creatief en op kracht. Het acteerwerk is zeker niet slecht en ook wordt er gefocust op hoe ieder met de situatie omgaat. Vooral die ene arts die door zijn snelle ouderdom ook nog eens dementie meepikt en krankzinnig wordt vond ik sterk gevonden.

Een project waar Shamalan niet al te lang voor achter zijn script heeft hoeven te zitten denk ik om in de diepgang te duiken. Het lijkt er eerder op alsof hij zich heeft laten inspireren door Stephen King of de stokoude horrorfilms.
Het eindresultaat is toch nog goed geslaagd.

3,5*

Coole remake! Zolang je maar een goede regisseur/acteur verkiest kan er weinig fout gaan, toch?

De remake van Spike Lee lijkt wel zoveel mogenlijk het kopiëren te vermijden en elementen uit het Koreaanse origineel een beetje te wijzigen en op te voeren. Dat zorgt ervoor dat je gewoon geheel met een ander gevoel de film tot je op neemt. Hij had ook geen betere acteur kunnen kiezen als Josh Brolin, die hier ook gewoonweg buitengewoon de rol van de oude jongen (Joe Douchet) neerzet en net zo goed weet te overtuigen als Choi Min-Sik. Ook hier word hij 20 jaar lang op een onverklaarbare reden opgesloten, moet hij de psychologische martelingen doorstaan, worden er archiefbeelden van de afgelopen 20 jaar vertoond op de aanwezige televisie en wanneer hij vrij is, zoekt hij wraak op diegene die hem hebben opgesloten. Het lijkt erop alsof het gebruikte plot je alweer doet verrassen, al is het wel een stukje minder subtiel dan het origineel. De aangepaste elementen zijn ook weer erg interressant, bijvoorbeeld die hamer-scene is wel erg fijn opgevoerd met The Raid-elementen. Dat rolletje van Samuel L. Jackson is ook behoorlijk stoer, en de twist komt weer als een mokerslag in je gezicht, al gaat het wel weer lekker diepzinnig er aan toe, waardoor je nog lastig de connecties kan vinden.

Ook slim om de film grotendeels in Chinatown te laten afspelen, waarbij het aloude Aziatische tintje nog wel op de voorgrond blijft.

Conclusie: een zeer geslaagde remake, die ook weer lekker verrassend en bruut geweldadig is.

4,0*

Ik weet niet echt wat ik nou precies van deze film vond. Aan de ene kant was ie op sommige momenten best saai en aan de andere kant boeide de film ook wel. Alleen komt alles wel een beetje traag op gang vind ik. De hoofdrolspeler vond ik wel goed en de flashbacks ook. Mooi verzonnen vond ik die scene dat Oh zijn jaren afteld in de gevangenis en dat je dan 2 beelden krijgt Bv: dan is het 2001 en dan zie je op de ene beeld dat Oh in de cel zit en de andere beeld bv de aanval op de WTC. Prima verzonnen.

Sommige scenes waren wel vrij hard. BV die klauwhamer scene's maar toch had er wel wat meer in gekunt. Best wel jammer eigenlijk.

Toch een 3,5* tot nu toe.

Wat een behoorlijke foute onzinfilm zeg.

En of we dit nou serieus moeten nemen of als satire moeten zien, ik weet het niet. Antoine Fuqua had blijkbaar geld nodig voor The Equalizer en besloot gewoon een eeuwenoud, flinterdun verhaal op een bierfiltje te pennen dat gaat over een groep gijzelaars die het Witte Huis bezetten, de President gijzelen en om het nog meer aan te dikken: De wereld te vernietigen. Met als sausje nog een typisch Amerikaanse tearjerker-begin. Gerard Butler zet hier een degelijke rol neer als Ex special forces Mike Bennings, die kampt met traumas om het feit dat hij de vrouw van de president (Aaron Eckhart, grappig dat Will Smith er niet voor verkozen is) niet heeft kunnen redden, en, zoals het plot al zegt: Weer noodgedwongen een nieuwe kans krijgt wanneer plotseling, niet Al Quaida, maar Noord-Koreaanse terroristen met een oude bomber uit de tweede wereld oorlog (met Miniguns en Torpedo-weerders) Washington arriveren, met de doel om de President te gijzelen, het witte huis te bezetten, de Amerikaanse vlag in gaten kaas te veranderen en nog meer narigheden. Wat we wel al meekrijgen is dat de Noord-Koreanen, ondanks dat ze nog in de stenentijdperk leven, wel verdomde slim zijn. Maar niemand minder is zo slim, stoer, en dapper als Special Forces commandant John Mc Cla... eeehm Mike Bennings.

Het resultaat is een behoorlijke foute over de top film, waarin het bloed ook gorchelend door de goten stroomd, en er ook zeer veel kogels worden verspild. Die Noord-Koreaanse terroristenleider vond ik overigens meer charmes hebben dan Mike Bennings. Verder ook leuk om Morgan Freeman hierin te zien, die in principe ook net zogoed de president had kunnen spelen.

En ja, het einde....

Resultaat: Lekker fout vermaak voor de doordeweekse avond, waar ook nog wel wat bij te lachen valt.

3,5*

Hele goede en zeer realistische film. Echt helemaal nergens zogenaamde spanning of entertainment. Gewoon simpelweg een soort observatie. En dan ook echt non-Amerikaans. Zo zie je maar dat een dag zo mooi had kunnen beginnen maar aangezien Noord Ierland en gewoon Ierland al niet zulke vriendjes van elkaar zijn kan er nog wel eens een bom ontploffen onder je voeten zomaar op een dag. En dat waren toch ook tedere scenes en het leken vaak ook een soort van nieuws berichten. Als je trouwens achter op het hoesje leest denk je dat de hoofdrolspeler Michael wraak gaat nemen maar dat ligt wel anders, dit keer word er niet wraak genomen met wapens. Waar het in de meeste films naar neigt, maar gewoon met spandoeken. Om er zo te voor zorgen dat de verantwoordelijken achter slot en grendel komen. Gewoon weer een zoveelste realistische film die je in Amerika weinig tegenkomt. Opzich niet erg hoor want ik hou wel van dat sentimentele gedoe met veel wapengekletter. Maar zon film als Omagh ligt dan toch weer anders en dat is natuurlijk ook heel mooi.

Mooie film. Goed lesje voor als je meer wilt weten over het gedoe in Ierland. Valt eigenlijk wel in het zelfte straatje van Bloody Sunday.

4,0*

Ome Cor... ooit een havenarbeider zit nu thuis met zijn rug. (althans, zo noem je dat) Hij wordt opgeroepen door het UWV waar blijkt dat hij fraude heeft gepleegd met zijn uitkering en zijn ziekmelding. Binnen nog geen week lijkt Cors leven stukje bij beetje niet meer de zijne te worden. Hij raakt zijn huis kwijt en van het ene financiële probleem komt het andere zodat hij letterlijk met zijn oren in de stront zit. De enige kracht die hem nog rest is bijdehand blijven, liegen, dingen verdraaien en daarmee zijn hoofd recht te houden... zodat het soms eens meezit dat hij net zijn gelukjes mag meepakken; maar ten koste van wat? Uiteindelijk komt hij terecht bij zijn dochter die hij al jaren niet meer gezien heeft.

De hele film staat onder druk van de problemen van Cor. Hoe lang blijf je nog glad en bijdehand als de problemen zich op blijven stapelen in plaats van dat er een cent binnenkomt om de boel weer recht te zetten?

Ome Cor drijft ook op een grandioze manier de spot met de hedendaagse zaken en legt wel een geval bloot hoeveel mensen kunnen sjoemelen terwijl het ongemerkt blijft. Ook dat de Rotterdamse sfeer nadrukkelijk is maakt de film compleet. De hele film door draagt Cor een sjaal van Feyenoord (leuk wanneer hij koffie drinkt met Ajaxied Thomas Adca), de Rotterdamse taal werkt beter en ook de stadskiekjes vormen een toepasselijk decor.

Het einde is ook mooi.

Ja, knappe Nederlandse film. Logisch ook dat deze niet in de bioscoop kwam.

4,0*

Wat een vreselijke klotefilm

Het begin was wel redelijk maar het ord alleen maar erger.

De enige die nog een beetje goed was is Micheal Ironside

voor de rest allemaal een kloterig bijbelverhaaltje dat nergens op slaat. Zonde van het geld, daar kun je net zogoed een zak pinda's mee kopen om de olifanten in artis mee te voeren das in ieder geval leuker dan deze prul

Meggido ga ik absoluut NIET kijken.

0,5

Best wel te pruimen deze film. Het verhaal slaat nou nergens op, maar het decor is wel leuk. Het is gewoon een leeg dorp.

Ook nog mooie meiden erbij, en wat kon die kerel vechten zeg.

Drie

Ik vond deze film best wel meevallen hoor met redelijke scenes waarom moet deze dan in de flop 100. Zet the foreigner dan in de flop 100

2,5

Begin deze maand nog gezien in Lantaarn/Venster met Niethie.

Maar wat was dit weer een heerlijke film met precies de dingen die ik in een roadmovie wil zien. Het begin alleen al (wanneer we eventjes een stap in de tijd nemen), je word helemaal meegezogen in de typische roadmovie-sfeer met de bekende mooie toepasselijke plaatjes. Het niveau van Roadmovie-koning Wim Wenders is hier ook sterk aanwezig. Maar On The Road speelt zich dit keer niet af in de jaren 60 of 70 (wat vaak gebruikt word voor dit soort gehele themas) Maar we gaan met dit thema naar de jaren 40, en ik moet zeggen: het werkt behoorlijk goed. Ik had niet echt verwacht dat sex, drugs, Rock en Roll op de Amerkaanse snelwegen zo toepasselijk was voor de jaren 40, maar dan had ik me dus vergist. Al voelt het soms wel aan alsof het in de jaren 60 of 70 plaatsvind.

En ja, wat zou ik van het verhaal zeggen: gewoon jongeren, die door druk, omstandigheden en allerlei sociale akkefietjes maar gewoon Amerika in trekken en de vrijheid uit hun trip halen (nouja Tripjes, want ze gaan elke keer weer een andere route beginnen vanuit hun woonplaats New York. Het verhaal mocht vrij simpel blijven om toch nog een dijk van een film te maken. Voor een Roadmovie is er eigenlijk ook niet echt specifiek een moeilijk verhaal nodig om het sfeervol te maken. Het acteerwerk is om te beginnen ook uitstekend. Sam Riley is voor mij nu zeker een held geworden. Zijn onvergetelijke rol in Control doet me soms wel onbewust eens denken alsof hij in elke film Ian Curtis speelt. Maargoed, hier zet hij wederom weer een schitterende rol neer als de hoofdpersoon: Sal Paradise, gewoon onvergetelijk. Het is een nogal naieve maar slimme man die door de pas ontmoete losgeslagen, overenthousiaste Dean Moriarty (goed neergezet door Garrett Hedlund, die ik verder niet ken) er over denken om eens weg te vluchten van de drukkende, betuttelende maatschappij, maar ondertussen ook als een blok valt voor het 16 jarige vriendinnetje van Moriarty Marylou, die opvallend goed is gedaan door Kristen Stewart, die we wel kennen als huppelkut uit de Twilight reeks, alleen in The Road is ze dat totaal niet. Delen dan maar? Verder zijn Kristen Dunst en ook Viggo Mortenssen erg goed aanwezig. Onze vrienden trekken samen door heel Amerika heen en nemen ook nog wel eens hun Joodse vriend Carlo Marx mee. En zoals gezegd, de reis van On the Road is niet in een keer. Ze maken meerdere trajecten in 5 jaar. De ene keer gaat Sal alleen, en de rest is Dean er altijd bij en soms gaan er nog wel eens wat vrienden mee. De avonturen zijn gewoonweg ook weer hartverwarmend, extreem sfeervol en de beelden, shots en sfeer van stad en land zijn werkelijk om te smullen. De jongeren zijn dan wel uit op een positief, losbandig gevoel, maar helaas komen er ook wel wat vervelende dingen op hun pad, en dan vooral dat moment met Dean en zijn 2de vrouw Camille en daarnaast nog veel andere blunders bv wanneer Dean zich in zijn reet moet laten nemen door die oude homoseksueel (Mortenssen) Verder komt het experimenteren met allerlei soorten drugs en seks ook sterk aan de orde wat ook er zeker bijhoort. Ook kwa muziek kunnen wij zeker niet klagen want de Jazz soundtracks zijn in overvloed en ook is er genoeg ruimte voor hier en daar een optreden in een lokale kroeg of club waar Dean en Sal zich meestal volgieten.

Ik kan gewoon verder niet genoeg zeggen hoe schitterend ik deze film vind en dan ben ik vooral een Roadmovie liefhebber. Alles wat een Roadmovie hoort te hebben is aanwezig er is ook erg veel aandacht besteed aan de locaties en de verschillende thema's die varieëren van coming of age, romantiek, nostalgie, alcohol en drugs, relatiedrama, Jazz muziek, kunnen gewoon niet beter. De acteurs blijven je gewoon weer lang bij en Sam Riley heeft bij mij, na Control, weer een medaille verdiend. Deze hoort gewoon in de top van de roadmovies, naast Paris, Texas en Easy Rider. Eigentijdse klassieker die me nog jaren zal bijblijven. Ik ga gouw wat meer van de regisseur (die tussen de arthouse films, de remake van Dark Water heeft gemaakt????) zien.

Ohja, dat de film zo word ongewaardeerd hier.

5,0* megadikke sterren! Kan niet wachten tot hij op dvd is.

Inderdaad, dit was een slechte Woo-film. vast een Direct to Video van hem. Ik kon af en toe echt niet geloven dat dit van John Wo kwam. De acteurs waren zeer irritant en humorloos. De actiescenes waren ook niet al te best en het verhaal was ook niks. Gewoon opnieuw erg jammer!!! Waarom is John Woo ook ooit naar Amerika gegaan. Hard Target vond ik dan wel redelijk maar de rest was allemaal niks met een tekort koming aan actie en veel gelul. Maar deze film sloeg echt alles.

1*

Wat krijg je als je de helden Sergio Leone en DeNiro door elkaar mengt? Inderdaad een prachtig meesterwerk. Voeg daarbij nog allerlij verschillende genre's bij en een heerlijke tijdsvertelling van een halve eeuw en je bent weer blij. Het begin is wel een klein beetje rommelig maar het bloeit allemaal op en voor je het weet word je meegezogen in een heerlijke sfeer van vroeger. De decors en achtergronden van de arme buurt van New York in de jaren 10 ofzo waren gewoon erg sfeervol en mooi. De acteurs waren ook zeer goed. Robert de Niro kon er ook weer iets schitterends van maken. In deze film hebben ze in het jaren 60 deel even zijn haar grijs geschilderd en een kale plek op zijn achterhoofd geschoren zodat het lijkt alsof ie 70 is.

Het verhaal is soms een beetje moeilijk te volgen maar dat maakt niet uit. Western Regisseur Leone maakte al zeer goede films en ik had al hoge verwachtingen bij deze en inderdaad...

Wat wel een sneue scene was, was datBugsy bv dat jongentje in Noodles zijn groep zomaar neerschoot. Maar dat de Jonge Noodles keihard toesloeg met een stiletto naar Bugsy was wel indrukwekkend. En dat ie daarbij een agent bij neersteekt en in de gevangenis beland.
Ook lieten ze zien hoe in die tijd politiemannen wreed waren tegen kwajongens.

En dan, 20 jaar later komt Noodles weer uit de cel en komen we in de jaren 30 terecht. Dit moest wel een hele dure grap zijn: Om al die decors, de oldtimers, de kleding, de locaties en de wapens te regelen van al die tijden. En dan begint het verhaal van Noodles ook een beetje. Hoe ie in de echte mafia terechtkomt bv... Ook die scenes in Miami waren mooi. Vooral met Maximilian 'Max' Bercovicz die agresief word als hij 'gestoord' genoemd word door Noodles.

Wel jammer vond ik dat Joe Pesci, ondanks dat zijn naam op de dvd hoes staat, maar een rolletje krijgt van 5 minuten. Dat was wel een klein tegenvallertje. Maargoed...

Conclusie: een opnieuw schitterende film met Robert deNiro. Dat hij door Sergio Leone is geregiseert is ook een verrassing. Je kent hem alleen van de westerns maar dit was een perfecte laatste film van hem. Hij was al van plan om deze film te maken in plaats van Once Upon a Time in the West maar de mensen wilden toen liever OUATITW ipv OUATIA. Dit plan was ook al 16 jaar oud. Maar gelukkig is het wel doorgegaan. Prachtfilm!

Ook vond ik de 14 jarige Jennifer Connelly als de jonge Deborah erg knap. Vooral hoe ze der eigen uitklede.

5,0*

Toch was Desperado beter