Opinions

Heerlijk bizar en zeer humoristische film (iig beter dan Stone's poep-Alexander en schijt- Natural Born Killers). Sean Penn wist er weer iets moois van te maken. (heb hem trouwens alleen in Carlito's Way gezien) Dit is ook de typische film waar ik van hou. Roadmovie in de woestijn met een rustig stadje. (met allemaal gekken)

Alles is erg mooi gemaakt. De sfeer, de achtergronden die erg broeierig en gelig in beeld worden gebracht en de glansrollen van Penn, Nolte en, Lopez. Dit is nou echt een film waarin echt alles fout in gaat (of kan gaan) Lag soms ook wel eens krom van het lachen bij sommige scenes oa die scene met dat bierflesje, of met die kat of die TNT-gast, en daarnaast nog heelveel andere maffe scenes.

Gewoon een erg mooie sfeervolle, humoristische en bizare roadmovie. Het echt sierlijk genoten van de film en zitten kijken met een smile op mijn gezicht. Gewoon een aanrader voor elke filmliefhebber.

4,5*

Saaie langdradige film

2 uur gapen en op je horloge kijken

0,5

Sinds mijn kleutertijd ben ik ook al verwoed U2 fan en ik moest natuurlijk deze docu een keer zien. En hij was toch echt prachtig. Het waren niet alleen concerten maar ook achtergrond muziek terwijl de band door Amerika reist en ondekt en ook op de Amerikaanse manier proberen muziek te maken en Bono die zichzelf Amerikaans maakte met lang haar en kleren. Welke delen bij mij zijn bijgebleven waren toch echt die stukjes in Harlem waarin U2 de blues kant op gaat, die optrede met BB King, die optreden met "I still haven't found... in de kerk, en ook die schitterende avonturen bij zonsondergangs beelden van Mississippi met op de achtergrond het liedje Heartlands, echt zo mooi. Ook de interviews waren interesant en soms ook grappig en alles is ook mooi in zwart wit geschoten. De opname locaties buiten die concerten om zorgen ook voor veel sfeer en Bono heeft tijdens zo'n live optreden vaak wijze woorden. U2 blijft toch echt een sympatiek bandje vind ik.

En toen ik Van Diemens land hoorde, dacht ik niet meteen aan U2. Maarja die werd door The Edge gezongen.

Echt een schitterende docu, sfeervol, emotioneel ook zelfs (vooral bij Heartlands) Ik heb opnieuw weer zeer genoten van de 4 Ieren.

4,5*

Ondergewaardeerd!

Na er eigenlijk al bijna mee gestopt te zijn om verder te zoeken naar Indiase films/ontdekkingen, (interessante titel op Moviemeter via de zoekmachine, controle op Youtube om te kijken of er een beetje kwaliteit in zit en geen zoete musical meuk, wat altijd wel ter sprake kwam) werd ik dit jaar nog verrast door de artistieke Gandu, en dacht dat dat nog een van de zeldzaamste Indiaase film was die gewoon aan alle kanten is gelukt. Fout: mijn oog viel op Ugly in Concerto, waarbij ik het al niet kon laten om er 15 euro voor neer te leggen... en nog steeds geen spijt van... India schijnt toch nog wel zo zijn talenten te hebben in de "grootste filmindustrie van de wereld, wat enkel bestaat uit die tergende Bollywood-meuk".

Want wat we hier voorgeschoteld krijgen: een Social-drama overgoten met een fier cyberthriller-sausje met wat gangster/politiefilm-kruiden dat plaatsvind in de smerige uithoeken van Bombay, dat echt aan alle kanten loopt als een tiet en je ook bijna iedere 10 minuten op het verkeerde been zet of je in de personage doet vergissen. Je kan hier echt niemand vertrouwen en alles is zo corrupt als wat en je zou je haast afvragen: is er nou ook wel eens iemand die niet bot en cynisch doet, tjonge jonge jonge. De hopeloosheid zit hier ook in alle hoeken en het plot die stuitert ook alle kanten op. Op eerste gezicht nemen we een kijk in het leven van de suïcidale verwaarloosde Shalini, die er elke keer niet aan toekomt om een kogel door haar hoofd te jagen met de dienstpistool van haar man Bose, waar ze van gescheiden is, en de reden is in eerste instantie ook niet onbegrijpelijk, want wat is die Bose toch een asociale arrogante klootzak, die pronkt met zijn rijkdom en roem in de filmindustrie en hun dochtertjelief lijkt nog wel eens de enige te zijn die een beetje verstand heeft, of toch niet? In ongenoegen laat Bose haar dochtertje achter in de auto omdat hij even iets moest regelen voor de aankomende film bij zijn compaan Rahul, waarbij je ook al heel snel kan invullen hoe zijn dochter is verdwenen, en inderdaad! Of toch niet? Of toch weer wel? En hierin blijft de film lekker pendelen en is alles nog duisterder dan je zou denken, en ondertussen ook de keiharde realiteit van misleiding en corruptie waar je je als kijker ook nog wel eens de draad in kan verliezen.

De 128 minuten gingen hier lekker soepel voorbij en als kijker werd ik erg verrast door deze prent, met onderwerpen die iets te schokkend zijn, maar ondertussen de realiteit, en ondertussen valt er ook genoeg te lachen met al die gestoorde, obsessieve en cynische mensen; voornamelijk die scene op dat politiebureau, waar Bose en Rahul aan de commissaris moeten uitleggen hoe een camera van een Iphone werkt. Iphones en andere moderne technologie krijgen hier ook een ruime aandacht en het is best wel indrukwekkend dat er een film uit India komt die laat zien, en haast bijna reclame maakt over hoe handig die toestelletjes wel niet zijn voor het plannen/oplossen van een misdaad. Ook zitten er enkele fraaie actiescene's in, en het wordt hier en daar zelfs een beetje Tarantinoësk. De broeierige plakkerige beelden van Bombay, inclusief een paar toffe skyline shots zijn ook ruimschots en erg verbluffend en de soundtrack is ook prachtig en vaak erg toepasselijk. De enkele Bollywoodmomentjes die worden gebruikt bestaat slechts uit een Bollywood-musical met seksueel getinte teksten, die misschien nog tergender is dan een random musical , en ook die ubervette-scene met die gast en het briefgeld.

Het einde was schokkend.

Ja, erg toffe filmervaring uit India waar er echt veel meer van mag komen om eens een spiegelbeeld te vormen tegen al die tandverwoestende troep uit de Bollywood-scene. De film komt overigens pas over 4 dagen in India uit... dat ze er moeilijk over doen en voornamelijk over het censuur zegt toch weer genoeg dat het totaal geen creatieve mensen zijn.

Maar eens meer van deze regisseur gaan opsnorren.

5,0*

Tsja... wanneer begint het nou eens, en waar eindigde het?

Ik kon hier maar vrij weinig mee. De film is totaal niet duidelijk en wat er allemaal gebeurd ontging mij totaal. Het is aan een stuk door een grote depressieve meuk over twee rouwende Oostenrijkse ouders en een dochter met trauma's onder toezicht van haar vriend... ergens in Oekraïne. Ja... wat, waarom en hoe... dat word nergens duidelijk gemaakt doch verteld. Nu hou ik wel van subtiliteit, maar dit was allang niet meer subtiel en die "kloof door Europa" ontgaat mij ook totaal.

Buiten dat... wordt je hier maar nodeloos neerslachtig van.

Een regisseur dat overduidelijk wil meeliften in de typische Oostenrijke beklemmende sfeer alias Seidl en Haneke... maarja... je moet dan ook wel wat meer met de inhoud doen om dat geloofwaardig over te laten komen vind ik.

1,5*

Goede film.

Deze film laat echt de jaren 80 zien. Goede acteurs, lekkere dame er bij. Zucht kon ik maar eens een dagje in de jaren 80 meemaken.

wel grappig vond ik dat op het moment dat die punkers door de straat rende om een rooftocht te beginnen je een so HI reclame in een etalage zag, dat hadden ze nog niet eens in de 1980's, of een stukje dat die Marjan een slipknot trui droeg, hadden ze ook niet in de jaren 80.

Maar voor de rest goed gemaakt.

3,5*

Gister gezien ik vond hem best wel goed. Vond hem ook beter dan die langdradige Kilkenny Cross, Eilandgasten en Escort. Ik vind de telefilm 2006 wel een beetje tegenvallen. Schnitzelparadijs en deze vind ik wel goed maar neem nou telefilm 2005 die had toch echt wel betere films.

Maar deze was geslaagt. De rollen van Kees Prins en Pierre Bokma waren prima.

3,0

Ik heb slechts de remake van The Last House on the Left gezien.

Ja, wat moet ik ervan zeggen. Misschien is het wel een beetje het typische primitieve niveau van mensen die zojuist de VHS hebben ontdekt...Maar toch heb ik dat bij lange na veel beter gezien. Hier is alles een beetje erg op de automatische piloot en die twee rovers komen eerder lachwekkend over dan overtreffend. Het acteerwerk is geforceerd, het wil allemaal erg hard en schokkend over komen (iets wat heel veel plagiaten in de jaren 70 hebben), maar het faalt helaas op alle fronten. Ook grappig om te zien dat de reizigers in tien verschillende treinen tegelijk rijden, zonder over te stappen.

Dat psychopatische vrouwtje vond ik dan weer wel ergens overtreffend. Ook bij het einde...

Nee, het is het hem allemaal net niet. Je kan echt zien dat er naast vele topfilms uit de jaren 70 ook nog een hele hoop wannabe's waren met mislukte experimenten.

1,5*

Voor alle Hooligan films in Engeland was Italie toch nog even voor met Ultra. En ook dit is weer een lekker bikkelharde en realistische film. Prima acteerwerk en interessante personages en uiteraard ook geen film die het alleen maar om de rellen doet. De grootste gedeelde van de film bestaat uit de treinreis van Rome naar Turijn in wagons die overgeladen zijn met supporters en hooligans, plus het kleine broertje van Principe, die al op jonge leeftijd word wijsgemaakt met het uitzichtloze supporters leven. De hele treinreis had ook zo zijn boeiende momenten en onthullingen van personages.

Pas tegen het einde krijgen we een fikse rel voorgeschoteld die ook nog overtreffend neergezet is en ook voor sommige fataal aflopen. Ook dat hele feit dat Red per ongeluk zijn vriend neersteekt en dan tegenover zijn maten moet beweren dat een tegenstander dat heeft gedaan was ook vrij hard, vooral de comfrontatie erna.

Verder een hele goede hooligan film alweer. Ook de Italianen kunnen der dus wat van naast de Engelsen. De typische jaren 80 actiefilm synth pop muziek had een geinig achtergrondje.

Prima.

4,0*

Fraaie Frans-Belgische film met inderdaad een soort inkijk van een groepje mensen in een saai dorpje in Wallonie. De grauwe settings weten de sfeer er ook goed in te houden en het word ook niet zo saai als wat je zou vermoeden. Niet alleen het geheel en de plotlijn is bijzonder maar de achtergronden en de sfeer weten je toch ook wel mee te slepen. Waaronder de braakliggende kiekjes van dat dorpje en de vele duistere industriele shots. Ook lijkt het de hele film door gewoon een vertelling, toch worden we aan het einde verrast met een soort van tijdtwist.

Wat mij betreft een zeer boeiende project van Lanners, waar ik binnenkort ook maar eens zijn 2 andere films van ga checken.


3,5*

Kurt Wimmer, de regiseur van de geslaagde Equilibrium heeft met Ultraviolet opnieuw een stevig portie Matrix-achtige actiefilm neergelegt. Alleen is Equilibrium wel net iets beter maar deze was ook zeker niet slecht. De stoere Jovovich zette opnieuw een toprol neer. De actie was erg gaaf en had inderdaad nog ook wat weg van Equilibrium: De held ontwijkt alles. Maar de film kende zo wel zijn fantastische kogelregen-scenes. Visueel had de film nog wel eens zijn ups en downs. Soms lijkt het op een ouderwets computerspelletje maar vele achtergronden van het futuristische China zagen er wel weer erg fraai uit. Verhaal was wel weer zo slap maar voor de rest is dit een uitstekend tussendoortje voor de actieliefhebbers.

3,5*

Opzich een goede opzet, maar helaas veelste monotoon en oppervlakkig, met maar een wazige achtergrond. Het draait bijna de hele film door over een vrouw die, herhaaldelijk, weer vernederd word door haar geliefde en later ook nog door haar moeder, of voor de zoveelste keer te horen krijgt dat ze niks voor stelt, met nog wat verdere verwaarlozingen en ruige seks op de koop toe. Helaas kon ik daar allemaal vrij weinig mee en ging het op den duur gewoonweg vervelen, en leek het net alsof het plot enkel draaide om hoe zwaar en hoe kut Emiko's leven wel niet was en dat haar moeder en Hiroshi oh zo slecht voor haar waren. Een beetje het zelfde opzet als wat Ano Bisiesto ook deed.

Als je ook ziet dat het een film is dat zich in de jaren 70 plaats vind in Japan, zou je op zijn minst nog een interessant plot verwachten, maar uiteindelijk voegt die decenïa ook maar weinig toe aan de 118 minuten aan "Het zware en bittere leven van Emiko"

2,0*

Beetje een saaie Thaise horrorfilm helaas dat wel beter had kunnen uitgewerkt. Maar het word nergens sinister, eng, spannend of iets anders wat je zou willen verwachten. De nepheid steekt helaas hier en daar ook de kop om de muur en ook de personages worden soms vervelend. Het plot is dan nog wel het pluspunt maar het had, zoals gezegd, veel beter kunnen uitgewerkt. Voeg er wat Lynch-sfeertjes erin, meer overtuigendere geesten of waanvoorstellingen en het had misschien nog een vermakelijke aziatische horror kunnen worden zoals je ze wil zien en zoals de poster doet vermoeden.

2,5*

Best nog wel een redelijk goede horrorfilm van David .S. "Blade Trinity" Goyer. Alleen vraag ik me toch nog steeds af of dit nou een remake is van een Aziatische horrorfilm aangezien dit soort onderwerpen niet echt Amerikaans zijn. Voor de verder rest was de film zeker niet slecht. De mooie Yustman speelt een aardige rol en ook Oldman als Priester maakte er weer wat moois van. Film is op bepaalde momenten best aangrijpend en er zitten ook wat heerlijke schrikmomentjes in: Die scene met dat spiegelkastje en die discoscene. Dat behekste jongentje zag er op bepaalde momenten ook best creepy uit. Verder vond ik ook die scene met die Opa die zijn hoofd helemaal omdraait met een krakend geluid uit zijn keel (hey, The Grudge) en dan zijn nog levende vrouw achtervolgt door achterstevoren op de trap te gaan lopen (Hey, The Exorcist. Best wel griezelig en grappig tegelijk. Ook dat met dat hondje.

Ja, de film is soms ijzingwekkend maar af en toe ook wel grappig. Ook soms nog wel eens een dikke knipoog naar de Pang brothers. Dat einde vond ik btw ook best wel akelig. "I wont just be born now"

Verder toch een aardige horrorfilm. Heb me toch nog wel vermaakt.

3,5*

Vergeleken met The Sixth Sense en The Happening vond ik dit toch wel een tegenvallertje.

Om te beginnen lijkt het verhaal wel erg geheimzinnig te worden alleen der zijn wel een paar dingen. Je krijgt gewoon geen duidelijk uitleg over: hoe komt het dat Willis die treinramp overleefde zonder een schrammetje en immuum blijkt te zijn en hoe komt het dat Jackson erg breekbaar is. Ja, ze ziet dan om te beginnen wel zijn geboorte, en dat ie met 2 gebroken benen geboren is, maar verder word er zowat niks of onduidelijk er wat over verteld en dat is best zonde. Ook het hele verhaal loopt niet lekker en blijft steeds haken waardoor het op grote vlakken saai word en het gaat van hot naar her met de ene situatie na de andere oa dat we nu ineens te maken krijgen met een psychopaat uit het niets die een gezin gijzeld Wat is de clou hier nou allemaal van????? Ook het einde is erg gebrekkig en afgeraffeld naar mijn mening. En er word toch nog steeds niet duidelijk gezegt wat er is gebeurd en we krijgen alleen maar te lezen: Naderhand kwam de politie en Price zit nu in het gekkenhuis. Okeeeee!!!!

Hele onduidelijke rommelige film. Helaas. Dit had veel duidelijker en beter gekund. Leek wel alsof Shalmayan haast had met het maken van de film omdat ie met Signs wou beginnen maar dat ie er het geld niet voor had.
3,0*

Echt weer seagal vermaak haalt weer leuke truukjes uit en die schurken zijn ook best grappig vooral die tommy lee jones als cartoongek.

3,5

Wat een hoop pijnelijke scenes zeg ik snap echt niet waarom hij op tv voor 12 jaar en ouder is

ik ben er niet vies van maar hij breekt hier wel meer botten dan in nico, hard to kill en out for justice(die wel weer voor 16+ers waren)

maar ik vond hem zelf wel beter dan de eerste deel en waarom komt de derde deel pas in 2007

Goede horrorfilm.... Uit Iran welteverstaan en haast in Blumhouse stijl, wie zou dat nou denken?

De film speelt zich af in Tehran in 1988. De inwoners van de stad leven dagelijks in angst. Elk moment kan er namelijk een bom op hun dak vallen van de Iraakse rivalen. Dat het hele geestverhaal een metafoor is van die angst is me al geheel duidelijk... maar uiteindelijk is het wel goed uitgewerkt.

We volgen een gezin; vader, moeder, dochtertje... die op een dag worden gewekt door het alarm en waarbij hun appartement door een bom getroffen wordt. Ze mogen een beetje geluk krijgen, want de bom komt niet tot ontploffing en wordt al snel met een hijskraan verwijderd. Echter lijkt de bom een vloek te hebben losgelaten in het appartement.

Natuurlijk.... Maar Arabië zou Arabië niet zijn als ze hun eigen legendes toepassen. De man vertrekt naar het front en Shideh en haar dochtertje Dorsa blijven achter. Ook lijkt het er niet op dat ze, net zoals de medebewoners, niet van plan zijn om het gebouw te verlaten.
Maar dan gebeuren er vreemde dingen. De nodige geluiden, schrikmomentjes... Dorsa die een vrouw ziet, en de uiteindelijke geest zelf. Die je zelf niet kan zien maar zich slechts in een doek vormt

De film deed me wel een beetje aan The Babadook denken (zoals hier ook al boven wordt vermeld), al vond ik deze wel ietwat beter. In het begin is het een beetje zoeken, maar naarmate de speelduur begint het toch wel steeds spannender te worden en wordt de sfeer ook steeds duisterder. Vooral de laatste twintig minuten met het nodige open einde waren erg spannend.

Nee, weinig slechte woorden over deze prent. Van Westerse horror (met wel een Britse inbreng) tot vele verwijzingen naar de Arabische culturen.

Zeer geslaagd.

4,0*

Iemand schreef eens dat dit een hipster-versie van Mulholland Drive was.

Nouja, hipster zou een belediging zijn, maar dat Mitchell zijn inspiratie bij Lynch vandaan heeft gehaald is wel vrij duidelijk.

Under the Silver Lake is om te beginnen stukken beter dan de teleurstellende It Follows en valt al meteen op met de zonnige rijke L.A. locaties, bizarre reclame en verveling en leegte. We volgen Sam, een ietwat onverschillige dertiger die leeft bij dag en graag naar de topless buurvrouw kijkt. Het lijkt in eerste instantie een beetje te draaien om de rituelen van Sam, maar langzaam maar zeker krijgt hij interesse in enkele mysterieuze zaken in zijn omgeving. Is dat misschien vanwege de hoeveelheid aantrekkelijke meisjes of is er meer aan de hand? Ook is er een hondenkiller actief, en Joost mag weten wat de motieven daarvoor zijn. Sam laat zich meevoeren door de schoonheid (alsof dat voor hem prioriteit heeft) en dan ineens lijkt de film een soort aanklacht te willen geven tegen de mainstream muziek. Waar gaat dit toch in hemelsnaam naartoe?

De christelijke bandjes waar Sam zich tussen dringt klinken overigens ook niet verkeerd.

De film lijkt eerst lekker uitgebreid voort te pruttelen, maar hoe langer het duurt, hoe meer je als kijker toch wel verzeilt raakt in een bizar en surreëel speurtocht. Eigenlijk nog voor je het kan beseffen. Nouja... iets met een mysterieuze groep meisjes, iets met dode honden, iets met zo'n naakte gemaskerde moordenares, iets met mainstream (die scene bij die oude muzikant was geniaal), nachtmerries, ontvoering... en vele coderingen, boodschappen en ontcijferingen die Sam uit de muziek en enkele andere dingetjes haalt.

En ja... de conclusie kan alleen maar nog weirder zijn.

Met andere woorden: Subliem.

En nogmaals, Mitchell lijkt er wel geen geheim van te willen maken dat hij lonkt naar Lynch. Maar dan wel meer in een zonnige exotische sfeer gegoten dan het sepia donkere wat Lynch gebruikt. Want de sfeer is echt prachtig. Om over de verborgen attracties, puzzeltochten, eigenzinnige locaties en andere rariteiten onder het dagelijkse leven van L.A. te zwijgen. Alles lijkt mogelijk te zijn hier.

Ja, dit was creativiteit van hoog niveau.

4,5*

Erg verrassend en toch wel meer dan ik had verwacht.

Aan de 12+ rating had ik gedacht dat dit minimaal zou gaan worden... Maar het was meer dan ik had gedacht.

Under the Skin moet het vooral hebben van de sfeer... en ik denk dat dat nog de grootste redding is geweest van de film. Een verhaal over een verleidelijke vrouw die als een spin haar mannetjes uitkiest om ze vervolgens om zeep te helpen is al eeuwenoud... maar een nieuwe draai weet daar ook altijd weer iets aan toe te voegen. Nogmaals had ik er niet veel van verwacht, dat het weer een beetje zou worden als de honderden andere films die ik heb gezien... maar nee...

Vanaf het begin wordt je al meteen in een donkere ümheimliche sfeer gegooid waar de drone-dark ambient achtige soundtrack en de vele plaatjes van Schotland de hoogvliegers zijn. Sterker nog, de regisseur moet het ook overduidelijk hebben van de kunst. We zijn gefocust op Scarlett Johansson, blijkbaar een buitenaards wezen, die op haar motor of in een busje door het Schotse hoogland trekt om haar prooien uit te zoeken. Nogmaals zijn de locaties een lust voor het oog en geheel toepasselijk... De vaak schemerige sfeer, felle lantaarnpalen, autolichtjes en sombere dorpjes en gure flattenwijkjes zijn het speelveld geworden van deze mysterieuze vrouw. De prooien zijn divers en weten op het moment zelf de rol van Johansson te stelen... Zeker wanneer ze oog in oog komt met die misvormde man... Waar ze langzaamaan op andere gedachten lijkt te komen.
Ik moest (alsmede met dat busje) denken aan een soort pooierpraktijk... Maar dan vanuit de andere positie.

En nee... de mannen worden niet verscheurd, gekookt, opgegeten, aan buitenaardse hongerige monsters gevoerd.... Nee, ze gaan vrijwel op een hele kunstige wijze ten onder. En het lichaam van Johanson.... Nooooooh!

Het einde is ook erg sterk. Vooral wanneer we uiteindelijk te weten komen wat er onder de huid zit.

Ja, dit was echt een ultieme verrassing die het vooral moet hebben van de plaatjes en de soundtrack. De film opzich is in principe niet eng, maar door het bovengenoemde blijft de spanning je wel in de greep houden. Hoe is het dat de regisseur toch gelukt? Er zijn te weinig films die dit eerder hebben gedaan. Alles werkt erin en het weet geen seconde af te zakken of minder te worden.

Kunstwerk. Misschien zonder dat de regisseur het daadwerkelijk doorhad.

5,0*

En zo ondek ik ook wat werk van de beruchte Joegoslavische regiseur Kusturica. En het begint allemaal al helemaal geweldig met het pareltje Underground. Een schitterende uitgebreide anti-oorlogsfilm met een boodschap. Nadat ik deze film gezien had dacht ik ook daadwerkelijk dat het om een echtbestaand persoon ging maar als je later even op internet zoekt dan blijkt die Marko en de rest alleen maar verzonnen figuranten te zijn. (je denkt natuurlijk dat ze echt zijn vanwege die nieuws-beelden en die toespraken wat je zo nu en dan te zien krijgt)

De film is gewoon fantastisch en het begint allemaal harstikke mooi en het bloeit ook erg op. Eerst zien we de bombardementen op Belgrado en dat word natuurlijk ook weer leuk neergezet als tegelijkertijd een dierentuineigenaar zijn dieren maar los laat lopen om te bevrijden en dat je dan eerst de Olifanten en de Giraffen over de verwoeste straten ziet lopen. Hoe droog. Dan komen we bij dat stuk dat er een ondergronds schuilkelder word gebouwt waar de groep (waaronder die fantastische hoofdpersonages Blacky, Marko en die actrice) in gaan schuilen en verder gaan met loltrappen en feestvieren. Maar nu krijgen we ook wel te weten waar films als Blast from the Past en Goodbye Lenin hun mosterd vandaan hebben gehaald, aangezien een grote groep mensen in die schuilkelder nog denken dat het de 2de wereld-oorlog is dankzij de hoofdpersonages die dat nog proberen wijs te maken, terwijl we al 20 jaar verder zijn en er ondertussen al vrede is, gevolgt met die Joegoslavische burgeroorlog. En zo krijgen we ook uiteindelijk een ondergrondse wereld die uitgebreid word en dat je onder de grond bv naar plaatsen kan gaan als bv Berlijn of Italie. En dat is nou een typische vorm van heerlijke sarcastische humor. Wat ook erg leuk was waren die oorlogscenes spelen in die film. En natuurlijk is er naast absurde sarcastische zwarte humor ook plaats voor drama en realiteit. De sfeer was ook om te smullen en voelde ook erg appart aan aangezien dit toch wel een van de weinige Joegoslavische films is die ik gezien heb, het voelt ook echt zo aan. En ook de muziek was erg mooi doch chaotisch en soms heeft het ook wat weg van een toneelstuk.

Ook die hoofdstukovergang (dat zwarte scherm met die sier eromheen) vond ik erg leuk. Alsof het een jaren 40 documontaire is.

Ook dat einde vond ik erg mooi met dat ondergrondse tunnelnetwerk die door die mensen zijn gebouwt die nog denken dat het oorlog is.

Voor de rest een heerlijke zwarte komedie en een hele mooie kennismaking met Kusturica. Ook van deze regiseur zal ik snel wat werk van opspeuren. Maar deze film is echt een juweeltje uit een arm gedeelde van Europa en is echt een 5,0* waard. Topklasse!

Gister gezien.. maar leuk is ie zeker.

Spectaculaire actie's en met een myte en symboliek erin.

Ja, een aanrader voor de fans van Blade

4,0*

Marlind en Stein, de 2 Zweden die in hun thuisland de voltreffelijke SF Storm hebben neergepend en vervolgens daarna in Amerika een grote blunder hebben gemaakt met Shelter, besloten deel 4 van Underworld op hun naam te zetten, en hiermee maken ze weer een hoop goed, ten opzichte van Shelter.

In deel 4 is Selene weer terug van weggeweest (deel 3 was een losstaand verhaal) en mag weer lekker haar adrenaline besparen voor het onaardse kwaad. Ze ontwaakt uit een cryptoslaap (leentjebuur van Alien: Ressurrection?) en de wereldoorlog tussen de mensheid en de Lycans en de vampieren tegelijk is in volle gang. Tijd voor Selene om haar werk als uitroeister weer voort te zetten. Ondertussen word ze vergezeld door haar dochter Eve, dat ook een stoere sexy killerchick is en detective Sebastian. Ja, naast al het gekil krijgen we ook een soort van familiereünie voorgeschoteld. Verder is dit weer een lekkere non-stop actiefilm dat nergens verveeld en waarbij de kogels (vaak in slo-mo) je om de oren vliegen en de gevechten zijn ook weer baanbrekend. En of dit ook bijna de same shit is als de voorgaande Underworld delen? Geen probleem.

Wel erg opmerkelijk dat de laatste 3 delen de bioscoop niet haalde, terwijl hier toch nog wel kwaliteit in zit. Dit deel vond ik ook weer een stuk beter dan Rise of the Lycans, en Kate Beckinsale is als bijna 40-er hier nog in topvorm. Geen teleurstelling.

4,0*

Leuk vervolg. Net zo goed als de eerste. Niet meer niet minder. Met geweldige locaties en actiescenes. De monsters waren ook goed gemaakt. En Kate Beckinsale speelde weer goed. Ze is nog steeds mooi en ze heeft een sexy Brits accentje. Vooral die sexscene tussen Beckinsale en Speedman was opwindend . Hadden ze ook in de eerste deel kunnen doen toen Beckinsale nog jonger was. Ik vind het wel jammer dat toen ze sex hadden die Marcus niet binnenviel zodat Beckinsale hem naakt te lijf gaat met Matrix bewegingen. . Ach, wat doe ik nou vies.

Ik had trouwens ook verwacht dat deze in de Canadese bossen ging afspelen maar het werd gewoon weer Hongarije en Tirol (die verlaten kasteel) Niks mis mee, prima locaties.

De actiescenes waren ook goed in beeld gebracht met af en toe slow-motions. Ik heb me zeer vermaakt met deze film. Len Wiseman is trouwens bezig een deel 3 die in 2009 verwacht word. da's alweer goed nieuws. Alleen jammer dat Kate dan al zo oud is.

Mijn cijfer: een 4,0*

Niet zo'n denderend hoofdstuk. Deel 3 van Underworld speelt zich eeuwen voor deel 1 en 2 af en nu krijgen we eens iets te weten over het begin van de oorlog tussen de vampieren en de weerwolven. Opzich wel leuk, maar toch wist Deel 3 me niet erg te raken en lijkt het grotendeels meer op een soort middeleeuwse verboden liefde thema dan dat het daadwerkelijk over Lycans en vampieren gaat. Ook is Kate Beckinsale niet van de partij hierin en dat is eigenlijk ook best jammer. De beelden en de kleurenfilter bezorgen je spontaan koppijn. Maar hier en daar heb ik me dan nog wel kunnen vermaken hoor. De slagveldscene aan het einde tussen die ridders en die Lycans was tof en het bloed wil nog wel eens alle kanten op spetteren. De acteurs waren ook wel redelijk maar verder blijft het daar ook bij. Leuk geprobeerd, maar hoger dan een middelmaat komt het derde (of het eerste) hoofdstuk niet.

3,0*

Best een aparte film met een subtiel maar uiteindelijk pakkend verhaal.

Het betreft hier een 14 jarig meisje Stevie die aan de ene kant erg aan het puberen is, maar aan de andere kant, zich al veel meer volwassener voelt dan der eigenwijze moeder, en dan ook vooral haar vader, die net terug is uit de gevangenis voor drugsdealen. Ze gaan door met het hippe leven en houden het ene feestje na de andere drank orgie en laten Stevie meevoeren in de domheid. En Stevie voelt dat, als jongste (een a dan, want haar broertje is nog jonger) erg goed aan en zou het liefst weg willen en voor een betere toekomst gaan, al is het maar zonder haar ouders.

Verder schenken we ook nog genoeg aandacht aan het losbandige eigenwijze tienerleven van Stevie. Door hormonen en eigenwijsheid maakt ze tussen, haar goede plannen door, ook een paar mooie blunders. Die scenes met die 20 jaar oudere vriend van der vader waren onder andere ook wel iets wat je als kijker een dubbel gevoel geeft en natuurlijk haar eerste joint. Het einde is ook erg bijzonder, en te verwachten natuurlijk...

Zeker weer een knappe coming of age film.

3,5*

Aardige relatie/overspel thriller. En Gene Hackman lijkt maar niet oud te willen worden. Voor zijn leeftijd ziet hij er nog best goed uit. De film zelf is wel weer een beetje standaard, althans daar lijkt het eerst op. Het gaat over een gelukkig gezinnetje Sumner waarvan Connie Paul Marter tegen het lijf loopt. Wat leek die Paul trouwens verdacht veel op Arie Boomsma zeg. Maargoed, wat volgt is dus een romantische soort van Thriller wat een beetje op de automatische piloot gaat. De acteurs doen het goed en Paul word ook steeds onguurder. Het laatste half uur is wel een onverwachte verrassing.

Zeker wel een goede thrillertje.

3,5*

Na My Life as a Dog en What's eating Gilbert Grape heb ik me maar in het werk van Lasse Hallström gestort... en er valt nog genoeg te ontdekken.

Hier schetst hij een fijne voortkabbelende psychologische drama neer, waarbij de sfeervolle rurale locaties het visitekaartje zijn. Ook het acteerwerk is werkelijk uitstekend. Van Robert Redford heb ik bijna nog niks gezien maar hij zet hier een prima rol neer als de verbitterde wrokkige Einar... die een ranch bezit en dagelijks zorgt voor zijn vriend Mitch, die hier mooi vertolkt wordt door Morgan Freeman. De man mag er altijd zijn. Deze is invalide geworden nadat hij door een beer is aangevallen. De beer wordt ook als een mooi metafoor gebruikt in de rest van de film. Ondertussen hebben we ook Jean die met haar dochtertje op de vlucht is voor haar gewelddadige vriendje Gary en terechtkomt bij schoonvader Einar. Deze is niet blij met haar komst omdat hij de dood van zijn zoon (de voormalige man van Jean) aan haar verantwoordelijk stelt.

Dit levert een best wel sterk en gevoelig filmpje af waarin er ook veelal afleiding is tussen het zwaarmoedige; de beer, de scene's met Mitch, die sherrif, de lieve Griff... Hällstrom weet hierin creatief te blijven. Ook is het onvermijdelijk dat Gary op een dag in het dorpje gelokaliseerd is.

De film weet op alle fronten te blijven leven en bewegen en het levendige sfeer in het dorpje is de kers op de taart.

4,0*

Een mooie film met een goede comeback van Clint Eastwood als Cowboy. Opnieuw ook subliem geregiseert en daarnaast nog een leuke verzameling acteurs.
Clint Eastwood speelde weer de sterren van de hemel samen met Freeman diejammer genoeg op het eind doodging. Na al die jaren probeerde Eastwood weer es een mooie western te maken. Dat is hem aardig gelukt maar toch blijf ik de oudere westerns beter vinden. Gene Hackman doet het goed als een meedogenloze sherrif en het verhaal eromheen is ook mooi. De film bevat een beetje twee onderwerpen in het begin. Die Engels man die in dat dorp komt en Eastwood en Freeman en de Kid die er ondertussen nog naartoe moeten gaan. Gewoon mooi gedaan. Ook word de ijzeren paard uit de kast gehaalt en die maakt er helemaal een mooi sfeertje van.

Een geslaagde western, tot nu toe ook de laatste van Eastwood. Hij is een beetje gestopt met dat onderwerp denk ik.

4,0*

Een Zuid-Afrikaanse slasher (althans, die richting gaat het wel op) die voor een koek en een ei is gemaakt en zich maar op 2 locaties afspeelt (onder die verlaten snelweg en in het verhoorkamer). Het lijkt ook allemaal standaard te beginnen, 2 personen worden vastgeketend wakker en een gemaskerde psycho lijkt wel iets van ze te willen. Die zelfde personen worden ook verhoord door de politie... Wat er verder gebeurd moet je zelf zien, want de film werkt gewoon op de automatische piloot naar een lekker wicked ontknoping. Dat hoeft niet altijd negatief te zijn, misschien was dat zelfs wel de bedoeling van de regisseur.

Verwacht echter niet dat dit, zoals Saw en Hostel, een aaneenschakeling aan martelingen is. The Unforgiving weet hierbij nog wel subtiel te blijven. Wel zitten er een paar behoorlijke pijnlijke scenes in, bijvoorbeeld de boormachine-scene en die injectienaald in oog scene, die, dankzij de schuddende cameramethode's ook nog als extra pijnlijk aanvoelen. Het camerawerk vond ik ook prima gelukt en vooral de filtering die word gebruikt, maar wil ook nog wel eens vrij vervelend worden vanwege het overtollige schudden en bewegen.

En de ontknoping... zoals gezegd, kijk zelf maar.

Prima kleine horrorfilm dus dat er nog zeker mee doorkan. Slecht acteerwerk heb ik niet zoveel last van gehad, de film ging gewoon op zijn beloop.

3,5*