Opinions

De Griekse Lanthimos pakte vorig jaar groots uit met Poor Things. Nu lijkt hij weer terug te grijpen naar het nihilistische niveau van de films uit zijn thuisland. Dan wel met zijn vorm van humor.

Ik schrok eerst een beetje van de speelduur, maar toch weet de film niet te vervelen en kom je er goed doorheen. Misschien ook omdat het hier een drieluik betreft. Het zijn letterlijk drie films van een uur, met drie keer een aftiteling. Maar het blijft wel bij één selectie acteurs. Voornamelijk Emma Stone (die ook in Poor Things als die Frankenstein-dame speelde), Willem Dafoe en Jesse Plemons; die ik nog ken van zijn genadeloze rol als racistische militair in Civil War.

Het eerste verhaal lijkt heel logisch te zijn. Overduidelijk schetst Lanthimos hier een situatie neer die eigenlijk de hele samenleving grijpt. Namelijk dat je je afhankelijk stelt van een ander, zonder zelfbeschikking te hebben. Je zou eerst denken aan social media, maar het kan ook je chef zijn. Deze chef heet Raymond en wordt hier ijskoud en haast apathisch neergezet door Willem Dafoe. Zou je zeggen dat hij een huurmoordenaar is? Of een sekteleider? Dat is voor de kijker zelf in te vullen. Robert (Plemons) laat zijn leven erdoor afhangen en laat hem door hem de dingen in zijn oor fluisteren. Totdat hij het op een dag niet ziet zitten om een opdracht voor hem te doen; in dit geval, een ongeluk in scene te zetten. Raymond is slechts teleurgesteld en stelt hem voor om gewoon terug te keren naar zijn eentonige gezinsleven. Het lijkt een makkelijke keuze, maar dat ligt toch hier net even anders. Deze scheve vertoning; dat haast werkelijkheid had kunnen zijn weet Lanthimos op een subtiele wijze binnen te brengen. De momenten waarbij Robert een andere vrouw ontmoet maakt het alleen maar sterker.

In het tweede deel speelt Plemons Sherrif Daniël diens vrouw een tijd vermist is geraakt. Hij lijkt de hoop al een beetje te hebben opgegeven totdat hij vreemde telefoontjes krijgt... en de stem van zijn vrouw blijkt te zijn.
Opgelucht? Verre van zelfs. Je zou hier haast denken aan Changeling van Clint Eastwood. Het lijkt erop alsof de kijker wederom de rest in mag vullen. Is Liz daadwerkelijk een dubbelganger of zit het slechts allemaal tussen Daniëls oren? Het vormt in ieder geval een pijnlijk verloop van de relatie waarbij het uitgangspunt wel de grenzen doet verschuiven en wordt hier de ware aard van Daniël ook blootgelegd. En ja, het eindshot: Je zou echt denken dat dit gewoon een waan of fantasie is.

Het derde deel was ietwat moeilijker te volgen. Het gaat over een een of andere sekscult die doden tot leven wekt? Of mensen zuivert van het gif? Dit laatste wordt getest door in de sauna het zweet van het lichaam te likken? En zo wordt Rebecca verbannen omdat er drugs in zit en ze hierdoor vergiftigt blijft? Interessant en stijlvol geschoten concept, met Willem Dafoe in een wel hele opmerkelijke look. Toch raakte ik een beetje de draad kwijt en lijken er twee concepten tegelijk door elkaar verweven te worden.

Naar aanleiding van Bugonia; die deze week is uitgekomen had ik deze titel maar gezien. Lanthimos gaat ineens zo snel met zijn loopbaan dat ik wel even bij moest blijven. Kinds of Kindness is in vele vlakken zeer geslaagd.
De geliktheid van een typische Amerikaanse film gecombineerd met het nihilisme van een bepaalde realiteit; of iets wat nog wel eens realiteit had kunnen zijn. De Griek weet hierin ook prima te slagen en het in de goede timing te plaatsen. Op naar zijn volgende...

4,0*

Dit kan misschien wel een bombastisch filmpje zijn maar toch wist ik me er wel mee te vermaken. Opnieuw vond ik Clive Owen weer goed spelen als de beroemde King Arthur, alleen wat wel zo is is dat er met het term Excalibur (dat zwaard) opvallend weinig mee word gedaan. Maar daarintegen zijn de veldslagen (die hier en daar wat vergelijknissen hebben met Braveheart) het verhaal, en het verdere acteerwerk (van onderandere die sexy Knightsley) wel keurig gemaakt, en de hoofden en ledematen vliegen her en der door het rond. Snap ook niet waarom ze dat dan in de bioscoopversie eruit gecut hebben want ik heb wel nog bloederigere veldslag films gezien dan deze die niet gecut zijn (bv Braveheart en Gladiator). Zooitje mierenneukers. Ook vond ik het grauwe sombere Schotland en Engeland ook een rauw sfeertje geven.

Maar voor mij wel weer een zeer geslaagde middeleeuwse film. Heb er van genoten.

4,0*

Weer een ijzersterke mooie film van Abel Ferrarra met een erg mooi mafia verhaaltje. Tussen de misdaad krijgen we ook nog hier en daar een mooi actiescenetje voorgeschoteld die er ook lekker bruut uitzagen. Christopher Walken vond ik wel erg goed acteren naast Laurence Fishburne. Ook krijgen we nog een bijrol te zien van Snipes als bad guy. Film is verder ook geschoten op erg mooie plaatsen in New York en Abel Ferarra zorgt er toch weer voor dat deze film smullen geblazen is. De sfeer is ook erg meeslepend en alles zit gewoon subliem in elkaar. Ik dacht altijd dat Ferarra het moest hebben van gewone normale mafiafilms. Maar bij King of New York kwakt ie er ook nog even wat heerlijke actiescenes in. Die autoachtervolging vond ik ook erg leuk. Vond deze dan toch net iets beter dan Bad Lieutenant. Toch stiekem weg de beste die ik van Ferarra heb gezien tot nu toe.
Christopher Walken was gewoon lekker op dreef en zondigde wel veel aangezien hij zichzelf had belooft om uit de misdaad te blijven. Maar hij knalt er toch evengoed nog op los. Verder Laurence Fishburne die lekker cynisch was. David Corusco deed het ook erg fijn als bad guy. En tenslotte Wesley Snipes nog die voor een leuke bijrol zorgde als hulp bad guy. Verder ben ik Steve Buscemi niet tegengekomen.

Maar voor de verder rest een sterke zeer goede misdaadfilm dat voor zoal de mafia-fans als de actiefans een aanradertje is.

4,5*

Was wel weer een vermakelijk historisch filmpje, maar toch niet echt weer een hoogvlieger van Scott helaas. Wat wel een mooie boodschap van de film was was dat er toen al oorlog was in Jeruzalem en dat diezelfte oorlog er nu nog steeds is. Verder vond ik Orlando Bloom ook wel goed acteren en zagen de gevechten en locaties er ook weer erg mooi uit. Alleen echt zo erg bekoren kon het niet aangezien het toch gebleken is dat dit niet echt mijn genre is, vooral als zulke films een beetje te sentimenteel worden zoals het bij Troy en Alexander oa het geval was. Natuurlijk waren Gladiator en Braveheart dan weer wel goed en deze valt dan toch weer een beetje in het midden. Het resultaat: een film dat voor een keer wel vermakelijk en goed is maar toch wel beter had gekund.

3,0*

Weer zo'n standaard Amerikaans midden-oosten filmpje. Maar was toch nog zeer te doen met opnieuw weer een leuke rol van Jamie Fox. Het was meestal wel een beetje rommelig en chaotisch maar de spanning zat er wel in en we krijgen ook nog hier en daar wat mooie actiescenes voorgeschoteld. Waaronder die lange Michael Mann actiescene aan het einde die er ook erg stijlvol en mooi uitzag. Voor de rest is The Kingdom een prima wegkijkertje.

3,5*

Heb hem vroeger nog wel eens enkele keren gezien en was toen altijd de titel vergeten. Kwam er pas achter toen ik op MM vroeg bij ik zoek een filmtitel dat ie Kingpin heette. Vroeger vond ik hem al erg leuk en het werd ook eens tijd om hem op dvd aan te schaffen. Maar de film blijft gewoon leuk. Woody Harrelson kon er echt wat leuks van maken als de eerst beroemde Roy Munson die later in een soort zigeuner veranderd. Kingpin begon een beetje als een soort gangsterfilm maar achteraf word het een keileuke komedie met lekkere harde cynische humor. Randy Quiad had ook een schitterende bijrol en de humor was fantastisch. Vooral die met die hoeven afzagen van een paard, die bowlingbal die die munson in zijn zak krijgt, enz enz Gewoon lachen.

Een erg leuke komedie die gewoon voor iedereen geschikt is.

4,0*

Matthew Vaugn bundeld zijn krachten weer met Kingsman, een heerlijke, over de toppe parodie op de oude Engelse spionagefilms/series, en lijkt hiermee ook de elementen van Kick-Ass weer terug te halen.

Het is allemaal vrij simpel; nietsnut Gary wordt, nadat hij al met zijn vrienden meerdere baldadigheden heeft uitgehaald, waarbij ze achterna worden gezeten door andere straatschorum, door gepensioneerde M16-er Harry Hart eruit geplukt om een dienst voor hem en Engeland zelf te bewijzen, namelijk, door als spion te gaan werken. Na een dosis trainingen en kennis gemaakt te hebben met de typische gadgets, is ie vermoedelijk wel klaar om de strijd aan te gaan tegen een vijand (erg leuk neergezet door Jackson) die met een druk op de knop de hele wereld kan veranderen in een bloedbad. Dat moet gestopt worden!

En dat gebeurd op een erg leuke manier, en alles is weer lekker over de top, met als hoogdepunt, die ongelofelijk foute kerk-scene en die ontplofde hoofden-scene. . De actie-scenes zijn ook lekker dik, en het lijkt erop alsof de Hitgirl stijl in de finale van Kick-Ass hier dunnetjes word overgedaan. De bijrollen van Michael Caine, Mark Strong en de rest vormen ook een prima aanwezigheid en de jaren 60 elementen proberen er ook tussen te dringen.

Al met al een lekkere knotsgekke retro-spionnenfilm.

4,0*

Nooit geweten dat het hier om een Israelische film ging, echter wel eentje waar er meer met andere talen (Russisch, Engels) word gesproken dan Herbreeuws. Met ook een prima rol van Kurylenko als een prostituee Galia die voor haar (relatief zachtzinnige) pooier huurmoorden moet plegen om zo haar paspoort en vrijheid terug te krijgen. Dit doet ze allemaal met tegenzin en ze lijkt hoop te vinden in haar buurvrouw, die bont en blauw word geslagen door haar echtgenoot. Ze komen naderhand in contact en Galia leert haar de trucjes die zij heeft meegekregen en voert haar ook zo automatisch mee in het duistere wereldje, waarbij ze zelf ook doelwit word.

Klinkt allemaal erg leuk, en soms voelt de film ook erg aan als een Franse thriller. Helaas zakt de film in de helft wel erg in en word het vrij saai en volgt de film meer het huis, tuin en keukenleventje van de 2 dames en hun issues. Maar tegen het einde gaat de vaart er weer in zitten en krijgen we een paar fijne actiescenes voorgeschoteld. Het camerawerk wil nog wel eens tegenvallen.

Zodoende een best wel vermakelijk wraakfilmpje met een bekend onderwerp. Alleen jammer dat er een hele lang saai oninteressant stuk in zit, wat al een halve punt kost.

3,0*

Man man man. Ik ben natuurlijk geen fan van romantiek, maar als het om goede romantische films gaat. Cherry Blossems was ook veel meer dan romantiek en wist je toch van het begin tot het eind mee te slepen in de ontroerende situaties. Om te beginnen waren die Trudi en Rudi (Mindere naamkeuze omdat ik het een beetje op Theo en Thea vind lijken wat het eigenlijk minder serieus maakt) echt schitterend neergezet en straalde ook echt hun emoties uit. En dat was ook wel nodig voor deze film. Daarnaast is de montage en de vele mooie schitterende locaties echt een lust voor het oog. Van het sfeervolle Duitse Platteland tot Berlijn tot de Oostzee naar Tokyo en uiteindelijk ook Japan zelf. Maar daar komen we later nog wel even op terug. Alles begint bij het moment dat Trudi dus te horen dat haar man terminaal ziek is en niet lang meer te leven heeft. Ondanks ze verscheurd is van verdriet besluit ze het toch geheim te houden voor der man en in plaats daarvan wil ze nog subtieletjes mogenlijk nog van alles met haar man gaan doen. De nietsvermoedende optimistische Rudi sleept de verdrietige Trudi zo ook overal mee naar toe en Trudi straalt ook een boer met kiespijn uit. Zo komen we in Berlijn (waar ook aan het stadsleven uitgebreid aandacht is besteed) waar ze op zoek gaan naar hun kinderen en kleinkinderen, waar dus echt niks van over is gebleven en zo asociaal en egoistisch zijn geworden dat de echtpaar er maar niet vrolijker op word, en zeker niet met zo'n situatie. Vervolgens naar het Oost zee waar dus tot verbazing: niet Rudi sterft maar Trudi, en zo komt Rudi dus nooit te weten over zijn ziekte. Na der dood, zet Rudi toch de geplande reis van Trudi voort en komt dus aan in het land waar hij altijd nog zo graag naartoe wilde en een zoon van hem woont: Japan.

En vanaf dat moment begint de film helemaal op te bloeien tot een emotioneel mooie reis. Rudi ondekt het leven van Tokyo en verblijft daar dus bij zijn zoon, die ook niet altijd even vriendelijk is. Verder krijgen we ook het uitgebreide leven van Tokyo te zien en maken we kennis met dat Japanse meisje Yu, wat ik toch wel zon beetje het ontroerendste en een van de mooiste momenten uit de film vind. Om het feit dat Rudi door haar wel gesteund word maar ondertussen Yu nog niet weet over der overleden vrouw. Met haar komen we dan ook terecht in het prachtige Japanse landschap met zicht op de Fuji vulkaan. Waar Rudi dus uiteindelijk sterft. En toch heeft hij dus nog wel zijn wens kunnen vervullen in afwachting voor zijn dood waar hij al die tijd niks van wist. Erg mooi.

Verder moest ik bij die Japanse gedeelde ook vaak aan de ouvre en stijl van Kitano denken. Alles is sfeervol opgezet met Japanse muziek en de kleuren en beelden zijn ook mooi en soms vergeet je dan wel eens dat je naar een Duitse film zit te kijken.

Dit was echt uit de kunst! Niks geen slap drama, maar gewoon een meeslepende kunstfilm.

4,5*

Zalige actiefilm dat ook veel plaats heeft voor een potje heerlijke cynische, harde en scherpe humor. Val Kilmer en Robert Downey jr zijn een perfecte onhandige duo samen met nog zo'n vrouw der bij. Ook leuk is hoe deze film verteld word: Het is dan een soort film in een film met zo af en toe wat pauzes erin en terugspoelingen met de voice overs van Harry Lockhart. Val Kilmer is ook weer terug met een prachtige rol van Perry Shrike alias Gay Perry.

En samen maken ze van deze onzinnige harde buddyfilm een compleet feest en dan die Harmony nog op sleeptouw derbij. Deze film heeft eigenlijk iets weg van The Big Lebowski, Analyze This, Lethal Weapon en uiteraard Pulp Fiction. Het heeft ook een beetje van alles in zich: Actie, vlijmscherpe humor en een vleugje drama. Gewoon helemaal mijn ding.

Fun van de bovenste plank.

4,0*

Weer zo'n dito maar geslaagde New Yorkse maffiafilm. Carusco heb ik eigenlijk nu ook voor de eerste keer gezien, daarvoor had ik heel vaag nog zijn naam voorbij zien gaan meerdere keren maar hij speelde toch wel goed. Nicolas Cage was ook lekker op dreef als die meedogenloze maffiabaas en Samuel was weer mooi op gang als die politieagent. Het verhaaltje is natuurlijk een beetje hetzelfte als bijna in alle maffiafilms en je weet ook altijd hoe ze aflopen. Maar toch heb ik wel genoten van de film en de bikkelharde momenten. Die eindscene in de bar is ook een uitschieter.

Al met al zeer geslaagde typische jaren 90 misdaadfilm met een uitstekende cast.

4,0*

Ik vond deze film wel erg traag, een beetje te commercieel. Maar toch zaten er goede actiescenes tussen. Alleen jammer dat fonda in deze film voor hoer speelt ze was 37. Dat ze altijd 30-40ers gebruiken in films voor baberollen onbegrijpelijk gewoon

kiss of the dragon:2,5

Wel weer een Se7en/ Silence of the Lambs kloon. Maar toch kon ik er wel mee door en was de film op bepaalde momenten toch sterk. Morgan Freeman vind ik toch altijd nog wel een van de heer en meesters in de filmindustrie die toch wel van alle films een feest weet te maken met zijn sympatieke neigingen. De film zelf was vermakelijk en ook regelmatig spannend en die momenten waarop Ashley Judd bovenop komt van die traumatische ervaring en Freeman gaat helpen die vrouwenondvoerder op te sporen blijven sterk.

Prima film. Binnekort Along came a Spider maar eens zien.

3,5*

Een Letse film die doorbreekt in Europa. Zoiets merk je bijna nooit. Maar dat het er wel tenminste eentje is die heel erg uitstekend en zo vals mogenlijk in elkaar is gezet.

Eigenlijk zou je dit, aan het jaartal te zien, een concurent van Ben X kunnen noemen, maar dat maakt niet uit want beide films zijn eigenlijk even hard en even rauw. Alhoewel Klass nog wel een stukje verder lijkt te gaan.. of toch niet? Want Ben X was ook al heel heftig en kwam ook een beetje op hetzelfte neer, dat bijde jongens gevangen zitten in de pestcircuit en door iets gewoon hopeloos zijn. Er word dan wel niet verteld dat Joosep een eigen wereld heeft maar het is wel iets anders waar ik later nog op terug kom. Maar dit is ronduit afschuwelijk, en daarmee bedoel ik echt afschuwelijk. We maken kennis met Joosep, een van de voorbeelden die we wel bijna op alle scholen hebben, iemand die zo uitermate gepest, getreiterd, vernederd word. Dan sta je nog zwak in je schoenen en weten ze dat je niks terug durft of kan doen. Dan kunnen die kankerlijers nog gebruik van je maken ook door je te chanteren als je je mond opendoet. De manier zoals het in Klass word vertoond is gewoon onmenselijk en natuurlijk ken je wel het good old, meeloperij gedrag. Er is een leider (Anders) die is het mannetje van de klas, maar dan wil de andere nog erger zijn dan die en die andere.... oooch ik kan het nog veel beter en nog veel erger want nu ben ik stoer. In Ben X gingen ook alle remmen los maar hierin lijkt het nog vele malen verder te gaan. Om over de thuissituatie van Joosep maar te zwijgen, zijn rebelse vader, tevens ex-marinier vind hem een mietje omdat hij niet terugslaat als hij en zijn moeder er uiteindelijk achterkomen dat hij slachtoffer is. Dan kan je je al bedenken: hoeveel kan een mens nog hebben? En dan zeker zo'n onzekere, kwetsbare knul?

En in het land der blinden is een eenoog koning als klasgenoot Kasper er eigenlijk achterkomt dat hij met tegenzin met de meute meedoet en heel subtieletjes steeds meer aan Jooseps kant gaat staan. En dan krijgt hij de bagger ook over zich heen en word ie beschouwt als verrader. Het pesten word met de dag erger, ook met lichaamlijk geweld en hoe ver je al voorbij de grensepost bent. Dan komt uiteindelijk het Wraakthema aan bod, waarbij Joosep en Kasper met wapens van Jooseps vader de school betreden, je zou dan haast denken: wat een Hollywood actie. Zeker niet! Het voelt ook totaal niet zo aan. Als kijker ben je stiekem weg ook erg opgelucht waneer die pestkoppen het loodje leggen en ook nog hun dood mee mogen maken door langzaam aan hun schotwonden te sterven. Ook die zelfmoord-scene was ingrijpend.

Dus, naar mijn mening mogen alle pestkoppen ook op zo'n manier aan hun einde komen. Dit is gewoon een hele rauwe, harde film en ook de grauwe troosteloze armoedige buurten in een stad in Estland zorgen voor een flinke schep erbovenop. Laat dit een waarschuwing zijn!

4,5*

Erg mooie en sterke Nederlandse film. Met een schitterende rol van Kamerling maar helemaal alweer een schitterende rol van de opnieuw piepjonge Olivier Tuinier. En ja, het zal je maar gebeuren. Je hebt op een nacht gewoon effe sex met een oud lerares en dan is ze nog in verwachting van jou ook. In het begin als Valentijn te horen krijgt dat zijn oud lerares in verwachting is van hem denk je toch: nou die zou toch zijn kind behoorlijk gaan vervloeken en haten. Maar toch kwam dat anders neer. Vond anders best wel dat Valentijn wel een beetje kindervriend was, afgezien van al die incidentjes eromheen met zijn drugsverslaving enz. Vond het gewoon een heerlijke ontroerende film. Er word gewoon magistraal in geacteerd. Vooral met die relatie tussen Valentijn en zijn ongewilde zoontje Micky Jammer dat Tuinier in zijn toekomst niet wat meer met films deed en het een uit de kluit gewassen dj-er werd. Maarja ieder mens kan wel veranderen. Ook vond ik die vader van Valentijn best grappig.

Maar dit was toch weer een van de hoogdepunten van de Nederlandse films.

4,0*

Alex van Warmerdam, wat een fijne regisseur toch altijd met zijn bizarre wereldje.

Overigens de enige film van hem die niet in NL op dvd is verschenen en waarbij ik hem maar uit Amerika heb moeten halen. Ook deze film is weer helemaal zoals we Alex kennen: leeg, troosteloos, bizar, verdraaid, en ondertussen zijn er genoeg momenten om krom te liggen van het lachen. Dat Alex ook altijd zelf een rolletje meespeelt vind ik het mooiste; hier speelt hij een mokkige eigenwijze boer Brand die samen met zijn dominante obsessieve vrouw Keet in een boerderij woont, ergens in de middle of nowhere. Brand maakt geen reet van zijn leven en het stelletje zit mekaar maar steeds in de haren. Daarnaast is ie nog analfabeet waarbij Keet het tijd vind om hem eens een lesje Nederlands te laten leren. Dit doet zij door een lerares Lena in te schakelen die elke dag eventjes de "Aap-Noot-Mies" bijspijkert bij Brand. We komen daarbij ook nog achter de nogal perverse trekjes van Brand, die wel een beetje geil word van Lena. En ja, in plaats van dat Lena zich wezenloos schrikt, gouw wegrent, en nooit meer terugkomt loopt het toch eventjes anders.... heel anders. Opnieuw is iedereen hier weer helemaal verknipt of geschift. Met weer hilarische doch schokkende momenten van dien, zoals we die ook alleen maar van Alex kennen.

Opnieuw bewijst Alex voor mij weer dat het toch echt een van de beste regisseurs/acteurs van Nederland genoemd mag worden die weer een tegenstrijd is van al die meuk over depressieve vrouwen van middelbare leeftijd of die onderbroekenhumor komedies dat geschikt is voor kinderen van 10.

4,5*

Gisteren gezien, en ja... wat moet ik ervan zeggen? Goed, eerst het gevoel: Ik werd toch, en zeker na een nachtje slapen met een betoverend gevoel achter gelaten, alsof het in eerste instantie gewoon als een dromerig sprookje binnenkwam, maar ondertussen is dat sprookje wel behoorlijk bevlekt en bevuild met een flinke dosis fucked up momenten. Maar dat was ongetwijfeld ook de bedoeling van deze film.

Het lijkt erop dat Servië een liefhebber is van indie-films uit Amerika; met titels als Tilva Ros, Life and Dead of a Porn Gang en dan ook deze, kom je de gefiltreerde, crappy en ondertussen wel behoorlijk dromerige doch realistische manier van filmen en een te verhaal vertellen wat ook tussen mooi en lelijk schommelt. Clip lijkt ook weer zo'n film te zijn die weer eens wilt vertellen, dat, net zoals de media continu weer aansmeert, de jongeren, pubers en adolocenten, boven de volwassenen en senioren, altijd weer de losgeslagen, rondneukende, cokesnuivende, comazuipende, rondhangende, bushokjes vernielende, door computerspelletjes en porno beïnvloede maniakken zijn, zonder enige uitzondering of een blik in de levenssituatie, maar toch gaat de film wel ietsje dieper dan je eerst zou denken, maar daar kom ik later op terug.

We maken hier kennis met Jasna, een pubermeid die in de experimenteer-modus zit en worstelt met de eindeloze depressieve sfeer in haar huis, aangezien haar vader op sterven ligt. Om te beginnen vond ik dit al een mooi en vrij herkenbaar voorbeeld; buitens huis met haar vriendinnen lijkt ze in eerste instantie nog de optimistische, zorgeloze trien, en thuis lijkt het er net op alsof ze weer terug in een diep dal zakt, want ja, daar is geen leven met coke, drank, drugs, en losbandige machojongens, die het ideale plaatje lijken en krijg je weer teveel tijd om na te denken om wat je buiten de deur allemaal uitgevreten hebt. Ongetwijfeld door de invloeden van de videoclips exhibitioneerd Jasna ook regelmatig voor haar smartphone. Achja, wie experimenteert er, zeker op die leeftijd, nou niet met hun seksuele identiteit? Dat deed ik toch ook? (alhoewel de smartphones, en het internet nog altijd de grote onherroepelijke valkuilen kunnen zijn) De film wil echter wel heel moeilijk worden wanneer het overgaat met de liefde voor studiegenoot Djorde. Enigszins kon ik, de hele film door, de betovering van Jasna voor de stoere, rebelse, Djorde gewoon voelen. Die scene dat Jasna in een melige dronken bui een beetje over straat met haar telefoon plaag/scandeer-filmpjes voor Djorde maakt is het hoogdepunt ervan. Echter, het feit dat die Djorde gewoon een ontzettend gestoorde, zuipende, snuivende, agressieve klootzak is, en Jasna eigenlijk gebruikt voor spelletjes die erg dicht in de buurt van masochisme of verwaarlozing komen gooit pernament roet in het eten, om dan nog te zwijgen dat ze van zwart naar wit veranderd wanneer ze met weeskinderen gaat werken, en speelde het ook met mijn gedachtes; je schommelt continu tussen walging van het feit dat het gebeurd en de bewondering van Jasna. De troosteloze plaatjes van de achterbuurt van Belgrado, dat naast de bewoonde wereld ook nog een hoop sporen van de oorlog heeft, vormen ook een rauwe doch intrigerende achtergrond. De Kolenkitbuurt is er een rijkeluisbuurt bij vergeleken. Simijovic vond ik verder gewoon ook ronduit erg goed en realistisch acteren. Bijna de hele cast wel eigenlijk...

Over de seksscenes ga ik niet politiek correct doen. Het schijnt trouwens dat de naakt/seks-scenes zijn gedaan met body doubles, atributen en protheses, dus waar maken we ons weer druk over? En ik ga ook niet voor Simijonovic invullen of dit wel of geen goede rol is geweest voor haar. Ze heeft haar carriére als actrice voortgezet, dus het moet wel niet zo heel erg zijn. Bovendien is een land met een serieuze geschiedenis en een andere mentaliteit altijd nog anders dan een kwetsbaar kikkerlandje dat al geneigd is om het albumhoes van Nevermind, jaren 70 coming of age films/boeken, naakte kinderen op een eeuwenoud schilderij, of bepaalde naaktfoto's in de oude Snoecks boeken, of uberhaupt al het genuanceerd denken erover, over een kam te scheren met de praktijkjes van Robert M. Zelfs Amerika lijkt er soms nog toleranter bij en dan noem je al een uiterst voorbeeld.

En het sterke van allemaal is, om even terug te komen op de situatie van Jasna; aan het einde is het wel duidelijk waarom Jasna haar familie niet belangrijk vind, en haar uitweg liever buitenshuis zoekt. Ergens ook wel terecht ook, ook al zijn haar beslissingen fataal geweest. De conclusie van de film is wel doodziek.

En ja... ik geef het toe als 25 jarige, Jasna zag er zeker niet verkeerd uit voor haar leeftijd. (die body double in bad al helemaal niet) Ooooh, wat zeg ik nou?

Voor de rest moet ik nog even de film voor mezelf nuanceren. Maar dat het een kunstwerk die realistisch wilt blijven en je met gemengde gevoelens achterlaat, en ook zeker de sfeer ademt van Korine, van Sant, Araki of Larry Clark, mag wel gezegt worden en die zal je ook zeker niet vergeten.

4,5*

Knalharde Duitse film die je toch wel meesleept. Het verhaal volgt het leven van de ongelukkige nog sub assertieve Michael in de groezelige achterbuurten van Berlijn waarvan het leven er al niet rooskleurig uitziet. Het begint natuurlijk met dat naar het politiebureau loopt en daar een verhaal opbiecht, wat ook de film verteld. En zo komen we in het verhaal terecht wat gaat van het pestverhaal tussen die groep jongens en Michael naar het moment dat Michael in zee gaat met die drugsdealers. En dan begint het verhaal wel een beetje op Goodfellas te lijken. De drugdeals verlopen soepeltjes, tot het dus echt enorm fout gaat. En wat me al helemaal aansprak was dat moment waarbij Michael die moord pleegt, vrijuit gaat. Maarja wat wil je ook als 15 jarig naieve jongen die ertoe gedwongen werd. Dat valt ook niet echt als een misdaad te beschouwen

Verder is de sfeer van de achterbuurten van Berlijn ook meeslepend en deprimerend en alles word soepeltjes verteld en neergezet en het gaat uiteindelijk nog verder dan je had verwacht. Prima Duitse film.

4,0*

Toch een goede boekverfilming. Terwijl ik het boek nog moet lezen en hier naast me ligt.

Een mooie schets over hoe een gezin zich laat vormen door de kerk en de regels van God. Iets wat indertijd het dagelijkse leven in een dorp was. Maar bloemenkweker Hans twijfelt er stiekem wel over. Hij runt een bloemenhouderij in zijn tuin en probeert de relatie met zijn liefde Margje en zijn zoon stabiel te houden. Soms word hij aangesproken door een prediker Jozef die hem allerlei boodschappen in zijn oor fluistert. Hoe dat allemaal verder verloopt....

...zien we ook in de sprongen in de tijd en het feit dat het leven wel veranderd. Van de streng gereformeerde jaren 40 en 50 tot de jaren 60... het moment dat de nieuwe generatie de vrijheid viert, en dit eigenlijk datgene is wat Hans al die tijd zocht.

Voornamelijk werkt de film toe naar een wroeging uit het verleden. Interessant!

Het acteerwerk en ook voornamelijk de decoratie komen hier erg goed uit de verf. De sfeer van de tijd is hier vakkundig in nagebootst. Gelukkig word het ook nergens theatraal en over de top. Daardoor een van de betere boekverfilmingen uit Nederland.

Goed.

4,0*

Beetje een Mr & Miss Smith meets Mission Impossible waarvan ik best nog wel heb genoten. Tom Cruise is hierin ook weer helemaal goed als een droge spion samen met de verrassende Cameron Diaz die elkaar op toevallige wijze ontmoeten en Diaz in de spionagewerk van Cruise word meegesleept. De film is ook gewoon weer helemaal over de top en zit vol hillarische onzinnigheden, maar ook de mooie locaties en de spectaculaire actiescenes/achtervolgingen mogen niet ontbreken. Vooral die achtervolging door Sevilla vond ik onvergetelijk met bv dat stierenvechten met die rode motor. En ook natuurlijk die scene dat Cruise van autodak naar autodak springt op een snelweg en het voor Diaz allemaal maar niet te geloven is. Ohja... en ook nog jezelf vast kunnen houden aan worstjes. Ja, weinig plot, wel veel heerlijke onzinnige dingen, maar ook fraai geschoten.

Wat mij betreft is Cruise als komediant ook zeker niet verkeerd, en Diaz word er lekker in meegesleept. De personagenaam van Cruise is overgens wel al eerder gebruikt in Green Zone.

4,0*

Een zeer aangename verrassing. Het is dan zo'n middeleeuwse film die associaties van de tegenwoordige tijd moet bevatten: voetbaltaal, We will rock you dat in het Middeleeuws word gezongen en waarbij je kan zien dat je daar echt geen instrumenten voor nodig had. en ga zo maar door met die grappen. Daarnaast heeft Heath Ledger ook weer een zeer schitterende rol als groentje-ridder samen met zijn mallotige kamaraden. De decors waren ook prachtig en de humor was lekker ironisch. Ook dat vrouwtje mocht er wezen. Ook grappig dat een Nederlandse provincie er ook een rol in speelt. "Gelderland"

Ook die sport die er in voorkwam vond ik appart.

Verder niks slechts over. Heb me echt uitstekend vermaakt met deze netjes opgebouwde feelgood movie waarvan weinig mag kloppen.

4,0*

Ok het verhaal slaat nergens op maar het is nog voor feestjes een leuke actiefilm

1,0

Inderdaad een pareltje van een film. Je zou haast denken aan een Tsjechische Night on Earth want het Jim Jarmush gehalte zat er erg sterk in. De film barst ook van de zwarte humor en de onwaarschijnlijkheden en bovenal, een paar mooie verrassingen die je niet zo snel zou verwachten. We beginnen op 6 augustus 1945 in zowel een Japanse stad die ten koste van Hiroshima erg veel mazzel heeft en die een hillarische vondst voorschoteld over een paar Jappen aan de eettafel die Amerikaans proberen te schelden en vloeken als zowel in de cockpit van het vliegtuig die klaar is om de bom op Hiroshima te werpen, met die twee ruzieende piloten. Dan maken we een sprong van 50 jaar in de tijd en we komen in Praag terecht, waar we te maken krijgen met een buitengewone taxichauffeur.

Wat ook voor een hoop leuke momenten bezorgt, en de pijnlijke liefdesverhalen en de bizarre momenten in aaneenschakeling worden vertoond, vooral met dat hele vreemdgaan verhaal en vooral dat stukje in die seinwachtershuis. In eerste instantie nog wel denkt: waarom is dit allemaal dan persee geassocieerd met die bom op Hiroshima. Maar dan, zomaar uit het niets word het tijdreizen-thema voorgeschoteld, waarin die piloot direct na het droppen van de bom, 50 jaar in de tijd word gegooid Schitterend en uiteindelijk keurig op zijn plaats.

Wat mij betreft is dit ook weer een erg fijn filmpje uit het Oostblok.

4,0*

Beetje lastig te beoordelen.

Het verhaal en het hele idee van de film (die cryptische boodschappen van de rampen van afgelopen 50 jaar)) vond ik welliswaar uitstekend verzonnen en ook enorm interesant en de special effects zijn ook best ok. Wat dan wel weer een minpunt is is dat de film op heel veel momenten te overdreven word en dat een best groot gedeelte te ver is gezocht. Ok, het begon allemaal met die interesante crypische boodschappen en er zijn nog drie rampen te gaan maar dan haalt Proyas toch echt op een overdreven manier vanalles uit de kast waardoor de film gewoon de grond inzakt. Zo halen we der ook nog evenbovennatuurlijke mannetjes derbij (ok niet zo erg dan) maar dat blijken dan ineens Aliens te wezen en dan ineens halen we der ook een ruimteschip bij en.... allejezus nog aan toe het tenenkrommende, Adam en Eva achtige zoetsappige droom/realscene aan het eind met die jongen en dat meisje. Jeeezzuuus, kom op zeg. Als het gewoon om dat term cryptische boodschappen ging was het voor mij al genoeg hoor

Nicholas Cage speelt ook best ok maar komt soms ook erg veel over als een hysterische zenuwenlijer. Die kinderen deunden wel lekker mee verder was dat vrouwtje ook wel om aan te zien en dat meisje was ook lief. En geloof het of niet, er zaten wel veel emotionele momenten in de film die toch nog naar je strot grijpen. Of het Amerikaanse suspence moet bezit van me hebben gehad. Maar vond toch eigenlijk wel die Nachtmeriescenes van Caleb best wel hard aankomen. Dat einde van de wereld kennen we allemaal wel maar dit keer vergaat de wereld toch wel op een manier die ik iig niet eerder in een film zag. Opzich zou dit term ook vergezocht zijn maar het zag er wel ijzingwekkend uit.

Ja, er zijn natuurlijk wel veel punten die deze film minderwaarden maar desondanks kon ik me hier wel met mijn blockbuster stemming bekoren. Maar toch zie ik van proyas liever I, Robot.

Krappe 3,5*

Mijn laatste stem dit jaar......

Gisteravond gezien. Was weer een erg mooie anime. Met prachtig getekende achtergronden, echt zo mooi gemaakt allemaal. Ook komt er midden van de film enkele shots van het futuristische Tokyo die er ook geweldig mooi uit zien. Sommige animaties hadden wat weg van de strips van Bilal. Wel vond ik die soundtrack(die ook bij de aftiteling te horen was) een minpunt. maargoed.

Voor de rest is dit een prachtig opgezette film. Goede stemmen en de actiescene's zagen er ook erg mooi uit. Dit is ook helemaal mijn genre: Actie en Sience Fiction. Die soundtrack met dat langzame trommelgeroffel en zo'n koor der doorheen vond ik zoals gezegt erg zeurderig klinken en blijft dat lied steeds in je kop zweven maargoed. De film was voor de rest erg genietbaar. Alles mooi in stijl getekend en heel sfeervol. De stemmen waren ook in orde en de geluiden ook. De wapengeluiden klonken ook erg goed en spectaculair. Wat ook jammer was was dat de film zo kort duurde.

Maare, de film is Japans gesproken maar waarom staan er dan Engelse namen in de aftiteling?

Ik ga deel 2 ook maar eens opspeuren.

4,0*

Erg bijzonder Japanse cinema alweer.

Om te beginnen is de uitwerking al helemaal goed. Er word lekker aangeklooit met beelden en montage, wat ook grotendeels in slow motion is en wat het ook erg overtuigend maakt, met al die stemmen erdoorheen en ook de gedachtes die voorgelezen werden. Het plot is ook best goed, alleen zo nu en dan wel moeilijk te volgen want de film wil nog wel eens erg chaotisch zijn. Het gaat ook van een soort van moordverhaal, naar iets absurds. De juffrouw (tevens de moeder van het vermoorde meisje) die verdenkt ook een van de leerlingen eraan, en gaat dus een psychologisch spelletje spelen met de leerlingen, met alle gevolgen van dien.

Het verhaal van Nao is ook erg sterk. Juffrouw heeft natuurlijk verteld dat ze seropositief bloed in 2 melkpakjes heeft gedaan, waarbij 2 van de leerlingen mogenlijk Hiv hebben. We zien dan bv Nao helemaal lijp worden, wat ook soms nog wel eens erg pijnlijk is om te zien. Maar uiteindelijk is hij degene die die ziekte heeft opgelopen van al de leerlingen Dat vond ik wel heel goed neergezet. Ook het gerommel met beelden weer die daarbij worden gebruikt. Soms lijkt de film weer op een horror, dan worden er weer cartoon achtige elementen in gegooid, en voor de rest is het een psychologische drama en iedereen is wel gek hier. Het einde met die explosie die gereversed word zag er ook erg knap uit.

De combinatie pakt in iedergeval beregoed uit. Acteerwerk was prima, en de muziekkeuze was ook ideaal. Radiohead bijvoorbeeld en ook de Japanse rockband Boris. En dat maakt van Confessions toch weer een speciale film. Visueel overdonderend en zeker provocerend.

4,0*

Een Deense horrorfilm die in 2007 meelifte met de Aziatische horror-rage. Opmerkelijk ook daarbij is de montage en camerawerk, dat switcht van de doodnormale Deense thriller-sfeer naar het schokkerige en vuige horrorsfeer.

De titel had ik in het oog toen ik erachter kwam dat The Messengers een vervolg zou hebben. Gemaakt door een Deen, die voor zijn poging in Amerika deze had gemaakt. Van de week dacht ik er spontaan weer even aan; blijkt deze film gewoon op Netflix te staan. Mijn vrijdagavond was geboekt.

Kollegiet is een nog vrij creatieve poging en ook zeker wel vermakelijk; maar toch net iets te standaard met een uitprobeersel die al telkenmale eerder is gebruikt. Een boze geest die bezit neemt van een studentenflat en zint op wraak na wat de eigenaresse ervan 20 jaar geleden heeft meegemaakt. Spiegels, veel boe-momenten en een typische afrekening. Of misschien is het gewoon zo dat 2007 inmiddels al 14 jaar geleden is.

Het acteerwerk kon er ook mee door. De argwanende Katrine wordt hier goed neergezet en is al snel onderdeel van een stel onvoorspelbare studenten. Zoals gezegd is de sfeer de montage zeker niet slecht en ook de geest wordt nog wel zodanig neergezet dat het weggelopen zou moeten zijn uit zo'n Aziatische horror. Het is echter toch net iets te mager en te standaard om echt zodanig te slagen als een steengoede horror. Maar vermakelijk en boeiend was het wel. Mede door de sfeer die de boel redelijk sterk houdt en de creatieve poging van de regisseur.

3,5*

Had eindelijk de film een keer gezien. Het was me even lang wachten dat er een normale dvd-uitgave van werd uitgebracht. Maargoed.

De film is zeker wel mooi opgebouwt en Carice van Houten is weer helemaal goed. Barry Astma vond ik maar een zenuwenlijer die erg overact. Het verhaal is natuurlijk wel spijkerhard. Eerst heb je als perfectionistische man een geweldig leven met je vrouw en krijg je alles wat je hartje begeert. Totdat er bij je vrouw kanker word geconstateerd. Vanaf dat moment is de film een lopende tijdbom. Niet alleen met die ziekte, maar ook met Stijn zelf. Want hij verwerkt zijn verdriet op een hele andere foute manier. En daar doelt de film ook op: de hufterigheid van een egoistische echtgenoot. Die zuipt, neukt, overspeeld en brokken veroorzaakt terwijl mevrouw thuis ligt dood te gaan.

Het verhaal is aan de snoeiharde en gemene kant maar ook weer een beetje te rumourig en overdreven. Het lijkt er soms weer erg op alsof het helemaal niet om de term kanker gaat, maar gewoon weer om de typische Nederlandse grofheid en seks en al die andere overdreven melodrama. Alles is zo pats boem en niet meer verrassend. Het einde is natuurlijk ook erg voorspelbaar. De montage daarintegen is wel weer goed gedaan. Ook een paar schokkende scenes waaronder die geamputeerde tiet en die Rock DJ achtige actie in die discotheek bleef niet onbespaard.

Maar desalnietemin nog wel een aardige maar keiharde film. Maar ik raad eerder Restless aan (ook met zo'nsoort thema)

3,0*

Voor Predators en Vacancy had Nimrod Antal ook nog een doorbraak gemaakt in zijn vaderland Hongarije (hij is dan zelf in LA geboren) en die moest ik natuurlijk ook gewoon een keer zien. En inderdaad, hiermee heeft hij toch echt een dijk van een film neergezet die je erg veel weet te misleiden, en dan ook vooral het einde.

75% van de film is een gitzwarte komedie die buitenbeentje conducteur Buscu volgt die samen met zijn onverschillige collega's een topbaan heeft (kuch). De hele dag verveeld controleren in de metro, eventuele schooiers proberen aan te pakken die vaak nog slimmer zijn dan die lamstralen bij mekaar, en mekaar maar op de zenuwen werken. Ohja, en het is allemaal nog saaier, de hele, maar dan ook de hele film speelt zich af in het metronetwerk van Budapest. Tussen al die grappen en grollen in is er ook nog een psychopaat actief die mensen voor voorbijrijdende treinen gooit. Maar of de medewerkers er daarna nog veel mee doen.... Hier en daar ook nog een romanceje en verdere akkefietjes. Vooral die ene machinist (die zelfs in een metrostel woont) was geweldig.Tussendoor ook nog enkele spectaculaire achtervolgingscenes per voet en aan het einde nog wat horror wanneer blijkt dat Buscu schizofreen is en zelf al die tijd die moordenaar was. Ook het muziek was inderdaad erg bijzonder en gevarieerd.

Wat mij betreft een pareltje weer uit Hongarije. Aan de ene kant een arthousje en aan de andere kant gewoon flitsend bioscoopammusement. In Nederland helaas nooit een release gehaald.

4,0*

Toch wel weer een leuk Japans klassiekertje van Suzuki. Die een beetje op het zelfte neerkomt als Tokyo Drifter. Alleen is dit nu volledig zwartwit. Sfeertje is lekker ouderwets en de jazz deuntjes zijn ook zeer toepasselijk. Verder word hierin ook best in geacteerd alleen dat nepjanken vind ik nog wel eens irritant en onrealistisch maargoed.

Verder waren bepaalde actiescenes ook wel goed te doen. Verhaaltje is gewoon simpel maar het gaat bij dit soort films natuurlijk alleen maar om de stijl. Actiescenes zijn voor die tijd ook best goed. Toch vond ik dit weer niet echt een hoogvlieger net als Tokyo Drifter. Voor oude Japanse actiefilms kijk ik toch liever Yakuza's Law. Maar evengoed kan dit er ook nog wel in.

3,5*