Opinions

Knappe film over een man die beweerd dat hij van een ander planeet komt, je zou het bijna nog geloven ook.

De zekere Prot wordt op een overtuigende manier neergezet door Kevin Spacey... Hij verschijnt uit het niets in een treinstation, wordt meteen gearresteerd op verdenking van tasjesroof (en meteen gestoord verklaard door de politie) en beland in een inrichting. Hier kreeg ik al meteen een beetje een One Flew over the Cuckoosnest gevoel... Hier maakt hij kennis met psycholoog Powell (mooi rolletje van Bridges) die zijn wereldvisie al vrij snel serieus lijkt te nemen zonder er lacherig over te doen. Prot blijft volhouden dat hij van planeet K-Pax komt en kijkt treurig neer op de aardlingen die rondkomen van de oorlogen en het plunderen. Ook zijn eetgewoontes zijn vreemd... een banaan met een schil en al opeten zou je toch al bijna doen vermoeden dat hij de waarheid spreekt... of bijvoorbeeld wanneer hij K-Pax in de sterrenbaan mag aanwijzen in een laboratorium van de sterrenkundigen.

De film is echter wel een stuk luchtiger dan One flew over the Cuckoos nest... en ook de patiënten van het blok waar Prot zit zijn stuk voor stuk interessant en weten ook vaak voor luchtige doch hartverwarmende momenten te zorgen. Ook de twist, waarbij we er uiteindelijk achterkomen met wat voor doel Prot (of Robert) de planeet K-Pax gebruikt is erg sterk. Het open einde weet ook goed te werken.

Ja, dit was een interessante en sterke film over een ander soort persoon.

4,0*

Geinig horrorfilmpje....

We volgen kebabverkoper Salah... Döner is natuurlijk het liefst gegeten voedsel als je een flinke slok op hebt, dus moet de man zich elke avond koesteren tegen dat dronken gespuis... Maar nadat zijn vader is omgekomen door zinloos geweld begint zijn geweten drastisch af te nemen en neemt hij onherroepelijke maatregelen tegen het terreur... Nouja, hoe die dat doet, dat kan je wel raden.

En zo krijgen we een zeer amusant horrorfilmpje voorgeschoteld. Het had echter wel even wat goorder gemogen, maar het idee is natuurlijk fantastisch... Had eigenlijk ook niet kunnen misstaan voor een Nederlands project... Kapsalon mensenvlees... Jarenlang heeft de man ongestoord zijn vlees geserveerd bij de frietjes of op een broodje... Maar hoe lang het geheim blijft is nog maar de vraag. Het levert ook enkele fraaie pyschologische momenten op... Neem bijvoorbeeld dat moment wanneer hij zijn verhaal verteld aan een van zijn gevangenen... of what about dat hele absurdistische gebeuren rond die eendenpak. Het misdaadthema komt ook een beetje naar boven drijven en ook zijn uiteindelijk tegenstanders zijn niet misselijk... echter wekt hij ook interesse op bij een jeugdbende.

Nee, ik heb me wel vermaakt met deze... onder het genot van een dönerschotel.

3,5*

Mijn 3de film van Araki na Mysterious Skin en The Doom Generation. En toch blijft het weer een raadsel wat voor drugs Araki gebruikt. Zo maakt ie weer een hele bizarre komedie met een heel bizar verhaal. Het begint overgens als een komedie maar naderhand lijkt die genre niet meer zo op te vallen en word het een absurde trip. De hoofdrolspeler Smith die maar niet weet of hij Homo, Bi of Hetero is word ook erg leuk neergezet en met zijn kamergenoot kan je ook erg lachen. Ook die mysterieuze meisjes komen leuk uit de voeten en Kaboom is een achtbaan van bizarre trips, geinige sekspartijen, umheimliche dingen en zelfs een Judgement day. Ook de montage en de dromen zien er kleurrijk en mooi uit. Ook vunzigheid word hierin niet geschuwd.

Maar verder weer een mooie film van Araki.

4,0*

Een geslaagde film weer van Akira Kurosawa, waarvan het inmiddels al weer heeeel lang geleden is dat ik een film van hem heb gezien. Wat dit betreft weet ik niet echt wat ik hiervan moet samenvatten, want dit was weer zo'n typische Samurai/Feodale film van hem, netzoals Ran en Seven Samurai. Het verhaaltje was wel zeker te pruimen en ook de opbouw en de decors en de kostuums waren weer prachtig en bevatte dit weer veel mooie sfeervolle beelden. Verder zagen de gevechten er ook erg goed uit. Het acteren is weer iets als toneelspel. Dat kom je wel vaker tegen in oudere Aziatische films.

Verder was dit zeker wel te pruimen.

3,5*

Indrukwekkende drieluik.

En de derde film van Koreeda die ik heb gezien. Ik moet wel zeggen dat, naarmate ik ouder ben, de iets diepgaandere films een beetje lijk te overslaan, terwijl ik als twintiger alles wilde weten. Soms dan waag je je weer aan een social drama en dan blijkt het zeker de moeite waard te zijn.

Een grote fout die ik in het begin maakte was dat ik dacht dat de zekere Yori een meisje was. Dit heeft dus uiteindelijk toch nog op terugwerkende kracht een interessant concept waarbij mijn opzet in mijn eigen derde roman toch niet zo vreemd zou worden geacht.

We beginnen bij buitenbeentje Minato die, de dag nadat ze met haar stuntelige moeder naar een brandende gebouw kijkt, met een bloedneus thuiskomt. Al snel lijkt dit het werk te zijn van zijn mentor en zijn moeder is meteen in staat om verhaal te halen. Hierbij komt ze terecht in een lerarenmilieu die in eerste instantie een hoop achter de ellenbogen lijken te houden en te doen alsof ze stom zijn. Bij de leraar Hori echter kreeg ik al meteen het gevoel dat dit absoluut geen geweldenaar is. Al met al, zijn lot lijkt al wel bezegeld te zijn. Maar dan krijgen we ook te zien hoe.

En dat vanuit drie krachtige perspectieven. Hori ziet zijn leven instorten en zijn argwaan die hij daardoor heeft opgebouwd lijkt het van kwaad tot erger te maken. Maar niets is zoals het lijkt. En die tijdslijnen worden hier op een goede manier met elkaar verweven.

Krachtig acteerwerk van Hori en moeder Maori dat ons uiteindelijk brengt naar een paar fraaie sfeervolle coming of age passages tussen de twee vriendjes. Heel logisch dan ook dat dit uiteindelijk een pestfilm is en de vriendschap tussen deze twee gecompliceerd is. Zou je spreken over een prille coming out?

Koreeda heeft me weer weten te ontroeren, na al die jaren. En op terugwerkende kracht ook nog een mooie ode aan Ryuichi Sakamoto qua soundtrack.

4,0*

Een Miike op Netflix. Dat gebeurt ook niet vaak, althans niet in Nederland.

Miike is mijn jeugdheld en nog steeds timmert hij aan de weg. Al lijkt hij nu wel op de leeftijd te zijn gekomen dat hij niet meer 5 films per jaar produceert. Met Lumberjack the Monster weet hij de gelikte elementen van American Psycho en de Indonesisch/Japanse Killers bij elkaar te rijgen. Zelfs Sky High van Kitamura zie ik hier en daar in terug.

Advocaat Ninoyima gaat no nonsense te werk en ligt niet wakker als hij over lijken moet gaan. Op een dag raakt hij in conclaaf met een gemaskerde seriemoordenaar en overleeft een aanval. Hij raakt zodanig geobserdeerd door zijn aanvaller dat hij zich in het stof bijt om hem te vinden. Echter zal dat nu wat moeilijker gaan, want bij zijn operatie is hij voorzien van een chip dat zijn geweten prikkelt; iets wat hij daarvoor niet heeft gehad.

Zijn nerdy collega is daarbij iets makkelijker in de genadeloosheid en gaandeweg komen we steeds dichter bij de seriemoordenaar himself, die voornamelijk jacht maakt op de onderlaag van de maatschappij. Maar waarom op hem? Dit zorgt voor een verrassende climax.

Miike laat met dit project zien dat hij nog in topvorm gaat en met de tijd meegaat. Het lijkt erop dat low budget niet meer in zijn woordenboek voorkomt. Zijn loopbaan heeft waarschijnlijk een nieuw hoofdstuk geopend.

4,0*

Was een redelijk vermakelijk kostuumdrama. Natuurlijk ook weinig horror en meer drama. Verhaaltje zat wel goed in elkaar en blikt ook op een ouderwets spookverhaal. (zou dit trouwens ook een remake zijn van die film uit de jaren 60?)

Acteerwerk en kostuums waren ook goed, behalve die kapsel dan van Kikunosuke Onoe. Er zit natuurlijk wel een klein beetje horror in maar toch moet Kaidan het meer hebben van de werkelijkheid. Vond het helaas toch niet een topper maar wel leuk om eens een keer te zien. Het word op bepaalde momenten ook best saai en haakt het soms een beetje af. Ringu 1 en 2 vind ik dan toch net weer beter van de regiseur. Maarja ieder zijn eigen smaak.

Voor de rest vond ik dat eindgevecht wel fantastisch.

3,5*

Ook al zijn Aziatische horrorfilms een beetje saai, ze blijven me steeds boeien. Eergister heb ik Pon gezien en gister Pulse, en ik moet zeggen: zo slecht was ie nou ook weer niet. Het oogt soms allemaal een beetje saai maar er zitten soms very creepy momenten in. OA die geesten die op de beeldschermen verschijnen of die schimmen die op iemand afkomen. Wat helemaal spannend is en ook goed gemaakt is die momenten dat het geluid soms wegvalt en alles stil is en dat die geesten dan op een creepy manier in het Japans fluisteren: Help me. Dat was wel een geslaagde uitwerking.

Wat ik wel heel dom vond van die kerel was op dat moment dat ie benzine in een jerrycan moest pomen en die dop ervanaf viel en die behekste kamer inrolde, dat ie dan nog zo gek is om die behekste kamer in te gaan om effe zo'n stom doppie te pakken, wat vind ie nou belangrijker? dat doppie of zijn leven? maarja, je moet wat verzinnen om iemand te laten beheksen in een film.

Aan het einde blijkt de film ineens een Sience Fiction te zijn omdat de straten dan uitgestorven zijn, alle auto's zijn ondploft en als je de donkere skyline van Tokyo ziet dan zie je allemaal rookwolken en dan zie je ineens een Britse WOII bombervliegtuig neerstorten. Het is was alsof er een oorlog was geweest. Zouden die eenzame geesten dan mensen geweest zijn die in die ^^oorlog^^ gestorven zijn? Beetje vreemd allemaal.

Geen horror waarbij je helemaal verstijft van de angst(hoewel je soms wel je adem inhoud) maar het weet je wel te boeien.

3,5*

Wel kut dat die Yanks weer een fokking remake hiervan gaan maken.

Inderdaad weer een geslaagde roadmovie. Je weet in het begin door die plot achterop de dvd hoes al wel hoe het verhaal afloopt en wie er dood gaat. Maargoed, verder weer zo'n typische film. Verhaal is wat dunnetjes maar verder is ie perfect en ook lekker hard en cynisch af en toe. Brad Pitt speeld geweldig en steelt van iedereen de show. Juliette Lewis vond ik na een tijdje wel vet irritand worden. Dat neukende honden scene was om dubbel van te liggen.

Gewoon een prima vermakelijke standaard-roadmovie. Goed voor een avondje topvermaak.

4,0

We hebben in Nederland biljoenen films over huisvrouwen en die oubollige dramaatjes... Dit valt wel een beetje onder de categorie, maar dit is dan weer wel knap gemaakt.

Rifka Lodeizen zet hier wel een erg sterke rol neer als een vrouw die de stad ontvlucht... Het doet haar te veel denken aan enkele traumatische ervaringen die ze daar heeft ondergaan. Ze trekt naar de middle of nowhere ergens in Zeeland... In een brakkemikkig huis dat inmiddels bijna op instorten staat... In plaats van de gewenste rust en de tijd om na te denken komt ze in een isolement terecht...

Klinkt allemaal weer erg dramatisch... Maar... Het mooie van deze film is dat het wel op een artistieke en diepgaande manier wordt verteld... zonder dat de melodrama en het tearjerkergehalte er vanaf druipt. De somberheid en de kou van zowel de woonplek als de omgeving is als kijker goed te voelen... De uitbarstingen van Marieke... haar fantasie over hoe ze een vroegere belager in gijzeling houdt... en de uiteindelijke scene's met haar buurman.

Ja, dit verhaal is toch wel gered door de subtiliteit... aangezien je wel weet welke kant het vaak op gaat als je het in Nederlandse handen drukt. Ook de soundtrack is goed te doen.... Volks en abstract en evengoed ook rustgevend.

Wel een film om warm voor te lopen (om de koude sfeer te moeten ondergaan.)

4,0*

Maury en Bustillo zijn terug. Althans, het is weer erg lang, en sinds hun TCM-uitstapje, dat ik weer een film van hen heb mogen zien.

Kandisha is een jongeren-in-een-Franse-getto-film gecombineerd met een spookverhaal. De legende van de Djinn.

Wat gaat dat worden.

Het is zeker niet onaardig. De drie meiden acteren goed en de grimmige sfeer van de banlieu is hier weer prominent aanwezig. Hier en daar wat knipogen naar La Haine ook (het dakterras, de verschillende etnische afkomsten van de vriendinnen). Het werkt allemaal best goed. En hoe pakt het spookverhaal uit?

Ja, op zich wel oké. Al is dit al in zoveel vormen en maten gedaan. Spookverhalen vind ik inmiddels wel een beetje achterhaald worden. Ware het niet dat de poging vrij goed was en het gelukkig ook niet soft wordt.

De manier hoe de "gekozenen" het hoekje om gaan is niet mans; maarja, wat verwacht je ook anders van dit Franse regisseursduo. Het verdere verloop wbt deze geest kan je inmiddels wel een beetje dromen.

Inmiddels vrij cliché dus, maar door de creatie en door de het acteerwerk nog vrij vermakelijk.

Laat ik het maar op een tussendoortje houden.

3,5*

Een beetje een dertien in een dozijn J-horror.

Door een mislukte medicatie sterft er een patient en besluiten de getuigen ervan de zaak in een doofpot te stoppen. Echter blijkt er een infectie te zijn losgemaakt; gevormd in gifgroen bloed, waarbij ik het eerst aan afwasmiddel moest denken. De infectie zou je kunnen associëren met het schuldgevoel dat ze ondergaan. En het einde... natuurlijk.

Voor één keertje is dit nog wel te doen, maar het niveau van The Grudge en The Ring overtreft hij niet. De uitwerking is vrij chaotisch en mat en ook die herhaalde alarm achtige soundtrack bij weer zo'n gruwelscene begint op den duur vervelend te worden. Het acteerwerk kon bepaalde zaken nog wel redden, maar daar blijft het ook bij.

3,0*

Weer een erg geslaagde Nederlandse film met een erg knappe vertelling. De film is eigenlijk gewoon het hele verhoor van Fredja van Huet aan die twee agenten en is een en al een flashback. En dat maakt het juist zo mooi. Verder vond ik van Huet wel mooi acteren voor de korte momenten. Verder was Jan Decleir ook weer erg goed als een duister zwart gekleede type. Ook de troosteloze settings van Rotterdam van de jaren 20 en 30 zorgde ook voor een grauwe en depresieve sfeer. En ook al die narigheid die speelde en die Jacob in verzijld raakt van kinds af aan. Ook is Karakter niet voor de poes want geweld en pijnlijke scenes zitten er hier en daar nog wel in. De film doet wel een beetje denken aan Kruimeltje maar dan de volwassen versie ervan. Verder vond ik Victor Low ook erg leuk met zijn onderkaak helemaal naar voren.

Film deed me soms ook wel een beetje aan Keetje Tippel denken met die opstanden.

Maar al met al toch weer een zeer meeslepende Nederlandse film. Echt geen feel good movie maar wel zeker te doen. Karakter is heel intens en ook ontroerend met ook een perfecte verzameling acteurs en hele mooie sfeervolle maar depresieve achtergronden. Gewoon weer zo'n typische Hollandse film.

4,0*

Precies!

Orgineel niet gezien maar was na vele goede recensies wel al benieuwd naar deze. En ja.. het is een film voor de jeugd gemaakt maar wat mij betreft is dit een prima film waar ik me, inderdaad, geen moment bij verveeld heb en gewoon vol zat met leuke momentjes en een achtergrond verhaaltje. En natuurlijk mooie traditionele settings van Beijing en het Chinese land. Jaden Smith, de zoon van Will Smith vond ik ook erg leuk acteren en lijkt nu wel de rol van zijn vader over te nemen (die kennelijk nu met pensioen is omdat het nogal stil is rond Will, terwijl hij wel een stuk of 100 plannen heeft). Het verhaaltje is simpel maar word erg leuk uitgewerkt waneer Dre, die door een paar Chinese jongens word getreiterd en geslagen, word opgevangen door Mr. Han. En Mr. Han is subliem neergezet door, niemand minder dan: Jackie Chan. Je kan al wel in deze film zien dat Jackie Chan zijn beste tijd heeft gehad en het nu flink gas terugneemt. Eigenlijk draait het bijna 120 minuten alleen om dat Dre leert vechten voor een toernooi om het op te nemen tegen de rivalen van zowel Dre als Mr. Han en een buitengewone relatie opbouwt met Mr Han. En natuurlijk de hectische relatie tussen Dre en zijn moeder. Maar, zoals gezegt: geen moment verveeld en gewoon genoten. Ohja, de kalverliefde komt ook om de hoek kijken. Dat Chinese meisje was ook schattig.

En het Toernooi was, uiteraard ook erg goed.

Een leuke film op een gewoon niveau. Dus geen zoetsappige, jankerige pubertjes gedoe, (zoals je wel vaak kan verwachten) maar gewoon een leuk uitpakkende jeugdfilm waar ik zeer tevreden over ben. Kon dit zeker waarderen.

4,0*

Brok in de keel!

Iedereen weet inmiddels wel dat Iran misschien wel één van de onleefbaarste landen is ter wereld, waar persvrijheid, homoseksualiteit en emancipatie/feminisme uit den boze zijn, en dat harde straffen als zweepslagen en stenigingen anno 2015 nog steeds de orde van de dag zijn, maar met deze film worden we nog verder met de neus op de feiten gedrukt.

Muziek is een prima medicijn, en vooral vele teksten kunnen je zelfs helpen. Maar met de film Persian Cats krijgen we te zien dat bepaalde muziek net zo illegaal is als handelen van harddrugs. We volgen Ashkan en Negar, net uit de gevangenis ontslagen wegens het handelen van "verboden muziek", die de ziekelijke Iraanse cultuur meer dan zat zijn en een idee beramen om naar Europa te vluchten om daar verder te gaan met hun talenten. Een Paspoort hebben ze echter niet en ze zullen eerst naar soortgenoten in hun doelgroep moeten zoeken. Daarvoor dolen ze door de underground-scene van Teheran, en komen daar in aanraking met andere bandleden en de verdere wereld van de verboden muziek. Hier geeft de film ook voldoende aandacht aan, en het term Iraanse "indierock" lijkt ook een hele slechte combinatie te zijn als je ermee te koop loopt, niet zo vreemd, want de teksten berusten een hoop pijnpunten voor de primitieve geïndoctrineerde samenleving. Het opmerkelijkste vond ik toch wel die ene rapper,
die, wanneer hij over het vrouwenrecht begint, heel snel zijn woorden inslikt, en vervolgens de schuld bij de vrouwen neerlegd. Wat is dit? Ook zijn die twee oudjes, die een flinke ode aan Amerika hebben, en valse paspoorten aanmaken een prima aanwezigheid.

Die scene met Nadar in het politiebureau was echt supergeestig!

En verder... de film weet op een een of andere manier gewoon behoorlijk betoverend over te komen en een beetje hoop weg te geven tussen de meedogenloze maatschappij. Hoe zou het precies komen? Is het vanwege de vrij snelle montage? De enorme aanbod aan diversheid in de soundtracks? Dat Teheran hier toch wel op een manier wordt neergezet dat je erdoor bewonderd raakt en er zelf naartoe wilt gaan? Of vind ik Negar niet gewoon supercool omdat ze eigenlijk een "grote schande" is voor de samenleving?

Het einde was ook niet bepaald om vrolijk van te worden. En dat allemaal vanwege simpele muziek...

4,5*

Mwaa beetje oubollige Nederlandse film met weinig vaart en hele trage stukken. Het acteerwerk was wel redelijk maar verder is dit niet echt een film om warm van te lopen.

2,5*

De eerste Roemeense film die ik heb gezien, en die gelijk ook erg goed, rustig en subtiel was. Het verhaal is zowieso al erg makkelijk samen te vatten, we krijgen te maken met een zigeuner moeder en zoon(Ordan en Katalin) die het huis uitgekegeld worden bij een man waarvan Ordan en Katalin al die tijd dachten dat dat hun echte man/vader was. Katalin neemt Ordan mee door Roemenië heen om op zoek te gaan naar de echte vader. Klinkt allemaal heel cliche, maar niks is toch eigenlijk zoals het hoort te zijn.

In het begin vermoed je natuurlijk al dat het niet pluis is wat er in het verleden met Katalin is gebeurd en uiteindelijk is datgene waar je je al een beetje een voorgevoel bij hebt bijna waar: Katalin neemt zijn nietsvermoedende zoontje mee naar de plaats waar de echte pa woont en gaat daarnaast ook langs bij mensen uit het verleden. Niet voor een weerzien, maar gewoon voor wraak. Want Ordan is een zoontje die door verkrachting is gemaakt. Deed me sterk denken aan Sarajevo My Love

Verder zijn de kale landschappen van de Karpaten in Roemenie adembenemend. Het sfeertje wil vaak erg akelig en donker zijn en dit is zeker geen jeugdfilm, al lijk het verhaal er soms wel op. Het einde hakt er wel in.

Wat mij betreft een schitterende, subtiele film uit het Oostblok en die natuurlijk ook een beetje gebasseerd is op de werkelijkheid. Maarja, welke art-house film is dat niet?

4,0*

Mmmh hier was toch vrij weinig aan. Alles oogt gewoon uitermate amateuristisch. Machine Girl heeft mij helaas toch niet kunnen bekoren want het was mij net iets te ver gezocht, al was de uitwerking ook erg rommelig. Het draait hier natuurlijk niet om het verhaal maar enkel om de gore momenten. Maar die zagen er wat mij betreft wel erg goedkoop en afgezaagt uit. Soms lijkt het wel een gore-film vermengt met een een of andere superhero-kinderserie. Wel is het een goed plan om sushi te eten bij deze film.

Maar helaas boeide de film me maar weinig. Beetje teveel wannabe.

2,0*

Leuk blitse film.

Een vrouwelijke huurmoordenaar; voor de verandering altijd wel leuk. Het gaat hier over Kate, die in Japan verblijft en een huurmoord moet plegen. Dit loopt niet gestroomlijnd en bij de tweede kans wordt ze beschoten met een pijltje. In het pijltje schijnt gif te zitten en binnen 24 uur is ze dood.

In die 24 uur moet ze weten wat er allemaal speelt en desnoods wreken. Dit zorgt voor een dynamieke tocht door de straten en steegjes van Tokyo, waar de Yakuza haar op de hielen zit en zij de baas van de bende dringend moet spreken. Hierbij heeft ze een opstandig tienertje (de dochter van een overleden doelwit) op sleeptouw en is natuurlijk niets zoals het lijkt en lijkt de vijand toch op de plek te zitten die je niet verwacht... of toch wel?

Woody Harrelson speelt ook sterk als de mentor van Kate, de actiescenes zitten vet in elkaar, het ritme is prima, de blitsende neondecoratie van Tokyo werkt goed mee en ook verrassend dat Tadanobu Assano hier een rolletje in krijgt. Wat wel een beetje ontbreekt is de eigen kracht, waardoor de film op een automatische piloot neigt te gaan... Maar dat kan je ook wel een beetje verwachten met dit soort onderwerpen.

Leuk tussendoortje.

3,5*

Prachtige jeugdfilm, en ook helemaal zoals de voormalige Nederlandse jeugdfilms, waar er naar mijn idee de laatste 10 jaar weinig van zijn gemaakt in de categorie Het Zakmes, Lang Leve de Koningin, Abeltje enz. Kauwboy haalt ook weer alles uit de kast en draait ook niet alleen maar slechts om een kauwtje.

Het draait om de 10 jarige Jojo, die ook behoorlijk realistisch is neergezet door Rick Lens (vast een nieuwe toekomstige Nederlandse acteur) Laten we maar eens beginnen bij zijn huissituatie, want dat is niet bepaald rooskleurig. Zijn moeder is er niet en zijn vader lijkt wel een borderline te hebben. Die vader vond ik trouwens ook behoorlijk overtuigend en die confrontaties tussen Jojo en zijn vader zijn voor de kijker totaal niet prettig om naar te kijken en je voelt erg met Jojo mee. Vind dat juist erg knap dat de regisseur dat ook op zo'n manier weet neer te zetten. Die vader is de ene keer nog best aardig, maar de andere keer wil je hem echt niet zien. Het word pas helemaal wat als Jojo een kauw vind die gewond is, en op die manier ook een hechte vriendschap heeft met het vogeltje. Maarja... als zijn vader erachter komt... En zo krijgen we een behoorlijk hartverwarmde film en lopen de spanningen ook regelmatig hoog op. Ook dat meisje vond ik erg goed en die zorgt ook voor het zonnetje tussen de donkere wolken van Jojo's leven.

Het einde was ook verschrikkelijk mooi. Het is, zoals gezegd, gewoon weer lang geleden dat er dit soort jeugdfilms zijn gemaakt. Bij Kauwboy had ik ook af en toe het gevoel alsof het uit de jaren 90 kwam (mede door de manier van filmen) Ik zeg gewoon: schitterende film. Wat wel weer zo was was dat ik het af en toe wel een beetje te deprimerend en kil vond voor een jeugdfilm, maar aan de andere kant is dat ook de realiteit.

4,0*

Weer een erg sterk filmpje van Ole Bornedal. Letterlijk ook gewoon een ander soort liefdesverhaal.
De openingscene (en de filmposter ook) is eigenlijk al een beetje een spoiler, maar dat maakt later ook niet veel meer uit. De hele opening is in iedergeval heel goed in elkaar gezet. Eerst een introductie (en een verklapt einde), en daarna volgt er die autoongeluk, die op een erg spectaculaire maar ook stijlvolle wijze werd neergezet. Sommige shots daarvan leken wel uit een Von Trier film te zijn weggelopen. Toevallig is crime investegator Jonas (prima gespeeld door Berthelson, die ik verder nog niet ken) aanwezig en vangt de vrouw, de gebroken Julia, op. Maar dan neemt zijn leven ook een andere wending. Hij besluit haar op te zoeken in het ziekenhuis waar ze in een halve coma ligt en de familie denkt dat hij de vriend is van Julia, genaamd Sebastian. (die is vermist in Vietnam) Jonas speelt er toch wel in mee, en dat had hij beter niet kunnen doen.

Vanaf dat moment heeft Jonas de vicieuze cirkel betreden en moet hij wel in zijn rol blijven, wat ten koste gaat van zijn huissituatie en leven. Helemaal als blijkt dat de werkelijke vriend van Julia een psychopaat blijkt te zijn en dat in de flashbacks duidelijk word. Sebastian word hier wederom weer ook schitterend neergezet door Nicolaj Lie Kaas, die ik als de Deense Collin Farrel beschouw. Het hek is ook helemaal van de dam als Sebastian terugkeert naar Denemarken en binnen komt vallen in hun huisje.

En zo word de film al meer wicked en kent dit zo zijn buitengewone wendingen. Ook de Aziatische Triade komt hier nog langs, want Sebastian heeft, door een mislukte drugssmokkel een prijs op zijn hoofd staan en word gezocht. De scene dat Jonas de Triads tegen het lijf loopt en de Triade denkt dat Jonas Sebastian is is ook een mokerslag. De Flashbacks in Zuid-Oost Azie zijn ook erg interessant.

Een film waar zo een Hollywood remake van gemaakt kan worden. Ik vond dit gewoonweg een zeer geslaagde film die een beetje een aaneenschakeling maakt van Romantiek, Drama, Thriller en zelfs een crimestory. Goed acteerwerk. Fraaie shots. Bornedal kan door voor de koelkast.

4,0*

Laatste stem dit jaar.

Hoe reageer je als vader waneer je dochtertje/zoontje verdwenen is. Die antwoord krijgen we tot het diepst in Keane, waar de film ook letterlijk alleen maar om draait: een vader is zijn dochtertje al een tijd zoek en de wanhoop en de paniek slaat toe en als een bezetende doorkruist hij de straten van New York met veel valse hoop en een hoop wilskracht. New York vond ik ook een perfecte achtergrond voor dit verhaal vanwege de stedelijke drukke chaois. De gekte is zelfs bij de kijker nog wel eens te voelen. Keane word ook ijskoud en chaotisch weergegeven en de ellende straalt er ook vanaf. Het lijkt ook weer een beetje een soort van psychotische film te zijn, waneer we bij het dochtertje van zijn nieuwe buurvrouw terechtkomen (dat ook schitterend is neergezet door kindersterretje Abigail Breslin.) Op dat moment word dan nog wel alles door elkaar gehaald en is het aan de kijker wat ie dermee doet. Dat einde lijkt dan inene weer het voorafgaande van de hele film, maar dat het dan in zijn gedachte nog met een sisser afloopt. Het typische gedachte bij mensen die een grote fout hebben begaan.

Hele bijzondere film die je toch nog wel wat vragen nalaat. Maar zeker een perfect stukje, rauwe, wanhopige cinema. Snel meer van Kerrigan opzoeken.

4,0*

Gezien met de klas tijdens en theater dag. Het was wel een leuke film. Een beetje het Duitse Schnitzelparadijs. Met leuke grappige momenten die af en toe ook onzinnig zijn. (hoort erbij) Ook die drie kerels (2 dunne en 1 dikke) hadden ook leuke bijrollen. Met daarnaast nog een vleugje martial arts en ook die stompzinnige relames drbij. Best wel een amuseerend filmpje. Maar toch vond ik Het Schnitzelparadijs ietsje beter. Enne...die Titzi was een lekker wijf.

3,5

Normaal ben ik een beetje uitgekeken op dit soort social drama's, omdat, nadat je er al een stuk of 1000 hebt gezien vanuit alle uithoeken van de wereld, er wel een beetje op uitgekeken bent. Maar dit was toch net weer even iets anders. We volgen Maxime en Melanie, beide, 15 jaar, de leeftijd dat je, als je een lief aan de haak mocht slaan, nog van alles wilt ontdekken, zo ook voornamelijk op seksueel gebied. Je kon toch echter wel zien dat ze erg gehecht waren aan elkaar. Het neemt toch wel een andere wending wanneer er een "ongelukje" gebeurd. Eerst paniek, omdat een zwangerschap bij iemand van 15 toch denk ik echt, hoe dan ook, iets te veel voor het goede is en dat de kans wel erg klein is dat je zo zelfstandig genoeg bent om een kind op te voeden. Maar het stelletje blijft er uiteindelijk wel positief over en slaan hun toekomst, dat nog bol staat van de potentiele ontdekkingen, maar om naar de voorbereiding op een vader en moederschap. Dit levert wel tedere maar ondertussen een hoop complexiteit op. Zeker als we de reacties van de beide ouders mogen meemaken, en het allemaal toch te mooi word om waar te zijn. Met een best wel moeilijke en benauwende einde van dien.

Ik vond dit een prima voorlichtingsfilm. Gebruik uiteindelijk altijd voorbehoedsmiddelen als je nog lang niet klaar bent om vader of moeder te worden.

4,0*

Boek nooit gelezen maar film was wel weer mooi. Visueel ook vooral. Ruud Veldkamp ken ik nog wel van Kruimeltje waar ik vroeger (en nog steeds wel) helemaal waus van ben. Nu mag hij weer een boekpersonage in het oude Nederland spelen, dit keer Kees de Jongen. Om te beginnen is de film nog wel eens lastig te volgen omdat de voorafgaande fantasiebeelden van Kees je nog wel eens vaak de verkeerde weg op willen helpen, zeker in het begin. Dan denk je ook daadwerkelijk, het gebeurd ook echt. De film laat, net zoals, Kruimeltje alweer het arme, onprettige leven van vroeger zien. Het verhaaltje is mooi verwerkt met nog een stevige dosis kalverliefde. Ook het oude Amsterdam is erg sfeervol en mooi nagemaakt. Verder acteurs als Theo Maassen, Monic Hendrix, Hans Kesting, en ook natuurlijk Truusje waren weer goed bezig.

Weer een mooie Nederlandse jeugdfilm. Mooi en ontroerend.

3,5*

Weer zo'n typische film met een geschiedenisvertelling door Paul Verhoeven. Dan kan je uiteraard weer een hoop geweld en sex verwachten. Dat was hierin natuurlijk ook het geval. Keetje Tippel was opzich weer een hele leuke film met na Turks Fruit weer een nieuwe come back van Rutger Hauer en Monique van de Ven samen in een film. Ondertussen heb ik Monique van de Ven nu wel erg vaak in der blote reet gezien. Erecties en kutjes zijn natuurlijk weer van de partij. De decors vond ik wel ietsje te goedkoop maar ach... Je moet toch wat met een geschiedenis vertelling.

Gewoon weer een amuserende Paul Verhoeven film. Wel minder dan Soldaat van Oranje, Turks Fruit en De Vierde man maar toch wel weer het kijken waard.

3,5*

Mwaa was wel een leuk wegkijkertje maar niet een van de betere Zweedse film. Zoals SB hierboven al zegt, het heeft wat weg van een middelmatige TV-film. Alle stokoude elementen worden er weer bij gehaald en weet het weer erg voorspelbaar te maken. Met daarbij nog een homo-thema en die pijnlijke scenes dat Peter's vader zijn gevoelens niet kan accepteren.

Redelijk voor 1 keer.

2,5*

....En gezien en hij was toch zoals verwacht schokkender dan Kids en de onderwerpen zijn lekker smerig en bizar. De hoofdpersonages zijn ook erg goed en hebben ook allemaal hun eigen ding dat ook schrijnend in beeld komt. Ook is deze film absoluut niet gecensuureerd want de (klaarkomende) piemels en kutjes enz komen gewoon expliciet in beeld alsof het een pornofilm is. Ieder probleem van de 4 personages zijn ook gewoon ziek. Shawn onderandere: die sex heeft met de moeder van zijn vriendin, staat vreemd genoeg op IMDB omschreven als zijn eigen moeder. Dan Claude met zijn pa en even later ook nog door zijn pa sexueel word misbruikt Tate die gevangen zit in zijn eigen psychische problemen. En dan Peaches met zijn katholieke vader. Ook met zo'n nare ontknoping van dat ze nadat ze door der pa is betrapt op sex word omschreven als een duivel en tegen der wil in met der pa moet trouwen. En die ene Ken Park waar de film eigenlijk helemaal omdraait die zijn eigen door zijn kop schiet. Jaja mensen.... Het zal je allemaal maar gebeuren.

Gewoon opnieuw weer een erg aangrijpelijke film van Larry Clark. Al begin ik het nou wel een beetje een vies mannetje te vinden. Een beetje jonge jongetjes aan hun pik laten trekken voor de camera en al die onsmakelijke dingen laten doen. Of die onderwerpen allemaal... Het zijn ook altijd jongeren die moeten neuken of andere onsmakelijke dingen moeten doen. Bij Kids was dat ook het geval maar daar was het nog wel een beetje gecensureerd. Hier word echt alles uit de kast getrokken. Net als die ene scene dat die Tate aan zijn snikkel zit te trekken bij die tennisvrouwtjes op tv en je dan nog echt ziet hoe het zaad eruit gutst en evenlater die hele kwak die in zijn handen zit terwijl ie nog zijn piemel vasthoud. En ik maar denken dat Nederlandse jaren 70 en 80 films alleen maar dat deden.

Ook dat triootje op het eind tussen Peaches en Shawn en Claude is ook net alsof het een echte pornofilm is.

Maar desalniettemin wel weer een boeiend filmpje van Clark. Natuurlijk erg schokkend en het is ook absoluut niet zomaar wat. Schokkender dan Kids is deze iig zeker. Maar als je Kids leuk vond zal je deze ook wel warderen. Maar je bent alvast gewaarschuwt.

4,0*

Mmmmh, als er misschien ook wat op de kinderen gefocust werd, zou je hier bijna een The Florida Project-achtige film hebben gehad.

Maar deze blijven op de achtergrond en we richten ons op een eigenwijze vader, zijn vrouw en kinderen die op bezoek gaan bij de vaders broer en vader. Na 7 jaar... De film kabbelt wat voort, de familiegeheimen zijn nog vrij boeiend.... maarja, het wordt vaak allemaal net iets te soaperig ingedeeld. De beelden zijn wel te doen, maar ook het feit dat het zich rond de oorlog afspeelt lijkt een overbodige stap te zijn geweest.

Kijkt wel aardig weg... Maar het kon beter.

3,0*

Ook weer zo'n typische film voor als je geen moer te doen hebt en leeg wilt lopen. Dan is de film toch wel vermakelijk. Waar het over gaat weet ik niet maarja was toch wel een lekker wegkijkertje. Acteerwerk was wel redelijk en Eric Stoltz van Killing Zoe en Pulp Fiction doet het ook wel aardig. Vermakelijke film doch geen hoogvliegertje.

2,5*