Opinions

Dat kunnen alleen de Belgen.

Maarja, we hebben het over Dimitri Verhulst. De man die al bijna 30 jaar boeken schrijft en heden een keer (en na enkele verfilmingen) zelf op de regiestoel mag zitten. En wat voor chocola ervan maakt? Juist.

Moeder/tante/oma Christine is overleden, maar dat stukje slaan we over. We beginnen met de lijkwagen en zijn depressieve bestuurder die een wasbeurt krijgt, een uitvaart (met zeer weinig gasten) dat wacht op het zojuist genoemde, en het kist met Christine die veel te laat arriveert.

Kan het nog erger? Jawel. Pas op het moment dat het kist in de kuil ligt komt de notaris tussenbeide met de boodschap dat Christine graag in Wettelen begraven wilt worden. Wettelen? Waar is dat? De begrafenisondernemer die vroeger nota bene Taxichauffeur was, weet dat dan toevallig.

Ja, dit schotelt de kijker een soort van... ja... hoe zal ik dat zeggen? Een stapsgewijze roadmovie voor. Letterlijk. Want daar waar een rouwstoet normaal een korte afstand heeft, moeten ze nu heel België doorkruizen om in de zekere Wettelen te komen. Natuurlijk komen we langs allemaal desolate en troosteloze plaatsen waar België er natuurlijk vol van zit en spelen er onderling allerlei wrijvingen en discussies en een soort van sentiment.
Natuurlijk met overspel, een sentimentele herinnering van hoe je vroeger in je broek gekakt hebt, allerlei familiegeheimen die liever onderbelicht konden blijven, een vergeten zoon, een gedesillusioneerde seksgefrustreerde middelbare vrouw die slechts meeloopt zonder zowel Christine als de nabestaanden ook maar te kennen, de lijkwagen die door de keuring moet, een trouwfeest met frikandellen en cocktails, een overnachting in een klooster. En het heeft wat. En het werkt op je lachspieren op de manier zoals alleen de Vlamingen dat kunnen doen.

En Wettelen is niet zomaar een plaats. Nee. Vanaf dat moment neigen we zelfs een beetje de Science Fiction-kant op te gaan.

Verhulst heeft met zijn debuut hulp gehad van Koen Mortier en de familie Warmerdam (niet Alex) en ook die bijdrage is hierin te zien. Wat is het resultaat? Gewoonweg een zalige, foute en zwartgallig stukje onderbroekenlol waar de spot met de dood uiteraard niet geschuwd wordt. Hierin is de romanschrijver zeker in geslaagd.

En ja, als kijker vraag je je aan het eind nog steeds af: Waarom Wettelen?

4,5*

Hele puike gelikte horrorfilm uit China met een opmerkelijke psychologische achtergrond wat ook best herkenbaar is. Is het je wel eens voorgevallen? Je groeit met iets op in je omgeving (of in wat voor gelegenheid, omstandigheid dan ook) wat je inspireerde, waar je je veilig bij voelde en het betekende veel voor je, wat dus voor jou erg belangrijk is, maar voor je omgeving daarentegen totaal niet bijzonder. Treinenliefhebbers vinden het bijvoorbeeld tergend als de oude vertrouwde locomotieven langzamerhand van het spoor verdwijnen, of er is een park of andere gelegenheid (of wat het ook mag zijn) bij jou in de buurt geweest waar je vanaf kinds af aan speelde en er door de jaren heen steeds weer nieuwe inspiraties vandaan haalde en het daardoor ook een deel van je leven is geworden, en ineens word die plek ondersteboven gehaald voor een winkelcentra, en dan weet je het: je vind het verschrikkelijk en baalt er enorm van en je zou graag willen dat die voor jou onnodige plannen ongedaan gemaakt kunnen worden, maar je kan het dus ook doen op de manier van Cheng Li Cheung, de personage in deze film die als kind een vertrouwt plekje had: een slaapkamer met de haven van Hong Kong als uitzicht, waar ze mee opgroeide en dat haar dus overduidelijk ook inspireerde. Tot op een dag dat ze met haar ouders moest verhuizen omdat al die appartementenblokken platgegooid moesten worden, en zo dus ook haar vertrouwde uitzicht op de haven verloren ging. Dit houd haar als volwassen vrouw nog steeds bezig, en nog steeds zal en moet ze een woning hebben met een uitzicht over de haven. Als de zoveelste contract weer niet doorgaat, is voor haar de maat vol en besluit ze nu maar eens op eigen houtje op zoek te gaan, en dat doet ze zeker niet vriendelijk. Ze heeft er dus letterlijk alles voor over om haar oude vertrouwde jeugdassociatie terug te halen, al kost het mensenlevens en ook al bereik je der totaal niks mee, of is het slechts een actie tegen de jaloezie?

Haar werkwijze is dus simpel. De eerste de beste flatgebouw tegen de haven aan betreden en dan zo stuk voor stuk de mensen op de bovenverdieping op de meest gruwelijke wijze om het hoekje brengen. Dream Home gaat ook wel de kant van Inside op en Cheng li Cheung had ook zo wel het zusje van La Femme kunnen zijn. Alleen dit keer gedreven door het gemis van haar vertrouwde plek die ze ook niet meer op een andere manier terug kan krijgen door de woningmarktcrisis, dus daarom vermoord ze (uit jaloezie of misschien omdat ze denk dat het zin heeft, je weet het niet) een voor een de mensen in het bovenste gedeelte van het gebouw en als de ene kamer geen uitzicht blijkt te hebben op de haven, gaat ze rustig verder in een andere kamer waarbij ze vermoed dat het wel zo is. De moorden zijn ook hierin weer lekker goor en bruut neergezet en niks word geschuwd en word er regelmatig nog een zwart humoristisch sausje eroverheen gegoten. Vooral bij die scene's met dat die afgehakte vingers op die spelende LP terecht komen, die piemel-scene, en ook die hele scene in die appartement met die junkies. Ook die scene met dat omleggen van die zwangere vrouw was wel uiterst sadistisch en heeft opnieuw weer een knipoog naar Inside. Cheung vond ik op bepaalde gebieden zelfs nog erger dan La Femme. Het einde is ook vrij sterk uiteindelijk is het contract toch doorgegaan en ze kan toch wel terecht in een woning met een haven als uitzicht. Wat ook betekend, dat al die frustraties en moorden zinloos waren geweest. En nou voelt zo'n woning maar aan als los zand. Sterk!!

Dit was gewoonweg weer een uitstekende psychologische horrorfilm die je toch wel aan het denken zet. Want hoever ga je om je zin te krijgen om een vertrouwde omgeving terug te krijgen? Nouja Cheung gaat dus wel behoorlijk ver. Voor de rest is deze film ook goed verzorgt en oogt lekker donker. Ook die havenshots en de skyline van HK die hier regelmatig ter sprake komen geven een gelikte en moderne draai. Deze film is gewoon op alle fronten gelukt. Prima film voor zowel liefhebbers van psychologische thrillers (wel als je een sterke maag hebt) en bloederige slashers.

4,5*

Ik zit me nu te bedenken dat dit van damme's slechtste film is. Hij acteert echt beroerd in deze film.

Had hem eerst een 2,5 gegeven en toen een 1,5

Komt omdat ik hem toen nog maar 3 minuten geleden gezien heb. Voor de volgende keer weet ik het: eerst goed nadenken en dan stemmen.

Een 1 maar, hopelijk is Second In Comand beter.

Beklemmende film, over een onderwerp en situatie waar je absoluut niet in wilt belanden.

En die situatie maakt Ben mee. Nadat hij met zijn vrouw dronken in de auto stapt krijgt hij een ongeluk waarbij Tinka overlijdt. Hij beland zelf in de cel en na de vrijlating sta je daar dan... tussen de scherven die jij hebt veroorzaakt, terwijl het op je eigen bewustzijn nooit zo bedoeld was.

De kilte is overal te voelen. Van zijn ouders die evengoed het beste willen zien, tot zijn schoonouders die zijn dochtertje laten opgroeien. De grauwheid en de uitzichtloosheid die er gevormd wordt lijkt Ben te willen bevechten: Hij zal en moet zijn dochtertje weer zien. Gelukkig zijn er ook nog familieleden die wel aan zijn kant staan. Zijn broer, en zijn schoonzus.

En ja, ik kan er kort over zijn. De film werkt uiteindelijk toe naar de daadwerkelijke ontmoeting met Cindy zijn dochtertje. Die niet heeft meegekregen dat Ben haar vader is. Dit geeft een pijnlijke ondertoon. Zeker met die scene in Cindy's klas.

De Brabantse polders weten een goed sfeertje te brengen; echter moest ik wel ondertiteling gebruiken omdat ik de acteurs amper kon verstaan.

Sterke drama.

4,0*

Uit de 5 voor 5 bak gehaald. En het was best nog een leuke film van het oude werk van Terstal. Om te beginnen waren de settings van dat troosteloze Zeeuwse dorp erg toepasselijk en het acteerwerk kon der ook wel goed doorheen. Het doelt erg op het racisme en de kijk op zwarten en dat echt iedereen in dat ene dorp de Marokaanse en zwarte inwoners uitkotst. Dat klinkt wel pessimistisch maar evengoed word het wel erg mooi weergeven, en ludiek ook want eigenlijk komt het neer op een flink straaltje sarcasme. Ook vond ik het "controversiele geweld" zoals het op de hoes vermeld werd ook wel meevallen hoor. Voor de rest gewoon erg leuk filmpje.

3,5*

Was wel een aardig actiewegkijkertje. Niet meer, niet minder. Een hoop stoere dialogen, flauwe grappen, botbrekende vechtscene's, hier en daar wat nodig schietwerk, en een stereotyp verhaaltje (wraak, corruptie, recht in eigen hand nemen). The Rock is als normale actiemacho nog best wel te pruimen en Johnny Knoxville stal de show. De locatie vond ik ook nog best wel sfeervol en passend.

En tja, wat moet ik er verder over zeggen. Het is gewoon een vermakelijk, maandag avond wegkijkertje met bier en chips of frituur.

3,0*

Voor ik deel 2 ging zien deze ook maar even snel gekocht.

Zeer geslaagde typische jaren 80 film. Ditmaal over fraude en de bank en geldwereld. Michael Douglas zet ook hierin weer een erg mooie rol neer die Gordon Gekko heet. De film is eigenlijk ook een aaneenschakeling aan bankzaken en bankfraude waarbij het af en toe nog wel eens onavolgbaar is. Ik zou toch meer naar het journaal moeten kijken denk ik. Ook de jonge Sheen was goed bezig als de assistent van Gekko die hem moest helpen dingen de frauderen. Voor de rest ook omgeven in een mooi sfeertje met ook enkele zalige jaren 80 soundtracks en deuntjes.

Verder weer prima jaren 80 film.

4,0*

Na ruim 23 jaar is het toch nog tijd voor een deel 2. En die was ook zeker wel geslaagd. Had deze gezien op een MM-meeting waar de meningen van de users niet al te positief over waren. Maar voor mij was deel 2 heus niet overbodig of minder. Douglas deed weer mooi zijn ding en zette opnieuw een mooie rol neer van de nu wel veel oudere Gordon Gekko. Ditmaal na de toenmalige jonge acteur Sheen is nu Shia LaBeoef van de partij als jonge naive assistent. En dit keer draaid de film ook niet om alleen maar bankzaken en fraude etc, maar ditmaal meer om de verscheurde leven van Gekko. Tja wat wil je na al die daden en na 8 jaar gevangenisstraf. Wat wel weer niet echt goed geplaatst was was dat dat moment waarbij Gekko uit de gevangenis komt, dat is dan dus in de jaren 90 en daarna maakt de film ineens een sprong van 10 jaar in de tijd en pas dan gebeurden al die dingen in zijn priveleven alsof hij pas een week vrij is. Maargoed, verder was de film prima in orde

Zeker wel vermaakt met deel 2. Niks mis mee.

4,0*

Had er niet veel van verwacht, mede dankzij de recensies. Maar toch is dit wel een sterke prent van Liman. Wel zeker wat meer vooruitgang in vergelijking met Edge of Tommorow en American Made.

De film speelt zich af op één locatie. Ik zag meteen al vele overeenkomsten met Buried, aangezien beide titels draaien om de Irak-oorlog. Deze setting omvat geen binnenkant van zes planken, maar een No Country for Old Men achtig slagveld midden in de woestijn. We volgen twee soldaten. Isaac wordt hier neergezet door Aaron Taylor-Johnson; het drong pas later echt tot me door dat het mijn voormalige held Kick-Ass was; en John Cena. Ze komen samen terecht in het gebied waar het bezaaid ligt met lijken. Totdat er toch nog ergens eentje schijnt te leven en ze in het vizier houdt op een beschutte plek. Matthew raakt gewond door de kogel en Isaac weet zich te verschuilen achter een muurtje; om daar ook vervolgens de hele film niet meer weg te komen.

En toch wist de anderhalf uur goed gevuld te worden door het psychologische machtspelletje wat de schutter uitoefent op de twee heren. Gepaard met een hoop sterke dialogen tijdens de radioverwisseling, waarbij je ook gaat bedenken wie er hier slachtoffer en dader is. Ook het anti-oorlogsthema wordt er hier dik op gesmeerd. Juba, de schutter, zal je niet te zien krijgen, maar toch heeft hij al wel de sterkste rol mogen vertoeven. Met name zijn scherpe en sarcastische ondertoon en zijn macht dat Isaac helemaal laat doordraaien op den duur, totdat hij niks meer kan dan een oorlogsmisdaad te bekennen.

En ja het einde....

Wel bijzonder om in deze tijd te zien. Waar in de jaren 70 en 80 nog de reeks Vietnam-films kwamen, heeft dat nu plaats gemaakt voor Irak-films. Laat er nog maar zo veel mogelijk goed spul uitkomen met een sterke anti-Amerikaanse boodschap.

4,0*

Hele fraaie film.

Waar je deze film precies kan plaatsen is nog maar een raadsel, maar gaat hier overduidelijk wel met het thema depressie en eenzaamheid aan de haal, wat geassocieerd word met een stukje wereld omhuld met een onzichtbare wand. Science Fiction? Fantasy? Drama? Mysterie? de film weet wel met een hoop elementen te spelen. Het gaat hier over een vrouw, die schitterend is neergezet door Gandeck, die op een dag erachter komt dat ze word tegengehouden door een onzichtbare wand wanneer ze haar vrienden wil gaan zoeken die de nacht niet zijn teruggekeerd. En wat krijg je automatisch, als je dan, in dit geval, opgesloten zit op een paar kilometer hectare, met verder helemaal niemand (op een paar dieren na)? Dan word je machteloos en gek. En om niet door te draaien kan je alles beter van je afschrijven, wat dus ook hier gebeurd en wat ook de hele film voorgelezen word door de vrouw. Verder bevat de film geen woorden.

Hier word het ook op een behoorlijke meeslepende manier neergezet en Die Wand boeit elke seconde en verveeld geen moment. Ook dit is weer zo'n typisch psychologische dillema die de hoofdrolspeelster moet doormaken, maar uiteindelijk langzaamaan aan de situatie begint te wennen, wat je ook automatisch hebt als je zwaar depressief bent of een een of andere ongenezelijke ziekte hebt. De regisseur weet dat hier prachtig te associeren. Daarnaast is het hele idee rond die onzichtbare wand ook prima geplaatst en het lijkt ook wel een beetje alsof de regisseur leentjebuur heeft gedaan bij Allegro van Boe. Verder is de eindeloze fraaie selectie aan de heuvelachtige en bossige locaties en de natuurshots van Oostenrijk ook erg kunstachtig mooi. Ook is er plaats voor een beetje mysterie, bijv die dromen van die vrouw. en ja, de verdere acteurs: die hond, koe en die twee katten deden het ook erg goed.

Absoluut een geslaagd en creatief stukje cinema.

4,0*

Als je dood bent en dan...

In de wereld van Koreeda is er een tussenstop tussen dood en het hiernamaals. Een vervallen gebouw, door het klimop in de greep gehouden en dode bomen is het centrum waarin overledenen een keuze mogen maken uit hun herinneringen, om die zo mee te nemen naar hun volgende leven. De manier hoe dit wordt verteld... ik bespeurde hier en daar enig sarcasme.

We hebben hier te maken met verschillende generaties. Grappig om ook te zien dat er niet veel oude mensen overblijven. De ene die in 1923 is geboren is nog een broekie omdat hij in de tweede wereldoorlog bezweek, de ander heeft zelfmoord gepleegd... and so on. En stel jezelf eens de vraag: Wat voor herinnering zou jij meenemen als je een week mocht kiezen uit je hele levensarchief. Hebben we niet elke week de ene dag een kutdag en de andere dag een mijlpaal voor de boeg gehad?... Of is de boel niet al zo gewoon geworden dat de smaak van een herinnering eraf is? Als behulp hebben we ook nog videobanden en reconstructies... en wordt voor je vertrek de boel vertoont in een filmzaal.

Ja, hele merkwaardige thema zet de regisseur van No One Knows neer. Al dan niet erg interessant en hoogstwaarschijnlijk een boodschap over de zelfmoordcultuur in Japan. De sfeer is behoorlijk leeg en afstandelijk... als de dood bijna en een seizoensvertelling mocht ook niet ontbreken. In principe is de saaie manier van vertellen ook expres gedaan en het uitzichtloosheid is haast te voelen.

Erg opmerkelijk themaatje.

3,5*

Na Day en Night Watch gaat ook Bekmanbetov zijn geluk zoeken in USA en maakt Wanted. Opzich vond ik Wanted kwa over de top actie wel reuze meevallen. Maar de humor en de actietrucjes die kogel sturen nadat je hem afgevuurt hebt en zelfs uiteindelijk het verhaal wel goed. James Mc Avoy zie ik trouwens ook voor de eerste keer in een film. Maar die deed het wel goed als eerst een Nerdy kantoor medewerker en uiteindelijk een flitsendsnelle genootschap moordenaar. Angelina Jolie was ook weer geweldig en stoer en eigenlijk zat er in Wanted meer scherpe humor dan actie al zeg ik het zelf. Actie zelf was wel erg goed en had wel een soort alternatief van de Matrix. Die training van Wesley bij die genootschap was natuurlijk ook erg absurd. Morgan Freeman had ook opnieuw weer een schitterende rol als de meester. De vele trucjes in deze film zijn ook erg cool en geinig bv die kogel met een bepaalde beweging sturen, makkelijk raken wat je maar wil ook al is het piepklein (kogel van je tegenstander, vliegenvleugeltjes) die autoachtervolgingen en over auto's heen vliegen over de kop, die rat-bom actie en die dikke Mexicaanse slager en die dikke kantoor baas waren ook om te lachen. Ook die toetsenbord letters actie. Die scene in de trein doet wel je ogen openen

Voor de verder rest niet echt een potentiele actieknaller. Deze moet het meer hebben van de humor en de over de toppe onliners. Maar verder had ik me wel erg vermaakt met Wanted.

3,5*

Was een standaard actiefilmpje met de perfecte duo tussen Jet Li en Jason Statham. De film is goed opgemaakt. Wat ik wel een beetje gebrekkig vond waren de actiescenes, die nogal houterig in beeld kwamen of niet vaak aanwezig waren. Al vond ik die gangwar-scene en die autoachtervolging als volgt wel een hoogdepuntje. Het verhaaltje is ook standaard met de term wraak, maar heeft toch evengoed weer iets verrassends aan het einde. En we krijgen ook een beetje met een Face/Off gehalte te maken. Het einde vond ik toch weer wat minder.

Gewoon een actiefilmpje die je avond doet vullen. Vechtscenes zijn er ook wel aanwezig maar Li schiet in deze film meer dan dat ie vecht.

3,5*

David, we're gun runners. Let's go run some guns.

De regisseur van The Hangover en Due Date wou met War Dogs blijkbaar iets serieuzers.... Althans, wel met de nog nodige humor die we van hem gewend zijn. Het is hem gelukt en ik kan ook al meteen zeggen dat dit tot nu toe zijn beste film is die ik van hem heb gezien.

War Dogs... ook weer gebaseerd op een waargebeurd verhaal, kan je makkelijk in het rijtje plaatsen van Three Kings en Lord of War. We volgen twee middenklassers David en Efraim... In real life hebben ze zo hun sullige baantjes, maar ondertussen houden ze zich stiekem bezig met de ondergrondse wapenhandel voor de Oorlogszones die op dat moment geplunderd worden door de Amerikanen. Efraim vind het allemaal maar best en ziet overal wel het grote geld in, maar David blijft schuchter en moet ook nog tegen zijn zwangere vrouw blijven liegen. De klussen gaan goed... ondanks ze hier en daar kogels moeten ontwijken, maar dan doen ze een deal met iemand die op de terroristenlijst staat... en ja, je kan ook sowieso wel al raden dat dit soort dingen niet lang waterdicht blijven.

En zo weet de film een dolle pret te worden dat uitstekend weet te balanceren tussen feel good-movie, oorlogsfilm en thriller. Jonah Hill en Miles Teller zetten hier keurige rollen neer... Fijne actie-scenes, netjes geschoten locaties en de spanning blijft er ondertussen goed inzitten. Die Irakese wapensmokkelaar wist ook even de show te stelen.

Flink van genoten.

4,0*

Het begint allemaal heel erg mooi. De effecten zijn erg goed en het moment van de komst van de buitenaardse wezens is een moment om op het puntje van je stoel te zitten. Vooral hoe die enorme langpotige dingen alles verwoesten. Deze film moest wel een hele hoop geld gekost hebben. Wat ik wel raar vond in het begin is dat het moment dat Cruise na de schokkende gebeurtenis thuiskomt om zijn gezin in veiligheid te brengen. Maar dat gezin weet niet eens wat er aan de hand is terwijl die aliens nog geen 2 straten verder zijn, zoiets moet je dan toch allang opgemerkt hebben. Maargoed, de rest is weer goed en de sfeer komt er echt in te zitten. Dat idee van die brandende trein die voorbij raast vond ik ook orgineel bedacht. En die oorlog tussen die machines en het Amerikaanse leger.

Wat wel een beetje raar was is dat de mensen aan het eind de overwinning vieren nadat er twee van die monsters zijn uitgeschakelt. Maar der zijn er nog een paar duizend over hoor dus ze hebben eigenlijk te vroeg gejuicht.

Gewoon weer een mooie Spielberg film. Op een paar cheesy dingen na.

3,5

Poe poe, wat een smerige, kille en rauwe film was dit zeg. Deze past ongetwijvelt wel in het rijtje van de controversiele films. Het onderwerp van de film is gewoon om te kotsen (logisch) maar helaas is het (altijd nog) de realiteit.

Tim Roth ging, na het spelen in een paar steengoede films, in zijn vaderland toch maar eens eenmaal in de regisseurstoel zitten om dit werkje te maken en de kijker met de neus op de feiten te drukken. Om te beginnen heeft ie wat bijpassende sfeer er al alles aan gedaan. Het uiterst gure, regenachtige Engelse platteland is de perfecte match. Ok, wat is er allemaal gaande: We maken kennis met een familie (achternaam is niet bekend). Het huiselijke sfeer is natuurlijk gewoon kut. Het centrale punt is Tom. Hij is geregeld het mikpunt van de agressieve buien van zijn alcoholistische vader (was wel verbaast dat het Winstone was) die hem maar een minderwaardig persoon vind. Verder heeft hij ook nog zijn zwangere moeder en een eigenwijze arrogante zus Jessie. Afin, dit is het stereotype slechte gezinssituatie, maar het gaat nog wel even verder dan dat.

De bom barst toch wel wanneer Tom erachter komt dat zijn vader loopt te rotzooien met zijn dochter, vanaf dat moment veranderd de film echt in een psychologische mengelmoes en word het alleen maar van kwaad tot erger. Vooral die scene in die bunker, dat we gewoon ongecensureerd en op een iewat Irreversible light manier te zien krijgen hoe de vader haar dochter daar vergrijpt was gewoon misselijkmakend. De spanningen lopen hoog op tussen de 3, want de moeder weet van niks. Erg eng ook om te zien dat Jessie inmiddels al zo gemanipuleerd is dat ze het al als iets gewoons gaat zien en de vader lekker schijnheilig blijft doen. En kan het nog veel erger? Ja, dat kan! Want vader was toch uiteindelijk wel heel erg blij met de geboorte van zijn nieuwe dochter. Gatverdamme! Nou weet ik dat A Serbian Film nog niet het begin was. Al is het hier nog wel wat subtieler. Maar het idee alleen al is en blijft monsterlijk. Wanneer de vader er mee word gecomfronteerd krijg je wel even kippenvel. Het einde snapte ik trouwens niet echt: Nadat Tom zijn pa heeft neergestoken, zocht Jessie toen inene zijn heil zoeken bij haar broer?

Gewoonweg een walgelijke film die gewoon ook erg goed en realistisch in elkaar is gezet en de kijker wel behoorlijk tot denken zet en doet huiveren. Dit soort vieze geile vadertjes blijven altijd nog actueel. Gewoon de pik eraf hakken bij dat soort goorlappen en ook heel langzaam laten lijden. Laat deze film duidelijk zijn!

4,0*

Weer zo'n heerlijke satirische oorlogsfilm die het hele Amerikaanse systeem afkraakt. War inc kan zo in het rijtje thuis van Three Kings, Lord of War, The Hunting Party etc. John Cusack speelt erg fantastisch als sambal-verslaafde huurling die in het fictieve land Turaquistan, (je hoort al de landen Turkije, Irak en Afghanistan in voorbij komen) komt dat is verscheurd met de oorlog en waar gewoon echt op een sarcastisce wijze word vertoond dat op een doodnormale dag in het dagelijkse leven hier en daar een bommetje ontploft. De film zit boordevol sarcastische anti-amerika humor en ook krijgen we regelmatig harde actie voorgeschoteld. De hele film an sich is gewoon erg over de top. Dat vrouwtje vond ik daarintegen af en toe wel irritant over komen met der overdreven manier van acteren.

Maar voor de rest weer een zeer vermakelijke film met eigenlijk wel een boodschap.

4,0*

Weer een toffe poging van Alex Garland.

De man die eerst lang wachtte met het betreden van de regisseurstoel; na drie romans en vele scripts geschreven te hebben, lijkt nu wel degelijk de smaak te pakken te hebben. Drie films in drie jaar tijd. Na Civil War kiest hij nog niet het horrorpad ala Men, maar keert hij gewoonweg terug naar de oorlog. Ditmaal geen fictieve of toekomstige voorspelling. Nee, het is weer eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Geestig en ergens ook aandoenlijk; de beginshot met die clip van Follow Me; je weet wel: die hit uit 2004 van Eric Prydz. Met die pikante gymmeisjes. En dan maken we kennis met het team, die helemaal los gaat op de clip.
De bravoure zou ervan af moeten spatten en het testosteron is alvast te ruiken. Maar uiteindelijk ruik ik daar ook een hoop angst en afhankelijkheid die wordt weggelachen. Want enkelen van hen die zou weer zijn leven moeten riskeren.

Ditmaal in 2006, in een Iraakse wijk. Het team moet enkele huizen betreden en als bunker gebruiken omdat de vijand vroeg of laat zal arriveren. Het ontvouwt zich rustig en de camera zit dicht op je huid en de scenes zijn in lange takes opgenomen. De sarcasme, onrust, frustraties en spierballentaal lijken onderling de orde van de dag te zijn en hoe dichter de vijand komt, hoe meer de spanning stijgt. En natuurlijk kon het niet anders dan uit de hand lopen. Dus Warfare is alles behalve een film over Amerikaanse helden.

En dan breekt de pleuris uit en zitten de soldaten in de val en belandden we in een eindeloos slagveld dat vrijwel binnen de muren van het huis valt. Waarschijnlijk moest dit zo identiek lijken als de situaties in real life; want je hebt het gevoel alsof je er zelf bij bent. Hoogtepunt was die scene met die bominslag en zijn tunnelvisie die erop volgt, en dat één van die leden pas veel later beseft dat zijn benen in de brand staan. Een behoorlijk sterke scene waarbij je de drang tot vluchten en verstoppen zelf meevoelt. Let trouwens ook op de hele kleine onvoorziene momentjes: Die penis die zichtbaar wordt als de broekspijp van die gewonde soldaat wordt opengeknipt. Of dat iemand per ongeluk struikelt over de zwaar verwonde been. Of dat de doden die er tijdens de kogelregens vallen maar bijna op één hand te tellen lijken te zijn. De onlogica in communicatie. En dan uiteindelijk het einde; waarbij de soldaten zijn vertrokken en de "terroristen" ineens als gewone burgers op straat samen lijken te komen. Je zou het als sneertjes kunnen zien.

Maar het draait natuurlijk niet om de actie. De kogelregens en de bominslagen voelen als een totale chaos. Als een val.

En de reden van deze opzet word buiten beschouwing gelaten. Dat weten de burgers nu inmiddels ook wel; althans, hoe je het Amerikaanse leger of het motief als kijker op wilt vatten.

Dit was weer eens een van de betere oorlogsfilms. Valt me op dat men tegenwoordig wel een beetje is uitgekeken op de hele suspense en effectbejag rondom het thema. Denkend aan die tenenkrommende eerste en laatste scene uit Saving Private Ryan; of de zogenaamde "moedige" toespraken van generaals of het feit dat, daar gaan we weer, Amerika als God gezien moet worden. En dan heb ik het nog niet eens over die afschuwelijke roffelende en tetterende marsmuziek gehad. De grote Amerikaanse vlag was al vanzelfsprekend.

4,5*

Aangezien zombie's de laatste jaren behoorlijk in zijn, word het eens tijd voor een wel hele andere zombiefilm.

Afijn, we weten inmiddels al hoe het in beloop gaat: Het begint met een virus, of er is gewoon in een keer een virusuitbraak en mensen veranderen in zombies. Dan heb je nog een groepje overlevenden die soldaat worden om de zombies te lijf gaan of gewoonweg op zombiejacht gaan. Maar Warm Bodies kan je nu wel omschrijven als de meest zachtaardigste zombiefilm aller tijden. En valt dat tegen? Integendeel, dit is gewoonweg een prima, goed werkend en origineel concept dat gewoonweg expres een draai geeft aan het inmiddels afgezaagde zombiethema. Laten we er nu maar eens een romantische zombiefilm van maken, met een zombie in de hoofdrol.

We volgen R, die na een uitbraak, het leven als zombie maar behoorlijk saai vind. Met zijn andere vrienden kan hij amper een normaal gesprek voeren en voor de rest is er in het verpauperde wereldje ook geen reet meer te doen. De mens is echter de grootste vijand omdat er altijd weer eens een groepje militairen zijn die een klopjacht openen en op alle zombies schieten die ze maar tegen komen. Tijdens zo'n shoot out valt R. zijn oog echter op de stoere dochter van een militair genaamd Julie, en dan blijkt er toch wel een beetje gevoel te zitten in de inmiddels afgestorven hart. En geloof het of niet, uiteindelijk slaat er heel langzaam aan een vlam over tussen die twee. Hoe de lovestory tussen mens en zombie verder lopen? Ervaar het zelf, het valt echt niet tegen!

Warm Bodies weet gewoon op alle plekken te lopen als een trein en is ook velen malen beter dan Twilight. Uiteindelijk word alles nog hartverwarmender wanneer R. zijn eigen gevoelens overbrengt naar zijn soort genoten, waarbij we te maken krijgen met emotionele zombies Je moet er maar op zien te komen. Maar de zombies zijn toch hoe dan ook onze tegenstanders? Nee, daarvoor hebben we bloeddorstige zombievampieren die ook nog bleken te bestaan. Eigenlijk is deze film gewoon te gek voor woorden. Heerlijk gewoon! Hoe het allemaal uitpakt is al helemaal te mooi dat het zelfs waar word.

Gewoonweg een erg toffe, gelikte film dat met zijn absurde thema ook alle kanten opgaat. Beetje gore, een paar vette actiescenes, gave Post Apocalyptische beelden van LA en ok, ook een beetje soap en ook niet al te zoetsappig. Misschien zelfs een film met een boodschap.

Erg origineel en goed gelukt.

4,0*

Na de fantastische Pride and Glory komt Conner nu met een prima boksersdrama, waar hij schijnbaar dat soort genre probeert wakker te houden.

Het is ook meer in eerste instantie een familiedrama. De acteurs Tom Hardy en Nick Nolte deden het alweer behoorlijk goed. Joel Edgerton die kon ik nog niet. Verwacht ook niet dat de film regelmatig uit boxen bestaat. Eerst krijgen we het zogehete troosteloze familieverhaal dat nog best wel knap en treffend in elkaar is gezet. De band tussen Tommy en zijn vader is schrijnend en ook zeker niet met rozengeur en manenschijn en dat word nog best wel intens verteld. Het koude urban-sfeertje die ook al in Pride and Glory te voelen was is hier ook aanwezig. Er word hier ook, zoals gezegd, best wel veel uit de kast getrokken, ook het thema Irak-oorlog krijgt een beurtje. De bokswedstrijden, en dan ook vooral die tussen de twee broers is ook wel iets wat de spanning doet snijden. Het zijn immers wel broers die mekaar bond en blauw slaan.

Verder prima film. Het is dan weer wel zo dat het nog best onavolgbaar wil worden omdat Warrior nog wel van de hak op de tak springt. Dat is dan weer wel jammer. Maar dat moet de pret ook niet drukken.

3,5*

Typische jaren 70 film. Maar dan toch wel erg mooi opgebouwt en je kan toch nu ook wel zien waar al die andere strip-achtige films hun mosterd vandaan hebben gehaald. Wat hieraan namelijk mooi is is dat de film zich zo nu en dan, net als in het Max Payne spel, zich afwisseld naar striptekeningen. Voor de rest was de film opzich gewoon een leeglopertje met weinig verhaal maar wel vele verbluffende street-fights en het acteerwerk was ook nog goed te doen. Ook de vervallen New Yorkse achterbuurt locaties waren toepasselijk en klopt het trouwens nou echt dat deze film zich in de toekomst afspeeld, of nam ik iets te letterlijk? Einde was ook goed te doen en het eindigde ook met een typische "the end" in stripvorm.

Voor de rest prima ouderwets zondagavond vermaak.

3,5*

Zeker weer een vermakelijke politiecomedie waarin Jean Reno weer goed op zijn plaats is als een roekeloze agent die zijn slimme trucjes heeft. Dit keer met een erg leuke geinige plot dat ook soms wel een beetje de dramakant opgaat. Zo gaan we veel leuke avonturen beleven met Reno en zijn knullige compaan in Japan waar we ook lekker kunnen genieten van de humor en ook het vleugje drama. Ook die dochter vond ik een lekker ding en ook schitterend neergezet. Wat wel jammer was was dat de actiescenes een beetje te ver uit elkaar gerekt waren, maar evengoed kunnen we van Reno's vuisten ook nog de vruchten plukken. Ook die scene in die amusementenhal was geweldig.

Zeker weer een vermakelijke Franse actiekomedie met held Reno.

3,5*

Op niveau toch ietsje minder dan van Hees' vorige toppers Linkeroever en Dirty Mind.

In principe beloofd de film heel veel en had ik ergens wel een duistere thriller verwacht. Met dat concept word vrij weinig gedaan en Waste Land blijft helaas hangen bij een te standaard politiefilm in een deprimerend en donker jasje, en dat net iets teveel aandacht besteed aan het gezinsleven van Leo Woeste dan daadwerkelijk de Brusselse onderwereld. Ook de connectie met de politie en de Congoleze maffia blijft houterig en afstandelijk en weet nou niet bepaald te overtuigen. Renier vond ik nog wel redelijk spelen en de vele shots van de troosteloze achterbuurten van Brussel zijn ook mooi en sfeervol geschoten. Het is gewoon jammer dat van Hees hier toch een beetje de plank misslaat en van alles wil, maar niet genoeg zin of motivatie erin steekt. Dit soort termen is al veel vaker gebruikt in films. Ook het einde, die hier door menig mensen als surrealistisch wordt omschreven wist me niet te raken.

Jammer, want van Hees had wel hiervoor twee toppers op zijn naam staan die meer bevatte dan ik had verwacht. Misschien nam zijn zin wel af toen Matthias Schoenaerts dit project naast zich neer heeft gelegd. Grappig trouwens ook dat Renier verdacht veel op Schoenaerts lijkt in deze film.

Niet echt een topper, maar evengoed kijkt deze nog wel prima weg.

3,0*

Keanu Reeves heeft zo nog wel eens zijn momentjes: de ene keer speelt ie in onvergetelijke films als The Matrix en Constantine en de andere keer poept ie er wel eens een lui leeglopertje eruit. Zo was dat bij The Wachter ook het geval dat ook een cliche film was. Maar desalnietemin heb ik me wel op me saaie zondagavond kunnen vermaken met deze film. Reeves is dit keer een gestoorde psycho en James Spader mag erachteraan. Ik had eerlijk gezegt ook wat meer schokkends verwacht (iets in de trent van Se7en ofzo) maar dat viel hierin ook wel reuze mee.

Verder een stomvermakelijk filmpje. Niks meer, niks minder.

3,0*

Helaas een beetje anders dan verwacht. Om te beginnen vond ik de film wel visueel een lust voor het oog en heeft Snyder daar ook veel aan gewerkt net als bij Dawn of the Dead en 300. De schilderij achtige beelden, de kleuren, en de retro-technologie, en het alternatieve 1985 dat moet ogen als jaren 80 Science Fiction. Ook heeft deze film een sarcastisch knipoog naar de hele koude oorlog. Maar wat er hier nou zo ontbreekt is de actie en de verdere stijl. Er word hierin alleen maar veel gebabbeld en lijkt het soms net een documontaire. En dat stoort wel enorm, aangezien ze hier veel meer mee hadden kunnen doen. Visueel geef ik de film iig een hoog cijfer en het leek af en toe idd op een cartoon. Ook bv die scenes in Vietnam waren erg typisch en mooi gemaakt. Geweld is ook gore, maar daar blijft het dan bij.

Helaas anders dan verwacht. Toch een 3,5*

De regisseur die is begonnen met 2 fenomenale titels als Constantine en I am Legend en later doorbrak met The Hunger Games levert hier nu weer eens iets rustigers af. Zoals vaker vermeld ben ik niet echt een groot fan van romantiek maar sommige geef ik nog altijd wel een kans. En dit was ook weer geen slechte film.

Water for Elephants is weer een soortevan Romeo en Juliet ofzoiets verhaal. Robert Pattinson is een Poolse immigrant genaamd Jacob die in de jaren 30 (wat ook zo zijn mooie plaatjes bevat) wegloopt uit zijn woonplaats en van zijn studie, nadat zijn ouders zijn omgekomen bij een autoongeluk. Hij ziet wel waar het schip strandt. Tijdens de zwerftocht komt hij terecht op een circus-trein, wat ook meteen zijn leven en ideeën zal veranderen.

Je zou haast denken dat een circus gelijk een vrolijke massa moet zijn, maar Jacob komt hier echter bij ongure types terecht, en uiteindelijk de sadistische eigenaar, die graag dieren mishandeld (die voor het circuspubliek overkomt als een leuke presentator) en zijn geliefde Rosie steeds onder druk zet. En zoals gewoonlijk heeft Jacob een oogje op Marlene, na enkele ontmoetingen, wat ook niet zo goed valt bij de boss. Om het plaatje helemaal compleet te maken speelt er ook een erg sympathieke olifant een rol mee in het spel...

En ik ben echt niet van een koude kermis teruggekomen, dit was weer een geslaagde film die ook wel in de trent kan vallen van de betere Romantische films (Lees: Restless, The Notebook Etc). En hoewel ik ook walg van Twilight, was Patterson nu ook eens een keer niet zo ontiegelijk zoetsappig hierin, en daar weet de film ook nog wel goed in te remmen.

Prima.

3,5*

Leuk gemaakt, Zo kun je nog eens zien hoe het er uit zal zien als de poolkappen gesmolten zijn.

3,0

Een eigen remake op de Mexicaanse topper.... al was de versie uit Mexico wel wat beter.

De settings zijn alvast goed... een grauwe, drassige uithoek in de bossen van Amerika en een donker huis van de mysterieuze familie. Slim gedaan: waar het in het origineel draait om een moeder en zoons, draait het hier om een vader en twee dochters (en een naïef zoontje van acht.) Een subtiele kennismaking, al kan je wel al meteen de vreemde trekjes eruit halen... Een chirurg die kampt met zijn vermiste dochter en het spoor dat al vrij snel lijdt naar deze familie.

Maar wat speelt er hier? Daar krijgen we het psychologische gedeelte... In principe zijn de twee dochters nog helemaal niet verkeerd en weet het zoontje verder ook niet van de hoed en de rand. De dominatie die vaders heeft na het overlijden van zijn vrouw weet hij vakkundig op zijn dochters in te spelen. En hier wordt het voor de kijker moeilijk te beoordelen wat goed en slecht is.

Wat ik wel een beetje jammer vond was dat onzorgvuldige menselijke botten in de rivier methode. Daar gooi je als kannibaal toch wel je eigen glazen mee in? Verder is die scene waarbij die dochters uit wraak hun vader gaan opeten wel erg sick...

Verder zeker nog wel te doen, maar nogmaals... Hij raakte me wel wat minder dan het origineel.

3,5*

Een film die me naar de strot greep en ook gewoon op een hele aparte, uiterst realistische wijze is neergezet en wat mij betreft is het zelden voorgekomen dat een film zo intens mogelijk de associaties, kijk op de wereld, van een zware verwijting en schuldgevoel van een moeder heeft neergezet.

We nemen eerst kennis met Eva (ongelofelijk goed en met gevoel neergezet door Swinton). De moeder van Kevin. En ondanks je eigenlijk al weet wat haar zoon op der geweten heeft, werkt de film toch nog langzaamaan en zenuwslopend de kijker naar dat "moment" te brengen, met behulp van flashbacks en het heden, waarin moeder Eva helemaal kapot is van het feit wat Kevin heeft gedaan. De film begint met een vreselijke nachtmerrie die Eva heeft, en vervolgens word ze wakker, haar huis is ondergeklad met verf, en meteen al word de kijker meegezogen in een wereld van wanhoop, schuldgevoel en angst wat met behulp van verschillende kleurenfilters en het focussen op de geestelijke omstandigheden als een mokerslag aankomt. Eva besluit toch wel even naar buiten te gaan, maar de hele buurt en de bewoners van haar dorp keren haar de rug toe en zien haar liever "in de hel branden", waarbij Eva hier onherroepelijk als heks word neergezet. Echt vreselijk. Gewoon ook een typische reactie van een kleinburgerlijke samenleving die meteen al van het aanwijzen is en het schuld toespreken naar... Maar in hoeverre is Eva schuldig aan de daad van Kevin, en waarom word ze zo afgerekend? Dat krijgen we te zien in de flashbacks, die ook zeker niet van de poes zijn.

In de flashbacks krijgen we te maken met Kevin, in de tijd van zijn geboorte tot zijn bijna 16de verjaardag. Wanneer Kevin zo'n beetje was opgegroeid tot peuter wist ik al genoeg: wat een zwaar gestoord en fragiel jongetje was dat zeg! Overduidelijk al op weg om een psychopaat te worden. Het was eigenlijk gewoon bijna eng om te zien hoe een klein jongetje van bijvoorbeeld 4 al hele meedogenloze, agressieve en sadistische trekjes hebt en helemaal vol zit met haat naar zijn moeder, terwijl zijn band met zijn vader en zusje inene weer goed is. Je krijgt er gewoon de rillingen van en je zou het bijna kunnen omschrijven als een kleine monster. Zelden heeft nog zo'n jonge acteur (Kevin in zijn kindertijd dan) me zo weten te raken. Eigenlijk zou je dit geen horror mogen noemen maar dit IS gewoon horror, want kinderen zijn de toekomst, en je weet ook al meteen dat het genadeloos fout zal aflopen. En inderdaad, na een hele lange kwellende aaneenschakeling van de relatie van de opgroeiende Kevin met zijn moeder, haalt Kevin een meest gruwelijke daad uit met voorbedachte rade ook nog allemaal sloten plaatsen bij elke deur die hij tegenkomt. Wat voor de moeder een begin van een eindeloze nachtmerrie word. (waarmee de film ook begint)

Dan kom je bij het volgende, zoals gezegd: Iedereen kotst Eva uit, ze is gekweld door een schuldgevoel en begint alleen maar vragen te stellen of de problemen niet gewoon bij haar lagen en dat ze niet goed genoeg was in de opvoeding. Nou wat mij betreft is dat dus ook grotendeels een aanpraterij van een kleinburgerlijke samenleving waarin ze verkeerd, want in mijn geval heeft Eva gewoon al die jaren goed der best gedaan om Kevin op het rechte pad te houden, alleen was Kevin gewoon een zwaar gestoord kutjochie waar geen land mee te bezuinen was en maar niks aan wou nemen en/of luisteren. Kevin was gewoon een tikkende tijdbom, waarbij de moeder nog wel eens in onmacht Kevin een duw geeft waarbij hij zijn arm kneust enz. Tja, mocht er toch iets zijn waar de moeder zich schuldig aan maakte waren het gewoon daden die ze door wanhoop zonder na te denken deed. Je kan niet altijd maar het lieve moedertje blijven in dit soort gevallen en ik vond Eva nog een vrij oprechte moeder, maar soms ook eigenlijk te oprecht, want zo'n kind zou je eigenlijk moeten laten opnemen ipv dat je hem thuislaat. Dus de schuld zou in principe kunnen zijn dat de moeder vaak erg sub-assertief was. Bij Kevin betreft is het slechts een aangeboren illusie die Kevin heeft gemaakt over zijn moeder, zonder een daadwerkelijke reden. Heel provocerend ook.

Gewoonweg een van de allerbeste psychologische thrillers die ik heb gezien en alles klopt er ook gewoon aan. Zoals gezegd helpen de montages en de kleuren goed mee om de kijker hetzelfde gevoel te geven en daarnaast is de film ook helemaal weer in een independent film modus gemaakt (zoiets als wat Gus van Sant en Todd Solonz doen.) waarbij de sfeer ook behoorlijk wil wisselen. Eigenlijk wel een aanrader voor op school.

4,5*

Weer een mooie gangsterfilm en opnieuw een samenwerking van Wahlberg en Duvall in een Gray film. Eigenlijk zou dit nog wel een vervolg op The Yards kunnen wezen. Het maffia-sfeer is hierin ook als vanouds en de jaren 80 sfeer zit er toch eigenlijk wel goed in. Het is ook weer zo'n typische broeder en vader verhaal en het lijkt ook net alsof Grey echt veelste veel ouwe mafiafilms kijkt en er door beinvloed is geworden. Naast het mafiagehalte krijgen we ook deels te maken met een politiefilm en dat is nou juist het mooie der aan. De ene broer zit bij de mafia en de ander bij de politie. Ook zitten hier en daar nog geslaagde actiescenes in. Die autoachtervolging-scene waarin Duvall word neergeschoten is ook onvergetelijk.

Weer een geslaagd misdaadfilmpje. Deed me btw ook een klein beetje aan A Bronx Tale denken.

3,5*