Opinions

Heerlijke absurde film. Dit keer ook weer op een oh zo leuke manier gemaakt. De film moet lijken op een documontaire waarbij de gestoorde huurmoordenaar Ben in word geobserveert. Ben doet zijn moorden en de cameraploeg filmt het allemaal vrolijk alsof het heel normaal is en soms heeft Ben wel eens de hulp nodig van de cameraploeg met een kill of iets anders en dan zetten ze ff de camera of microfoon aan de kant en helpen ze Ben even een handje. Heerlijk!

Ook de manier waarop het gemaakt is is heel realistisch en ook verder zonder muziek of ander geluid. Ook is alles in het Zwart-wit opgenomen. De personage Ben was ook gewoon erg leuk. Zijn sadisme en ook zijn botte humor (vooral als ie net een moord heeft gepleegt en die grap over die moord op die zwarte op dat bouwterein) Ook konden de kots en poepgrappen niet missen. En natuurlijk dat Ben altijd die postbodes moet hebben.

Het geluid in die fabriekscene vond ik btw bijzonder. De cameraman staat naast zijn collega en als zijn collega iets zegt: lijkt het wel van verraf te komen, maar als Ben (die helemaal aan de andere kant van de fabriek staat) iets zegt, klinkt het alsof die naast je staat ipv die collega.

Uiteindelijk ook grappig dat de cameraploeg ook gewoon gek zijn. Vooral met die dronkenschap dat ze dan allemaal een vrouw gaan verkrachten voor de ogen van haar man en vervolgens der buik openhalen.

Ook het einde was erg mooi. Deze film is een sadistische-feelgood movie.

4,5*

Weer een heerlijk aangenaam detective verhaaltje van Oxide Pang (helaas zonder zijn broertje), waar hij al zijn bekende elementjes uit de kast trekt. We maken kennis met Tam, een eigenwijze Chinese detective die is overgeplaatst in Bangkok en daar op eigen houtje allemaal mysterieuze moorden gaat onderzoeken. Doordat hij ook veelste veel wil en te eigenwijs is word de film hier en daar nog wel een beetje een komedie, want de manier hoe hij hier obsessief te werk gaat maakt hem iewat lomper.... Die autoachtervolging en het feit dat Tam dingen begint waar te nemen terwijl die er niet zijn zijn een schitterende aanvulling, maar uiteindelijk haalt ie wel altijd zijn doel. De moordzaak waar de film op doelt is ook iewat bizar en vreemd, en de ontknoping is verrassend. Pang heeft hier ook weer uiterst zijn best gedaan om een prima sfeer te creëren met de broeierige Bangkok op de achtergrond, en we kennen natuurlijk de Pang broertjes van hun horrorfilms, maar ook daar haalt Oxide wat van uit de kast in deze film.

Een prima geslaagde film. Of het nou door een van de Pang broertjes is geregisseerd of door alletwee, de films blijven gewoon verrassend, sfeervol en leuk. Hopelijk komt deel 2 nog op dvd uit.

4,0*

If you think you know the story, think again! Letterlijk en figuurlijk.

Goh! De titel: Cabin in the Woods, dat moet weer zo'n standaard filmpje zijn over een groepje jongeren die pech hebben, zich verschansen in een blokhut, en later blijkt er een psychopaat in de buurt te zijn, of blijkt het een hok te zijn waar nog geesten rondwanen van de vorige inwonende.... ach... weg met al die uitgemolken concepten, laten we het eens heel anders aanpakken.

Afin, het begint dan weer wel standaard: groepje jongeren die gaan er een weekend tussenuit en weten ergens een blokhut waar ze lekker ongelimiteerd kunnen zuipen, neuken, drugs gebruiken en weet ik veel wat. De eerste paar uur zijn veelbelovend, maar wat blijkt: Het hutje blijkt onderdeel te zijn van een wel hele bizarre Big Brother-samenzwering. De jongeren zijn in de val gelokt en deze Big Brother zet de jongeren in het spel tegen hun eigen gekweekte speeltjes: eeehm....zombies, geesten, monsters....

En vanaf dat moment word het gewoon een sublieme en zwaar over de toppe horrorfilm die gewoon meer dan fout is maar uiteindelijk gewoon lekker creatief uitpakt en de kijker steeds weer in een verkeerde richting te wijst, maar ook vooral behoorlijk bloederig, bizar en vooral grappig word. Ook die heethoofd Sitterson, de baas van die hele organisatie was hillarisch. Verder stal ook die Marty spontaan de show. Het begint pas helemaal leuk te worden wanneer ze in het lab zelf zijn en we kennismaken met alle monsters die ze gekweekt hebben, met nog een behoorlijke vette actiescene op de koop toe. Het einde is ook wel heel erg: Huh???!!!!

Prachtige film dat gewoonweg bij het rijtje horrorklassiekers thuishoort. Zoiets is nog nooit eerder gedaan en zoiets doet ook iemand moeilijk over.

4,5*

Zeer geslaagde Franse thriller van een zo te zien Oostenrijkse regiseur. Als je het plot leest moet je denken aan iets griezeligs maar dat viel in Cache best wel mee. (dat rijmt) De acteurs waren zeer goed en de film had toch een mooi plot. Daniel Auteuil die ik nu voor de tweede keer in een film zie sinds Department 36 speelde toch de sterren van de hemel, ook van die vrouw en hun zoon Pierrot.

De decors zaten ook perfect in elkaar. Ook de locaties van de opgenomen videobeelden komen echt levendig over alsof de regiseur voor de opnames de locatie niet heeft afgezet en de toevallige voorbijgangers filmde. Toch ook wel 1 van de goedkoopste manieren om een klassieker te maken.

Zoals hierboven gezegt: verwacht niet iets griezeligs of erg spannends. Dit is gewoon een rustig filmpje met een puzzeltocht van wie is de dader en waarom. Echt een groot verhaal heeft Cache overgens niet maar evengoed blijft het wel boeien op een een of andere manier. Misschien vanwege de sfeer en het manier van acteren.

4,0*

Pfff wat een vervelende film zeg. Het begin en de opbouw van scene in kelder, scene voor de kelder, scene in kelder.... enz is nog wel goed gedaan maar na een tijdje is dit niks meer dan een rare slecht uitgewerkte pornofilm met een erg flauw plot: vrouw is ernstig sexgefrustreerd en door al der excessieve seksgedrag en door met jan en alleman te boemboemen word ze der een keer slachtoffer van door in een kelder wakker te worden met een soort gemaskerde freak die zo nu en dan eens langs komt om aan der tieten te zitten, met der te rommelen en ohja... ook zo grappig: tegen etenstijd ff naar de snackbar gaat om zo de patatjes te halen. Want de slachtoffers moeten wel eten.

Uiteindelijk word de film ook steeds houteriger. Het begin beloofde al vrijwel iets goeds maar het blijft maar haken en vervelen met tergende soap-acteerwerk, seks hier, seks daar en ook nog met een onlogische ontknoping wat de plank ook volledig missloeg. Het idee, van dat die Stella een keer de verkeerde man neukte en dat ze daardoor gevangen werd vond ik wel erg raar en simpel in elkaar gezet. Zo kan je nog wel meer van de gekste dingen verzinnen.

En zoals gezegd: ook de acteurs waren gewoon erg irritand en soms leek het wel alsof ik naar een Rtl-soap zat te kijken, maar dan met een beetje horror. De hele film word gewoon beroerd uitgewerkt en wil vaak onlogisch uit de hoek komen. Stella werd naderhand ook gewoon ontiegelijk vervelend met dat ze de hele film door maar zeikt over hoe eigenaardig ze over seks denkt en jan en alleman over der heen laat komen. Ook zit er vaak maar weinig emotie in mevrouw. Zelfs in de kelder heb ik een paar keer gewoon flink moeten lachen om haar lompheid.

Nee, dit was hem toch niet.

1,0*

Vorige week voor het eerst naar Rialto geweest... en dat voor iemand die al vier jaar in De Pijp, om de hoek woont.

Zag al dat deze film lichtelijk vergeleken werd met No Country for Old Man en Hell or High Water... en dat uit Roemenië...

Overduidelijk is dat de regisseur eerst een vergelijkbaar concept heeft verzonnen, nog een keer doorgenomen... en ja, fuck, dan moet er ook nog een verhaal verzonnen worden. Het plot is net zo vaag als dat de omschrijving doet vermoeden... Ik weet nog steeds niet waar deze film daadwerkelijk over gaat en de knooppunten zijn ook ver te zoeken. De shots van het landschap zijn wel erg mooi en hierbij is de vergelijking met NCFOM en HOHW wel terecht. Dit zouden ze in meer landen moeten doen. Het acteerwerk is daarentegen ook erg sterk... Vooral die politieagent, en Roman. Maarja, dan zit ik nog steeds met het plot, eventuele verrassende wendingen en duidelijkheid... Door dat laatste genoemde weet Câini helaas wel een erg lange saaie zit te worden.

Ik hou het voorlopig op een 3,0*

Spannend.

Twee oude vrienden besluiten, voordat het normale leven echt zou moeten beginnen (kindje krijgen bijvoorbeeld), nog eenmaal als vanouds erop uit te gaan in de Schotse Hooglanden. Het doel: jagen. Ze komen laat in de avond terecht in een klein dorpje en in de pub vinden ze hun heil maar komen ze tot ontdekking dat ze tussen wispelturig volk leven dat zowel aangenaam als akelig is. Dan, terwijl de kater nog aan het verdwijnen is, trekken ze erop uit in de bossen en is Vaughn klaar om het eerste schot in zijn leven te lossen. Dit eerste schot betekend echter het noodlot voor de rest van zijn leven.

Waar Vaughn nog gedreven wordt door zijn geweten is Marcus er wat luchtiger over. Maar het is onvermijdelijk dat het geheim toch begint te lekken bij de lokale dorpsgenoten, waarvan sommigen nog wel een appeltje met de jongens te schillen hebben omdat ze enkele lokale dames hebben laten overspelen.

En de film begint steeds spannender te worden. Je weet dat deze twee vrienden een gigantisch misdrijf op hun geweten hebben... of, van een fataal ongeluk een misdrijf, maar toch voel je evengoed sympathie voor deze mensen. Je weet natuurlijk wat er met je kostbare leven gebeurt als het aan het licht komt, dus dan kan je het maar beter wegmoffelen, het jezelf vergeven en nooit meer in het gemeenschap terugkeren.

Echter... De dorpelingen laten Vaughn tot die keuze, echter wel met Marcus als inzet. Sterk!

Vooral het eindshot is er een om niet te vergeten.

Calibre is een prima thriller. Donker, dreigend en bij vlagen benauwend. Zowel de vrienden als de lokale bevolking weten hier een sterke acteerprestatie neer te zetten. Sterke Netflix-productie.

4,0*

Was een zeer aardige circusdrama. Dacht in eerste instantie aan een komedie maar dat was het niet echt. Het doelt meer op de destructieve relatie tussen de uiterst cynische Willy en de wanhopige Dicky dat al slechter gaat en waar het zoontje Timo maar tussenleefd. Die Willy was me toch een smeerlap en werd ook erg goed neergezet. Ook Dicky. En die bijrollen van die Marokkaanse assistenten en die Duitse muziekanten waren ook erg toepasselijk. Wel was het weer zo dat de film hier en daar erg karig oogde. Het doco-style is aan de ene kant overbodig maar aan de andere kant lijkt het allemaal erg realistisch. Maar verder is dit wel een goede subtiele NL film. Komt er wel mee door.

3,5*

Gezien op het IFFR. Erg mooie Zweedse film alweer dat een beetje een combinatie is van een politieke thriller met een coming of age verhaal.

We nemen een kijk in het leven van de losbandige puber Iris, die, na de zoveelste keer is weggelopen, naar een jongereninstelling word gestuurd. Maar ook dat loopt maar niet op zijn rolletjes. Samen met zijn vriendin glipt hij der 's nachts nog wel eens uit om de beest uit te hangen in Stockholm, seks te hebben met vreemde jongens, en uiteindelijk raakt een bijzondere Dagmer Glans, die zijn huis beschikbaar stelt voor feestjes in ruil voor dat de meiden naakt gaan poseren. Natuurlijk niet fris allemaal maar Iris en Sonja zijn eigenwijs, wat ze dan meteen ook in de vicieuze cirkel heeft geworpen.

Want in werkelijkheid worden ze dus langzaam maar zeker uitgebuit en moeten ze dus als 14 jarige voor hoer spelen voor de Zweedse ministers en politicussen die op hun ouwe dag nog wel trek hebben in een jong blaadje en minderjarige prostituees daarvan als oplossing zien. Dat het vieze mannetjes waren word in deze film nu wel meer dan duidelijk gemaakt. Dit zorgt voor een grimmige en donkere film waarin de meiden steeds dieper in de shit komen te zitten. Ook de kant van de ministers zelf was een bijzonder portret, het zijn eigenlijk gewoon de landbestuurders die hun werk doen... maar ondertussen wel voorstellen om de leeftijdsgrens te verlagen naar 10 jaar. Zegt al genoeg. Ook de spanningen die ze onder mekaar hebben word erg sterk neergezet. Vooral hoe ze hun eigen er altijd uitliegen over wat ze in hun seksleven doen. Ondertussen moet Iris ook haar geheim goed bewaren, maar of dat blijft lukken...

Ja, hele stevige film waarbij je toch wel even met je neus op de feiten word gedrukt over het politieke leven. Deze film zou nog wel eens de hele Zweedse politiek in een kwaad daglicht kunnen zetten. Het sfeertje is ook lekker donker en meeslepend en de jaren 70 settings van Zweden leken wel foutloos. Ook is er hier een lekkere krachtige soundtrack aanwezig. Nee, dit is een heel gedurfde film.

4,0*

Als de nadruk niet zo gigantisch wordt gelegd op homoseksualiteit of LGBTHI, dan lukt het om van het thema toch nog een prachtige film te maken.

Van de regisseur had ik onlangs Challengers gezien en daarvoor Bones and all. Nu was het tijd om eens wat oudere werken op te speuren. Destijds hadden best wel veel mensen het over Call me by Your Name.

Chalamet speelt hierin een onvergetelijke rol van de wat schuchtere Eliot. Hij trekt met zijn ouders in een groot huis in een pittoreske streek in Noord-Italië. Heel fijn wel om de setting plaats te laten vinden in begin jaren 80, maar waarom komt het thema aids dan hier nergens ter sprake? Klein foutje.

Maar daar kijk je al snel doorheen. De conclusie kan ik al trekken dat Guagdagnino het hier meteen van de sfeer moet hebben. Iets wat hier al vakkundig en levendig is neergezet. De rustige dynamiek en bezigheden op de achtergrond van de Italiaanse dorpjes, de zomerse landschappen... Je wordt er letterlijk in meegezogen.
Eliot vecht echter tegen de verveling en probeert zijn routines te doorbreken. Dat gebeurt al snel als de Amerikaanse Oliver op de radar verschijnt. Een wat oudere student die langzaam maar zeker het leven van Eliot doet veranderen.

Er ontstaat al snel een vriendschap tussen deze twee die steeds sterker wordt. En die juist verder lijkt te gaan dan slechts vriendschap. De rest hoef ik niet uit te leggen, maar de uitwerking vond ik verbluffend en ook verrassend. Opgevoerd met de zomerse decors en voornamelijk de psychologie weet de regisseur hier van een band tussen twee gelijke geslachten op een sprankelende wijze neer te zetten. Zelfs zo dat je als hetero betoverd zal raken.
Sterk in deze kwestie is dat er in deze tijd, en zeker in Italië wel een taboe over deze relatie overschaduwt.
De twee en een half uur gingen gemoedelijk voorbij en gelukkig weet de film alle clichés te ontlopen.
Het einde was erg sterk. Zeker met dat gesprek met Eliots vader.

Net zoals Ete 85 was dit een prachtige opzet over twee jongens (of in dit geval een jongen en een jongeman) die elkaar gevonden hebben, nog voordat ze het weten. Naast de sfeer vormt de soundtrack ook een fijne combinatie van klassieke stukken en jaren 80 muziek. Dit is hoe het moet.

4,5*

Eindelijk eens een Frans (welnu Belgische) horrorfilm gezien. Al was dit niet echt een horror. De film gaat meer op het surerealsime af met een mix van komedie. Maar evengoed word de film wel zo gemaakt dat het blijft boeien en soms zit je toch nog wel eens te nagelbijten, Alle personages in de film zijn abnormaal of geestelijk niet in orde. Behalve Marc Stevens (prachtig gespeeld door Laurent Lucas) die als normale zanger in de gekte terechtkomt. Ook de schizofrene Bartel, die in het begin aardig overkwam maar even later door het lint gaat en Stevens ziet als zijn ex-vrouw is ook uitstekend neergezet. De film speeld zich voornamelijk af op een plaats of platteland waar echt iedereen wel iets geks heeft. Enkel nagelbijtende scenes zijn dan die ondsnappingscenes van Marc Stevens. Die dans in die kroeg word ook erg maf gedaan en is grappig. Maar waar dat nou op doelt weet ik niet.

Dat die dorpelingen het huis van Bartel plunderen had BTW iets weg van Straw Dogs

Al met al een prima vreemde film. Het gaat toch wel een beetje meer de komedie kant op dan de horrorkant. Had trouwens wel een slasher verwacht, maar dat valt in Calvaire toch wel mee. Maar maakt niet uit... Een zeer goede film die je weet te boeien.

4,0*

Ook het kortfilmpje Quand on est amoureux c'est merveilleux op de bonusdisc was even maf. (3,5*)

Wel een zeer sterke Ierse psychologische horrorfilm. Of ja, welke kant wil het eigenlijk opgaan?

Vanaf het moment dat je de achterkant van de dvdhoes leest kan je al een beetje raden hoe het eindigt, maar daar kom ik later nog op terug... Alles lijkt erg standaard te zijn, en zoals al vaker is vermeld, zijn de verwijzingen en vergelijkingen naar Sinister wel opvallend aanwezig. Om te beginnen is de sfeer lekker luguber en grimmig, en weet ook zo te blijven dat het geen rommelig, te ver gezocht werkje word. Dit alles word ook aangedikt door iets wat ik erg geliefd vind in horror-films; korrelige zwartwit-elementen, en dan ook met name oude mysterieuze opnames. Het is misschien wel al honderd keer eerder gedaan; een huis waar honderd jaar eerder een moord is gepleegd. Het grappige in deze film is dat de regisseur daar een beetje de spot mee aan het drijven is. Wat je als kijker verwacht, gebeurd ook enigszins, maar toch... er schijnt toch weer wat meer aan de hand te zijn. Een duidelijke twist wil de regiseur ook niet weggeven. Alsof hij de kijker een beetje op een dwaalspoor wil brengen, van welke richting de film nou precies uit wilt gaan uit twee, best wel uitgemolken concepten. Aan de ene kant lijkt het een psychofilm te worden met de toebehorende hallucinaties, de regisseur verklapt ook al best veel de eerste helft. Maar toch is de twist weer helemaal anders, en stort zich toch weer terug op de "vloek"

Het acteerwerk vond ik ook zeer keurig gedaan. De Nederlandse actrices speelde ook goed, en ik merkte niks van de Hollandse accenten. De locaties zijn lekker donker en grimmig en de griezelige momenten worden lekker getimed en uitgebreid. Soms kreeg ik ook een beetje het gevoel van de oudere Aziatische horrorfilms terug. Ik kan ook, uit eigen kijkervaring geloven dat vele momenten doodeng zijn.
Prima horrorfilm!

4,0*

Leuk niemendalletje dat ook weer iets met retro doet.

1996. Wat toevallig dat ik hier Pets van Porno for Pyros hoor. Ik had nooit van die band gehoord totdat ik via de nieuwste Sleaford Mods Perry Farrell leerde kennen die een gastoptrede deed in de nieuwste So Trendy. Dit bracht me hiernaartoe, en zo brengt deze film me weer terug. Zo maken we kennis met de tippelmeisjes (en een jongenshoertje) die voornamelijk rond een truckersstop rondhangen om wat bij te verdienen. Wat verademend ook dat je in een film uit 2022 alles open en bloot te zien krijgt. Ook de kerk krijgt hier een sneer als er een jongedame komt die beweerd uit een religieuze sekte is ontsnapt.

Ja, echt een verhaallijn is er niet. Wel een paar lekkere moordpartijen en typische oneliners en die hilarische verbintenis tussen het bloed tussen een vermoorde stumper en menstruatiebloed... en toch ook wel een twist die best wel uit de verf komt. Kijkt lekker weg. Aan het einde toch wel opgevrolijkt met dat lied van Crowded House. Leuk tussendoortje.

3,0*

En zo zal je maar weer zien dat de Belgen, wat films betreft, veeeeeel verder zijn dan met ons, wat betreft actie, misdaad, science fiction, en natuurlijk horror. Van de zuiderburen was ik aangenaam verrast met de horrorfilm Linkeroever, vorige week Alias gezien en die vond ik dan weer een stuk minder. Maar ik was al die tijd ook erg benieuwt naar deze. Ditmaal Frans gesproken, geen officiele release, vermoed ik, maar toch ben ik wel erg aangenaam verrast. Dit was echt een schitterende, uiterst verzorgde en vooral creatieve film.

Wat me om te beginnen al opvalt is de montage, echt erg schitterende, blurry kleurgebruik en later zelfs nog veel meer overswitchingen van kleur. Met ook nog ideale ambient muziek inbegrepen. We beginnen bij Max, een man met pleinvrees die teruggetrokken in de bossen leeft en al een beetje een vergeten persoon is. Totdat hij in de bossen tijdens het jagen een gewonde vrouw vind. Natuurlijk is hij de beroerdste niet om haar mee te nemen en te verzorgen, en valt uiteindelijk als een blok voor der. In het begin lijkt Max ook wel alles te pikken want het blijkt natuurlijk dat dat meisje een kannibaal is. En dan is het ook zoiets van: hoeveel hou je van iemand en wat heb je der allemaal voor over? Bij Max toch wel heel veel schijnbaar, want wanneer het is uitgekomen en de vrouw slachtoffers maakt, dringt er toch nog weinig bij Max door en ipv te vluchten en de politie te waarschuwen, begraaft hij die lijken nog doodleuk zodat de politie de vrouw maar niet als verdacht hoeft te kenmerken. De relatie tussen Max en de kannibalenvrouw is niks anders dan bizar. Het gangsterthema komt ook nog hier en daar om de hoek kijken, want die vrouw is inmiddels ook al bekend bij een maffiagroep.

Dan word ze uiteindelijk ook erdoor ontvoerd en zelfs dan gaat Max er nog bezeten achteraan. Zo vertrekt hij dus naar Brussel en slaat de film inderdaad helemaal om, word het beeld zwartwit, veranderd het ambient muziek in oldskool hip hop, en komt het gangsterthema naar boven. De regisseur heeft zich in ieder geval wel sterk laten inspireren door La Haine, en zag het waarschijnlijk wel zitten om wat elementen daarvan in zijn verhaal te gebruiken. Max gaat hierin hartstochtig opzoek naar zijn mensenetende geliefde en komt zo in de onderwereld terecht. Die wapendeal-scene zorgde nog even voor een fijn geschoten actiemomentje. Ohja, ook Phillipe Nahon is nog present als Max's vader. Weer een stevige bijrol. Het blijft ook echt een duister figuur. Dat einde in die club met illegale kooigevechten lieten mij nog wel wat vraagtekens na. Was die vrouw soms een hersenspinsel van Max? In de eerste shot zie je dat die vrouw in die kooi aan Max gaat knagen, en in de volgende shot zie je Max helemaal alleen daar liggen.

Maar verder zeer aangenaam verrast door deze parel. Kan er absoluut mee door. Dat ie de bioscopen niet gehaald heeft is wel erg raar. Maargoed, vergeet Twilight (zelfde onderwerp zo'n beetje) en kijk lekker deze!

4,5*

Eindelijk ook deze eens gezien. Ik had gewoon zo'n simpele onderzoekers raken in het net van kannibalen verstrikt maar toch pakte het even anders uit.

Om te beginnen moet ik zeggen dat het met The Blair Witch Project allemaal toch niet is begonnen want ook Cannibal Holocaust is voor een gedeelte een found photage film. In het begin gebeurd er nog niet bepaald veel. Een team gaat de Zuid Amerikaanse Jungle in om de stoffelijke overschoten van hun collega's te vinden, hun filmfragmenten bv. Wanneer ze die hebben gevonden gaan ze die in New York bekijken, en het was natuurlijk zoals je het kon verwachten, of toch niet?

Natuurlijk zien we de vorige team daar op expeditie gaan en je zou haast denken dat ze alleen maar daarvoor zijn, maar uiteindelijk kom je derachter dat ze niet zomaar het slachtoffer zijn geworden. Dit was ook vrij onverwachts, want de kijker zou nog denken dat ze normale mensen zijn, maar het bleken dus losbandige jongeren te zijn die daar de boel molestreerde, graag dieren martelden (met name die schildpad ) stammen levend wilde verbranden door het hele dorp in de brand te steken, en een vrouw van die stam verkrachten, uiteindelijk kregen ze gewoon hun verdiende loon ipv dat ze slachtoffer waren. Vooral de laatste quote van die professor slaat in als een bom: Wie waren nou de echte kannibalen?

Gewoon uiteindelijk toch een best bijzondere film die totaal de andere kant op gaat dan je zou verwachten. Schokkend en expliciet is deze zeker, want echt niks word geschuwd. Voor die tijd natuurlijk ook een van de schokkendste films, nu is het natuurlijk allemaal veel erger geworden ... of heel normaal.

3,5*

Erg fraai Italiaans dramaatje over (uiteindelijk) een hele sterke man Pietro, die een prima leventje lijd met zijn vrouw en zijn uber schattige dochtertje Claudia. Hij lijkt op een dag een held te zijn nadat hij samen met zijn broer 2 vrouwen op het strand van een verdrinking heeft gered, maar zijn gevoel als held zijn veranderd gauw als zijn vrouw op de zelfte dag een ongeluk krijgt. Pietro's leven stort in en met zijn overgebleven kracht probeert hij nog Claudia te onderhouden. Hij weet niet meer wat hij moet of wat hij wil en de drang om bij Claudia te blijven word groter. Dat doet hij op het bankje in het park tegenover Claudia's school, waar hij langzaamaan een nieuw leven begint op te bouwen.

Zo komt hij steeds weer in aanraking met nieuwe mensen, raakt hij verliefd op een voorbijgangster die haar hondje uitlaat, maar ondertussen gaat zijn arbeidsleven er ook aan onderdoor.

Hierdoor krijgen we toch nog een hartverwarmend verhaal waarbij de rol van Pietro behoorlijk sterk is neergezet en het een verademing is om hem weer een beetje zien op te bloeien, alleen maar door op het bankje te zitten wachten tot je dochter klaar is met school. Voor mij was dit inderdaad ook geen film voor Hollywood-lovers en ook weer precies met de Italiaanse ingredienten gemaakt. Een van de betere drama's, dat ook steeds beter uitpakt.

Ontroerend en pakkend.

4,0*

Weer een goede samenwerking van Scorcese en DeNiro. Dit keer mogen we DeNiro bewonderen als een levensgevaarlijke gestoorde psychopaat. Daarnaast heeft Nick Nolte ook een schitterende rol als de Advocaat alias huisvader. Verhaal is wel wat lager van Niveau als de meeste verhalen van Scorcese maar het maakt er evengoed wel een boeiende psychothriller op. Robert DeNiro's uitstraling voor de Psycho Max Cady ziet er erg goed uit en hij lijkt ook wel 10 jaar jonger te zijn. Af en toe komt ie wel eens komisch over maar over het algemeen is het een monster. Het begint allemaal met het stalken van de advocaat Sam en zijn gezin maar der komt er maar met de 10 minuten er een schepje bovenop. De moorden die Cady pleegt zijn ook best ziek en worden ook op hele leuke trucjes gedaan. Vond oa die scene waarbij Cady eerst word afgeranseld door 3 man en uiteindelijk toch weer opstaat en in zijn eentje die 3 een meedogenloos koekje van eigen deeg geeft Daarnaast ook diverse kills van hem. Ook dat einde op dat jacht in de "Cape Fear" was nagelbijtend spannend.

Ja, dit was weer een zeer geslaagde Scorcese/deNiro werkje. Meeslepend en ook boeiend. Ook al is het verhaal standaard en weet je toch al wie der sterft en wie der overblijven, toch blijft het thema leuk.

4,0*

Zeer amuseerende typische jaren 70 ontsnappingsthriller. Met toch een heel leuk en appart plot. Ook goede acteurs en ook geregeld boeiend. Was voor 5 voor 5 euro goed te doen. Prima tussendoortje.

3,5*

Weer een vermakelijke superhero filmpje die toch wel fraai en mooi is opgebouwd. Ik vond de combinatie van een W0 2 film met een superhelden verhaal erdoorheen nog best wel goed werken. De beelden en de settings zien er ook bijzonder goed uit, maar ook komen er genoeg retro-futuristische dingetjes aan bod in de tweede wereld oorlog. Chris Evans doet ook prima zijn rol als groentje soldaat Steve Rogers en die ook uiteindelijk Captain America word door een experiment. En ja wat we dan krijgen? Gewoon weer het ouderwetse superhelden thema, maar dit keer tegen Nazi's. De film is ook kwa actie niet verkeerd, kogels vliegen om je oren en de spektakelscenes zijn verbluffend. Dat Amerikaanse patriotisme blijf ik nog wel vervelend vinden. Het einde is ook vrij typisch.

Een prima comic-verfilming alweer. Op naar de volgende.

3,5*

Dacht wel dat dit iets ging worden. Het thema is actueel dus dat maakt het altijd wel interessant. Daarbij... een Nederlandse SF, dat maak je niet vaak mee.

Maar helaas kwam deze totaal niet lekker uit de verf.

Nederland 2025... Terwijl de Mobiele Eenheid gewoon nog dienstwapens en uniformen uit de jaren 80 draagt. Ook lekker simpel om het voornamelijk in het bos te laten afspelen. We hebben de middelen. Het had veel overtuigender gekund.

Verder lijkt de film erg op de automatische piloot te gaan. Er zijn hier en daar wel wat leuke vondsten maar voor de rest oogt het niet meer dan een aflevering van een gemiddelde Zapp-programma. Dit is ook de reden dat het verhaal, dat op zich nog best interessant is, totaal niet lekker loopt.

Acteerwerk is ook vrij matig. Het robotje ADD was dan nog wel leuk.

Nee, dit had veel beter gekund.

2,5*

Zeker geen slechte Franse horror. Het is weer aardig op niveau en de spanning is wederom weer te snijden. Fransen weten toch gewoon weer prachtige horror te maken en blijven ook gewoon bij de werkelijkheid en het psychologische, (zonder geesten en monsters) Captifs is een nare film met een heel ziek onderwerp.... wat toch helaas vaker voorkomt dan je denkt in Oost-Europese landen. De organenmaffia, maarja, wat is nou niet "maffia" in het Oostblok?

Het begint (na een best enge intro/flashback) allemaal nog vrij normaal. We volgen 2 vrouwen en een man die werken voor het rode kruis die in een na-oorlogs land (Kosovo neem ik aan) proberen orde op zaken te stellen. We zien eerst een hoop ellende en oud zeer van een armzalig platteland. Alles begint pas echt wanneer de drietal gekidnapped worden en in een kelder worden opgesloten. De nachtmerrie is begonnen. Al helemaal als ze, samen met andere medengevangenen erachterkomen waarom ze zijn gekidnapped.

Wat volgt is een erg ziekmakende spannende voorbij tikkende uren en een slimme poging om aan die zwaar gestoorde kerels te ontsnappen. Alleen (spoiler NIET lezen wil je de film nog zien) loopt het in Captifs toch wel even iets anders dan je zou verwachten in een Franse horrorfilm. De vrouw Carola weet na het zien van een paar brute slachtingen toch een wilskracht op te bouwen en te ontsnappen samen met haar collega's en dat meisje. Dan slaat de film om in een adembenemende achtervolgings-thriller waar de spanning zeker te snijden is. Op een een of andere manier storen de kleine ongeloofwaardigheidjes niet en een film als deze mag toch ook wel een happy end hebben (nouja Happy?)

Dat is toch wel een onverwachte wending van deze film.

Verder zitten er hier en daar ook nog vrij enge momenten in, bv die nachtmerrie-scenes, en dan vooral die met die oog-loze vrouw in die masker. Met als volgt (als je effe op slo-motion afspeeld) 1 seconde beeld van dat oog-loze meisje die Carola eerder in de film heeft gezien. Krijg er nog kippenvel van! Ik hou wel van die trucjes die je alleen met slo-mo duidelijker kan zien (en vervolgens dan op pauze drukt)

Maar verder is dit weer een dijk van een Franse horrorfilm.

4,0*

Weer zo'n typische Saw/Hostel copycat die in het begin nog wel goed opbouwt. Spannende donkere opbouw met die sinistere muziek van Rockers Hi-Fi, vervolgens krijgen we het thema wat we kunnen verwachten. Die vrouw die dus, zoals beloofd, in een kelder terecht komt en er weer vanaf een afstand een sadistisch spelletje met haar word gespeeld. Maar de spanning is er na een tijdje best wel snel vanaf en weet je uiteindelijk wel wat er gaat gebeurden. De film wil dan nog wel hier en daar behoorlijk schokkend zijn lees: die zoutzuur-scene's maar echt een opbouw en inhoud heeft Captivity niet echt. Het is niet echt meer dan gewoon stom doordeweeks vermaak.

3,0*

leuke film, deze keer geen tienerhorror maar 50+horror.

4,5

Weer een strakke misdaadfilm uit Ierland, over een groepje vrienden uit een deprimerende wijk in Dublin en natuurlijk weer met de bekende ingrediënten. We kunnen er niet vaak genoeg voor gewaarschuwd worden.

Dat Iers-Engels blijft toch wel een leuk taaltje, vaak nog lomper dan de Britse. We volgen een jongeman die bij zijn arme moeder woont en ondertussen ook zijn uitkering kwijtraakt door het DJ-en. Nog altijd hangt hij rond met zijn jeugdvrienden... die natuurlijk een beetje dealen. De mogelijkheid om aan het snelle geld te komen ligt voor het oprapen.

Cardboard Gangsters weet, ondanks het albekende verhaal, toch weer behoorlijk te boeien. De sfeer is lekker grimmig, het acteerwerk is steengoed, de situaties worden benauwender en je weet natuurlijk dat die ene keuze ervoor zorgt dat je nooit meer terug kan keren.

En ook de soundtrack was erg goed.

Verder waren die gangsters rondom die taxateur echt memorabel. Het einde was inderdaad een beetje een domme actie. Alsof Jason nu ineens een te goedgelovig persoon is geworden, terwijl je wel al snel weet dat dit een val was.

Voor de rest hebben de Ieren het weer voor elkaar. Gebeurt tot nu toe ook maar amper dat een Ierse film mij is tegengevallen.

4,0*

Een ruimtefilm uit Zwitserland, wie had dat nou gedacht? Zwitserland laat zowat nooit wat van zich horen wat films betreft en nu doen ze wel iets wat de rest van Europa (op de UK en Frankrijk na dan) nooit flikt: een ruimtefilm maken (in hun eigen taal). En die is uiteindelijk nog erg geslaagd ook. Het heeft iets weg van 2001, Eden Log, Sunshine en zelfs Existenz en The Matrix. Dat laatste maakt de film ook echt helemaal goed!

We beginnen al met de settings die echt subliem en mooi inmekaar gezet zijn. De ruimtestations en die futuristische stad derop, vele ruimtekleuren, nee een B-film is dit zeker niet. Het verhaaltje is dan nog wel aan de standaard kant, weer een soort manipulatiespel in de ruimte, maar toch, de rest eromheen is gewoon uitstekend en alles oogd ook weer lekker donker en grimmig. En zoals gezegt: de settings, montage en decoratie zijn echt een lust voor het oog en de industiele, grimmige soundtracks zijn ook erg sfeervol. Topklasse van die Zwitsers. En het feest is al helemaal compleet waneer de Virtual Reality-thema naar boven komt en de paradijselijke planeet Rhea waar iedereen graag naartoe wilt, gewoon Zwitserland zelf is en dat alles een spel is en dat de aarde gewoon nog bestaat. Erg knap en onverwacht eigenlijk.

Ik ben aangenaam verrast. Uitstekende SF. Op naar het volgende project van de Zwitsers: One Way Trip 3D.

4,0*

Leuke Pacino-film van nog dezelfte regiseur van Scarface.

Pacino speelde goed samen met Sean Penn. De mafia-sfeer was goed te proeven. De Palma heeft nog wel wat stukjes uit Scarface deels in deze film herhaalt: De stukjes in die club bv, en die naam Saso klinkt een beetje als Sosa uit Scarface.

Maargoed, Al Pacino kon er weer iets leuk van maken. Sean Penn ook die eerst advocaat van Carlito was en dat Carlitto door hem veraden bleek te zijn.

Het einde in dat station was ook goed.

4,5

Wat er voorafging bij Seul Contre Tous. De film die ik nu inmiddels lang geleden heb gezien, en twee keer herzien.

Maar hij zit nog vers in mijn achterhoofd. Wetend dat er nog een prequel was die een beetje langs me heen is gegaan.

In Carne, dat zich eigenlijk afspeelt vlak voor de gebeurtenissen in Seul Contre Tous is de manier van filmen gelijk.

De stilte, het nihilisme, de innerlijke stem van Philipe Nahon en ook die schrikdeunen die bij specifieke gebeurtenissen kort te horen zijn. Hier richten we ons wat meer op de opvoeding van zijn apathische dochter, en waarom ze werkelijk apathisch is geworden. Ze is namelijk helemaal niet opgevoed omdat papa het te druk had met zijn slagerij. Wel valt het vader op dat hij redelijk begeerlijk wordt als ze zich secundair begint te ontwikkelen, terwijl ze nog steeds het denkvermogen van een baby heeft. Goed, tot zover... Dat moet genoeg zeggen.

En dan de wraakactie en de tijd doorbrengen in de cel... Iets wat in Seul Contre Tous geïntroduceerd wordt. Hier krijgen we daar de beelden van te zien... en dan vergeet ik constant weer dat deze korte film nog altijd van 1991 is terwijl SCT zeven jaar later verscheen.

Effectief was het wel. De routineuze slachterijen waar dierenactivisten wel een woordje over te zeggen hebben, zijn kopjes koffie bij het café ertegenover, de frustraties die hij krijgt als zijn dochter niet in staat is om zelfstandig zijn stukjes paardenvlees te eten. Aan het einde weet Noé voor die tijd wel een prachtige flikkerende montage in elkaar te knutselen wat haast griezelig aanvoelt. De rit bij de aftiteling was weer een moment van stoom afblazen.

Toch wel een kort maar krachtig voorproefje van onze excentrieke vriend.

4,0*

Het wil bij mij maar niet opschieten om films van Medem en Almodovar te checken, terwijl ik van beide regisseurs inmiddels al enkele dvd's in huis heb die al jaren op de stapel liggen. In een bui maar eens Live Flesh gekeken en Talk to Her zit nog vaagjes in mijn geheugen. Dit is wel een erg leuke film en ook weer overladen met typische galgenhumor en rare samenlopen, met vele mooie shots van Madrid op de achtergrond.

Ook dit is weer zo'n film waarin iedereen gestoord is. Eerst maken we (na een buitengewone geboorte van hoofdpersoon Victor) kennis met 2 wijkagenten; David, die zodoende opgescheept zit met de pessimistische alcoholistische Sancho, en vervolgens is het weer zo'n verkeerde plaats-verkeerde tijd-moment wanneer zowel de 2 agenten, de inmiddels volwassen Victor en Elena, een heroineverslaafde partygirl waar Victor een oogje op had, tensamen komen, en deze ontmoeting zorgt ervoor dat de levens van de personages pontificaal op de kop komen te staan. Met een heerlijke mindfucking plot als gevolg waarin wraak, overspel, misleiding en plottwists de komende tijd de kijker in de macht weet te houden.

Ziet ernaar uit dat ik gewoonweg weer lekker verder moet gaan met films van Almodovar te ontdekken. Erg leuke en luchtige verrassing, ondanks dat de situaties niet zo luchtig mogen zijn.

4,0*

Erg sterke horrorklassieker. Natuurlijk is dit veel meer dan die afgezaagde stereotype oude horror als Friday the 13th en Nightmare on Elmstreet. Dit gaat wel eigenlijk wat verder dan horror. En hoe? We maken kennis met een bijzondere buitenbeentje Carrie, die op school door iedereen word uitgekotst en gepest en thuis een gestoorde orthodoxe moeder heeft. En het is zo leuk om te spelen met de psychologie, want de stress en de ellende die Carrie allemaal ondervind heeft dus telekinetische krachten als uitlaatklep. Dat lijkt rust te hebben als Carrie inene door iedereen geaccepteerd word en heel erg welkom is op het schoolbal, niet wetend dat er al slechte plannen zijn gemaakt, wanneer het uiteindelijk word uitgevoerd, barst de bom en hebben de pestkoppen letterlijk en figuurlijk hun ziel aan de duivel verkocht.

Gewoon erg bijzonder, een jaren 70 horror bioscoopvermaak vermomd als psychologische thriller, met natuurlijk weer een flinke boodschap voor pestkoppen. Carrie vond ik overgens erg sterk spelen door Sissy Spacek en ook de piepjonge John Travolta speelt hier prachtig zijn debuut. Sfeertje werkt ook lekker mee, en alles is lekker intens. Het einde is ook lekker bizar.

Een van de betere vroegere horrorfilms dat zeker nog steeds aan te raden is. (ook voor pestkoppen)

4,0*

Eerste stem dit jaar...

Zeer nette remake, en Chloe Moretz is een absolute goede keuze geweest als Sissy Spaceks plaatsvervangster. De regie ligt in handen van Kimberley Price, die me met haar pareltjes als Boys Do'nt Cry en Stop Loss. Het verhaal Carrie wist ze ook weer op een mooie manier op te poetsen, waarmee het bijna wel gelijkgestemd was met het origineel.

Het verhaal komt natuurlijk op hetzelfde neer als het origineel, alleen zijn er hier nu wel wat Iphones, vlotte montage en slo-mo's aan toegevoegd. Logisch, want tussen 1976 en 2013 zit er wel een heel groot verschil. Chloe Moretz weet een overtuigende rol te spelen als muurbloempje Carrie White. En het is wel vaker duidelijk gemaakt dat een studentenwereld een hel kan zijn voor buitenbeentjes en muurbloempjes. De pesterijen worden hier op een schrijnende wijze neergezet en ook de relatie tussen Carrie en haar obsessieve zwaar gelovige moeder (sterk neergezet door Juliana Moore) is haast te eng voor woorden. Je weet uiteindelijk wel hoe het verhaal gaat en wanneer Carrie flink voor lul word gezet op het bal, nadat ze bijna een succeservaring heeft opgebouwd in haar uitzichtloze leven, zijn de gevolgen niet te overzien. De "scene" die we allemaal wel van de originele Carrie weten word hier nu extra bloederig en pijnlijk neergezet met behulp van wat extratjes en gelikte montage. Dat moment tussen Carrie en dat meisje dat spijt voelt vond ik ook ijzersterk.

Voor mij valt deze film in de categorie "zeer geslaagde remake's", dat bewijst dat niet alle remake's minder of slecht hoeven te zijn.

4,0*