Opinions

Verdomme, Ik had de special edition gekocht voor 20 euro omdat ik dacht dat ie nergens anders te krijgen was. Foute gedachte, want hij was bijna ioveral voor 10 euro te krijgen, al was dat niet de special edition. Klein miskoopje dus.

Maargoed, de film is inderdaad erg ziek. Maar niet om te kotsen. Want veel groentjes zeggen natuurlijk dat ze niks konden eten bij deze film(terwijl ik wel een halve bus pringles erbij heb opgegeten zonder moeite) en dat ze over hun nek gaan van een paar darmen die op de grond kletteren, tsja... die mensen zijn natuurlijk gewend aan die Amerikaanse tienerhorror.

Maar voor de rest was deze wel erg goed.
Lekker goor en ziek en de ledematen bloed en gezichten vliegen in het rond.
Met hillarische stukken dat op het moment dat als kakihara zijn tong afgesneden had zijn telefoon afgaat en ook dat Ichi met zijn mes in zijn laars een man door midden hakt en dat die doormidden gehakte man, voordat hij splitst nog een stap achteruit neemt.

Ook is dit geen film voor vrouwen die hier erg in worden misbruikt: verkracht, tepels afsnijden, gemarteld, dat ze genieten van pijnenz enz

Ik had wel medelijden metdie man daar een arm ervan was afgetrokken

Gewoon een lekkere hack en slash film. Miike kan er wat van.

KIJKEN OP EIGEN RISICO!

5,0

ongelofelijk, wat is dit een kutfilm

Kom op zeg. Geil worden van geweld, konijntjes doodtrappen, bot geweld wat echt nergens op slaat.

En voor de rest alleen maar geschreeuw en gebler en vreselijke muziek. Je krijgt gewoon koppijn van deze film.

Dat ze voor deze prul bij frs nog 10 euro vragen, deze is echt geen fuk waard.

Vragen ze wel erg veel geld voor een onderzettertje.

Je kan net zo goed kijken naar een drol die wordt weggespoeld, da's tenminste nog even leuk als het kijken van deze klotefilm.

0,5 is echt veelste veel voor deze prul

Degelijk filmpje van Shinya Tsukamoto over een vrouw die behoorlijk het padje af is geraakt.

Schizofreen, borderline? Dat lijkt wel het eerste waar je aan denkt. In het begin wordt er nog weinig weggegeven en heeft de vrouw dubbele opvattingen. In de ene opvatting is men aardig tegen haar en in de andere opvatting lijkt diezelfde persoon haar iets aan te willen doen... of wat ze zelf zou gaan doen.

Kotoko is dan wel niet de beste van Tsukamoto. Na veel van zijn dynamische titels is dit een beetje een voortkrabbelaar, maar mist het wel een beetje de subtiliteit. Zeker als we te maken krijgen met het kind van Kotoko dat bijna de hele film door krijst en schreeuwt. Dan wel een opluchting dat het feit dat ze het kind van het dak heeft gegooid gelukkig maar een visioen is. Maar voor de rest lijken dit soort gebeurtenissen in deze film geuit te worden in momentopnames.

Uiteindelijk komen we er wel achter waarom Kotoko zover is geraakt en is het gegeven om proberen mee te draaien met de buren (en tijdens die familievakantie) wel interessant gevonden. Ook die relatie met die ene buurman waren wel weer van die typische weirde momenten.

Dat wil niet zeggen dat de film niet goed is. Het concept is goed. De sfeer is chaotisch en broeierig, maar toch miste het nogmaals de nodige aansterkers.

3,5*

Heerlijk filmpje weer van Moland.

Een wraakfilmpje... wie denkt er dan op het heden niet als eerst aan Jean Claude van Damme, Steven Seagal of de uit de kluit gewassen Canon-films van de jaren 80... en toch weet het thema maar niet uit te sterven... mits je de potentie erin houdt.

Allereerst Stellan Skarsgard... dit is een van zijn beste rollen. Ik zie hem ook liever in Scandinavische films dan in Engelstalige films. Hier speelt hij een verbitterde vader die kampt met de dood van zijn zoon. Een overdosis? Of zit er meer achter. Een arrogante dokter wil er niks over uit laten want die geloofd dit soort zaken wel eens een keer... dus gaat Nils het heft maar in eigen handen nemen.

En met een jachtgeweer, kippengaas, zijn sneeuwschuifmobiel en diverse andere middelen betreed hij de onderwereld van het besneeuwde ijskoude noorden van Noorwegen. Ja, geen Oslo... Zijn woede is zo hevig dat het moorden voor hem wel erg koek en ei is geworden. Maar natuurlijk blijft dit niet ongemerkt en komt de politie nu wel bijvoorbeeld in actie... en de vader van het eerste lijk. De beruchte Geir.

En zo nemen we ook meteen een kijk in het leven van deze rijke, cynische, sadistische Geir. Midden in een scheiding en het gedoe rond zijn ex en zoon. Deze zweert wraak en tussen de tijd dat hij zijn zoon naar school brengt, cornflakes met hem eet en die dingen is hij bereid voor een moord.

En zo krijgen we een erg fijne, zwartgallige mozaïkfilm voorgeschoteld met alles erop en eraan: Servische gangsters, galgenhumor, drama, en fraai geschoten actiescene's. Je komt als liefhebber niet te kort. Ook die "Chinees" was erg droog.

Ik heb genoten!

4,5*

Niemand?

Verrassend die opvallend grote aanbod van Poolse films op Netflix. Kort geleden werd ik verrast door The Lure en dit omnibus sprak me ook wel aan. Ik was er weer even aan toe en ik kon wel raden welke kant het op ging. De Oost-Europese humor uit vele andere films ben ik nog niet vergeten.

Kraj (vertaald als Land) bevat zes korte verhalen die geen verbintenis met elkaar hebben, maar per segment een unieke doch heerlijk absurdistische uitwerking hebben. Tot het genadeloze aan toe. Laten we ze eens doornemen.

Het eerste verhaal met die patrouille; een cynische agent die zijn collega verveeld met allerlei haat over zijn thuisland, met name gericht op de verkeersregels die meteen al de Poolse bevolking zouden moeten tekenen. Het begin met die Dashcambeelden was al een prachtige inkopper. Dan gebeurt er een ongeluk recht voor zijn neus, overleefd de veroorzaker... maar daar steekt hij op een genadeloze wijze een stokje voor.

En dan het tweede verhaal. Met die impulsieve loser en zijn dochtertje. En dan de uitkomst dat moet ogen als een horrorkomedie... Die zag ik niet aankomen. Wat heerlijk, fout en over de top! De film kon niet meer stuk gaan.

Of het derde verhaal met dat gezin versus die sarcastische belastingcontroleurs... en hoe een verduistering waterdicht te houden? En dan dat einde...

Het vierde verhaal begon al met een interessante en gelikte arty montage. Over een jonge kunstenares die in de clinch zit met zijn museumdirecteur. Al heel snel lijkt #MeToo er een grote rol in te spelen, maar dan nog... En ja, heel slim gedaan om daar een misvormde poetsvrouw met obesitas als tussenpersoon in te plaatsen. En tsja... dat einde... Zie verhaal 2.

Vijfde verhaal... moest ik even inkomen. Een appartement, een man van middelbare leeftijd die pendelt van zijn vrouw naar een hyperseksuele jongedame die haar frustraties en pijn afreageert door poedelnaakt voor het raam te gaan dansen en vervolgens deze man provoceert. Blijkt het hier om incest te gaan.

En dan het zesde verhaal, over een burenruzie die wel heel erg bizar en toch wel feestelijk verloopt. Een heuse oorlogszone, maar dan met vuurwerk. En dan dat desolate climax waarin je je toch wel haast in een verwoest oorlogsgebied waant.

Stuk voor stuk prachtige verhalen over mensen die tot het uiterste gedreven worden en dat overduidelijk ook een cynische middelvinger is naar de steeds rechtser wordende Poolse maatschappij. Ook erg actueel ondertussen; de smartphones die bij de willekeurige momenten tevoorschijn worden getoverd, de MeToo-rage, klasse en machtsverschil... doorspekt met een ruime genrekeuze. De regisseurs nemen alles op de schop op een wel hilarische en onderhuidse wijze. De scripts kloppen, de dialogen en oneliners zijn strak en de mensen zijn getekend door de leegte van de éénentwintigste eeuw. Wel opmerkelijk dat er niks over corona verteld wordt, terwijl er in die museum toch wel het jaar 2020 op een evenementendoek staat.

Maar uitbundig genoten. Hier hou ik nou van. Een Pools meesterwerk die de volle mep en aandacht verdiend.

5,0*

Fijn en rauw kerstsprookje... Zeker geen film voor de familie.

Kerstmis... Dat moet gevierd worden, en hoe meer ziel hoe meer vreugd... vind moeder Sarah. En of de andere stamboom totaal andere principes heeft, enkele asociale kutkinderen en een schreeuwerige tante... Het wordt een gezellige maaltijd, maar alles loopt natuurlijk weer eens flink aan de hand en voor onze Max is de kerstmis weer grondig verpest. Hij geloofd er niet meer in... en of het onschuldig is of niet... Dat zal de familie duur komen te staan. Ineens is er een sneeuwstorm... en vervolgens horen we vreemde geluiden en gebeuren er weer eens rare dingen. Ik ging er lekker voor zitten en wachtte af. Nouja... Zoals het in een horrorfilm gaat: Een onheilspellend begin, wat gebeurd er met ons? etc etc... Zoektocht in de sneeuw... en dan uiteindelijk barst het feest los.

De familie moet het hier opnemen tegen demonische teddyberen, koekmeneertjes, vogels... verdere hele raar uitziende wezens, en meer... veel meer...

En verwacht ook niet dat het, ondanks al die gekkigheiden, iets vrolijks gaat worden. Ik vond de film nog tamelijk rauw en meedogenloos op sommige momenten en het sfeertje is op den duur meer duister dan feestelijk... De sprankelende kerst-dingetjes weten hier wel sfeer te creëren op de achtergrond en vele beelden en momenten blijven oogstrelend... Het einde... Ja... Poehpoeh... Niet echt origineel, maar toch had je die jongen wel het geluk gegund na zo'n nachtmerrie.

Ja, toch een buitengewone ervaring voor een Hollywood-film. Ik weet niet of het de bedoeling van de regisseur was dat deze iets dieper ging, maar hij spookte na twee dagen nog wel een beetje door mijn hoofd. Degelijk is ie zeker niet.

4,0*

Na American History (Amerika), Skin (Nederland), Romper Stomper (Australië), This is England (England) hebben we nu pas uit Duitsland zelf: Kriegerin.

En ook dit vond ik zeker weer geen slechte film. Ook hier nemen we een kijkje in het uitzichtloze, vicieuze leven van een groepje Neo-Nazi's. Marisa is een van de leden (haar kapsel is in ieder geval oerlelijk). Marisa is een rebelse meid die een behoorlijke haat verhouding heeft met haar moeder en houd der eigen strikt aan de Mein Kampf-mentaliteit. Samen met haar Nazi vriendjes en het 15 jarige groentje Svenja houd ze zich voornamelijk bezig met zuipen, wilde feesten, vele ode's geven aan Adolf Hitler, en wanneer der eens een buitenlander op hun pad komt, geven ze die er flink van langs. Totdat Marisa kennismaakt met de Afghaanse Rasul.

Ook de gedeelte van Svenja vond ik erg boeiend en vooral haar zwaar cynische vader zorgt ook maar voor weinig hoop en vertrouwen. Wat ook een overeenkomst bied voor de 2 hoofdrol spelers. Ze zijn opgevoed met een hoop haat, cynisme en verwaarlozing en dat brengt ze dus tot dit. Vooral het allerlaatste flashback scene waarbij Marisa als kleuter met haar opa op het strand is en opa haar al aanleerd dat de Joden de schuld zijn van alles geeft al kippenvel. Hoe erg wil je je kind al verwaarlozen?

Hele sterke film wat ook behoorlijk realistisch is en het acteerwerk hier ook erg meeslepend is. Ook die rol van die ouwe SS-er was best wel hilarisch.

Prima vertelling over "De vuilnis van de maatschappij" en hoe het is om er maar uit zien te komen.

4,0*

Wow!

Een horrorfilm van eigen bodem. Ik had er de laatste jaren niet meer zo in geloofd en deze titel was mij totaal ontgaan. Totdat mijn oog gisteren in Fame erop viel. Een best wel creepy filmposter met een Nederlandse naam, verrek... Nederlands gesproken, horror... nouja, zal wel weer zo'n slappe terughoudende studentenprojectje wezen. Maar de recensies daarentegen waren wel erg goed. Meenemen die hap!

En de woorden kan ik terugnemen. Dit is echt een uitzonderlijke film van Nederlandse bodem, origineel en... jawel... dood en dood eng.

Kristen is een soort home invas... eehm ik bedoel... pub-invasion film over een caféhoudster die in de nacht na oud en nieuw de hele boel kuist en opruimt. De boel lijkt wel voorspelbaar te worden wanneer er een vreemdeling rond de kroeg hangt en haar continu opbelt. In het begin lijkt de boel nog best wel relatief onschuldig te zijn, maar uiteindelijk kruipt de boel langzaam maar zeker onder je huid. Is het een doorsnee stalker die haar iets verwijt? Is het een grap van haar vriend? Of gaat het zelfs nog dieper? Gelukkig, de regisseur heeft overal rekening mee gehouden waarbij je als kijker continu op het verkeerde spoor wordt gezet. De film wordt met het moment ook steeds enger, dreigender en zelfs occult. En ja... ik heb geregeld met gespleten oogjes gekeken en continu angst gevoeld. Grotendeels onder mijn huid. Het moet nog steeds tot mij doordringen aangezien ik inmiddels al een beetje gewend ben, maar ik kan je wel verzekeren; deze film wordt gewoon met het moment enger en enger... en vreemder.

Qua sfeer hebben ze overal rekening mee gehouden. Dit is juist de sfeer die ik graag in horrorfilms zie. (Iets wat ze in vele Franse horrorfilms, The Strangers en Dead End ook gebruiken) Weinig overheersende soundtracks, sepia-donker, die jukebox dat gesprek met het alarmnummer... en een ruimte met een hoop antieke spullen. (een bruin café als locatie, een betere keuze hadden ze bijna niet kunnen maken.) Ook komen zo af en toe nog wel eens elementen terug die ik vroeger in die Aziatische horrorfilms mocht vertoeven. Ja, wat kan ik er meer over zeggen... ik sta helemaal versteld. Zeker als het gaat om een Nederlandse film. De plottwist vond ik echter weer net iets te onduidelijk.

En ja, zoals je wel kan raden, dit soort films krijgen natuurlijk geen bioscoop-release in Nederland. Als deze film nou door Tim Oliehoek was gemaakt, de tieten van Terrence Schreurs bloot waren, er een hip en project X-achtig oud en nieuw-feestje werd toegevoegd met de hoeveelheden seks, lijnen coke en liters drank, die stalker allemaal perverse dingen in haar oor fluisterde, en Schreurs met een hele wapenarsenaal dat dodenrijk in was gegaan kon dit nog wel eens een top-succes worden. Nu is de film veelste vaag, te donker en te depressief om in de bioscoop te laten draaien. Dat zou bezoekers afstoten.

5,0*

Een knappe 2de deel uit de reeks. Dit keer een korte verhaal over liefde, waarbij we een jongeman volgen die heel erg geobserdeerd is door zijn overbuurvrouw en haar stalkt met de verrekijker en de meest uiterste dingen verzind om bij der te zijn en om der te verlokken. Uiteindelijk loopt het uit op een nogal brakkige relatie en het einde is natuurlijk weer erg verrassend. Ook hierin weet de regiseur net zoals A Short film About killing een soort van biervilt-verhaaltje neer te pennen dat verrassend uitpakt

3,5*

De film is letterlijk een korte verhaal over moorden. En dan ook nog een simpel verhaaltje die je al op een bierviltje kan schrijven. Maar toch weet het door het charisma van Jacek en de deprimerende achtergronden en dan vooral het einde wel een impact te geven. Jacek word ook perfect neergezet en lijkt in eerste instantie nog op iemand die een irritand karakter heeft, maar nog zie je niet meteen een moordenaar in hem. En natuurlijk die taxichaufeur. Dan die moord, en dan die veroordeling van Jacek waarbij, tijdens het gesprek met zijn advocaat, nog een paar verrassende dingen naar boven komen.

Wat mij betreft een zeer geslaagde korte film met de ideale Oostblok sfeer.

3,5*

Hen hem gister weer eens herzien op een videoband die eerder eens bij ons gedumt werd. (ikzie al hierboven dat ik geschreven heb hoeveel sterren ik hem gegeven heb en nog niet eens gestemd heb, tsja toen was ik nieuw op de site en wist ik niet hoe ik moest stemmen) maar ok. Ik keek hier vroeger heel vaak naar en gister weer eens na al die tijd heb ik hem herzien. Ik vond hem nog even goed. Hij was ook zeer emotioneel en het vertelde nog wat over vroeger. Phoe, ben blij dat ik in deze tijd leef en niet vroeger. Nu zie je hoe zwaar de kids het hadden.

Alles gebeurde ook toevallig in deze film, maarja dat hoord bij kinderfilms

Ik snap ook niks van die scene dat mevrouw koster van de trap kegelt en dat kruimeltje dat dan ineens te weten komt in de bioscoop terwijl het hem nog niet eens verteld werd.

Maar voor de rest een: 3,5*

PS: zie trouwens bij de statistieken dat ie al een jaar in de bios hebt gedraait. Dat gebeurd wel bij weinig films.

Deze zombiefilm gaat wel heel erg ver.

Zombiefilms zijn altijd wel leuk voor dom vermaak. Ik bedoel; ook echt dom vermaak. The Sadness is destijds een beetje langs me heen gegaan (deze stond toch een tijdje op de Nederlandse Netflix?) omdat ik op sommige onderwerpen ook grotendeels ben uitgekeken en het al telkenmale eerder heb gezien. Toen ik gaandeweg erachter kwam wat voor thema ze nu weer in het zombiegenre gingen verwerken, raakte ik toch wel wat meer geïnteresseerd.

Begin is heel standaard. Jong stel wordt wakker en de wegen scheiden omdat het werk roept. Dan een nieuwtje over een pandemie, dan die ene onderbuurman en uiteindelijk de zijbuurman die er vrijwel lacherig over doet.
Tot de opvallende momenten op straat tot... je weet wel hoe het voortgaat.

Maar dit virus is toch wel heel anders. In plaats van een ongeremde honger naar vlees en bloed lijkt deze besmetting het libido en het sadisme bij de mensen te verhogen en wanen we ons letterlijk in een stad vol hondsdolle seksmaniakken. En nee, het gaat niets uit de weg.

En voor je het weet word je in een zwaar geschifte en vooral ranzige perverse rollercoaster gegooid.
In de opbouw naar de totale chaos lijken alle remmen ook al losgegooid te worden. De scene in de metro vond ik echt fenomenaal, en dan moeten we nog beginnen. Die zakenman is echt een overtuigende creep en de schunnigheden die zowel hij als de besmetten uiten zijn dingen waar woke-mensen moord en brand bij zullen schreeuwen. En dan hebben we ook nog die scene op het speelveld, durven we de vingers te verbranden aan een oogkas-neukscene of die zombie-orgie... of wat te denken van die geniale televisieomroep met die president. Je zou kunnen denken dat The Sadness weinig serieus neemt en dat het cynisme en de diepe zwartgalligheid samen met het bloed er vanaf druipt. En tja, 2020/21 was op zijn zachtst gezegd nou niet echt een hoopvol scenario voor Taiwan, en dan heb ik het niet slechts over de corona.

Het is toch een concept dat zo'n survival-automatische piloot weet te redden. Met het gore erbij gerekend kan hier momenteel bijna geen enkele zombiefilm tegenop in mijn optiek die zijn grenzen zo weet te verleggen. Wel opmerkelijk dat Taiwan met zulke "symptomen" aan de proppen komt. Ik had zoiets eerder verwacht van een land als India of Zuid-Afrika.

Ja, ik zal mijn reputatie gaan schaden en een eventuele mooie date wel kunnen vergeten door te zeggen dat ik genoten heb van deze film.

4,0*

Zo, weer na erg lange tijd weer een Takashi Miike gezien: Crows Zero. Niet een hoogvlieger maar wel een prima wegkijkertje, waar de typische Miikeaanse absurtie er weer van alle kanten af straalt. Verhaal is gewoon weer erg simpel maar de heerlijke over de toppe vechtscenes zaten er wel stevig in en hebben ook heel wat weg van de typische Koreaanse ram en beuk films. Ook het typische gevoel voor humor van Miike mocht niet ontbreken bv: met die kerel die hartkwalen krijgt als ie geil word en die achtervolging met die politieauto en die versleten motor.

Ook die meid mocht er zeker wezen.

Verder was dit toch wel weer het kijken waard van Miike. Zeker na zo'n lange tijd.

3,5*

Soorte van Belgische versie op Loverboy. Keihard en rauw, dat wel, maar aan de andere kant al vanaf het begin al voorspelbaar, je weet al meteen wat die Vic wil van Sarah. Opmerkelijk was dan nog wel de grijze kille relatie tussen Sarah en haar ouders, dat is nog wel een zenuwslopende onderdeel van deze film. Wat was die moeder van Sarah me toch een kutwijf zeg. Jan Decleir deed het erg goed als de vader, eerst een sympathieke man, maar daarna een monster. Fredja van Huet was ook vrij overtuigend als Vic.

Al met al nog een geslaagde Belgische film.

3,5*

Steven Ellison aka Flying Lotus, ik heb vrijwel al zijn reguliere cd's in mijn kast staan.

Flying Lotus is een man die overduidelijk qua geluid erg geïnspireerd is door de klanken van die vage improviserende Jazzrock uit de jaren 70 en Frank Zappa. Dat het een vreemde vogel was met een bepaalde graad zwarte fantasie was me ergens al een beetje duidelijk. Nu eens kijken wat er visueel in de brein van deze man schuilt.

Achja, het is in principe wat iedereen kan. We hebben gelukkig allemaal beschermmechanismen. Om bijvoorbeeld nog normaal te kunnen eten en te drinken, terwijl ons brein toch ook wel steevast de weet en ideeën hebben die erg goor zijn. Wie weet heb je het zelf ervaren, gezien, (en tegenwoordig met die fucked up Instagram-reels waar de kruipende ongedierte, gemuteerde vissen, of kakkerlak-achtige dingen in haren of op iemands huid gewoon tussen de food-reels ziet kronkelen), sommigen zullen Jeroen Elswijk ook wel kennen (en daarmee bedoel ik niet de violenmaker uit Amstelveen), en ja... je weet... Als je die mechanismen niet hebt (en nota bete ook weet wat er allemaal in je eten zou kunnen zitten) dan kan je zo verdergaan als anorexiapatiënt. De mechanismen kan je bijvoorbeeld ook even uitzetten als je tijdens een kater je maag niet leeg kan krijgen... etc etc.

Maar ze zitten er. De meest goorste voorstellingen die je gewoon helemaal uit kan zetten in je gedachten.

Maar Flying Lotus lijkt wel hele sterke mechanismen te hebben en laat zichzelf gaan, gooit het eruit, kom maar, toe maar. Wat zou de meest smerigste grap zijn die je kan verzinnen? Is het wel grappig bedoeld? Nee, het is echt gewoon een hele brei aan ranzigheid en sick minds. Ik moest qua opzet wel een beetje denken aan Flesh of the Void (slechts het willen shockeren) en Slaughtered Vomit Dolls (waarin alles draait om uitwerpselen). Nu weergeven in een sketcherige en klei animatie-achtige setting dat zich af moet spelen in een L.A. na een aardbeving en tijdens een pandemie. Alle mensen hebben een soort virus opgelopen waarbij de blaasjes op het gezicht staan. Het draait hier om diverse personages met een soort van verhaal (als je het een verhaal kan noemen). Een stel dat inmiddels geilt op elkaars zweren en wonden (en dan het uiteindelijke moment ), een misvormde jongeman die in een sekte leeft en elke ochtend zo'n zwarte drab moet eten, een junkenvrouw met twee van die Sesamstraat-achtige computergezichten, een Aziatische vrouw, een schijtende psycholoog. hier en daar wat animaties, en korte intermezzo's met muziek en vage geplakte beelden van de man zelf.

En heel veel stront, aambeien, anussen, scheten, rollercoasters door verrotte darmkanalen, maar ook wormen en kakkerlakken (soms ook nog in combinatie van).

Ja, er is geen touw aan vast te knopen, maar het is wel een hele bizarre trip die je maar net moet zien te vatten of moet kunnen ondergaan. (al had ik mijn zak chips wel dichtgelaten dit keer) Met wat voor intentie Flying Lotus dit deed valt niet echt in te vullen. Hij moest er zijn doelgroep wel voor in oog gehad hebben.

3,0*

Oh wat leuk weer.

Natuurlijk ook weer logisch dat deze film slechts in Nederland af moet doen als TV-film. Natuurlijk, omdat Imbeciel Nederland deze film niet begrijp. Maarja, niet getreurd, al die huisvrouwen en Naaienhuis-prullen en F*kking verliefd-klonen zullen niet gekocht worden door buitenlandse festivals... en deze dan dus weer wel.

En werd het niet eens een keer tijd dat er eens een film als deze kwam? Het was namelijk eens wereldwijd bekend gemaakt: Nederland is toch wel vrijwel het enige land die bekend staat om zijn Social Media-reacties met oeverloos gescheld; met smaad, name and shaming en doodsbedreigingen van dien. Zelfs in Amerika is het nog niet zo erg. Femke Boot, schrijver/columnist, krijgt daar dagelijks mee te maken. Ze heeft ooit eens een naam gemaakt met haar opinies over Zwarte Piet en die naam is ze bij de reaguurders niet meer kwijtgeraakt. Dag in dag uit vliegen via het scherm de meest weerzinwekkende tweets, berichtjes enz haar om de oren, het houdt haar dag en nacht bezig, belemmerd haar levenssfeer... en dan heeft ze ook nog een dochter die voor politieke controverse zorgt op haar school.

Maar het leuke van dit alles is dat De Kuthoer hier twee hele verschillende, zo dan niet vrijwel gescheiden werelden toont.

Want zelfs van haar buurman krijgt ze de meest smerige dingen toeverwenst, maar ondertussen staat de man wel de volgende dag met een schijnheilige lach voor haar deur en wenst hij haar goedemorgen. Maar dan besluit Femke er echt een stokje voor te steken. Welja... ze gaat wraak nemen op haar haters... en dit resulteert in heerlijke slapstick achtige horrorscenes met een in your face gehalte. Echter... ze raakt ook verliefd op een van haar tegenstanders; haar concurrent-auteur Steven Dood; waarvan ik eerst altijd had gedacht dat het een Belg was.

De film weet hier op een ludieke wijze af te rekenen met die kleuterschool op de Nederlandse Social Media en staat bol van vele leuke, zo dan niet, actuele verrassingen. Het einde was echt een klapper!

Helaas zijn er ook wel een paar blunders: Hoe kan je bijvoorbeeld gewoon met een jachtgeweer midden op straat in een woonwijk lopen en vervolgens iemand voor de portiek neerschieten, en vervolgens boven iemand gijzelen... en waar blijven de loeiende sirenes dan? Of waarom zou je als moordenaares zo stom zijn om de afgehakte vingers in een pak vissticks in de familiale vrieskast te verstoppen?

Maar afin...
Leukste verrassing uit Nederland van deze tijd.

4,5*

Eerste Griekse film die ik in mijn leven heb gezien. En het lijkt nu wel alsof de de mop van Pappalaatmepiemellos serieus moeten nemen.

Tja, het verhaal is simpel en zeer pijnlijk: je kids vanaf de geboorte binnen je terrein houden, verkeerde betekenissen bij woorden leren en verkeerde normen en waarden waardoor ze in de toekomst naar de klote gaan. Het word allemaal op een erg pijnlijk zwartkomische wijze neergezet. Alles is lekker smerig en onwenselijk, Incest, subtiele onderdrukking enz enz alles waar zelfs de kinderbescherming zijn bijltje bij neer wil gooien. Inderdaad zie ik hier ook veel invloeden in terug van films van Haneke en Seidl, met name de stijl, subtiliteit en camerawerk. De familieleden zijn ook stuk voor stuk indrukwekkend neergezet. Wat natuurlijk memorabel blijft zijn die scene;s met oa: dat vliegtuigje, dat de kids getraind worden als honden, die normen en waarden natuurlijk. Subtiel ziek = Ernstig gestoord.

De seksscenes zijn natuurlijk niet om geil van te worden en je weet tijdens het zien van de film wel waarom.

Verder erg fraai verrassende film uit Griekenland.

4,0*