Opinions

Zeker weer een van de betere Koreaanse films waar ik toch wel een beetje het gevoel van Public Enemy of Mr Socrates bij terug kreeg. Ook deze zat weer bomvol van het intense vechten en iemand aan gort slaan en trappen en zat ook weer vol vlijmscherpe humor. Het is ons nu inmiddels wel duidelijk hoe de Koreaanse politie te werk gaat. Dus ik vond deze zeker niet slecht. Moest ook lachen om die stukjes waarbij die politieagent en politievrouw onopvallend moesten doen, en dat doen door dat de agent de vrouw stalkt met een bos bloemen. en natuurlijk dat de Koreaanse politie wel alle opgepakte criminelen in een 4 persoonswagen propt.

Ja, ik heb toch weer aangenaam genoten van deze film die ook wel in het rijtje thuis mag horen.

3,5*

Zalige feelgood-movie met nog een goede cast ook. Denk dat de meeste dit allemaal maar puberaal vinden maar nee hoor. Het is gewoon een heerlijke flauwe film die regelmatig werkt op je lachspieren maar je ook wel een warm gevoel weet te geven. Het is misschien wel een beetje een kruizing tussen een tienerkomedie en een gemiddelde komedie van de Coen Bros. De 4 hoofdspelers deden het ook fantastisch met ieder weer zijn eigen ding. En zoals gezegt werkt dit regelmatig op je lachspieren zoals bij: die homo-agent, die scene met die vijand-bikers en die bar die ze laten exploderen, die vechtscene en nog vele flauwigheden van de 4 burgerlullen-bikers.

Ook het eindfilmpje was een mooi slot.

Voor de rest een zalige film, je kan het een beetje een soort parodie van Easy Rider noemen.

4,0*

Wat begint de film ongelofelijk sloom en vervelend zeg! Met als dieptepunt die ellenlange lesbiescene. Het lijkt in het begin net een een of andere suffe soft pornofilm. Pas op de helft komt de vaart er een beetje in. Steven Bauer en Christopher Walken speelde trouwens veel beter dan Joan Chen en Anne Heche.

2,0*

Wilde Mossels kan wel een beetje het nieuwe variant worden op Spetters. Het is weer zo'n typische film over ruige jongens die alles uit het leven willen halen. De film is prachtig geschoten op grauwe groezelige gebieden van Zeeland en er zit ook een heel mooi en sober sfeertje aan. De 3 hoofdrolspelers: Frank Lammers, Fredje van Huet en Freek Blom lieten toch wel iets prachtigs zien. Ze moesten ook de hele film door dat irritante Zeeuwse taal spreken wat toch wel erg grappig uit de bek klingt. (vooral bij Lammers en Huet) "lekker wuuf!!!" . Daarnaast is het ook weer zo'n typische Hollandse film en de soaperige liefde en drama mag er natuurlijk ook niet in ontbreken. Ook opmerkelijk waren die vele hallucinaties en dagdromen van Fredja van Huet, waarvan je eerst wel eens denkt dat ze echt zijn. Vooral die hallucinatie met die Ier vond ik ironisch en dat ie daardoor dan de rest van de film bezeten is dat ie naar Dublin moet en zal emigreren. Wat dan wel weer jammer was was dat ie die overvalscene dat op echte actie uitmond ook hallucineerd. Had nog wel een mooi onderdeel van een film kunnen zijn als dat niet gehalllicuneerd was. Ondanks ik dit een toffe film vond heb ik een hekel aan dingen die in eerste instantie echt lijken maar achteraf gehallicuneerd blijken te zijn.

Daarnaast bevat de film ook heel veel trip momenten en voelt het wel eens alsof je der zelf bij bent. Vooral bij dat dronken/stoned zijn scenes. Alles word gewoon ook mooi weergeven en het sfeerje zit er echt dik in. De achtergronden zagen er zoals gezegt ook gewoon meeslepend uit, soms ook alsof het een hele verlaten troosteloze wereld was. En toch vond ik dat ook meteen een van de mooiste in de film. Ook al is het grotendeels in een paar dorpjes of in de middle of nowhere gefilmd. Daarnaast mag de humor ook niet ontbreken. Ook die optreden van die jongens vond ik gaaf.

En natuurlijk die tripscene op het eind met dat zogenaamde Russische roulette en dat Fredje zichzelf door zijn kop schiet Erg pakkende scene naar mijn mening.

Maar voor de rest een hele boeiende nieuwe variant op Spetters. Ze zouden in Nederland meer van dit soort films moeten maken.

4,0*

Gewoon een standaard Moord en wieisdedader verhaaltje. Maar helaas zeer matig. Het enige pluspunt was Rutger Hauer maar voor de rest was het allemaal niks. Die vrouw vond ik erg irritand in de film. En voor de rest is het een beetje een saaie prent. Gebeurd heel weinig in. Verhaal is weinig aan.

1,5*

Weer een knappe film van Ken Loach, over de Brits-Ierse oorlog, waarbij je al kan zien dat het al behoorlijk lang aan de gang is en toen en nu allemaal maar ellende heeft aangericht. Je kan het ook makkelijk vergelijken met de apartheid in Zuid Afrika. Of het nou een burgeroorlog is tussen 2 bevolkingen of rassen, ook al is de oorlog voorbij of het land bevrijd. De oorlog onder de mensen gaat nog steeds door.

En zo ook hier. Ieren die in hun eigen land onder druk leven omdat de Engelsen het willen overnemen. De Engelse Sqauds zijn op rooftocht, behandelen de Ierse vrouwen, mannen en kinderen als beesten en uiteindelijk gaan ze tot het uiterste. Sommige Ierse familie's hebben er genoeg van en slaan keihard terug, waaronder dus die familie waar het in deze film over gaat. Maar alsof dat zo makkelijk gaat? Ook al ben je familie of medeburger, als je je klep niet houd, om wat voor druk of reden dan ook, werd je door je eigen familie vermoord. Dus het was lang niet alleen de oorlog tegen de Britten. Ook het vertrouwen van de Ierse groepen ondermekaar was erg belangrijk.

Veder zijn de settings ook erg indrukwekkend. Erg grauw, kil, met andere woorden, het typische sfeer voor dit soort situaties. Ken Loach heeft er weer iets bijzonders van gemaakt. Het einde was niet om vrolijk van te worden overgens,

4,0*

Redelijk.

Het concept trekt voor de gemiddelde Nederlander wel aan. Een psychopatische molenaar ala de gemiddelde horroriconen van de Amerikaanse filmgeschiedenis. Nouja simpel verhaaltje: Jennifer is als Australiër illegaal in Nederland en weet te autoriteiten te ontkomen door in een tourbus te stappen. (Happy Holland ) Deze wordt gerund door Bart 'godverdomme' Klever.... en verschillende nationaliteiten met hun eigen issues zijn er te treffen. Dan komen ze in de middle of nowhere terecht en scheidt de bus ermee uit. En dan die verbrande molen daar in de verte... dat beloofd weinig goeds.

Verder is dit dan weer zo'n typische slasher waarin lekker overdreven word gedaan... over de toppe kills, heel veel geschreeuw en een einde die je al van ver zag aan komen.

Al met al is dit met een bitterballetje wel vermakelijk om naar te kijken.

3,0*

John Woo die na het hedendaagse schietwerk nu naar de 2de wereldoorlog keerd met Windtalkers. En ik moet zeggen dat ik dit nou niet echt bepaald een superfilm vond. Het idee is leuk: naast de Amerikaanse helden gaan er nu ook Indianen het slagveld op om de Jappen te lijf te gaan. Wat volgt met hele spectaculaire schietpartijen waarbij de Amerikaanse macht maar misschien een schotwondje (of 10) oploopt en gewoon nog door kan rennen en de Jappen al na 1 kogel dood gaan. En dat is dus wat ik niet echt zo kan waarderen in oorlogsfilms. Misschien zijn China en Japan nog grotere vijanden vanmekaar en dat misschien vandaar John Woo de film zo heeft gemaakt. Windtalkers is eigenlijk gewoon meer een dom vermaak actiefilmpje en geen oorlogsfilm. Over Windtalkers heb ik dus wel een beetje een dubbel gevoel. Nicolas Cage en ook Christian Slater doen het dan weer wel erg goed en opzich zijn de slagvelden wel eens baanbrekend maar het is niet echt zoals het hoord. Windtalkers had als het goed is een serieuze oorlogsfilm moeten wezen maar haalt hier het niveau van Rambo.

3,0*

Ach vond hem best wel meevallen. Geen hoogvlieger maar toch wel net vermakelijk. Die vrouw vond ik in die hotelscene met die hand in het aquarium wel erg slecht en emotieloos overkomen. Verder kon ik me nog wel net met deze film vermaken. Gewoon dom leeglopen.

3,0

Word hier ook weer erg ongewaardeerd. Winter's Bone is weer een prachtig stukje cinema. De grauwe koude settings en de troosteloze lege Amerikaanse bossen zorgen ook voor een prima achtergrond van dit steenharde verhaal. Jennifer Lawrence vond ik al een enorm talent. Ze is 17 jaar en moet op der 2 kleine broertjes passen omdat moeders ernstig ziek is en vaders na een celstraf spoorloos verdwenen is en het stuurloze gezin met de brokken laat zitten. Waneer Ree moet weten waar der vader is en er zelf naar opzoek gaat, komt de film los en komen we steeds weer voor verrassingen en indrukwekkende momenten te staan. Zowieso vond ik het al erg sterk dat een nog zo'n jonge dame wel zoveel verandwoordelijk op der neemt terwijl ze zelf nog best naief is. De film kan je ook inderdaad zowat realistisch genoeg noemen. Gewoon totaal geen slappe Amerikaanse drama, gewoon de keiharde werkelijkheid van een gebroken gezin. En dat nog in een troosteloze grijze sfeer. Leven in een blokhut in de bossen van Amerika is ook zo makkelijk nog niet. Film deed me ook een beetje aan Sleepwalking denken, die ik kort geleden nog heb gezien.

Die scene in die rivier (die ook op de poster staat) is een klap op de vuurpijl. Phoe!.

Maar dit is gewoon weer een hoogvlieger in de realistische ogende cinema. Uitzichtloos, somber en ijzersterk.

4,5*

Na het ijzersterke Die Welle, verkiest Dennis Gansel om een vampierenfilm te maken, waar ie me ook gewoonweg opnieuw erg mee verraste. Ik verbaas me echt over het lage gemiddelde hier. Wir Sind Die Nacht klopt en werkt gewoon aan alle kanten en kan van mij zeker in het rijtje thuis van Let The Right One In. Het is gewoon weer bewezen: Het eeuwenoude vampierenthema word nooit oud, saai of vervelend.... en hoe dat kan? Dat heb je als schrijver of regisseur zelf in de hand...

We maken kennis met Lena, een bijdehante zakkenrolster die de politie altijd net weer een stapje voor is. Voor de rest hangt ze maar een beetje rond in Berlijn en is inmiddels al bekend geworden bij een van de agenten genaamd Tom, die zich toch wel een beetje aangetrokken voelt tot haar. Later die avond besluit ze haar slag te gaan slaan in een nachtclub, wat ook meteen het begin is van een hele andere nacht voor haar (en een ander leven). Tijdens haar bezoek stuit ze op de mysterieuze Louise (behoorlijk sterk neergezet door Nina Hoss), eerst lijkt het nog wel een aangename kennismaking maar toch begint Lena zich steeds minder op der gemak te voelen bij haar. En inderdaad, voor ze het weet word ze gebeten in haar nek, krijgt ze de volgende ochtend last van rare symptomen (die symptomen kennen we ondertussen wel), Tijd om maar eens terug te keren naar die club en naar die Louise om eens eventjes verhaal te halen. Terug in de club maken we meteen kennis met de rest van Louises handlangers: Het huppelkutje Nora die behoorlijk irritant en kleuterachtig overkomt, en de zwijgzame maar stoere Charlotte, haar vond ik nog wel het coolste van allemaal, op alle fronten. En ja... of Lena het nou wil of niet, ze is gewoon een vampier geworden en hoort nu bij de club.

En vanaf dat ogenblik begint de film ook met het moment beter te worden, wanneer Lena het vampier zijn best wel leuk begint te vinden. In plaats van op rooftocht te gaan maken ze meer gebruik van het nachtleven van Berlijn. Ondertussen is Tom (waar Lena eerder al kennis mee heeft gemaakt) samen met zijn team druk bezig met de moordzaak in dat pooiershuis, waar de vampiers even huisgehouden hebben, maar uiteraard niet op de camerabeelden zichtbaar zijn. Zo komt hij heel langzamerhand achter dat er wel eens een bekende hierbij betrokken is wat dan inene weer zorgt voor een buitengewone romance tussen Tom en Lena, waarbij Tom heel langzaam achter haar waarheid komt en wat ook zeker niet goedgekeurd word door Louise. De collega van Tom genaamd Lummer vond ik zo nu en dan nog wel de show stelen met zijn subtiliteit. Ja, de film gaat echt alle kanten op, het verhaallijn zit toch nog erg goed in elkaar met echt een hele aaneenschakeling aan memorabele vondsten: Bv met die sigaret uitdoven op je oog, die scene in dat pooiershuis of met die 2 guards in dat tropische zwemparadijs en natuurlijk het feit dat er alleen maar vrouwelijke vampiers zijn op de wereld en de mannelijke vampiers te snel stierven omdat ze te dom en lomp waren, vond ik ook een heerlijke sarcastische emanciperende knipoog. En daarnaast word er ook vrij uitgebreid aandacht besteed aan het bijzondere verleden van Louise en Charlotte. Ook die scene met dat Charlotte haar dochter voor het eerst sinds 1923 op de sterfbed ziet is wel heel bizar. Uiteraard word Charlotte niet oud en had haar dochter wel haar overgroot-moeder kunnen wezen. Wel een erg ontroerende scene overigens.

Hebben we nog meer? Veel meer! De film word flink gekruid met behoorlijk veel gelikte en flitsende shots, de indrukwekkende skyline van Berlijn (vooral als het daglicht aanbreekt is die op zijn mooist) en verder nog regelmatig overgoten met een behoorlijk strakke soundtrack, waar ik weer een paar fraaie nummertjes uitgevist heb. Ook is er nog ruimte voor een paar vette stoere actiescene's (vooral de manier hoe Charlotte dat hele SWAT team uitschakelt is magistraal), ook min of meer romantiek of hoe je het wilt noemen tussen Tom en Lena, genoeg humor, maar ook op psychologisch gebied word er nog een hoop aandacht besteed waarbij dit toch dan weer op een een of andere manier meer dan alleen maar een vampierenfilm is. En bij sommige scene's krijg je wel even een brok in je keel, zoals dat gedeelte dat Charlotte haar eigen laat wegvagen door de zon omdat ze zopas haar dochter is kwijtgeraakt en eigenlijk al nooit zo'n lachebekje was geweest..

Wat dit betreft is het Gansel zeker gelukt met deze stoere, sexy vampierenfilm en ik ben gewoon meer dan verrast en de film zit nog steeds in me hoofd en ik kom gewoon woorden te kort over deze film. Er zit gewoon zoveel in en gaat, zoals net gezegd gewoonweg alle kanten op en het einde is ook zo mooi en bijzonder. Laat ik dit maar gewoon omschrijven als een pareltje dat gewoon van allerlei indrukken op je maakt en de soundtrack maakt het ook nog sterker. En dan dacht ik van te voren dat dit maar "slechts een vampierenfilm" was. Deze zal ook wel over het hoofd blijven gezien worden want iedereen wil toch liever voor die slappe zeik-Twilight gaan. Hele bijzondere kijkervaring, maar dat zou ook wel komen omdat deze regisseur oorspronkelijk ook van de arthouse is. Mensen, flikker die Twilight nou maar es lekker opzij en kijk deze (of Let the Right One In) Het bewijst ook gewoon weer dat je niet altijd bij Hollywood hoeft te zoeken om een goede film te kijken. Erg raar ook dat deze nog steeds niet in Nederland is uitgebracht.

4,5* (maar neigt naar een 5)

Toen ik deze film dus in de bioscoop ging draaien, dacht ik bij Wit Licht al meteen aan een ding: Dat je in de film Marco Borsato door het Afrikaanse land ziet rennen terwijl het liedje "ik leef niet meer voor jou" op de achtergrond werd gedraaid en Borsato tijdens het oorlog voeren ook gelijk meezong. Ja, ik zat er ook een beetje raar van te kijken. Iemand die van die gesappige lal-liedjes zingt die nu ineens in een bloedserieuze oorlogsfilm verschijnt. Maargoed, je moest dus Wit Licht niet alleen maar afschuwen omdat Borsato erin zat.

Wit Licht zou ook een Nederlandse varriant op Blood Diamond kunnen zijn. Het speelt zich af in het door burgeroolog verscheurde Afrika en we nemen een blik in het leven van weduwnaar Zuiderwijk met zijn zoontje. Zuiderwijk leeft, tussen al die arme mensen heen in de krotten, in een uitgebreid peperduur villa met alles derop en der aan. Flatscreen, de nieuwste stuff, en dan zit je ook te denken: dit komt wel heel egoistisch over. Maargoed, dan komt het moment dat het vriendje van zijn zoon word ontvoerd en tot kindsoldaat word gemaakt. En kok Zuiderwijk die gaat er met zijn zoontje op af. En ja, we krijgen een beetje precies hetzelfte varriant als Blood Diamond. Wit Licht is daarintegen nog niet slecht en de spanning zit er nog wel in. Ook zit er veel gore in en die scenes met die gruwelen omwille die kindsoldaten zijn afschuwelijk en ook hierin laten ze weer zien hoe de kleine kindertjes gehersenspoeld worden dat zelfs dat vriendje Zuiderwijk niet herkend. Dat is en blijft toch echt erg om te zien.

Het einde is nogal wisselvallig. Het is gewoon stompzinnig om te zien hoe Zuiderwijk even de Rambo uithangt en naderhand word alles goed als dat Afrikaanse jongetje weer bij zinnen komt.

Met als conclusie: Wit Licht is een redelijke film die je nog wel wat bijles geeft over Afrika. Maar helaas geen topper in de Nederlandse film cinema. Misschien krijgen we Marco Borsato binnenkort wel als Maffiabaas te zien, of psycho.....

3,0*

Na een poos geleden Vivarium te hebben gezien wist ik deze debuutspeelfilm op het grote internet te vinden.

Ik blijf het nogmaals zeggen: De Ieren kunnen betere films maken dan de Engelsen; gezien ze vaak alles uit de kast halen. In dit geval neemt Without Name, net zoals Vivarium al enkele interessante loopjes met de werkelijkheid; ook al is het budget nog schaars. Eric is een huisvader uit Dublin die enkele dagen per week zijn gezin achterlaat om te werk te gaan in de Ierse bossen door landmetingen te doen. In de avonduren drinkt en skypt hij in zijn boshut of gaat hij voor de verandering naar de lokale kroeg, waar hij de buitennissige nomade Devoy ontmoet. Ondertussen leidt hij ook een dubbelleven als hij een veel jongere medewerkster treft en daarmee een overspelige relatie mee hanteert.

De film is een slowburner en het wordt nergens echt bepaald duidelijk waar de onheil inzit. Hebben de bomen iets onnatuurlijks of begint Eric gewoonweg gek te worden? De hallucinatiescenes zijn daarbij ook vrij sterk. De sfeer heeft iets weg van Under the Skin en het tactiek van Noé. Wat misschien in mijn geval wel een beetje tegenzat was het ontbreken van de ondertiteling waardoor sommige dingen een beetje vaag bleven. Was die ene jonge vrouw nou werkelijk de dochter van Eric, en is er hier spraken van een incestueus thema?

Voor de rest een sterke debuut.

4,0*

Wel weer een geslaagde telefilm. Ook heel erg leuk en verbazend dat deze grotendeels in Den Oever is opgenomen. Mijn buurdorp op het voormalige eiland Wieringen nog geen 10 minuten fietsafstand vanaf mijn dorp. Toen ik hoorde dat Witte Vis daar werd opgenomen heb ik hem meteen maar bekeken op Uitzending gemist. Dat verwacht ik niet zo snel en dit jaar schijnt er ook nog een film uit te komen die in Den Oever is opgenomen: Hunting & zn. Volgens mij hebben de filmers daar wel een plekje gevonden. Hopelijk dat ze dan ook maar eens in Hippolytushoef komen filmen.

Maar iig was Witte Vis een zeer geslaagde (voor ons) Wieringse Thriller met ook nog een heel sterk en spannend verhaal die op veel punten zeer realistisch overkomt en het soms zelf ook wel eens mee kan voelen. Heb ik vreemd genoeg best wel vaak bij Nederlandse films. Het verhaal is toch wel erg mooi opgebouwt: Coke opvissen uit de zee en omdat je diep in de schulden zit het maar verkopen. Ook vond ik die Hans en Stijn als broeders ook steengoed acteren.

Al met al toch een zeer geslaagde thriller met natuurlijk mooie shots van Den Oever.

4,0*

Mmmh, Ging wel.

Hij was, net als al die andere Chinese zwaardfilms saai.

Er zaten zo hier en daar nog wel leuke stukkies in en Chow Yun Fat deed het ook wel goed. En Yeoh is best wel knap.

Redelijk/matige film.

2,5*

En....nogmaals: Nederland gaat gewoonweg de goede kant op kwa films, en zeker het jaar 2013 staat bol van de genomineerde successen uit ons vaderland; met films als Borgman en De Wederopstanding van een Klootzak (en Black Out het jaar ervoor) waren allebei ook echt fantastisch en goed doordacht, met oneliners die ik ook niet zo snel ben tegengekomen in NL-films. Je zou haast denken dat, nu de creativiteit in Nederland zelf gewoon behoorlijk begint te vervagen, het in de Nederlandse filmwereld gewoon als een raket de lucht in schiet. En daar mag Wolf nu dus ook bij... en wat een film! En dan ook nog in Zwart Wit geschoten, wat elke shot nog donkerder en guurder maakt. Taihuttu had hier overduidelijk een ode aan La Haine.

Van regisseur Taihuttu heb ik Rabat nog niet gezien, maar dat ga ik nog wel snel doen. Alvast begonnen met deze, want hier was ik al behoorlijk benieuwd naar. En Wolf schetst hier gewoon een keihard, en rauw portret van Turkse en Marokkaanse jongeren in een achterstandswijk, iets waar de grote leider Geert zo zijn momentopnametjes van maakt en waar Shownews en Pownews er nog een handje bij helpen. Wolf weet hier nog het complexe situatie bloot te geven. Ik maak hierbij ook kennis met Kenzari, die ik nu wel een van de beste Nederlandse acteurs kan noemen. Hij zet hier een overtuigende rol neer als Majid, die zijn leven weer probeert op te bouwen na een celstraf...aldus in de ogen van zijn omgeving en zijn werkgever. Met zijn baldadige naïeve vriendje Adil (ook erg sterke en naive rol van Amar) houd hij zich nog voornamelijk bezig met kruimeldiefstal en gaat hij weer de boksring in om zo al zijn stress kwijt te raken. De boksleraar word hier ook erg goed neergezet door Raymond Thiry. Ook volgen we zijn schrijnende thuissituatie en zijn band met zijn jongere broertje. Een van zijn toernooien lijkt interesse te hebben gewekt bij de Turkse maffiabaas Hakan, die hem al gouw een aanbod doet om hem mee te helpen met zijn drugspraktijken en andere louche opdrachten, waarbij het in het begin allemaal helemaal goed "lijkt" te gaan...

Wolf is ook gewoonweg weer een verhaal over het leven binnen een criminele circuit wat ook automatisch een vicieuze cirkel wordt, maar het lijkt alsof Taihuttu politiek gezien ook nog wel diep gaat. Een van de sterkste momenten die de spijker op de kop sloeg was die scene waar Hakan dat verhaal verteld over zijn Nederlandse jeugdvriend. Ook het feit dat er ook discriminatie is tussen de Turken en Marokkanen wordt hierin uitgebreid geschetst en het lijkt er hierbij ook op alsof Taihuttu nergens achter staat. Die overval op die geldtransport was wel lekker spectaculair en bestede daarmee ook nog veel aandacht aan een toffe actie/achtervolging-scene. Ondertussen ook nog een sterk familieverhaal eromheen; Hoe die vader van Majid eerst hem een schande van de familie vond en wanneer hij dan ziet dat hij een bokstoernooi gewonnen heeft hem omhelst en die scene's met Majid's terminaal zieke broer, die ook zwaar op de maag lagen. De troosteloze Utrechtse achterbuurt-shots zorgde ook voor de toepasselijke sfeer, al had ik wel liever gewild dat ze Rotterdam-Zuid hadden gekozen, aangezien dat nog wel de beruchtste wijk van Nederland is.

Verder is Wolf gewoon een film die je moet zien en mag opvatten hoe je het zelf wil, maar dat is geheel op eigen risico.

5,0*

Erg tof Australisch horrorfilmpje, ohja, en ook weer gebasseerd op een waargebeurd verhaal....

De manier heb ik denk ik nu wel voor de duizendste keer gezien, maar Wolf Creek is achteraf toch echt een erg geslaagde horror. Zo gaan er weer eens enkele vrienden (een jongen met 2 meiden) op stap, eerst om eens lekker te gaan zuipen en slikken en vervolgens de Australische outbacks maar eens onder de loep nemen met de auto. En de regisseur maakt hier toch wel een tal aan schitterende plaatjes van enkele toffe spotjes in de outbacks. Dan komen ze bij Wolf Creek (zeg maar Wolfe Creek); een krater dat nu een nationaal park is geworden, waar ook nog wel aandacht aan besteed mag worden in de film want ook dat ziet er behoorlijk indrukwekkend uit. En zoals we kunnen verwachten wil hun auto niet meer starten, krijgen ze niet veel later hulp van een op eerste gezicht vriendelijke man met een donker gevoel voor humor, en verder hoef ik daar niks meer aan toe te voegen.

De methodes van Taylor en zijn achterliggende gedachte is al gestoord genoeg om bijna ziek van te worden. Een soort Le Tania gecombineerd met een derderangs filmslager. Eerst is het wel een beetje dubbel dubbel want je denkt dat dit, zoals gezegt weer helemaal op hetzelfde gaat uitmonden. Zeker wanneer het de dames (Ben zijn we een tijdje kwijt) ook nog ontsnappen en een paar keer ternauwernood overleven maar dat neemt op zeker hoogde later in de film toch weer een andere wending; Taylor gaat nog slimmer te werk dan je zou denken. Ook zijn de gore (lees: die kelder vol rottende lijken, pijnlijke scene's (lees: de mes via de buik door de ruggengraad) en zieke martelingen weer niet van de poes, ook een beetje schieten en snipen (zelfs dat ) en psychologisch wil de film ook lekker triggeren en spelen, en zo zie ik dat graag...

Gewoonweg een erg toffe psychologische horror, vermomd als een popcornhorror (of kangeroe-hapjes). Laat deel 2 maar komen op dvd!

4,0*

Don't you dare throw that fucking water on me! Don't you fucking dare!

Wat een heerlijke zit heeft Martin Scorcese me weer bezorgt. De 3 uurtjes gingen in een verhoogd tempo voorbij en ook Caprio mag voor de vijfde keer zijn deelnemer zijn. Dit keer als cynische gladde zakenman Jordan Belfort. Tevens iemand die ook echt bestaan heeft.

De film is een achtbaanrit waarbij je je gaat afvragen of onze Scorcese het op zijn oude dag allemaal wel kon bijhouden. Jordan Belfort begint als groentje maar op den duur bereikt hij de top op een makelaarskantoor op Wall Street. Je ziet meteen al wat voor gekkenhuis het is. Rood aangelopen koppen, roepend door de telefoon, het is alles of niets, kop of munt... want als het om het grote geld draait, dan moet er bloedserieus gehandeld worden. Maar... Belfort heeft zo echter andere ideeën en trucjes om het bedrijf weer uit te laten groeien. En ja... je hoeft het natuurlijk ook niet altijd eerlijk te spelen. Althans... volgens mij wordt dat in dit soort instanties nooit gedaan.

En vanuit daar weet hij een hele imperium op te bouwen en zelfs mensen van de straat te plukken om kansen op te bouwen. Neem nou Donnie.... Wat een hilarische figurant is dat. (I fuck my causin...) een derderangs debiel die even later iedereen zelf uitlacht. En zoals je weet worden de talloze successen en hoogtepunten natuurlijk beloont met de ene drugsorgie na het andere massale feestje vol lekkere wijven en oases aan liters alcohol en kilo's drugs, seks op de meest gekste plekken... Wat een geweldig leven heb je toch als Fraudeur... Maar helaas... er zit ook weer een zwart randje aan. Want relatieproblemen en uiteindelijke problemen met justitie blijven hierbij ook absoluut niet uit. En zo nu en dan is er natuurlijk ook iemand die de boel belazerd... Iemand die heel dichtbij is. En ja... ook het experimenteren van een bepaalde drugs brengt ook niet veel goeds in pacht.

Ja, dit was gewoonweg weer genieten geblazen. Ik was eerst een beetje afgeknapt op de speelduur, maar daar merkte ik tijdens het kijken niks meer van. Samengevat: Een topcast, een ADHD-erig sfeertje, gelikte montages en locaties, pijnlijke cynisme en gitzwarte humor... kortom, zoals de film zelf al doet vermoeden: Een feest!

En dat allemaal zonder norse mannen in nette pakken, (Tommy)guns, martelingen, liquidaties en andere typische mafiadingen.

5,0*

Enfin: Ook wel geinig om te bedenken dat Jordan Belfort in werkelijkheid misschien alleen nog maar rijker is geworden door al de publiciteit die hij na zijn vastzitting heeft gekregen.

De film zou voor het jaar 2010 al veelste oud geweest zijn mits het geen remake was. Alle elementen en verhalen over "hoe je een weerwolf word en het hele gedoe eromheen" word hierin voor de 100ste keer verteld. En dat neemt niet weg dat The Wolfman nog best vermakelijk was. Om te beginnen waren Antony Hopkins en Benicio DelToro erg leuk bezig en zijn de grauwe, ouderwetse settings van Engeland ook prima op zijn plek. Het bloed en ingewanden willen zo nu en dan nog in het ronde vliegen en alles word natuurlijk nog leuker waneer DelToro word gebeten en zelf een weerwolf word, en dat we er pas tegen het einde achter komen dat Hopkins al die tijd die weerwolf was waar de dorpelingen naar zochten. Dat vond ik dan nog wel een verrassing. Ook het einde doet ook verdacht veel denken aan het einde van An American Werewolf in london.

Geen klassieker, maar wel een fijn vermakelijk doordeweekse horrorfilm.

3,5*

Een steevast vervolg op X-Man Orgins: Wolverine?

Wederom weer een erg toffe epos, die ook nog beter word doordat het gecombineerd wordt met het Yakuza-thema. De opening met Nagasaki was echt meer dan verbluffend, en hier wordt de film ook meer persoonlijker als het om Wolverine gaat, die ook weer keurig is neergezet door Hugh Jackman. Met persoonlijk bedoel ik: Logan kampt nu toch wel echt met een hoop traumatische flashbacks en nachtmerries, waar we in de eerste X-Man al een klein beetje van hebben meegekregen, en onze superheld ondervind nu een leven als kluizenaar in de Canadese bossen. Ondanks zijn superkrachten, houd de machteloosheid hem altijd nog zwak. Maar dan wordt hij inene vergezeld door de mysterieuze maar sexy Japanse Yukio, die hem aanspoort om naar Japan te komen om afscheid te nemen van Yashida, de man waar Wolverine in 1945 zijn leven hebt gered. Wolverine doet het echter, vanwege zijn nare herinneringen, met een flinke tegenzin, maar uiteindelijk lijkt hij voor wel meer dingen nodig te zijn.

En zo wordt The Wolverine een erg vermakelijke film die lekker pendeld tussen de Yakuza/Ronin-thema, en superhelden-film... alhoewel, het lijkt erop alsof The Wolverine ineens van zijn onsterfelijkheid is ontnomen, dit dankzij Viper, een slangenvrouw die hier magistraal wordt neergezet door Famke Janssen. Maar Wolverine geeft uiteraard niet op om in actie te komen en de bedreigde dochters van Yashida te beschermen, met een hoop toffe actie-scene's, waaronder die memorabele gevecht op het dak van de Shinkansen met 420 km/u op de koop toe.

Ja, ik heb me weer prima vermaakt met dit hoofdstuk. Laat de rest maar komen.

4,0*

Geen denderend vervolg op het magistrale eerste deel... Een derde deel zou nog overbodiger zijn.

Het verhaal is losjes en onsamenhangend lijkt wel... en vooral nadat ik enkele weken terug The Awakening had gezien, was dit weer een van de vele horrorfilms met een deja vu gehalte. De opsomming kennen we wel: weeskinderen + landhuis + ik zie ik zie wat jij niet ziet-dingetjes + oude vloek en zo weet je ook wel hoe de laatste shot van de film zal verlopen. En inderdaad.

Om het interessanter te maken gieten we er een WO-II thema bovenop... Waarin je kan zien dat het een overbodig thema is in de film. Het acteerwerk van de vrouwelijke hoofdrolspeelster, die piloot en dat jongetje vond ik nog wel enkele pluspuntjes. Ook die bevalling-flashback was evengoed wel sterk.

Ook het donkere sfeer wil niet echt werken... en komen de elementen die je in deel 1 deden huiveren, nogal nagekauwd op je bord terecht.

Nee... Had beter gekund. En sommige vervolgen hadden dat kunnen bewijzen.

2,5*

James Watkins leverde 4 jaar geleden nog zijn buitengewoon goede, provocerende en ijzingwekkende Eden Lake af. Met The Woman in Black kon het gewoon niet fout gaan. Eerst dacht ik dat het weinig werd door Daniel Radcliffe omdat ik totaal geen fan ben van Harry Potter, maar het is duidelijk: Radcliffe mag er ondanks dat zeker wel wezen!

Ook dit is weer een soort horrorfilm die ik graag zie, geesten, donkere sfeer en desnoods er ook nog een (verlaten) huis bij. Dit zal ook gerust in het rijtje Insidious, The Strangers, uiteraard door vergelijkbare overeenkomsten ook The Others en de andere moderne spokenhorror horen. Alleen gaat het er in The Woman in Black er wel even anders aan toe, aangezien dit gewoon een oud Brits spooklegende is die erg fijn en zorgvuldig en bij de tijd word opgepoetst. We nemen plaats in het begin van de 20ste eeuw (of het einde van de 19de, ik weet het niet), de settings waren in ieder geval behoorlijk zorgvuldig en goed en het sfeertje van het noorden van Engeland was behoorlijk grauw, depressief, leeg en drassig, precies de passende sfeer. Arthur Kipps (Radcliffe) moet daar dus naar toe om een overlijdingsakte te regelen in een Engels dorpje. Het volk is er tamelijk kortaf en onvoorspelbaar. Uiteindelijk gaat de weg naar een oud verlaten landhuis, waar de onwaarschijnlijke en ook vooral griezelige dingen, heel langzaam maar zeker beginnen.

Vanaf dat ogenblik word het sfeertje steeds donkerder en beginnen de enge dingen pas echt. Het huis zelf is van binnen en buiten al erg griezelig neergezet en het hele verleden die er zich afspeelt is ook niet bepaald rustgevend. En dan de creepy stuff: want dat zat er in WIB ruimschots in, en Watkins weet het echt op een ijzingwekkende manier te vertonen en te monteren en er met de kijker een spel mee te spelen. Beelden die ik ook heel graag zie in dit soort films. Bv die Woman in Black zelf zag er al doodeng uit, voor mij al een van de engste figuranten die ik ken. De manier waarop de kijker bang mag worden is weer helemaal voltreffelijk bv (Dat gezicht achter Kipps terwijl ie uit het raam kijkt, die mona-lisa, achtige poppen, als die Woman in Black weer eens in de bosjes te zien is, die dode kinderen, de vele schrikmomenten en dan vooral dat einde dat kort voor de aftiteling, de Woman nog even de kijker aankijkt. Behoorlijk eng dus. Het einde was fenomenaal.

Het is wel door de zure appel bijten als er weer een sterfgeval is van een kind en de ouders natuurlijk kapot zijn van verdriet. Dat blijft me altijd nog behoorlijk raken in films.

Maar verder is dit een uitstekend oud Brits verhaaltje. Ik hoop dat Watkins snel weer aan een nieuw project begint.

4,0*

Degelijk filmpje weer van Winterbottom, over drie zussen die zich allen een weg proberen te vinden in het bruisende Londen. Veelal fragmentarisch, waar Winterbottom wel vaker een handje van heeft, maar wel mooie plaatjes, goed acteerwerk en een leuke samenhang. Ook die knorrige ouders van de zussen en die ene teruggetrokken Afro weten hier een mooie aanwezigheid te vormen. De uitzichtloosheid en het mislukken van de plannen voor een beter leven wordt hier mooi weergeven.

Wel zo'n typische jaren 90 UK-film waarbij de soundtrack ook op moet vallen, alleen weet deze in de categorie nog wel op een laag pitje te blijven. Desalniettemin een vermakelijk tussendoortje.

3,5*

Lastige biografie over pornokoning John Holmes met zijn 30 cm in zijn broek. Boogie Nights wist piekfijn een autobiografie over hem neer te schetsen maar Wonderland is gewoon afgeraffeld en er wordt steeds maar geklooit met tijdsbestekken en alles wordt verteld vanuit een verhoorkamer om de boel spannend of cool te houden. Het acteerwerk, en dan met name Val Kilmer als John Holmes, was dan wel relatief goed, de montage kon ermee door, bepaalde 70's muziek hier en daar waren ook prima op zijn plaats, maar die deuntjes tijdens de zogehete actiescene's leken wel weer uit een RTL 4 film geleend te zijn.

Helaas net niet goed.

2,5*

Beetje een standaard vermakelijke vechtfilm. Niet meer, niet minder. Verhaal is zo dun als stront maar dat maakt voor deze films ook zowat niks uit. Vele actiescenes en vechtscenes zagen er ook wel redelijk uit maar de acteurs hebben soms nog wel een irritante manier van grappig willen zijn. Ook erg absurd dat iedereen (zelfs blanken en negers) vloeiend Chinees praten.

Maar verder is dit wel vermakelijk voor een keer.

3,0*

Vrij rauwe en koude film... Maar dat zijn bijna alle films die gaan over een gedetenieerde die weer terug in de samenleving komt... Helemaal als het een veroordeelde pedoseksueel is.... Of iemand die als pedofiel wordt weggezet. Deze past prima thuis in het rijtje van Little Children en Jagten.

Bacon speelt hier toch wel de rol van zijn leven. Hij wordt voorwaardelijk vrijgelaten maar hij beseft wel dat het normale leven geen zin meer heeft en in zichzelf gekeerd ziet hij maar waar het schip strand. Hij vind werk bij de houtzager, zijn broer die lijkt nog wel contact te willen... en uiteindelijk wordt dit een hele complexe film.

Want het geweten blijft en in hoeverre hij zijn praktijken heeft uitgeoefend blijft voor de kijker een vraag. Iedereen lijkt zich tegen hem te keren... Maar eenmaal hij oog in oog komt met Vicky lijkt er toch zover een klein lichtpuntje te zijn. Tot zover dan...

Ook de rol van Mos Def als politieagent was erg sterk en typisch... Misschien één van de sterkste momenten... Samen met die momenten met dat meisje... Een zwaar benauwend moment dat net met een sisser afloopt... En hoe...

Het is ook deze film gelukt om het amper mogelijk te maken Walter te veroordelen of te verachten. Het lijkt te willen relativeren voor zowel de daders als de slachtoffers... om vervolgens op zo'n manier een nuance te maken. Natuurlijk is er wel iets mis met je geweten als je voor eigen voordeel je lusten uitoefent op iemand die zich niet kan verweren tegen jou... Maar blijkbaar heeft Walter dat inmiddels al goed begrepen... Tot zover...

4,0*

Deze vond ik een mindere bond-film van brosnan:

het begin(Bilbao en Londen thames) was wel goed maar voor de rest was het een beetje minder met de locaties.

terwijl istanbul het weer goed maakte, ook de twee meiden natuurlijk

3,0

Nadat de zombiehype (niet een virus) is uitgebroken en er vanuit alle hoeken van de wereld zo iedereen met zijn eigen zombieverhalen op de proppen kwam, werd het eens tijd voor een peperdure zombie-blockbuster die kassen moest kraken in de bioscopen als een zomerhit. En ach... waarom zou dat niet leuk zijn?

Goed, Brad Pitt is hierin verkozen en hij speelt een huisvader alias militair voor de overheid, die met zijn gezinnetje in de file staat en er ineens vreemde dingen gebeuren. Een moter rijd zijn spiegeltje kapot en hij hoort wat geknal in de verte... ja hoor... er schijnt iets niet pluis te zijn, ineens beginnen de mensen raar te doen, en ja. Voor de rest weet je wel hoe dat gaat. Overleven, je gezin in veiligheid brengen, en vervolgens, omdat je ook bij het leger zit, lekker zombies knallen!

Ook World War Z is gewoonweg een lekker vermakelijke zombieknaller dat, naast het slechts alleen maar hersenloos knallen, met wat onderbuikend gesnauw opmekaar en overleven (zoals het in al die zombiefilms hiervoor er vaak aan toe ging...), natuurlijk ook nog genoeg aandacht schenkt aan eergevoel, heldendom en ontroerende scene's. Maarja, het is een Hollywoodfilm dus dan mag dat. Voor de rest wel lekker veel gelikte actiescene's en het bloedvergieten mag natuurlijk ook niet ontbreken. Gewoon lekker popcorn vermaak dat je niet al te serieus moet nemen.

4,0*

Ach, toch wel een vermakelijk jaren 80 B-filmpje. Niet echt goed maar zeker ook niet slecht. Het is misschien omdat ik erg van dit soort films hou (films die zich afspelen in en om een dorpje in de woestijn) De film bevatte wel enkele leuke momenten maar het is wel jammer dat je Charlie Sheen maar weinig te zien kreeg. en ook erg verassend dat hij even later "The Wraith" bleek te zijn Die rol van die illegale straatrace-schurk vond ik ook mooi. En dan die rare junkies erom heen die allemaal olie en benzine als drugs gebruiken. Dat melige einde vond ik trouwens helemaal niks.

3,0*

Ps: Ze zeggen op de achterhoes dat die auto een Porsche was, maar het is een Chrystler.

Er werd bij deze film gezegt dat Rourke, na 15 jaar in de goot, weer helemaal terug is. Ben ik niet echt mee eens, want ik vond dat hij ook al terug was met Sin City en Domino.

The Wrestler was al in ieder geval weer een ijzersterke film waar je eigenlijk echt niet vrolijk van word naderhand. Darren Aronofski maakt een hele rauwe prent over een bijna uitgerangeerde boxer. Lijkt ook wel alsof er een levensverhaal over Rourke word verteld hier. Hier en daar komen we ook verdacht wat dingen uit Rocky tegen waardoor The Wrestler ook net een nieuwe versie van Rocky lijkt. Het draait hierin ook niet om de pijnlijke, bizarre worstel wedstrijden met allerlij voorwerpen in de ring zoals prikkeldraad, nietmachines, ruiten enz enz maar ook om het teruggetrokken levensverhaal van The Ram zelf. Hij is werkeloos, gescheiden, heeft hartproblemen na een fatale gevecht en leeft van stripclubs. En dan komen ook nog die scenes met zijn dochter, waar je ook zowat bijna om kan janken.

Nee, dit is absoluut geen feel-good filmpje. Dit kan nog best wel de druppel voor je zijn als je deze gaat kijken waneer je bv in de put zit. (gelukkig was dat bij mij niet het geval). Je kan toch echt wel zien dat dit van de regiseur van Requiem for a Dream is. Ik ging deze ook met hele andere verwachtingen kijken en dacht dat het nog best wel een goedvoellende boksfilm ala rocky is. Nou, elementjes uit Rocky heeft deze wel maar alleen dan veel rauwer. Ook is deze veeeel beter dan The Fountain.

Erg sterk bokserdrama.

4,0*