Opinions

Erg rauwe harde achterbuurt vertelling, dit keer niet in de USA maar in Nieuw Zeeland, waar de buitenwijken van Auckland er ook erg groezelig en smerig bijliggen en de armoe troef is. Once Were Warriors is eigenlijk grotendeels een familieverhaal over een familie waar het dus alles behalve gezellig is. We hebben de zwaar gestoorde, zuipende, agressieve vader Jake en de eigenwijze, sub assertieve Beth die de klappen maar blijft opvangen en de kinderen steeds maar toe moeten kijken hoe de boel naar de kloten gaat. Daar doelt de film ook in de eerste helft grotendeels op en het is zeker niet om vrolijk van te worden en het word alleen maar van kwaad tot erger. Jake word al dolgedraaider en er is geen land met hem te bezuinen en Beth probeert de ene keer te vluchten met de kinderen en daarna weer de zoveelste kans geven aan haar man. De film slaat pas echt in als een bom wanneer de dochter word verkracht door een kroegmaat van Jake+ die zelfmoord van die dochter wat loopt naar een kippenvelverwekkend climax.

OWW is zeker een ijzersterke en intense film. De hele cast acteert realistisch goed en de wanhoop is vaak te voelen. Rena Owen kon ik trouwens nog van Soul Assassin, en nu zie ik haar dus voor de 2de keer.

Prima debuut van de regisseur van vele Hollywood blockbusters die hij hierna had gemaakt.

4,0*

Subtiel filmpje, weer eens iets anders uit Nederland.

Het bouwt allemaal rustig op met het Poolse Au-Pier vrouw Ewa, die het huishoudelijk werk doet voor een paar met een kind. Door haar klunzigheid word ze niet altijd in dank afgenomen en ergert het paar zich groen en geel aan haar. Maar waardoor al dat klunzigheid, want er is toch wel echt iets wat haar bezighoud. En zo word de film een psychologisch spektakel. Ewa blijft proberen haar ding te doen en gaat met haar Poolse vriendin Aga er gewoonweg opuit. Totdat Aga haar meeneemt naar een wel heel bekend persoon van Ewa. Met alle (mogelijke) gevolgen van dien. Het eindshot is ook onvergetelijk.

Heel knap thrillertje dit, dat erg subtiel weet te blijven en heel langzaam duidelijker word. Goed acteerwerk ook. Kort maar krachtig.

4,0*

Leuk!

Foekje moet met haar Ex-man haar moeder overtuigen haar ouderlijke stek te verlaten omdat de gemeente deze plek onder water wil laten lopen. Het zou een hele operatie worden want Foekjes moeder was nooit een makkelijke geweest. En sinds de corona lijkt het ongemakkelijke naar het onmogelijke te zijn verplaatst.

Foekjes moeder Nel is niet thuis, zo lijkt het eerst. We komen erachter dat ze onder het huis een heuse schuilkelder geleefd heeft en niet meer op andere ideeën te brengen is. De corona is een complot, de wereld wordt overheerst en zij verdomd het om daar ooit nog voor boven te komen. Onder Water speelt zich vanaf dat punt slechts in de kelder af, en brengt het toch wel een sterk psychologisch spel te weeg, waar deze drie hoofdrolspelers zichzelf in verstrikken.

Nel is compleet geradicaliseerd. Corona lijkt een moment te zijn dat bepaalde mensen zodanig in hun gedachten en informatiegangen zijn doorgedraaid dat er geen weg terug meer is. Tot het gevaarlijke aan toe... Maar Nel was altijd al een merkwaardige vrouw geweest. Zo komen we bij de flashbacks van Foeks jeugd waarin ze nog een zusje heeft. Het wil niet echt duidelijk worden wat er allemaal concreet afspeelt, maar toch voel ik het ergens aan mijn water.

Deze coronafilm weet naast De Openbaring je de pandemie te doen herbeleven, met de nodige nieuwsfeiten en de tegenstrijdigheid van dien. Ook #MeToo komt hier de hoek om kijken, de zogenaamde pedofielenbendes in de politiek en de chips die je via de vaccinaties zou moeten ingediend krijgen. Alle actualiteiten van 2020 en 21 komen erin terug.

Toch weer een vooruitgang in de Nederlandse cinema.

4,0*

.....en wat vond je nou van de film?

Odine was voor mij zeker geen slechte film. Ik heb het natuurlijk niet echt op zoetsappige sprookjes maar het scheeld al een hoop dat deze uit Ierland komt en niet uit Amerika. Colin Farrell keert ook weer vanuit hollywood terug naar Ierland en levert toch weer een erg fraaie film op. Colin vind ik trouwens weinig met lang haar. Hij is veel gaver met kort haar. Odine is eigenlijk ook een grote verrassing. Syarecuse (of Circus) vist letterlijk een vrouw uit het water in zijn visnet. Is dat nou raar of niet? En dan beginnen ze wat voor elkaar te voelen en je zou ook in eerste instantie denken dat het om een zeemeermin gaat (alleen zonder visstaart) maar je beseft nog niet hoe het einde is en wat de geheimen van haar zijn. En die komen ook erg verrassend en onverwachts uit de hoek.

Ook de grauwe Ierse kustlocatie hadden een prima sfeervol decor en gaf een beetje een troosteloze sfeer ertussendoor wat ook alles behalve romantisch is. Dus je hebt allang door dat het niet bepaald om een romantische film gaat. Goede film.

4,0*

Indrukwekkende Inrichting-drama. Gedateerd in de jaren 50...

In het begin heb je toch, aangezien je al weet dat het hier over een jongeman met losse handjes gaat, al meteen sympathie voor de zekere Erik Ponti. Zijn leven wordt getekend door agressie, dat voornamelijk wordt gevoed door zijn sadistische vader. En alles gaat toch wel even anders dan gedacht... In plaats van dat Erik onder dwang naar een instelling gaat, gaat hij vrijwillig. Je zou denken dat de ellende daar pas echt begint... Nou, niet helemaal.

Ik vond de andere kant van het thema wel erg boeiend. Erik lijkt in een sympathieke omgeving te komen; Sluit een goede vriendschap met zijn Zwitserse kamergenoot en raakt verliefd op het keukenmeisje. Echter krijgt hij ook te maken met een meedogenloze studentengroep van de hogere klasse, die de touwtjes van alle leerlingen in handen heeft. Het is verrassend om te zien dat Erik hier anders mee omgaat dan je zou denken.

En daarbij weet de film van het begin tot het eind de psychologische spanning bij je aan te wakkeren. De ontgroeningen en straffen gaan zodaning door merg en been, dat je je afvraagt waar een gevoelig mens beter van wordt. Maar nogmaals... de kracht van Erik blijft verbazingwekkend. Zeker hoe hij tegen het einde geweldloos (of verdedigend) afrekent met de kwelgeesten uit zijn hedendaagse leven.

Ja, ik vond dit een prima werkje van Hafstrom, de regisseur van de latere zeer geslaagde films 1408 en Shanghai. Ook de jaren 50 sfeer is prima neergezet en het kille rauwe sfeertje weet bij je binnen te dringen.

Goed.

4,0*

Schaamtevol! Dat ik hem van de week pas voor het eerst had gezien... Ondertussen had ik al de afgelopen 3 jaar deze titel op het puntje van mijn tong, op het moment dat ik een traject bij een psycholoog onderging en als ik niet assertief genoeg was... bijna aan mijn lot werd overgelaten om bijna als Nicholson te eindigen. Ja, dames en heren... nog steeds gebruik ik geen enkele medicijnen, nog steeds ben ik niet gevaarlijk en nog steeds heb ik geen strafblad... Alleen ben ik een beetje onhandig op vele vlakten. Naast Good Will Hunting is deze film ook weer een prima medicijn die eventjes de andere kant laat zien van een wereld vol zoetige maar geplooid kijkende manipulatieve psychopaatjes, met een wit schort en een uiterst keurige look, een wereld van mensen met vele dromen en ambities die scheefgroei ondergaan door de bovengeschreven methode's. Dat het na 40 jaar nog steeds geen wake up call is geworden... en dat er juist alleen nog maar meer DSMpjes worden verzonnen, vind ik alleen maar angstverwekkend. Wat blijft er straks nog van ons mensen over? Maarja, ik zal wel gek zijn...

Jack Nicholson speelt hierin de rol van zijn leven als McMurphy... Ja, voor een normale burgerlul mankeert deze man van alles. Hij doet zijn intrede in een gesticht, is zo bijdehand en glad als een aal en op den duur, als hij in de groep komt, ziet hij wel hoe de vork in de steel zit. Al die volwassen mensen met de capiciteiten van kleine kinderen... die onder druk worden gehouden door dat onuitstaanbare gestoorde vrouwtje zuster Ratched... (Zustertjes waarvan er teveel op de wereld rondlopen en bevoegd zijn in een hogere klassen... terwijl ik juist dacht dat psychopaten degene waren die begeleiding en inperking nodig hadden.) Sommige patienten zijn nog redelijk bij zinnen maar sommige patienten zijn niet meer van deze wereld... en ja... daar kan je ze niet de schuld voor geven. McMurphy ziet hier de kans om de boel wat levendiger te maken, al dan niet op een tamelijk dominante wijze... of zullen we maar zeggen: een schopje onder de kont? En voor we het weten heeft McMurphy de hele toko onder controle... wat er ook meteen voor zorgt dat de bevestigingen voor Ratched en haar sekteleden blijven stapelen. Sorry... maar ik heb gewoon met veel woede deze film bekeken. De woede verdwijnt echter wel als sneeuw voor de zon wanneer McMurphy het voor elkaar krijgt om de deelnemers mee te nemen op avontuur... Die schip-scene is onvergetelijk en mag ingelijst worden... of wat te denken van de laatste kwart van de film. Met dat feest... ik voelde de euforie... McMurphy had de kans om te ontsnappen en met die twee dames naar Canada te vluchten... Maar dat mocht zo niet wezen... oh wacht even... Hij offerde zich op voor Billy... weer euforie... Nee toch niet... Hopeloos! Teleurstelling en de conclusie met McMurphy was zeker te verwachten... .Oh nee wacht... Toch nog een hele kleine verrassing.

Kortom... Deze film was uiteindelijk als een emotionele achtbaanrit voor me, waarbij ik gewoon veelste laat ben door deze te zien. DVD nog in de oude Fame gekocht in 2010... Jack Nicholson speelde geweldig en ook de deelnemers zijn een voor een om van te houden. De verassingen zijn talrijk en je voelt met de personages mee. Deze film zou eigenlijk gewoon op alle scholen gezien moeten worden.
Maarja... nu dat hele fascistische gedoe met DSMpjes, stempeltjes e.d. alleen maar als een gezwel uitzaait.... Wie zal er op het heden deze film nou nog serieus nemen? Of moet ik toch gewoon zelf opgesloten worden?

5,0*

En mensen die vinden dat je een willekeurig persoon op zo'n manier moet behandelen en daarmee hun brood verdienen: Blijf uit mijn buurt! De Goelag zouden ze voor jullie weer moeten heropenen. Oh shit... wat zeg ik nu? STEMPEL! Nou, dankuwel...

Erg luchtige film inderdaad die lekker wegkijkt en zeer vermakelijk weet te blijven. Het bouwt allemaal lekker op en de cast is ook overduidelijk met plezier bezig. Heigl is lekker op dreef als de premiejager Plum, die, na smeken bij haar neef om een baan, undercover gaat bij voormalig politieagent Joe Morelli die word beschuldigt van moord, om hem dan zo te laten oppakken. Maar het hele opdracht loopt toch anders dan gepland, want er zat toch uiteindelijk wel ietsje meer achter dan men zou denken. Afin, het plot heeft dus al wat weg van een misdaadfilm maar in One for the Money word er een lekker flauw komisch sausje over heen gegoten die toch nog wel erg goed werkt en je toch weer weet te boeien, en waarbij de spanningen nog wel eens hoog oplopen tussen de twee, maar dat dat toch uiteindelijk wel vervloeit. De film bevat zo zijn ene leuke moment na de andere. Het feit dat degene waarop ze jaagt, toevallig ook nog eens degene is die haar heeft ontmaagd is dan wel weer net iets te flauw. Maar voor de rest niks, niks mis mee.

En op die manier kijkt de film op een zeer aangename wijze weg met verfrissende feelgood momenten en leuke plotwendingen met hier en daar nog plaats voor wat actie. Het acteerwerk kwam goed uit de voeten en ik vond vooral die Chinese drugsdealer hillarisch!

Nee, dit was een prima film waar ik van heb genoten.

3,5*

Behoorlijk leuke misdaadkomedie uit Singapore, dat ook lekker creatief is opgebouwd.

Het is ook helemaal een misdaadfilm zoals het hoort. Sullige karakters, een koelbloedige huurmoordenaar en wat diens meer zei. Het klopt ook aan alle kanten en van een standaard verhaal word ook gewoon een knotsgek en absurde vertelling gemaakt. Ja, over de personage's: Captain was misschien de enigste die serieus was. Hij word ingehuurd om een flinke ploeg ontvoerders van de zoon van een maffiabaas te killen (vaak ook op de meest hillarische wijze, en slim... vooral dat trucje met die camera's in de metrostation was geniaal. Verder was Ko ook helemaal geweldig als een behoorlijk sullig studentje, en zijn zus Mae was ook heel typisc. Ook maffiabaas T. was onvergetelijk. Ook leuk om Harvey Keitel hier even in te zien, als een typische Amerikaanse gangster.

En de film is gewoon tot op het nok gevuld met prachtige en onvergetelijke momenten en weet ook behoorlijk creatief te zijn. Het geweld word perfect op een cartooneske wijze neergezet, met dat nepbloed en montage waarbij je soms een stripverhaal-gevoel krijgt. De kills zijn echt, bijna allemaal, stuk voor stuk erg stijlvol neergezet en de regisseur heeft (net zoals vele andere regisseurs overigens) zijn mosterd bij Tarantino gehaald. En bij veel scene's is het lachen geblazen en wil de kinderachtige onzin ook nog wel eens de kop op steken. Zeker bij die scene waarbij die twee killers een deur opentrappen van een kamer waar wel een hele rare fetish word gehouden. Grandioos!

Gewoon een erg leuke, maffe, gestoorde film. Prima voer voor, voornamelijk Tarantino-fans.

4,5*

slechte humor echt.. het was niet om te lachen

Vergeleken met de nog best geslaagde remakes van oa: The Grudge, The Ring, Dark Water, The Eye enz was dit me toch wel een behoorlijke mislukking.

Wat nog een prachtig werkje van Takashi Miike was is nu echt een ongelofelijk slap en lam, afgeraffeld remakeje. Om te beginnen was het acteerwerk gewoon erg bagger en de remake ging nu zo'n slap teenagers-toer op. Wat een stelletje zoetsappige acteurs allemaal zeg. En dan gaan we het over de Engheid hebben. Eng, spannend of wat daar ook bijhoord word de film echt helemaal nergens. Die geesten zijn al helemaal om te lachen met hun carnavalsmaskers en dan hebben we het nog niet over die ringtone gehad: die klonk toch echt voor geen meter en je krijgt gewoon de slappe lach als je die irritante ringtone (die eng bedoeld is) elke keer weer hoord. Sommige moordscenes waren een slap aftreksel van Final Destination en je ziet regelmatig ook overduidelijk dat de film regelmatig met de computer is gemaakt.

Conclusie: Gewoon een afgeraffeld zooitje waar weinig aandacht aan is besteed en het dvdje zogenaamd toch weer de kast vult. Nee dit word hem echt niet. Voor de mensen die genoten hebben van deze film kan ik ook nog The Eye...Infinity aanraden. Valt in dezelfte categorie.

@Fran

Kijk het orgineel van Takashi Miike uit 2003 zou ik zeggen. Daar word alles 20 x beter uitgewerkt.

1*

Tja, op de hoes staan heel veel electro bands die in deze film te horen zijn en die ik ook erg leuk vind (Orbital, Fat Boy Slim, Moby, Underworld) maar die vielen in de film niet eens op. Sterker nog: One Perfect Day was helemaal niet zo'n hele goede film. Het draait hier erg op gekloot en gehannes met geluidjes met daaromheen een drugs en techno thema. De film weet weinig te boeien en blijft maar steeds hangen of is een warrig chaotisch zooitje. Voor 1 euro wel leuk om een keer te zien, maar meer ook niet.

2,5*

Ik heb uiteindelijk toch die uitverkochte dvd uit 2004 kunnen vinden voor 5 euries in de Free Record Shop in Amsterdam. (ga maar niet zoeken want nu heb ik hem ) En ik had er al erg veel verwachtingen van en na het kijken moet ik zeggen dat ik er absoluut geen spijt van heb.

Het is inderdaad een superspannende umheimliche SF-Thriller met een akelig aardedonkere sfeer. Het begin dan al, dat je nog in de film moet komen: Eerst met die tall man in de lift en dan dat moment dat Simon J in die pikdonkere groengele sfeer door de donkere straten naar de supermarkt loopt en dan vooral dat erg dreigende liedje erdoorheen en dan die gestalte in de supermarkt. Film begint in ieder geval erg goed en de spanning zit meteen in je lijf. En verder blijft de film je gewoon boeien en blijft er ook voor zorgen dat je word meegeslepen in de donkere sfeer. Verhaal is ook amper te volgen. Maar de film is btw ook erg goed gemaakt: de toekomst dat eigenlijk ook een beetje botst met het verre verleden. Eigenlijk gezegt: oud en nieuw door mekaar. Toen moest ik eigenlijk ook aan de Belgische film Nuit Noire (2005) denken. Verder zijn de troosteloze achtergronden van de buitenwijk in Boekarest ook een mooie opname locatie geweest voor deze film. Ondanks het ook een plek is waar goedkoop films opgenomen worden had de locatie ook wel iets onaangenaams en donkers. En dan ook nog steeds gefilmt met die groengele filters.

En er zitten natuurlijk ook wel dag-scenes in die minder aangrijpend zijn maar over het algemeen mag je dit beschouwen als een donkere film.

Ook vond ik die term: Nature Fresh Milk, Cola 500 en Farm Cut Meat ook erg geinig verzonnen. Je begint naderhand ook best erg veel trek in melk te krijgen tijdens het kijken van de film.

Acteerwerk vond ik ook prachtig. Heb verder ook eerder geen films gezien met Sisto maar ik vond hem in One Point O wel subliem zijn rol neerzetten. Verder ook nog mooie bijrollen van Udo Kier, Lance Hendriksen en Unger die ook iets moois weten neer te zetten. Vond die robot met babyhoofd van Udo Kier ook best wel wat creepy's hebben. Verder ook die Hiep Pham in die groene beeldscherm. Het einde was ook best eng.

Voor weinig geld hebben de regiseurs toch een prachtige film afgeleverd. Unheimlich, donker, creepy en sfeervol en ook soms met een Lynch achtig sfeertje. Had van mij ook geen direct to video hoeven zijn aangezien er toch ook zoveel troep in de bioscoop komt. Maar deze film zal nog wel langer in mijn achterhoofd blijven zitten. Sterke aanrader!!!

4,5*

Ja, een meesterwerk is het niet, maar toch is dit wel een erg fijn Jet Li filmpje. Associeerde altijd deze film met het nummer van Limp Biz Kid, Dat nummer als soundtrack zou helemaal niet hebben misstaan.

Verder is het gewoon weer lekker onderuitgezakt genieten van deze film. Verhaal heeft ie niet en de regiseur van Final Destination kiest niet echt een richting uit maar de actiescenes en vechtscenes blijven natuurlijk altijd leuk. Ook leuk om Jason Statham hierin te zien en dat we dit keer te maken hebben met 2 Jet Li's, zowel de goede als de slechte. Verder vond ik die futuristische high tech snufjes ook zeker een lust voor het oog en dat is ook zeker goed verzorgt voor een leegloop actiefilm. Aan het einde gaan we voor good guy Li zelfs nog even 20 jaar verder in de tijd en voor de Bad Guy li zelfs nog verder in de tijd in een verwoeste wereld.

Verder heb ik me zeker vermaakt met deze film. Jet Li blijft ook gewoon goed, en ook in Hollywood.

3,5*

Geslaagd vervolg op Ong-Bak. Alhoewel vervolg.... Deel 2 speelt zich dit keer ruim 600 jaar terug in de tijd af en het verhaal is ook weer heel anders dan Muay Thai Warrior. Maar dat was niet erg, want ook deel 2 zit weer bomvol heerlijke martial arts en veel bloederige botbrekende gevechten en ook Tony Jaa bewijst weer dat ie het kan. (ook in de registoel) Het verhaal is hierin wel weer wat aan de dunne kant maar daar kijk je deze film ook niet echt voor. Want de Muay gevechten staan wel een beetje op de eerste plaats. Verder zijn de middeleeuwse settings ook prachtig neergezet.

Verder toch een prima deel in de serie. Niks mis mee. Op naar deel 3.

3,5*

Deel 1 is altijd nog het beste. Wat deel 2 en 3 nou met deel 1 te maken hebben is nog altijd een raadsel. Deel 2 was anders nog goed te doen, maar deel 3 word al een stuk minder. Hier en daar zijn nog wel wat leuke gevechtjes maar de film gaat nu wel erg de fantasy kant op, wat ik totaal niet vind werken in de reeks. Tony Jaa doet zelf ook best weinig en de botbrekende Muay gevechten zijn nu veel milder.

Een niet zo'n gelukte poging dus. Ook kwa sfeer was het me veelste lamlendig.

Jammer.

2,5*

De rage rondom The Raid en John Wick breidt zich nog altijd voort. Ditmaal doet Japan eens een duit in de zak.

Het concept is interessant en eigenlijk ook best verontrustend als je het zo bedenkt. Maar ergens is er ook niet veel nieuws onder de zon. Kenmerkend is in deze kwestie dat de inspiraties van de beide filmcombinaties het altijd zoeken in een politieke sector. Dat we weten dat er rotte appels tussen zitten; die door hun slinksheid en hun macht nog altijd als eetbaar door hun loopbaan gaan is me nu wel duidelijk. Er wordt in deze film niet gesproken over de Yakuza.

Sakata is een huurmoordenaar die de opdracht krijgt om een elitegroep in mootjes te hakken. Dit echter zonder gevolgen, want een gemaskerde eenheid heeft op een dag zijn vrouw en dochtertje in gijzeling. De rest hoef ik niet in te vullen.

12 jaar later komt Sakata half hersendood uit de gevangenis omdat deze elitemensen zo slim waren om de schuld in Sakata's schoenen te schuiven en moet hij weer revalideren. De revalideringsproces lijkt in een vingerknip te gebeuren door flashbacks enzovoort. Tijd om wraak te nemen. Ergens moest ik hier wel een beetje denken aan Steven Seagals Hard to Kill.

Ja, en dan komen de actiescenes. Heel onderhoudend allemaal, maar qua spektakel gaat het toch wel weer over op de automatische piloot. Je krijgt er niet echt een kick van als bijvoorbeeld in een film als The Night Comes For Us (die ik zelfs nog beter vind dan The Raid) of Polar (die ik zelfs nog beter vindt dan John Wick). Het hele gebeuren rond Sakata's dochter vond ik dan weer wel interessant.

Het is een aardig wegkijkertje maar het had beter gekund.

3,0*

Met Drive heeft Refn weer een nieuwe cyclus geopend, en zijn samenwerking met Gosling was echt meer dan goed. Gosling heeft mij bijna als geen ander weten te overtreffen met zijn lichaamstaal en zijn emotieloze gezichtsuitdrukking alsof het een onschuldige ziel is die ondertussen mensen op een gruwelijke manier pijnigt/doodt.

In Only God Forgives mag hij zo'n soort rol weer dunnetjes overdoen van Refn, alleen is hij hier dan wel weer degene die het minste kwaad heeft. Maar allereerst de shots van Bangkok, en die waren echt supermooi. Refn weet hier Bangkok echt neer te zetten zoals je de stad wil zien in films ; broeierig, grimmig, smerig (we moeten het zeker niet hebben van de exotische bezienswaardigheden) en duister (waar je als kijker soms ook een beetje een Lynch gevoel bij krijgt. Refn is een Amerikaanse immigrant die samen met zijn zwaar gestoorde broer Billy een boksclub runt, maar dat als scherm gebruiken voor de cocaïne-handel. Billy heeft op een avond even zin om een wip te maken met een minderjarige prostituee (Tsja, in Thailand kan je daar net zo makkelijk aan komen als dat je hier naar de Wallen gaat) en vanaf dat ogenblik krijgen we te zien hoe gestoord Billy is, want om nou een hele bediende in elkaar te slaan omdat er geen 14 jarig meisje beschikbaar is. Een ding wist ik op dat moment zeker: Billy is dood en dood eng. Hij krijgt echter al snel zijn zin en verkracht de eerste de beste -18 prostituee die hij kan vinden, met een uiteindelijke lustmoord, althans zo zag ik het. Billy word al snel, met behulp van politieagent Chang (prachtige rol trouwens) opgespoord door de vader van het meisje en vermoord. En vanaf dit moment word alles nog hypocrieter en zieker.

Want hoe gestoord en onmenselijk die Billy wel niet was, dat kan moederlief geen reet schelen, en nu krijgen we te maken met de meedogenloze Godmother Crystal (behoorlijk overtreffend neergezet door Kristen Scott Thomas), die vanuit Amerika is gekomen om Billy te wreken. Voor Julian is het allemaal wel gesneden koek, want ook hij voelt toch wel diep in zich dat wat Billy heeft gedaan gewoon niet goed te praten valt. Vanaf dat moment krijgen we gewoon een hele nare, lullige en ijskoude moeder-zoon relatie waarbij Julian word afgerekend om het feit dat het hem niks doet dat zijn broer dood is.

OGF kent ook meerdere verhaallijnen want we volgen ook agent Chang, die misschien op dat moment nog wel de gestoordste is van allemaal, die ook lucht begint te krijgen van de verdere familie van Billy wanneer hij ook op de moordlijst komt te staan voor de huurmoordenaars bende van Crystal, maar hij laat zich echter niet op zijn kop zitten. Met een paar erg taaie martelingen als gevolg, waarbij Chang automatisch zo ook Billy en Crystal op het spoor komt. Let wel, alles lijkt steeds gekker te worden in OFG.

Drive was nog wel wat beter tot nu toe, maar Only God Forgives kon er ook zeker mee door en straalt ook weer een brok meedogenloosheid uit. Gosling zet ook goed een rol neer als een softy (als je het zou vergelijken met zijn rol uit Drive), maar dat werkt echt aan alle kanten goed aangezien hij toch wel erg worstelt met de vraag of hij zich nou bezig moet houden met de dood van zijn broer, of de daad die zijn broer gedaan hebt. Het is in deze film gewoon een kwestie van geven en nemen en filosoferen over de situaties, waarbij je ook heel moeilijk (wat er dan in Hollywoodfilms makkelijk aan toe gaat) iemand kan aanwijzen. Verder weet de film ook prima te variëren met een paar fijne actiescenes, extreme martelingen, en een vleugje familiedrama, en waar het kleurgebruik en de grimmige soundtrack een hoofdrol spelen. Na Drive, hebben Refn en Gosling opnieuw een kers op de taart weten te zetten. Jammer dat de remake van Logan's Run (waar Gosling ook een rol in zou krijgen) geschrapt word.

4,5*

In verhouding voor mij toch de minste van Jarmusch.

Ik had deze dvd nog lang onder het stof liggen en onlangs had ik Ghost Dog nog eens een herkijkbeurt gegeven; zonder meer een klassieker. Dat Jarmusch nu ook wat uitstapjes doet in de horror-categorie wist hij te bewijzen met het fenomenale The Dead Don't Die. Daarvoor deed hij ook iets met vampieren. En hoe pakt dat uit?

Op papier is het wel te behapstukken, de horror blijft achterwege en de personages zetten wel degelijk hun rol neer.

Hiddleston als een verveelde depressieve vampier die zijn partner Eve (Swindon) als lichtpuntje ziet nadat deze uit Marokko naar zijn huis is gevlogen. De rol van Mia Wasikowska zorgt ook voor een speels tintje. Maar daar blijft het bij.

Jarmush heeft in het verleden bewezen dat trage films nog goed te pruimen zijn. Only Lovers Left lijkt hierdoor zo zijn enige gebreken te hebben waardoor de traagheid toch echt vaak neigt naar een lange zit. Het bestaat uit fragmenten van verveelde vampiers (waarvan je slechts enkele keren de puntige hoektanden en de dorst naar bloed van krijgt te zien), waarvan de mythe grotendeels achterwege wordt gehouden waarbij de vampiers bijna gewoon een deel vormen aan de maatschappij (en dat er ook zelfs een televisiezender voor deze ras in de lucht is). Behoorlijk leuk gevonden, maar zat Jarmusch dan op dat moment ook in een fikse dip, waarbij zijn humor, subtiliteit en zijn knipogen die we van hem zijn gewend ook amper van de grond leken te komen tijdens het verwerken van het script?

Hier en daar natuurlijk wel wat leuke vondsten, maar de meerderheid vormt zich toch wel een onnavolgbare leegte dat niet echt de leegte laat voelen voor de kijker. Wel mooie locaties van Detroit en Tangier en een mooie poging.

Vandaar dat ik deze film ook niet helemaal ga afrekenen.

3,0*

Wat een on-Nederlands goede film is dit zeg.

Vaak is het met Nederlandse (misdaad)komedies zo dat vaak de slappe humorgehalte een genre kan verpesten, maar met Oom Henk gaat het toch wel even de andere kant op en werkt de Misdaad/komedie combinatie eindelijk eens goed en lijkt dit wel de mosterd te hebben gehaald bij idd, de Britse misdaadfilms. De humor in de film is gewoon heerlijk over de top en pikzwart. En de film is zeker niet voorzichtig en ook zeker niet voorspelbaar en ohja... de film heeft heel veel knipogen.

We krijgen te maken met studentje Koen die samen met zijn vriendin Sophie in een akkefietje terechtkomt met straatjongeren, en door te roepen dat er iemand genaamd Henk zijn Oom is. Hij red daarmee op dat moment het leven van hem en Sophie maar later komt hij toch nog in de problemen. Hij is overdreven snel al bekend geworden in de criminele circuit en door zo'n foutje staat zijn Oom Henk op de stoep, schitterend gespeeld door Hans Kesting, en ook echt een geweldige typische maffiabaas, zoals je ze graag wil zien in films, maar zelf liever niet voor je neus wilt hebben. Lekker cynistisch, scherp, en heerlijk meedogenloos en een tal aan geweldige onliners. Hij bied zijn neefje een buitengewone opdracht aan om iets voor hem terug te doen.

En zo word Koen steeds verder meegesleept in het vicieuze cirkel van Oom Henk en zijn mafiapraktijken. Hij moet een soort van doorgeefluik zijn van een demente man die als enige weet waar een koffer met geld verstopt ligt. (Geweldig concept al )

Wat volgt is gewoon een buitengewoon schitterende misdaadkomedie, waarbij Koen steeds dieper in de shit komt en zowel de demente Sjon de Nooyer als Oom Henk aan zich heeft hangen. Om over diverse geheime diensten en undercover agenten maar te zwijgen. Tegen het einde aan word je toch bijzonder verrast.

Ook wat geweld betreft gaat het er zeker niet voorzichtig aan toe. En memorabele momenten blijven ook niet onbespaard. Bv: die hitsige verzorgster, dat moment in die wasserij, wanneer blijkt dat Sjon alles gewoon gespeeld heeft. enz enz

Kortom, gewoon een keigoede Nederlandse film. Jammer dat ie niet in de bioscoop kwam. En ohja, ook nog van de regisseur van Zwart Water.

4,0*

Heb het boek nog niet gelezen maar de film was iig wel zeker erg goed en toch eigenlijk een van de beste NL-films. Oorlogswinter is ook zo opmerkelijk goed opgebouwt, Om the beginnen heeft de film een erg donker, deprimerend en grauw sfeertje (wat wil je ook met zo'n donkere barre winter in oorlog) wat de film ook regelmatig spannend maakt en ook voor de kijker regelmatig te voelen is. De jongen waar het allemaal om gaat is Michiel, die schitterend is neergezet door Yorrick van Wageningen. Michiel is een heel pienter maar eigenwijs jongentje. Ook Melody is weer op der best als de zus van Michiel en alles situeert zich in de donkere besneeuwde saaie plekken tijdens de hongerwinter wat zoals gezegt heel meeslepend is neergezet. Ook die scenes met de door Michiel gevonden engelse soldaat waren ijzersterk, ook omdat Michiel hem als 12 jarige uit de brand probeert te helpen en dan ook de spannende scenes eromheen (achtervolgingscenes, schuilscenes) Aan het einde krijgen we te maken met een onverwachte maar verbazingwekkende climax.

Oorlogswinter is voor mij toch wel weer 1 van de hoogvliegers in de Nederlandse cinema waar zeker veel aandacht aan is besteed om de sfeer zo te maken dat het te voelen is. Daarnaast nog het prachtige acteerwerk en briljante settings. Oorlogswinter mag zeker niet gemist worden.

4,0*

Nostalgie naar de coronatijdperk.

Want ik vermaakte me in die tijd wel, ik had op de valreep een eigen woning gevonden, genoot van de vrijheid van de eigen verantwoordelijkheid, ik wandelde, fietste, schreef, ging ondanks de regels toch nog bieren met mijn vrienden of pakte de trein om eens de sfeer van enkele lievelingssteden in Coronatijdperk op te snuiven. Bijster interessant.

Helaas gold dat lang niet voor iedereen in Coronatijdperk. Waaronder Jacob. Prachtrol weer van Victor Löw; die immers ook wel voor dit soort rollen is weggelegd,

Het is nog vlak voor coronatijdperk als Jacob helemaal opgefokt en verward zijn oude moeder komt bezoeken.
Nouja, bezoeken... haar dwingen om binnen te blijven, want buiten is er een levensgevaarlijk virus. Ook Jacobs zus, die bij de IC werkt, mag al helemaal niet in de buurt komen. Al snel rollen we de eerste lockdown binnen en heeft Jacob zijn moeder al in greep gehouden. Naar buiten gaan is een absolute no go... Nouja, behalve als de slagroom dan op is voor de appeltaart die moeders bakt.

Zo krijg je een film die zich bijna volledig afspeelt in een huis en daar moet je het mee doen. Jacob's moeder vermaakt zich maar binnen de muren en Jacob spendeert zijn uren achter de computer om achter zoveel mogelijk informatie te komen over het virus. Maar mengt zich ook met types die in complotten geloven.
En gezien er momenteel niets is, lijkt Jacob weer getriggerd te worden. Maar het is zijn persoonlijkheid, want in 1999 flikte hij ook wel eens zo'n geintje bij zijn familie.

Op deze manier ga je bijna medelijden krijgen met de wappies. Ze hebben slechts een computerscherm en "elkaar" om eenieder met de meest krankzinnige informatie te spuien. Wel knap dat Mitchell hier niet koos tussen de cruciale zaken tijdens de pandemie (Gele hesjes of de BLM-beweging), maar het aloude godsdienstwaanzin toepast. Hoe langer het duurt en de maanden voorbij gaan, hoe meer Jacob de controle over zichzelf en de realiteit verliest.... en zijn moeder er helemaal in meesleurt.

Maar ondertussen mochten we al een paar keer gewoon naar buiten, maar de informatie maakt het ernaar dat het juist zaak is om binnen te blijven.

De film wordt steeds krankzinniger en Jacob wordt steeds maniakaler en zelfs de situatie daarbuiten lijkt hij niet meer onder controle te hebben als hij ook nog eens interessant gevonden wordt door zo'n sekte. En dit weten de makers gelukkig op een effectieve en reële manier te verwerken zonder dat het zo'n tv-film of soap wordt. En of het geen horror is? Nou... tegen het einde toch wel een beetje... Kan je nagaan. De regisseur heeft een snufje van het Ed Gein-verhaal meegepikt.

Zeer knappe en treffende film. Beter dan die andere slappe Coronafilm Host. Het lijkt er bovendien wel op alsof de filmwereld het coronavirus straal voorbij loopt. Nederland doet dat dus nu ook een keer niet. Echter is het niet foutloos. De bomen in december 2020 staan er wel erg groen bij.

Film is opgenomen in Beverwijk trouwens. Een shot met een straatnaambord naast Google Maps leggen doet wonderen.

4,5*

Wat een poepfilm... Het is me niet gelukt om deze af te kijken. Ik kreeg deze gratis bij de glijknamige computerspel maar het is de moeite echt niet waard.

0,5

veel actie, ga toch fietsen

gewoon een slappe klotefilm zonder diepgang

Natuurlijk wou ik wel even zien wat Heath Ledger allemaal maakte voor hij de sadistische nieuwe Joker speelde in The Dark Knight. Maar The Sin Eater is een beetje een houterig op bepaalde momenten. Heel erg goed is de film niet. Ook niet slecht natuurlijk want er zitten wel mooie momenten in en Heath Ledger acteerd ook nog best goed. Voor actie moet je deze film niet kijken, voor horror ook niet want er gebeurt zowat niks eng in en thriller... tja, beetje een standaard thrillertje. Sin Eater levert ook wel wat mooie shots van Rome op. Die stukjes dat die mensen worden opgehangen en dan toch nog via een soort geest antwoord kunnen geven op vragen vond ik onderandere wel leuk of dat duiveluitdrijving dat die geesten met slierten uit de mond van de bezetende kwam waren dan ook de mooie momenten van de film.

Film is op bepaalde punten best vermakelijk en Heath Ledger speelt ook best goed. Het is misschien wel houterig en misschien ook soms een beetje saai. Maar het is best nog wel het kijken waard van hoe Ledger het voor zijn Joker-periode (en dood ) deed.

Tot nu toe een 3,0*

Nog helemaal geen bericht en een stem geplaatst bij deze film. Ik dacht dat ik dat in het begin nog had gedaan. Nou...bij deze dan.
In mei 2005 eens gezien. Het is inderdaad een errrg leuke film. Een Lock Stock/Snatch op zijn Iers. De humor en de personages zijn erg leuk met daarnaast nog veel onderbroekenlol en voldoende actiescenes. Ook grappig dat het Ierse "fuck" uitgesproken word als "foek" Erg leuk ook dat de bandieten, schilderijen gebruikte als schild.

Ook best wel hard hoe Spacy's smoel aan het einde door een SWAT team aan gort word geschoten. Kan iemand trouwens ook mijn geheugen even opfrissen wat er gebeurde in die scene dat die gangleden iemand martelen met een kraan ofzoiets?

4,0*

Ik moet deze maar eens op dvd aanschaffen.

Best goed weeshuis-horror van de Spanjaarden. Wel een beetje braaf, maar het kan er zeker mee door.
Je zou het een standaard verhaal kunnen noemen, maar de uitwerking weet de kijker nog wel te boeien. Moeder trekt met haar man en zoontje naar een oude Weeshuis waar ze de beste tijd van haar jeugd heeft meegemaakt en probeert, met behulp van haar nostalgie, de boel daar op te knappen. Maar zoals je al kan weten spookt het in dat huis en heeft die entiteit vermoedelijk het zoontje te grazen genomen; agressief gedrag, denkbeeldige vriendjes en waarschijnlijk weer zoiets wat met een vergeten verleden te maken heeft. De sfeer is inderdaad beklemmend en voornamelijk het Uno, dos, tres, quatro.. scene was zenuwslopend. Bij de locatie zou je in eerste instantie denken dat dit zich vijftig jaar terug in de tijd afspeelt, maar tevergeefs...

Het einde was erg anders, in vergelijking met de meeste horrorfilms.

Maar al met al, sterk spookhuizenfilmpje... Volgens mij een inspiratiebron geweest van de vele Blumhouse producties.

4,0*

Weer een vrij smerig filmpje uit Japan, dat inderdaad wel lichtelijk zijn inspiraties heeft gehaald bij Cronenberg en Tetsuo. Helaas geen Yakuza-ondertoon, wat ik eerst nog verwachte. Ipv daarvan een donkere (of het moest aan de dvd-kwaliteit liggen) politiefilm die een organenmaffia op willen rollen, maar dat ten koste gaat van de collega van Numata, Tosaka. En vanaf dat moment word de film wel echt behoorlijk goor. Die perverse biologieleraar, die wat loopt de rommelen met zijn studenten, weet wel raad om Tosaka in leven te houden, alleen de manier hoe....

En zo word Organ uiteindelijk een wraakfilmpje waarbij Numata achter de bende aangaat, en ook oog in oog komt met een zwaar gestoorde vrouw uit zijn pijnlijke herinneringen. Die vlinderscene was trouwens fantastisch en een knipoog naar Cronenberg. Ook wederom genoeg rottende, pussige wonden, een hoop bloed, half mens/half plant, en uiteraard... organen te zien. Organ wil echter wel een beetje chaotisch worden op zijn tijd, waardoor je je hoofd er wel bij moet houden.

Maar verder een prima tussendoortje.

3,5*

Deze film was echt fantastisch!!! We kunnen het bijna een Koreaanse klassieker noemen. Ik snap echt die negatieve reacties niet. Deze film had echt heel veel. Een heel groot en orgineel verhaal en hele goede acteurs. Gewoon mooi verzonnen dit: vrouw die er onschuldig uitziet vermoord iedereen waarvan zij denkt dat die met de dood van der dochter te maken hebben en aan het eind word alles duidelijk. Ik hou van die open einde's

Wat ik wel een pijnlijke scenen vond is met die vent met die schaar om zijn piemel. ooeeiii.

Er zit ook geen actie in, maar dat maakt helemaal niet uit. De film zelf is al heel mooi. Ik moest ook bijna een traantje wegpinken bij die open einde.

Gewoon een hele mooie film. Gewoon een aanrader.

4,5*

Erg knappe horrorfilm met de juiste donkere sfeer en een hele verrassende wending.

"There's Something Wrong With Esther", ik moest daarbij nou niet meteen denken aan een kind die door de duivel bezeten was, maar eerder aan een meisje dat mentaal beschadigt was door haar jeugd en daardoor gestoord is. Nou... ik kan je verzekeren... Esther is in eerste instantie zeker geen weeskindje die je wil opvoeden, ook al lijkt ze zo lief en schattig.

John en Kate zijn wel geïnteresseerd om een wees op te voeden en schuimen op een dag een weeshuis af om op zoek te gaan naar een pleegdochtertje en een nieuw zusje voor hun zoon en dochter. Dan komen we uiteindelijk oog in oog met Esther, op eerste gezicht een onschuldig meisje dat al ver in de tijd is. Het feit dat ze uit Rusland komt en daar een traumatische jeugd heeft gehad zet je al meteen in de denk-modus, want Oostblok-landen staan in dit geval al bekend om de armoede en de ellende, dus ook een niet zo'n prettige ontwikkeling. Esther voelt zich echter al snel thuis en maakt het al goed met haar nieuwe zusje, terwijl haar nieuwe broertje haar maar een rare vind. Dat Esther al apart was is al overduidelijk, en dat er ook steeds meer dingen bij haar opvallen zouden we ook nog maar met een korreltje zout kunnen nemen, maar uiteindelijk blijkt het toch helemaal niet zo'n lief meisje te zijn.

En dat voel je als kijker. Het is gewoon haast eng om te zien dat Esther gewoon langzaam maar zeker steeds zieker word. Van het wraak nemen op het meisje met de grootste bek van de school, tot ervoor zorgen dat haar voogd zwijgt door haar hersenpan in te slaan met een klauwhamer, met tussendoor nog een spelletje Russische roulette bij haar zusje met de pistool van haar stiefvader. En zo krijgen we dus weer een psychologisch, erg indrukwekkende film voorgeschoteld en Esther begint hoe langer hoe meer het gezin in haar macht te krijgen. En dan vooral de conclusie: Je zou haast denken dat Esther gewoon helemaal fucked up is geworden door haar slechte jeugd in Rusland, misschien zelf wel betrokken is geraakt met Russische Roulette, en door zo'n destructieve samenleven zelf keihard is geworden, maar dat neemt toch even een andere wending, een hele andere wending dat je wel als een WTF moment kan beschouwen.

Alleen het afgeraffelde einde vond ik gewoonweg weer een afknapper. Waarom ze dat alternatieve einde (die veel beter, en griezeliger was) niet gebruikte in de film is een raadsel. Maar ze hadden dat gewoon moeten doen.

Maar buiten dat om was dit toch wel een dijk van een horrorfilm. Geen jumpscares of huiver momenten maar hij weet in te slaan als een moker.

4,0*

Erg leuke film met toepasselijke grappen.

Die Engelsen hebben een goed gevoel voor humor

4,0