Opinions

"Heftiger dan Saving Private Ryan". Dat is om te beginnen klinklare onzin. Vooral als het om een oorlogsfilm gaat die een term van een waargebeurde veldslag eigenlijk serieus hoort te nemen. Maar toch was We Were Soldiers een mooie film en ook best knap gemaakt. Het was ook weer leuk om Mel Gibson weer eens te zien en voor de zoveelste keer krijgen we een Vietnamfilm voorgeschoteld, maar toch opnieuw geen mislukking. Al is het doel van de film wel een beetje dunnetjes: Eerst krijgen we te maken met een training en opleiding en kennismaking en vervolgens gaan we naar Vietnam en draait het alleen maar om vechten met de Vietnamezen. Het grote slagveld gaat zowat de hele film door maar is wel indrukwekkend in beeld gebracht. Vervolgens ook mooie beelden van de vrouwen van de soldaten die ondertussen overlijdingstelegrams binnenkrijgen. De verzameling acteus was ook erg mooi. Die scene waarbij die Chinese-Amerikaan met een brandbom half verminkt raakt en als ie bij zijn benen vast gepakt word om opgetild te worden naar de trauma helicopter en dat die soldaat dan perongeluk die vlees van zijn benen verschuift was wel even een au moment.

Voor de rest is dit wel weer een goede Vietnam-film. Maar der zijn betere.

3,5*

Het debuut Barbarian van Cregger was prima te doen en wist ook keurig van genres te verwisselen. Nu, drie jaar later komt de regisseur met Weapons.

Weapons... Waar slaat die titel op, dacht ik eerst. De ironie zou er al wel vanaf moeten spatten, want je zou eerder aan een actiefilm denken. Onlangs heb ik deze maar eens op Pathé Thuis gezien. Het lijkt erop alsof Cregger na Barbarian veel meer inspiratie en potentie heeft opgebouwd.

We beginnen bij docente Justine, die nog maar pas op de basisschool les geeft en klaar is om die maandag de nieuwe week in te luiden met haar klas. Maar haar klas is leeg. Nou nee, niet helemaal... Want op den duur komt slechts ene Alex binnengelopen zonder een woord te bezigen. Zelfs niet wanneer Justine aan hem vraagt wat er aan de hand is. Dan komt er een stroomversnelling waarin de omgeving vrijwel moet denken aan een onbestaanbaar toeval. De nacht ervoor; exact om 2.17 zijn alle kinderen van de klas opgestaan en van huis weggelopen. Waarom uitgerekend haar klas? Dit zorgt voor beroering in de gemeenschap en onder de ouders en Justine lijkt al snel de aangewezen verantwoordelijke persoon te zijn.

En dan begint het nog net, maar ik kon toen al zeggen dat er al een krachtig stukje opbouw gaande was. Je voelt lichtelijk de machteloosheid van Justine; die maar besluit te zwichten en al snel een vaste klant van de plaatselijke drankwinkel is. Dan wordt ze ook nog eens gestalkt. Je kan al raden dat dit de boze burger is. Ze raakt losbandiger, start een buitenechtelijke relatie met agent Paul en krijgt ook nog eens diens boze vriendin achter zich aan... en dan dat huis... en dan...

En dan als er duidelijkheid lijkt te komen schakelen we weer over naar een andere personage. Net zoals Barbarian maakt Creggler hier op een fraaie manier gebruik van situaties waarin in het ene fragment het ene gebeurt, het andere duidelijker wordt in het andere. De rol van Josh Brolin; de vader van één van de vermiste kinderen vond ik één van de uitschieters en keren we weer terug naar de momenten voor de desbetreffende 2.17. En dan volgen we ook nog politieagent Paul en dakloze heroïnejunk James... Bij dat laatste moest ik qua vertelstijl wel erg aan die rol van AJ in Barbarian; waarbij ook hier de film een ietwat lompe zwartkomische noot krijgt. De film laat je vrij lang bungelen; maar storend is dat zeker niet. De verhaallijnen lopen keurig en fenomenaal door elkaar en de spanning is continu te snijden. Afwisselend met enkele magistrale nachtmerrie en hallucinatiescenes weet Weapons op een slowburn-toer je aandacht erbij te houden. En ja, dat huis. Wat is er toch in hemelsnaam met dat huis? En daar waar je in de eerste driekwart steeds linken aan het zoeken bent en allerlei aannames maakt (is het politiek beladen? Is het weer een gebaseerd op waargebeurde feiten?) komen we wel dichterbij de uitgangspunt die vrij ouderwets is, maar niet minder geschift en in een geheel eigenzinnig jasje is gestoken.

En ja; Amy Madigan mag zeker de geschiedenisboeken in als horroricoon.

En dan die scene waarin de kinderen uiteindelijk zelf wraak nemen en de magie zich tegen die tante keert. Fenomenaal!!!

Weapons is hierbij zeker weer een mijlpaal in de horrorgenre. Ik denk zelfs dat we weer een piekpunt maken qua horrorfilms. Wellicht komt dat omdat we in roerige tijden leven. Wie zal het zeggen. Weapons is in ieder geval een prachtige nieuwe aanloop van Cregger. Op naar zijn volgende.

4,5*

Weer een erg leuk subtiel dramakomedie met Cage. Die hierin een weerman mag spelen. In zijn werkleven is het allemaal erg goed maar daar houd het dan nog mee op. Hij heeft nog altijd problemen met zijn gescheiden vrouw waardoor hij moeilijk in contact met zijn kinderen komt en eigenlijk alleen maar alles fout doet. Menig man zou hem als een sukkel omschrijven die niet helemaal bij de tijd is. Je zou zijn rol uit deze film goed kunnen vergelijken als zijn rol in Matchstick Man. Ook zijn vader, gespeeld door Michael Caine is ijzersterk neergezet en zorgt voor een hoop ontroering. Die "Cameltoe" grap is beruchtmakend bij deze film. Ook word er op een hillarische wijze vertoond hoe Cage langzaamerhand door iedereen word uitgekotst en hier en daar allemaal shakes, koffie of vla naar zijn kop gesmeten krijgt.

Wat mij betreft was dit een zeer geslaagde film weer met Cage.

4,0*

Echt onbegrijpelijk waarom deze film zo ongewaardeerd word. (zowel hier als bij het IFFR vorig jaar) Dit is toch echt een fikse uitschieter vol creativiteit, goede timing en sterk acteerwerk in de Nederlandse cinema. Beter dan de zoveelste NL-komedie dat bijna een kopie is van de 100 NL-komedies daarvoor of de zoveelste Nederlandse film over vrouwen in een crisis. Wat hadden de mensen dan van deze film verwacht?

Ja, waar zal ik eens beginnen: We beginnen bij Ronnie (prachtige vertolking van Yorick van Wageningen na een lange tijd in Amerika te hebben gezeten) die net een aanslag heeft overleefd en vermeend dat zijn handlanger in Friesland zit omdat hij op het nippertje nog wel het wapen van Dokkum op zijn arm zag getattoeërd. Samen met zijn mokkige lijfwacht Janus, die echt letterlijk alles af loopt te zeiken, en die ook echt schitterend is neergezet door Juda Goslinga (zie nu pas dat hij ook in Rundskop een hoofdrol had), gaan ze dus op zoek naar de dader. Alleen Ronnie komt niet echt over als een crimineel. Integendeel zelfs, hij lijkt ineens moreel besef gekregen en zelfs voorgevoelens, waarbij hij zelfs nog iemands leven red. En dit allemaal tot de grote verbazing van Janus. Ronnie is anders, zoals "Bruce Willis in Die Hard anders was dan in The Sixth Sense". Vervolgens maken we een sprong terug in de tijd en zien we hoe de oude Ronnie is, en dat is toch wel even flink het tegenovergestelde.

En hierin is het gewoonweg dolle Tarantinoëske pret, en is Ronnie hier gewoon een asociale, zwaar gestoorde, meedogenloze crimineel, met notabene een obsessieve stoornis, (die tegelscene was echt hillarisch.) die voor niets of niemand terugdeinst, zelfs niet voor zijn vrouw en ook niet voor de onschuldige vrouw van een dealer, wat ook weer gevolgen heeft voor na zijn wederopstanding. Zijn oneliners waren ook echt fantastisch en onvergetelijk, en zijn criminele activiteiten en zijn gangstermaatjes zijn ook overduidelijk belangrijker dan zijn huwelijk. Het misdaadthema is ook, net als Black Out, voor een Nederlandse film prachtig in elkaar gezet, met een paar lekkere meedogenloze scene's: Bv die stofzuigerscene. En last but not least: Een onvergetelijk, en enorm sterke (Engelstalige) korte rol van Jeroen Willems als maffiabaas James Joyce. Heerlijke scene, waarin Willems opnieuw weer bewijst dat hij er toch wel weer met zijn kop bovenuit stak in de Nederlandse filmwereld. Het blijft ook gewoon erg jammer dat hij is overleden, hij had echt nog zoveel kunnen doen in de filmindustrie.

En dan zijn we nog lang niet klaar. De film is ook nog een soortevan mozaïk verhaal dat zich ook richt op de ouders van die vrouw die Ronnie aan puin heeft geslagen, waarvan de vader verantwoordelijk is voor de mislukte aanslag, een hotelbazin met een zieke kat maar ook een erg sterk maatschappelijk onderwerp over de Angolese asielzoeker Eduardo, die hier ook gewoonweg een magistrale en emotionele rol neerzet. Vooral die hele rit met Titus was een behoorlijke hartverwarmende scene. Zijn trauma's worden hierin ook behoorlijk overtreffend neergeschetst.

Verder zorgen de locaties, landschappen, dijken en dorpjes in Friesland hier ook voor een uiterst sfeervolle bijdrage (wel vreemd dat er niks met de Friese taal zelf wordt gedaan), maar ook opmerkelijk voor een misdaadfilm en de film word ook nog overgoten met een visueel overdonderend sausje. Ik heb hier vaak de naam Noé voorbij zien komen, en inderdaad: die scene in de disco heeft daar echt heel veel van weg. Verder ook een erg toffe hypnotiserende scene. Ook die nachtmerrie's van Eduardo en vooral die eindshot in het blauw waren ook echt een lust voor het oog. Al denk ik dat dit toch echt wel de stijl is van Van Driel, hij is tevens ook striptekenaar.

Kan het gewoon blijven zeggen: een uitschieter van een Nederlandse film die werkelijk aan alle kanten klopt en het ook zeker moet hebben van de sfeer. Ik hoop echt dat van Driel weer een stripverhaal van zichzelf gaat verfilmen. Topklasse!

5,0*

Heb hem gister opnieuw gezien op dvd. Ik vond hem al een stuk beter. Hauer en Rogers spelen erg goed en het toekomstige avontuurtje zorgt gewoon voor een hoop sfeer. Ik heb er opnieuw erg van genoten. Ook al is het een B-film, het is zeer de moeite waard. Ik vond die Lucy Liu en die andere slechterik maar vervelend.

Verhoogd naar een 4,0*

Fraaie Nieuw-Zeelandse film over een sensitief jongetje.

Al zijn er daar wel velen van gemaakt, maar toch blijft het mooi om te zien. Dit is ook helemaal hoe zo'n soort thema hoort te zijn. We volgen de 10 jarige Adrian, die overduidelijk behoorlijk met zichzelf in de knoop zit. Zo dealt hij nog altijd met het feit dat zijn moeder hem heeft achtergelaten, probeert hij de band met zijn oma op goede orde te houden, en zijn inwonende oom; de man waar hij nog de enige beetje sympathie van lijkt te krijgen lijkt met de dag steeds krankzinniger te worden.

Daarnaast wordt hij op school gepest (natuurlijk) en zelfs zijn beste vriend wijkt voor hem uit als hij interesse toont in een meisje dat van een vreemde familie komt. Dan raken er ook nog kinderen vermist.
Ja, deze film zet wel weer een typische scenario neer van een dorpje.

Dan probeert Adrian contact te zoeken met de twee zusjes van het door de school verstoten meisje. Het jongste meisje ziet hem als idool, maar de middelste kan hem wel uitkotsen en ziet hem precies als een van de etterbakken als de klasgenoten. Die haast pijnlijke dakscene is daar een van de oorzaken van. Maar dan blijkt het tij toch te keren.

Dan moet ik het over de montage hebben; want dat is nog een van de grootste pluspunten van deze film.
De dromerige zomerse shots bij bijvoorbeeld de speelscene's, de rauwe sfeer omtrent Adrians oma en oom, de tranentrekker omtrent de vriendschap met dat konijntje, en ook voornamelijk de gemeenheid en intensheid onder de naïeve rotjongetjes die door het kleine gemeenschap slechts kunnen beantwoorden door wreed te zijn. Verder is het acteerwerk verbazingwekkend goed en realistisch.

Het einde is wel weer heel typisch, maar evengoed sterk.

Dit was een zeer geslaagde (jeugd)film van Deense hand, maar gemaakt in Nieuw-Zeeland.

4,0*

Van huis weglopen... Ik moest meteen denken aan (niet lachen) Pippi Langkous zet de boel op stelten...

Hele degelijke film over twee broers die, zoals gezegd, van huis weglopen... Ze wonen niet onder een dak, de ouders zijn gescheiden, maar beide hebben ze schoon genoeg van de splitsing, nieuwe huisregels en andere tegenstribbelingen. De oudste haalt zijn jongere broer over om gewoon weg te lopen... en waarheen? Dat zien we dan wel. Dit levert echter wel vele mooie plaatjes op, sterk acteerwerk en een subtiele samenloop, waarbij de muziek volledig achterwege gelaten wordt. Ik kreeg hier zelfs een beetje een Haneke gevoel. En in het begin lijkt het nog allemaal erg onschuldig, gaat het kraken van huizen en het zoeken van slaapplekken nog vrij eenvoudig... Maar dat veranderd op den duur wel wanneer Bertin steeds dominanter wordt en de dingen op losse schroeven komen te staan. Dan pas neemt het onbehagen toe.

Wel knap dat de regisseur hier erg speelt met het gewetensfunctie van de jongens. Het zijn losbandige jongeren, slecht in het beheersen van impulsen, jaloezie dat er bij komt kijken, maar als het erop aan komt dan worden ze gestimuleerd... Bijvoorbeeld: Bertin die uiteindelijk de knoop doorhakt bij die twee oudjes die hij gijzelt of Lucas die net van zijn broer gevlucht is, maar besluit terug te keren wanneer hij ziet dat de politie bij zijn vaders huis langs komt.

Knap straaltje Belgische cinema. Op de vrije loop, maar wel goed te doen.

4,0*

Een 21ste eeuws Rusland.

Pittige en voornamelijk nare documentaire over homo/lesbie-jongeren die uit Tsjetsjenië naar Rusland vluchten om in Moskou onder te duiken in een geheim gebouw. Waarom naar Moskou zou je denken; waar het voor homo's net zo riskant is als hun thuisland....

Deze jongeren worden goed bijgestaan en ondersteund door twee activisten en dit levert veel intensieve en aangrijpende opnames op; bedenkend dat dit nou een keer geen geacteerde film is. Je hebt meteen gigantisch veel sympathie voor alle deelnemers in deze film. Hoe dapper ze zijn en hoe ze doorzetten om hun doel te bereiken. Het homopaar, de lesbische jongedame... Je leeft met ze mee.

Tussendoor krijgen we ook archiefbeelden te zien die niet misselijk zijn. Waar zonder pardon homo's voor de smartphonecamera worden belaagd, geschopt, geslagen, gemarteld en zelfs verkracht... en de regering weet zogenaamd van niks.

Tot het zekere moment dat ik totaal niet zag aankomen.

Een genadeloze, confronterende maar toch ook wel hoopvolle docu. Je moet het zien om te geloven.

4,0*

Leek en begon veelbelovend.

Films over sektes weten vrijwel vaak goed te vallen en ook dit leek me na het zien van de trailer wel te bekoren. De familie (circle) kwamen overtuigend over, vader en dochter acteerden nog best goed, die maskers waren eng... en ik had al heel snel een Midsommar-gevoel. Maar hoe langer je naar de film kijkt, hoe meer je wordt overvallen door de clichés en een rommelig chaotisch geheel waarin lijkt dat de film niet meer weet welke kant het op wil gaan.

Van een sektethriller naar tijdloop-onderwerpen... Ik had liever gewild dat het allemaal wat subtieler verliep en dat het zich voornamelijk in de nacht afspeelde. De film wist dan nog wel de status vermakelijk te hebben, maar die Conjuring-achtige tandklapperscene in die hut was de ultieme afgang.

Een gemiste kans.

2,5*

Een degelijk Engels actie-filmpje van de regisseur van Shifty, die met Welcome to the Punch wat hogerop gaat.

Het is echter wel weer een standaard politiefilmpje: agent jaagt op crimineel, naderhand komt agent achter de corruptie op zijn bureau en gaat eventjes samenwerken met crimineel. en dat was het. WttP is nog wel een leuk leeglopertje met dure montage en James McAvoy was hierin ook prima te doen als agent Max. Mark Strong zette op zijn beurt weer een aangename rol neer als badguy Sternwood en steelt hier de show. Strong is altijd wel goed in rolletjes als badguy. De actiescene's zien er ook tof uit, met hier en daar slow motion en het gaat er ook weer lekker wild aan toe. Alleen vond ik het aandeel aan actie nog best wel schaars, aangezien er ook nog wel eens lange standaard stukken in voorkomen. Ook zijn sommige actiescenes niet zo heel spectaculair als hoe ze in de trailer worden neergezet.

Verder nog een prima vermakelijk filmpje.

3,5*

Ijzersterke film. Zo zie je toch maar dat je zulke dingen liever niet wil hebben op een school en dat je als een leeraar toch echt het slechtste voorbeeld geeft aan je leerlingen. Een facistische groep oprichten in de klas en zelf een soort van dictator uithangen. En zo krijgen we natuurlijk een oorzaak gevolg. De leerlingen vinden het in eerste instantie geweldig of lopen gewoon mee en doen er ook alles over om hun macht te nemen. Maar je weet natuurlijk dat het fout gaat. Soms zit je nog wel eens te twijvelen of die Rainer daadwerkelijk een leraar is. Alles word ook op een keiharde en rauwe manier weergeven, de sfeer van de Berlijnse achterbuurten is ook erg sober en de jongens gaan helemaal bezeten ten onder. Frederick Lau als Tim vond ik wel het beste. Terugtrekken kan ook niet want dan word je afgebrand. En zo zit je gewoon geboeit te kijken naar dit interesante onderwerp. Ook de achtergrondverhalen van leraar Rainer en de jongere hoofdrolspelers. Vond ook vooral Karo prachtig neergezet als tegenstander van alles, maar dat laat ze natuurlijk eerst niet merken.

Ook het einde is recht voor zijn raap met de zelfmoord van Tim en dat die leraar dan pas wel beseft wat hij heeft aangericht.

Zeker een prachtige, uitstekende Duitse arthouse film die zeer geschikt is om te kijken bij een Duitse schoolles.

4,0*

Vergeet Linkeroever niet...

Zeer onderhoudende Vlaamse horror. Had begrepen dat deze is gemaakt door de gitarist van The Hickey Underground, waarvan ik bepaalde clips ook lekker weird en obscuur vind. Het bewijst opnieuw weer dat de Belgen weer beter kunnen prestreren dan de Hollanders met hun tergende RTL/SBS randje en geforceerd acteerwerk die ze overal aan willen vastplakken.

De film zou eigenlijk zo voorspelbaar moeten zijn, maar grappig genoeg wist ik pas ver na de aftiteling wat er nou precies aan de hand was. We volgen een groepje padvinders dat word begeleid door twee van die maloten die zich jong willen voelen met de kinderen en daardoor soms ook iets dommer lijken over te komen dan het hele jeugdteam bij elkaar. De locatie is uiteraard cliché; een groot bos in de Ardennen en je kan al verwachten dat de hele ploeg weer in de val gaat lopen door "iets". Ditmaal een jongetje dat word gedomineerd door een psychopatische vader. De film verloopt nog best wel eenvoudig en draait het voornamelijk om de boobytraps en hoe de dreiging steeds dichterbij komt en de hele ploeg in de val komt te zitten. Amussant natuurlijk... En de ontknoping, had ik die nou aan moeten zien komen of niet?

Voor mij een erg knap experimentje van onze zuiderburen. Het acteerwerk, en dan ook vooral onder de kind-sterretjes was erg knap gedaan en de Ardennen vormde een toepasselijk achtergrond. De diepgang is echter niet zo heel erg diep, maar voor een slasher met een twist is deze vehikel niet misplaatst.

4,0*

Yes... "Oh!"

Dat ik de laatste paar jaar steeds vaker achter mijn oren krab bij de nieuwste films staat buiten kijf.
Zo ook The Whale. Je merkt dat na 2017 Hollywood en omstreken een flinke omslag heeft gekregen waarin de zaken anders moesten... en dat het daarbij toelaatbaar is om bepaalde figuranten nu echt hun verhaal te laten doen.

Want film na film... ongeacht men aan de drugs zat, verging van de ellende, kapot ging, in een vicieuze cirkel belandde... Het was altijd heel eendimensionaal gezien al deze anti-helden wel de ogen van zowel de mannelijke als vrouwelijke fans moesten strelen met hun modellenuitstraling en de torso's. Nu is het tijd voor een no nonsense tegenovergestelde. Ja, Jared Letho zou in Requiem for a Dream voor de patatgeneratie en de beginnende millennials de meisjes in katzwijm hebben laten vallen... Die ogen, dat haar, die geknaktheid wat zo schattig maakt. De rest eromheen lijkt dan misschien nog op punt twee te staan. Aranofsky heeft het anno 2022 begrepen en zet hier nu echt, maar dan ook echt iets neer wat een afbreuk doet aan de idealen. En dat mag ook wel eens een keer gebeuren. Niet alles in het leven is vanzelfsprekend.

En zo is het leven van deze Charlie ook absoluut niet. De introductie van hem is schrikbarend. Niet eens vanwege het uiterlijk... Al bij de eerste minuten wordt je in een brei van machteloosheid en zelfdestructie gegooid, terwijl Charlies echte verhaal nog moet komen. De man kampt met morbide obesitas, maar het feit dat zijn gezondheid nu wel zo fataal is dat het nu een zaak van leven of dood is lijkt hem niet eens meer te deren. In plaats daarvan, en terwijl zijn zorgster Liz er de scherpe kantjes er maar vanaf snijdt, terwijl deze man zichzelf blijft voeden met kipbuckets en de bestellingen bij de lokale pizzaboer, waarbij de bezorger de pizza's maar beter voor de deur kan leggen en het geld uit de brievenbus moet pakken. Hij laat zich niet graag meer zien natuurlijk. Hij geeft daarnaast ook les via videobellen en houdt zijn webcam maar ook het liefst uit. En dat terwijl Charlie hiervoor nog gewoon een doodnormale man was. Zijn lerarenpraktijk was nog in orde en hij had een vrouw en een dochter.
Maar het lot lijkt ook dichterbij te komen als zijn dochter Ellie op een dag bij hem voor de deur staat.

Ellie, wat is die Sadie Sink toch een heerlijke booswicht, na haar pittige rolletjes in Stranger Things en Fear Street 78. De frustraties en het verkapte verdriet waarmee ze haar woede naar haar vader uitspreekt zijn gewoon beklemmend en zo komen we ook steeds dichter bij de conclusie... en eigenlijk misschien ook wel het verkeerd gekozen excuus waarom Charlie zichzelf begon vol te proppen... en waar maar geen eind aan komt. Een endorfine, een verslaving, een dwangneurose. In al zijn ladekasten nog reservevoedsel, en er moet gepropt worden. In combinatie met het pijnlijke zeer begin je er gewoon misselijk van te worden en hield ik de filmversnaperingen toch maar al te graag dicht. Maar hoe Charlie zichzelf ook naar de afgrond en de dood werkt, het is wel een man die je uiteindelijk bloedserieus gaat nemen.

Het hele verhaal dat begon met het feit dat hij tijdens zijn huwelijk vreemdging met een mannelijke student... maar uiteindelijk een situatie vormt waarbij hij door zijn rouw moeilijk zijn acceptatie omtrent zijn geaardheid heeft kunnen weggeven is de ultieme kers op de taart en vader en dochter... en uiteindelijk ook zijn ex-vrouw komen steeds dichter bij de waarheid. En voor sommigen is het eng, bijvoorbeeld voor die christelijke buurjongen die hij steeds om hulp vraagt als het moet. Ook is die hele Moby Dick-actie een goed voorbeeld dat een menselijke kracht al een hoop biedt... althans, voor hoe lang het op het einde mag duren.

Brendan Fraser zet hier de rol van zijn leven neer en ook van Aranofsky is dit een script om u tegen te zeggen. Dat Aranofsky diep gaat weten we al, maar net zoals Mother! weet hij dit ook vakkundig op één locatie te houden.
Soms dat je wel eens vergeet dat het niet verder komt dan een locatie of woonkamer. Gewoon een krachtige film met een diepe laag en nuance die terecht zijn Oscar verdiend heeft.

4,5*

Harrison Ford voor het eerst gezien in een horrorfilm, samen met een mooie rol van Pheiffer. Maar helaas is de film nog niet zo heel eng als ik had verwacht. Ok, er zitten hier en daar wel rillingverwekkende stukjes in en fraaie schrikmomenten. Het verhaaltje eromheen is dan weer wel steeds onvoorspelbaar en verrassend. Maar toch had ik af en toe een beetje een dubbel gevoel bij de film. Sommige momenten voelde een beetje leeg aan en de andere keer was de film wel weer spannend. Het einde vond ik ook ietsje minder alhoewel het climax van het verhaal wel weer goed was. Ook had er veel minder bombasme in gemogen. Had kwa sfeer iets als The Strangers verwacht.

Maargoed, al met al toch nog wel een vermakelijke film. Ook van de Forrest Gump regiseur!

3,5*

Wat een leuke film! Echt een topper!

Je zou kunnen zeggen dat dit een soort Lost Boys is dat flink wat elementen van The Young Ones gebruikt. En het mockumentary-hype mag hier ook weer gebruikt worden. Het lijkt erop alsof ik me ook weer steeds laat verassen de laatste tijd met het feit dat eeuwenoude thema's op een creatieve en alsnog een originele manier worden verwerkt. WWDITS is er weer eens eentje van; creatief, gortdroog, en uiterst vermakelijk. Het eeuwenoude thema vampiers verplaatst zich naar onze tijd in Wellington en we mogen met een filmcrew bezoek nemen bij vier vampiervrienden, waarbij het ook al meteen duidelijk is dat het eeuwige leven, naast dat het aan de ene kant erg mooi is, aan de andere kant ook erg saai word, waarbij je maar een beetje aansluit bij de steeds veranderde tijdsbestek. De personages (vampiers die inmiddels al eeuwenoud zijn, maar er nog jong uitzien) zijn ook echt fenomenaal. Ze worden met historische tekeningen en schilderprenten geïntroduceerd waarin me ook meekrijgen hoe ze vampier zijn geworden. De introductie met alle prenten en foto's over hun levensloop door de jaren (lees eeuwen) heen, was ook geweldig. De personage's zijn echter soms niet echt makkelijk uit elkaar te houden, maar Petyr is degene die me altijd is bijgebleven en weer lijkt het erop alsof passieve personages bijna altijd de rol stelen. Terwijl de "jongenlui" zich elke nacht vestigt in het nachtleven van Wellington om los te gaan, maar ook om nieuw bloed te zoeken, geniet de 8000 jarige Petyr grotendeels van zijn rust in zijn tombe, waarbij hij ook liever niet vaak gestoord wilt worden. Het word pas helemaal leuk als ook cameraman Nick word gebeten en een vampier wordt en vervolgens een verzoek aan de groep doet om zijn vriend Stu als mens te laten leven. Die begripvolle knikken van Petyr dan.

Het schijnt dat er, naast het bruizende uitgaans, zaken en burgerleven in Wellington, en naast deze vampiervrienden, er nog veel meer ondoden deelmaken van de maatschappij. Neem die weerwolven, die op hun beurt weer flinke concurenten zijn van de vampiers. Om nog maar even te zwijgen over de masquerade ball.

WWDITS is echt een fenomenale feelgood film. Origineel, goed getimed en het lukt de film ook om eventuele zware thema's te ontlopen. Wat mij betreft gewoon uiterst geslaagd, en zelfs goed te doen voor een feestje, ter vervanging van die geforceerde Amerikaanse komedies met een hoop lawaai.

5,0*

Kort na het zien van Stand by Me, deze dvd maar eens vanonder het stof vandaan gehaald.

We volgen een familie, woonachtend in een een of ander oord genaamd Edora. Een kruideniertje lijkt de enige plek te zijn waar nog leven is, en vandaan te halen valt. Aan de rand van het dorpje maken we kennis met een eigenaardige familie, bestaand uit een gehaaide jongeman Gilbert, twee betweterige zussen, de moeder van 250 kilo... en dan voornamelijk Arnie, de opmerkelijkste van het stel. Niet alleen omdat we hier de piepjonge Leonardo diCaprio mogen bewonderen, maar meer zijn aandoening. De jongen is bijna achttien jaar maar heeft een geestelijk vermogen van een kind van vier. Aangezien Gilbert niet bepaald wijzer word van de rest van de familie besluit hij zoveel mogelijk het heft in handen te nemen om Arnie te sturen. Echter merkt hij ook dat zijn eigen leven hierdoor geen voorrang meer krijgt en dat hij iets teveel hooi op zijn vork neemt, zeker wanneer hij de zekere Becky ontmoet.

En zo word de film een heerlijke, luchtige vertelsel dat op de slow burn voort gaat. Arnie steelt hier vaak de rol en is de Oscar ook zeker waard. Echter krijg je na het zien van de film zelf ook ineens zin om je als een debiel te gaan gedragen. Triest is het ook vaak dat dit soort figuranten in films meer door het publiek begrepen worden dan in het echt. De sfeer is verder ook helemaal in orde; Zomers, zuiders, levendig in een toch wel vrij dood dorp. Heerlijke droge humor en ook de scene's tussen Gilbert en Becky waren erg mooi en zacht... en ook de zonsondergang die erbij wordt toegevoegd is een typisch plaatje. Het einde is misschien aan de ene kant niet zo heel mooi... maar na een tijdje bekijk je de aftiteling met een glimlach op je gezicht.

Ja, dit was het zeker waard. Nota bene is dit ook nog van de regisseur van Mijn Leven als Hond... en gelukkig heeft hij nog een hele archief op zijn naam staan die ik kan ontdekken. Als ik de bovengenoemde film en deze als voorbeeld mag hebben, nou, dan ga ik zeker meer van deze man opzoeken.

5,0*

Wat een saaie film zeg, zit geen diepgang in.

Kijk voor echte oorlogsfilms naar saving Private Ryan of Band Of Brothers, lekker laten liggen deze.

1,0

Het is weer lang geleden sinds ik Walz With Bashir van Folman gezien heb. Nu grijpt de regisseur op het Anne Frank-thema.

Maar ditmaal speelt het zich in twee tijdsbestekken. Het Amsterdam van de nabije toekomst (kenmerkend ook met dat het weer stevig vriest en dat de vluchtelingen gewoon in tenten op de stoep naast de grachten slapen) en in de Tweede Wereldoorlog. In het moderne gedeelte lijkt Kitty te ontwaken uit het originele dagboek in het Anne Frankhuis. Door middel van inkt lijkt ze op een bovennatuurlijke manier uit het boek te sijpelen en tot mens gevormd te worden. Tot Kitty. De fantasievriendin van Anne is dus nu tot leven gekomen. Hoe pakt dat uit?

Kitty is door Anne Frank in de geschiedenis achtergelaten en in de moderne wereld probeert deze jongedame alsnog een verband met haar te leggen. In de Tweede Wereldoorlog volgen we het leven van Anne Frank zoals die volgens de dagboeken zou moeten zijn. In het heden kijkt Kitty met afschuw naar het feit dat Anne Frank als een soort nationale held is neergezet, zelfs een verdienmodel. Het lijkt aan haar de taak te zijn om die geschiedenis terug te draaien.

Ik heb het beeldverhaal (Waar is "het dagboek" van Anne Frank) al van te voren gelezen en nu ben ik aan de film begonnen. Dat het erg fraai is getekend staat als een paal boven water. Donker, abstract en guur weten zowel de moderne tijd als het Amsterdam in WOII (en sommige fantasiewerelden) een schitterend decor te vormen. Folman doet zijn best. Ook al lijkt Amsterdam er op het einde wel erg Amerikaans uit te zien. De samenloop is best wel ontroerend te noemen en weet nergens sensationeel of zoetsappig te worden, gelukkig. Ook zijn de zaken uit de Tweede wereldoorlog mooi gecombineerd met de hedendaagse vluchtelingencrisis.

Wat minder was was dat het soms iets te veel loopjes met de realiteit nam. De James Bond-achtige ontsnappingen voor de politie en ook dat dat hele probleem op het einde met een simpele toespraak werd opgelost. Wel was de finaleshot weer een ontroerende afsluiter.

Zeker goed te vertoeven animatie dit.

4,0*

Ik moet hier toch weer even gul zijn.

Na een paar geweldige titels van Araki heb ik deze over het hoofd gezien. Misschien wel vanwege de lelijke uitgave van Lumiere. Toch van de week de dvd meegepikt bij de kringloopwinkel waar ik vrijwillig werk (dvd's en boeken prijzen) en weer een erg fijne wederzien met Araki mogen ervaren.

De film wist me al meteen mee te slepen in de melancholische sfeer, aangevuld met een soundtrack van Cocteau Twins en de observatie van de eigenwijze maar dromerige zeventienjarige Kat. Iemand waar ik door de bovengenoemde situaties meteen van ben gaan houden. Wanneer ze van school thuiskomt confronteert haar vader haar met het vermoeden dat haar moeder wel eens vermist kan zijn... en op langere termijn lijkt er ook geen nieuws over haar te komen. Echter maakt Kat zich meer druk om haar adolescentie dan om haar moeder, want de afstandelijkheid lijkt de situatie niet anders doen aanvoelen en zoveel warmte heeft ze niet van haar gekregen. Van haar vader worden we ook niet wijzer en deze man laat bij de kijker ook continu een hoop vragen achter. Er wordt wel veelal gebruik gemaakt van flashbacks waarin we, naast haar prille liefdeservaringen die ze opdoet met haar vriend Phil, de kinderjaren van Kat, en ook die hilarische momenten tussen haar vader en haar moeder (met name de kijk op hun beroerde seksleven) ook steeds meer te weten komen over haar obsessieve en vaak haast wel enge moeder. Kat's dromen over haar moeder zijn erg mooi gevonden en veelal sprookjesachtig, maar soms liepen de rillingen wel over mijn rug.

Er veranderd dan ook wel wat; Aan Phil zit geen smaak dus zoekt ze haar intimiteit bij een 20 jaar oudere politieagent die zich met de vermissing bezig houdt, duikt ze in de studie en zo zijn we drie jaar verder en woont ze in L.A, heeft haar vader ook weer een nieuwe vriendin en lijkt het leven gewoon nog door te gaan.... maar uiteindelijk blijven de dingen niet waterdicht. En dan die twist... waarbij ik bijna kan zeggen dat de film de horrorkant opgaat en die ik ook niet aan zag komen... Erg sterk.

Heel veel goede films gezien de laatste maanden en dit was er zeker een van. Araki was erg creatief geweest en weet de boekverfilming op een fraaie wijze te doorspekken met een dromerig tintje, de gebruikelijke coming of age dingetjes, kleuren en dan ook met name de soundtrack; bestaand uit een van de sterkere en perfect gekozen jaren 80 nummers/artiesten.... Ook verrassend dat Ulrich Schnauss hier een bijdrage aan heeft geleverd.

Araki heeft nog niks verleerd.

5,0*

Weet nou niet echt wat ik hier mee moet.

De opzet is nog wel kunstachtig, duister en umheimlich maar na drie kwartier naar blote reten aan te kijken weet je het wel weer. Die plot komt dan nog wel goed uit de verf maar werk het dan ook een beetje uit op een manier waar we wat mee kunnen en niet door allerlei onduidelijk gerommel en gekloot tussen een man en een vrouw die een beetje tegenmekaar lopen schuren. Nee, dit was het hem nou net niet.

Enne... ook ik mocht meemaken hoe de regisseur een verzoek deed om de "nooduitganglichten uit te zetten"

2,0*

Waar heb ik naar zitten kijken?

Dit was zeker een hele apparte en bizarre film, dit lijkt echt totaal iets anders. Dat dacht ik al bij het zien van de trailer. Om te beginnen komt dat waarschijnlijk door de kleurenfilter en natuurlijk ook door het bizarre noch creatieve verhaaltje. Het is inderdaad een soort nachtmerrie achtige film met hele zieke onderwerpen. Het draait allemaal om de zwaar gestoorde gehandicapte (?) benzinesnuivende junk Jesco. Eerst lijkt het een bizar drama te worden wat ook heel vunzig en smerig kan zijn en tegelijkertijd plat humoristisch. Zo was bv die poepscene echt ranzig. En zien Jesco opgroeien als ontspoorde kind als een blijvende ontspoorde volwassenen. De film word hier en daar ook een beetje een soort muziek-film omdat het ook erg veel draait op country dansen. Maar de film word steeds smeriger en zieker. Ook die moorden die Jesco pleegt zijn gruwelijk. En die einde in die hut is ook lekker bizar.

Verder een verbazingwekkende film die je als een soort bad trip meemaakt. Ook de armoedige rurale decors zijn mooi toepasselijk. Schokkend is de film ook zeker! Past zo in het rijtje thuis bij Antichrist, Irreversible enz

4,0*

Hierzien, maar evengoed geen 2,5 waard. Vond hem dit keer beter en boeiender. De spannende momenten waren toch wel erg goed. En Michael Keaton maakte er ook iets goeds van.

4,0

De 2de deel van White Noise was ook erg goed. Trouwens wel wat beter en enger dan de eerste deel. Al is het natuurlijk geen vervolg en heeft het ook niet veel met deel 1 te maken. Maar evengoed wel weer een zeer aangenaam nieuw hoofdstuk. Nathan Fillion maakte er ook iets moois van en in White Noise 2 worden er ook degelijk meer dingen uit de kast gehaald dan deel 1. Deel 1 was meer met wat schimmen in de ruisbeelden van de TV en was ook wel meer boeiend en niet echt eng. Deel 2 bevat wel creepy momenten met geesten die ook wel uit Aziatische horrorfilms lijken zijn weggelopen. De film doet ook wel denken aan The Eye en inderdaad One Missed Call. Ook de schrikmomenten zaten er ruimschots in waar de nekharen nog wel eens overeind komen te staan. Geesten zien der ook eng uit btw. Verhaal daarnaast is ook te pruimen en vond die Henry Caine ook best wel goed. De allerlaatse seconde was ook kippevelverwekkend.

Prima vervolg. Beslist het kijken waard voor als je deel 1 ook al gezien hebt. Niks uitgemolken. Gewoon weer een mooi nieuw hoofdstuk.

4,0*

Een niet al te beste film van Daniels. Echt een topacteur is ie niet maar ik zie hem wel graag bezig in films. Alleen jammer dat deze een beetje chaotisch was. Enkele dingen waren nogal verwarrend en voor de rest was het een beetje een zooitje. maar ok. De gevechten waren wel goed en sommige actiescenes waren ook wel te doen. Cary-Hiroyuki Tagawa mocht weer zoals gewoonelijk als bad guy spelen, zoals ie in elke film is.

Dat einde op het schip is ook wel goed.

Afin, wel een leuk actiefilmpje om maar een keer te zien en misschien heel later nog eens.....

2,5*

Ja inderdaad een tussendoortje dat toch op eerste gezicht wel op een bioscoopfilm lijkt. Maar toch DTV is gegaan. Ik heb me nog best wel vermaakt met White out. Kate "Underworld" Beckinsale speelde als detective ook prima naast vampier/weerwolf jaagster. De Antartica locatie werkte ook wel lekker en maakte er ook overduidelijk een ijs en ijskoude thriller van. Was ook wel vrij verassend dat die dokter alles te maken had met die massamoorden in het ijskoude zuidpool.

Inderdaad geen hoogdepunt maar je komt er wel mee door. En het is toch ook op enkele momenten best spannend.

3,5*

Wel weer een zeer aangename film met Nicolas Cage die er weer iets moois van maakt. Dat eiland waar het zich op afspeeld geeft toch wel een beetje het gevoel alsof het een buitenaards planeet is. Met al die vage mensen. Wat al helemaal mooi is is het onverwachtse resultaat en waar het verhaal eigenlijk wel op doelt en Cage eigenlijk in de val is gelokt. Ook het einde is erg bizar.

Weer een aardig filmpje.

3,5*

Ook al ben ik niet vies van controversiële thema's, het boek van Elvis Peeters wist me wel voor hoofdpijn te bezorgen. De ene punchline na de andere waaruit een conclusie achterwege leek te blijven. De film is stukken beter.

En ja, helaas mag het zich niet in Nederland afspelen en moet België weer voor ons het heft in handen nemen. Maargoed, dat maakt niet uit.

De film wordt verteld uit vier getuigenissen en de dag 10 juni wordt ook vier keer gereconstrueerd. We volgen een groepje jongeren; vier meiden en vier jongens, die de zomer proberen door te komen en de verveling en de burgerlijkheid willen doorbreken. Het begint met kattenkwaad, seksueel experimenteren en doelloos rondhangen... maar de grenzen worden al snel overschreden.

Thomas en Liesl vond ik nog de opmerkelijkste leden van het stel. Thomas was al iemand waarbij je al snel kon merken dat hij de psycho was in het stel. En natuurlijk... het is een rijke stinkerd. Liesl is een excentriek kunstmeisje die zo veel mogelijk explicite zaken probeert te verzamelen. De rest zijn eigenlijk een beetje de meelopers. Hoewel de vier verhaallijnen anders verlopen, blijven de conclusies wel in dezelfde lijn. De vertelling van Thomas was op den duur echt een stomp in de maag. Over ziek zijn gesproken.

En of dit realistisch is... Toen ik op de middelbare school zat begon ik erin te geloven dat ik misschien nog een van de weinigen was die al die stoere verhalen moest verzinnen ipv dat ik het daadwerkelijk had uitgevoerd. Ware het niet dat je er vrijwel in moet geloven dat de grootste verhalen vaak verzonnen zijn en de stoere jongetjes op het schoolplein gewoon nog maagd waren. Wij, echter vind ik wel een mooi schoolvoorbeeld om eens een inkijk te geven in dat soort jongenspraat... en dat de betrokkenen niet eindigen als superhelden, macho's, playboy's en of helden.

Verder vond ik de settings van dat Belgische dorpje en vooral de sfeer behoorlijk goed werken en zelfs de Larry Clark elementen zijn eruit te vissen. Zo'n zomer in een saaie stille omgeving, geen mens op straat, de warmte, de verveling. Heel mooi gedaan. Ook sommige seksscenes waren expliciet en over de schreef en hoe langer de film duurt, hoe smeriger en rauwer hij eigenlijk wordt.

Ook onvergetelijke zwartgallige stukjes waaronder: die I-phone in een kut of hoe die Femke nou daadwerkelijk is overleden...

Achja... In principe niks mis mee als je middelbare scholier bent. Beetje (seksueel) experimenteren, beetje rotzooi trappen, beetje adrenaline laten kweken, dingen doen die niet mogen en een beetje op avontuur gaan... en dat terwijl het hartje zomer is en in het nu leeft.... Maar... zolang het maar geen schadelijke en onherroepelijke gevolgen heeft.

4,0*

Film opzich was erg goed gemaakt en verteld en het moest niet veel verschillen op de ervaringen van Rob (die echt bestaan heeft dacht ik maar dan onder een andere naam) Het word allemaal mooi verteld en het draait hierin ook absoluut niet om de entertainment. Het was inderdaad ook een beetje in Home camera-style gefilmt. De film heeft inderdaad cliche-neigingen en word daarom best wel saai. Maarja, het moest gebasseert zijn op de echte ervaringen dus dan kan je er ook niet een grote knalfestijn van maken. Die overtollige dramascenes waren daarintegen wel weer jammer.

Jaap Spijkers acteerde ook weer goed. Hij krijgt ook elk jaar een beurt in een telefilm.

Had trouwens ook eerst gedacht dat ze dezelfte Molukkers caste die we in de film Skin tegenkwamen.

Al met al weer een prima telefilm. Alleen jammer van sommige saaie dramascenes.

3,5*

Normale versie toch (gelukkig) kunnen vinden voor 5 Euries....

Opnieuw weer een hele mooie film van Lynch met Nicolas Cage in zijn jonge jaren in de hoofdrol die het toen ook al uitstekend deed. Net als Laura Dern. Wild at Heart is gewoon een zeer mooie en meeslepende roadmovie met opnieuw een prachtige verzameling acteurs en vele mooie soundtracks. Verhaal is dit keer wel ietsje beter te begrijpen maar evengoed nog wel puzzelen geblazen bij sommige momenten. Maar ik heb nu wel gemerkt dat dat wel bij elke Lynch film moet. Ook WaH bevat weer van alles: Romantiek, duistere thriller momenten, Extreem geweld, en sex maar ook gitzwarte humor bv met die good-witch en bad witch.. En zoals gezegt laat Cage ook al behoorlijk wat zien, zijn stijlvolle manier van acteren en een van de hoogdepunten zijn: hoe hij een liedje van Elvis volledig goed na kan zingen met dezelfte stem in die barscene of bij de aftiteling en doet de film weer een beetje aan een musical denken.

Ook vond ik Willem Dafoe weer iets leuks voorschotelen. Dit keer als een bad guy. Welke scene me toch echt een kick van over de toppe gaf was dat met die overval: dat Dafoe als Bobby eerst enkele keren door zijn flikker word geschotenen vervolgens als ie neervalt zijn eigen kop er nog afschiet met een shotgun. En dan die kop die nog zo mooi in de lucht vliegt. whaha

Verder bevatte de film ook erg mooie flashbacks waarvan velen ook best donker en creepy zijn.

Een Pareltje van David Lynch en een prachtrol van Nicolas Cage. Gewoon een must voor alle filmliefhebbers. Dit was voor mij toch ook de hoogtepunt in Lynch's ouvre. Met natuurlijk weer boordevol muziek en het stijlvolle manier van filmen. Wild at Heart is een film om U tegen te zeggen.

5,0*

Eindelijk van de westerns ook maar eens The Wild Bunch gekeken. Waarvan ik al vaker las en hoorde dat deze film een begin was van het geweld en schietscenes in intense stijl te verfilmen. Daar was ik ook erg benieuwt naar geworden en inderdaad: The Wild Bunch is een schitterende film vol stijl. In het begin worden de 5 cowboy-hoofdrolspelers geintroduceerd. Je word dan ook al gelijk meegesleept in een heerlijke western sfeer. en dan komt de eerste shoot out in dat dorp die er ronduit heel stijlvol, prachtig en vlot uitziet en je het bijna amper kan geliven dat dat uit 1969 komt. Datzelfte had ik ook bij de Japanse Yakuza's Law uit het zelfte jaar kwa schietpartijen. Maar in The Wild bunch ziet het er nog stijlvoller uit. Nu begrijp je ook al waar John Woo zijn inspiratie vandaan heeft gehaald. Gewoon al een prachtig begin. Daarna word alles omgezet naar een avonturen/rooftocht-film, waarbij je ook word meegesleept in een aangename sfeer. De 5 hoofdrolspelers (zijn voor mij stomweg erg onbekent) spelen ook heel goed.

Die overval op die trein vond ik btw ook erg mooi. En die achtervolging met die Mexicanen en dat ze dan die grensbrug opblazen. Ook grappige scenes waren oa dat uittesten van die machinegeweer door in het wilde weg in een druk dorp in het ronde te knallen.

Na dat prachtige avonturendeel komen we bij een prachtig einde. Weer zo'n stijlvolle schietpartij dat er zoals gezegt voor het jaar 1969 (en nu nog steeds) prachtig uitziet. Weer zo'n combinatie van flitsend snel naar slow-motion wat we recentelijk van John Woo kennen. Het bloed spat dan ook in het ronde. Je zit dan gewoon kwijlend te kijken.

Maar toch wel een zeer aangename verrassing. Verwacht natuurlijk niet dat er aan een stuk door geschoten word, mijn beste actiefans. Gewoon een zeer mooie klassieker van Peckinpah en ook wel zijn beste (na hiervoor The Getaway, Straw Dogs en The Ostermans Weekend gezien te hebben) Een zeer mooie en spannende avonturen western met prachtige rollen. Toch zeker weten geschikt voor iedere cinefiel.

Parel van een film. Verdient zeker 5 sterren.