Opinions

Ik weet nu echt even niet meer waar ik moet beginnen...

In deze complexe 21ste eeuwse jungle van goedbedoelde stigma's, polarisatie en social media vraag ik me wel eens af of ik in de Incel-catagorie val. Omdat die term nou eenmaal de benaming is die je gebruikt een omdat termpjes (net zoals narcisme) echt alle beetjes wat nog in de fatsoensgebied ligt lijkt te demoniseren. Alsof ik meteen Andrew Tate zou aanbidden en het ermee instem dat vrouwen minderwaardig zouden moeten zijn. Dan staat daar tegenover nog MeToo die niet alleen de echte daders en femicide aanpakt, maar ook nog in staat is om die verlegen man te kielhalen. En dan komen we uiteindelijk terug bij Andrew Tate; want je hoort nou eenmaal niet verlegen te zijn; dan kom je als een creep over, gebruik je excuses, dus loop je het risico, omdat we nu een wetgeving hebben die je als man vogelvrij lijkt te verklaren, om vals beschuldigd te worden.

Er mag bijna niet meer over gepraat worden, want dan wordt de lade opengetrokken dat je geen status hebt en dat het allemaal uiteindelijk om geld draait. Terwijl ik toch echt wel voel wat ik voel: de in en ingemene stemmetjes en vernederingen uit het verleden; de spelletjes die er met je gespeeld werden en dat ik dan achterlijk zou moeten zijn dat ik zoiets niet door zou moeten hebben; de vorm van gaslighting; misplaatste medelijden omdat ik emoties durf te tonen en dat ik op de dag van vandaag nog steeds over mezelf twijfel en eigenlijk al überhaupt niet eens meer op vrouwen durf af te stappen. En, kortom: daarmee ook zo onschuldige slachtoffers maak door aannames te maken die misschien helemaal niet waar zijn. En of ze nou veertien waren of vijfenveertig... Het lijken er zoveel te zijn die op een één of andere manier niet kunnen leven zonder een slopende minachting, om vervolgens te denken dat ze veilig zijn bij zij die... zij die wel altijd winnen.

Hier lijkt zich een driehoeksverhouding te ontstaan. De alfaman waar niet iets tegen in te brengen is; dus heb je altijd nog de andere kant; zij die lelijk zouden moeten zijn en geen ambities zouden moeten hebben, waar je op kan afreageren.

Tien jaar geleden vielen ze nog zo voor seksistische rappers als Lil Kleine en dat hele Topnotch gebeuren. Want zij hadden tenminste geld. Fair enough, dat is van alle tijden en dat zijn types waar je dan als man met verstand met een grote boog omheen moet lopen. Maar waar waren dan de vrouwelijke types die gewoon, via een Vlog of Opinie, kritiek durfden te uiten op dit soort machogedrag? Waarom krijgt iemand als Lil Kleine gewoon nog podium nadat hij het hoofd van zijn vriendin tussen de autodeur had geklemd, terwijl Marco Borsato; die in feite niks heeft gedaan, gewoon wel zijn carièrre kan vergeten? Waarom mag Lil Kleine nog even miljoenen binnenhalen met zijn zelfmedelijden, zonder ook maar één greintje empathie en spijt te betuigen voor zijn acties?

En ja Andrew Tate. Uiteindelijk was het toch wel Greta Thunberg; dat ene meisje dat zogenaamd niet goed bij haar hoofd was, die hem even publiekelijk te kakken zette en die hele politiezaak omtrent deze knakker in gang wist te zetten... Om dan vervolgens nog vrijgesproken te worden ook.

We besteden nu terecht aandacht aan terechte grensoverschrijdende gedragingen, maar ondertussen hebben we een bewind opgevoerd die schots en scheef in elkaar zit en de definities niet eens kunnen uitleggen. Je gaat er bijna in geloven dat de wetgeving door Social Media is beïnvloedt. Maar er is niemand, maar dan ook niemand die het heeft over mannen die trauma's hebben opgelopen van vrouwen. Zij zouden zogenaamd niet volwassen of sterk genoeg zijn. Niet van zichzelf houden. Narcistisch zijn. Te vermijden zijn. Bedenkend dat ze echt wel wensen naar genegenheid en romantiek en het goede; zoals ieder mens. Of klinkt dat weer te bedreigend?

En? Ben ik nu ook een vrouwenhater? Ben ik nu iemand die het helemaal terecht vind dat Jamie deze actie heeft aangericht? Leven we nou echt in zo'n wereld? Een wereld waar zowel jongens als meiden en mannen als vrouwen gewoon allemaal slachtoffer van zijn geworden? Nee, ik denk dat we een systeem hebben opgebouwd dat ervoor gezorgd heeft dat er stuurloze outsiders worden gecreëerd. Het idee geeft dat ze outsiders zijn. Met als klap op de vuurpijl dat je op je twaalfde eerder het fascistische beeld over het individu leert in plaats van het feit hoe de psychologie en daarbij de liefde en seksualiteit echt in elkaar zou moeten zitten. En je moet het koesteren. Je moet erin meegaan om zelf geen prooi te worden; mits je het geluk hebt dat je in een goede omgeving zit. En het is niet alleen van deze tijd; in mijn puberteit in de jaren 2000 maakte dit systeem, toen Social Media nog in de kinderschoenen stond, al een behoorlijke groeispurt en werd er zelfs nog veel weggekeken. En maakte je een naaktfoto of werd je op een korrelige camera vernederd en op internet (of Geenstijl) geplaatst? Dan was dat je eigen stomme schuld en mocht je naar een ander uithoek van Europa verhuizen. Tegenwoordig wordt daar dan wel weer gelukkig meer op gehandhaafd. Misschien is het nu een keer tijd om de bespreekbaarheid uit te breidden. Zonder het te zoeken bij de opvoeding of allerlei omwegen. Want uiteindelijk kijken we weg van de platformen zelf; proberen we weer een betuttelend beleid op te voeren en de jongeren nog dieper in de isolement duwen door hen als het probleem te zien en zullen de uitvinders zelf er lachend mee wegkomen.

Jamie. Een dertienjarige jongen waar het allemaal om draait en waarbij je gewoon nogmaals schrikt dat ze steeds jonger worden. Op de vroege ochtend breekt een heus politieteam zijn huis binnen; tot grote schrik en ongeloof van zijn ouders en zijn zus. De eerste aflevering was gewoon te voelen. Je tenen begonnen gewoon bijna te krullen. Niet om de aflevering zelf; je voelde de onzekerheid, frustraties en machteloosheid van de personages in kwestie gewoon zelf. Het onderzoek, de hele rompslomp aan dossieropbouw, het verhoor en de Jamie die blijft ontkennen; met als klap op de vuurpijl: de vuistslag van de laatste scene. En dan zijn we nog maar net begonnen.

Wat moet ik voelen voor de hele situatie? Is Jamie slecht? Zijn daad was slecht, maar ik voel gewoon medelijden. Medelijden voor hem. Medelijden voor de zekere Katie. Medelijden voor iedereen op de school. Medelijden voor de gebroken gezinnen. En uiteindelijk, in aflevering 3, medelijden voor de psychologe. Het enige wat ik me afvraag is: hoe heeft dit, zowel in de serie als in de realiteit, zover kunnen komen? Ik heb zo'n hekel aan de term: De Jeugd van tegenwoordig; maar is de jeugd ook niets meer dan de marionet dat door een bepaald systeem wordt gevormd?

Bedenkend dat steekincidenten van alle tijden zijn. Maar inderdaad; ze worden steeds jonger en de frustraties en motieven die erbij komen kijken lijken vrijwel geautomatiseerd te worden. En toch voel ik de machteloosheid, de woede en de blikken en visies over het leven en hun toekomst die vrijwel genadeloos lijken te worden bepaald. Zelfs tot het punt dat je toekomst in één klap, zowel als dader als slachtoffer, als families als naasten, is verdwenen.

Adolescence lijkt ook per aflevering steeds genadelozer te worden. Van het preventieve bewind op de school; met de hele bloemenkrans voor Katie, tot aflevering 3; waarin ik misschien wel één van de sterkste verhoorscenes ooit heb gezien, tot aflevering 4; dat nog bijna een vrolijk familieuitje zou moeten zijn. Het moment dat Jamie op de speaker staat in de auto; waarin hij in staat is om zijn verantwoordelijkheid te dragen is de finaletrap. En danhet achteraf gepraat; tsja, in principe een hele gewone reactie.

Het is eigenlijk een miniserie die acht tot tien jaar te laat is gekomen. Het is een miniserie die op alle scholen gezien moet worden (en maar hopen dat het niet weggelachen wordt) en die ouders moeten zien, die influencers en die versiercoaches eens moeten zien, of de quasi-modellen op Tik Tok. Als het niet al te laat is...

Verder heb ik er niets meer over te zeggen...

4,5*

Dingen zouden anders moeten...

Eurphoria, ik was toch wel "euforisch" toen de serie op dvd verkrijgbaar was. Zou ik een hele abonnement af moeten sluiten voor een serie. Ik hoorde vergelijking met Noe, Von Trier, Korine... De producent is A24. En coming of age... zeker als het intens is, zijn bij mij altijd welkom. En Euphoria haalt alles uit de kast en weet een waar bedwelmend en soms misselijkmakende kunstroes te leveren. Het is soms moeilijk om een onderscheid tussen goed of slecht te maken, maar één ding is zeker duidelijk: Wat ben ik nogmaals blij dat ik niet in Amerika leef, laat staan daar als minderjarige geleefd te hebben.

Amerika, het land waar alles behoorlijk letterlijk genomen wordt, het machinale denken ervoor zorgt dat de bevolking als tikkende tijdbommen leeft, de angstcultuur dat men isoleert terwijl sommigen misschien wel beter weten... en wie zijn uiteindelijk de grootste slachtoffers? Juist, de jongeren... Jongeren die worden gedwongen om te leven volgens de idealen van de voorgaande generaties. De frustraties, onvrede, marginalisatie, eenkennigheid en hypocrisie zorgen ervoor dat alle ethiek uit het leven gezogen wordt. Maar jongeren als Rue weten wel beter. Wisten wel beter. Maar wie neemt dat serieus?

De zeventienjarige Rue komt net uit een kliniek en daar waar moeders angstcultuur binnenshuis eerder al verstikkend was, lijken de situaties nog onleefbaarder te worden. Eigen schuld, dan had je maar niet aan de drugs moeten komen. Maar... wat is het verschil hier in kwestie? Rue zit in principe zijn hele leven aan de drugs; een dokterschrift als doekje voor het bloeden, omdat ze al vanaf haar babytijd allerlei trekjes zou moeten hebben die afwijken van de norm. Diagnose na diagnose en dosis na dosis. Rue wordt zodanig geïsoleerd, want Amerika leer je niet van je fouten. Daar ben je gestigmatiseerd door je fouten. Bij elke korte afwezigheid moet ze in bijzijn van haar moeder haar pis laten testen en is ze slechts alleen maar verdacht. Maar toch... Ze hunkert naar de vrijheid, en uiteindelijk ook naar dat ene bijzondere Transgendermeisje op haar school genaamd Jules. Iemand die een grote invloed op haar leven heeft. Maar ze wil ook niets meer dan vrijheid. En ja, zoals oudsher zal dat stiekem moeten. Maar zo weet je dat het juist alsnog fout gaat.

Euphoria richt zich naast Rue ook uitgebreid en vakkundig op de belangrijke personages in haar omgeving... en zijn ook de achtergrondverhalen en flashbacks belangrijk. En zo lijkt de wond van deze Amerikaanse maatschappij per verhaal steeds verder opengetrokken worden... en die ook helaas in semi-versie in Europa gelden.

Het achtergrondverhaal van Jules was schrijnend. Of wat te denken van de macho van de school genaamd Nate; een echte engerd, maar van wie zal hij dat nou hebben? Juist....

En dan heb ik het ook nog niet over Kat Hernandez gehad.

Zowel Rue als de betrokkenen lijken per aflevering meegezogen te worden in een put van tragedie van de moderne tijd en zijn Trumpiaanse Amerika. Niks van de risico's gaat de serie uit de weg en de beerput lijkt grenzeloos te zijn... en ligt ook helaas niet ver van de werkelijkheid af. De typische puberproblemen worden hier extreem uitvergroot... maar het lijken geen problemen meer te zijn. Het is pure destructie! En dan ben je nog jong, mooi en dan heb je een heel leven voor je... Maar, ligt het voor de volle 100% aan hen zou je denken?

Dat ze willen feesten en experimenteren? Graag zelfs! Maar waar blijft dat verdomde beetje ethiek dat ze nodig hebben? In plaats van het egoïsme, frustraties, eigenbelang, liefdeloosheid en narcisme van de volwassenen? Iets wat ook zo zijn duistere familiegeheimen lijkt te hebben.

Ja, jongens... Je merkt... Ik zat als een toeschouwer toe te kijken en stond machteloos omdat je er niks aan kan doen. Dat je met lede ogen moest toezien hoe een groep jongeren zich door onmacht totaal naar de afgrond werken. Maar dat bevestigd wel dat dit een parel van een serie is. Eentje die je moet zien om te geloven. Om te walgen, om te betoveren, om lief te hebben, om boos op te worden, om bij te trippen, soms verdrietig... en ja... waar je soms zelfs de slappe lach van krijgt, terwijl de zaken totaal niet om te lachen zijn.

Ik zeg: Ga dat zien om te geloven!

5,0*

Was september of oktober vorig jaar. Squid Game werd aan alle kanten aanbevolen en de kranten besteedden aandacht aan het feit dat de jeugd het spelletje ook had overgenomen. Tot verstrekkende gevolgen. Gezien ik producten uit Zuid-Korea vaak zeer kan waarderen ben ik er toen ook maar aan begonnen.

En deze serie is goud waard. Vanaf seizoen 1 ben ik er geheid in meegezogen. Wat een bruut, wreed, maar ook venijnig stukje werk. Venijnig... Want je moet eens goed opletten. Squid Game is niet slechts een serie over een wreed spelletje. Het legt de luren met de hedendaagse westerse maatschappij... ofwel... hoe de westerse maatschappij drastisch invloed heeft op Zuid-Korea.

We volgen een armoedzaaier Seong die noodgedwongen bij zijn moeder is teruggekeerd. Samen met zijn oude schoolvriend Sang Woo probeert hij vele manieren te vinden om aan geld te komen. Veelal door in te zetten op een sportwedstrijd, maar het vervolgens weer dubbel te verliezen. Het water staat hem op de lippen want de deurwaarders zitten hem op de hielen. En die schromen er niet om om iemand te verminken of te ontleden om aan het geld te komen. Met veel geluk geven ze hem nog een kans. Niet veel later komt hij in de metrostation een vaag figuur tegen die over een vreemd spelletje begint, en waar hij wel aan mee zou moeten doen. Het zou je zo rijk kunnen maken. Het spelletje lijkt nog onschuldig gepresenteerd te worden dus de man meldt zich aan. Hij komt terecht op het eiland, maakt kennis met vele deelgenoten, en het grote gouden spaarvarken die volgegoten wordt met biljetten ziet er maar al te aantrekkelijk uit. Zo moeilijk zal het toch wel niet zijn? Totdat ze erachter komen dat deze prijs over lijken gaat. Letterlijk.

Het eerste spel begint. Och, die overleef ik wel. Maar nee, de eerste lijken worden al gevormd... Zij die de overkant niet zullen halen. En dan hebben we het nog maar over het eerste spel, terwijl er nog vijf spellen openstaan. Van honingkoekjes uitlikken tot touwtrekken tot knikkeren . Klinkt schattig niet?

De dagen zijn als routines. Elke ochtend wordt het hele team gewekt op de melodieën van Straus. Althans, wat er per ochtend van overblijft. Dan die wenteltrap op, eten... en het prijzengeld nog een keer voor ogen krijgen. Dan hebben we het nog niet over de acteurs gehad. Een voor een zetten deze rollen neer die je niet zal vergeten. Nummer 1 was hiermee de uitschieter. De bejaarde speler die er het langst zit. Ook die Noord-Koreaanse vrouw was cool, de wispelturige speelster 212... en twee vrienden. Maar hoe lang blijf je vrienden in deze kwestie. Ik moet hierbij zeggen dat de knikkerbaan-scene als een klap in het gezicht is. Het liet hier bij mij echt enkele snikken los. Als twee vliegen in een klap, zowel verraad als opoffering weten hier op een schrijnende manier duidelijk te maken wat de menselijke drijfveren zijn. Wow!

Dan komen we bij het moment dat Seong weer tijdelijk naar huis kan. Wat ga je dan doen? Meteen naar de politie om kenbaar te maken wat er gaande is. Maarja, val je de politie nou werkelijk lastig met kinderspelletjes? Oh oh oh oh... Wat kon ik deze metafoor toch linken met bepaalde dingen in de werkelijkheid. Noem het de gaslight-zaken. Je weet wel, je maakt iets in je arbeidsleven mee wat volstrekt absurd is, maar welke baas etc zal je geloven... Alleen maar omdat het te absurd is? Echter... een van de rechercheurs begint er gaandeweg anders over te denken en bij de tweede ronde smokkelt hij zichzelf mee naar het platform.

En dan komen we erachter dat het hele Squid game platform, inclusief de beulen en de bewakers, gewoon beheerd en gedomineerd worden door... welja... de oude witte westerse man.

Ik ging met de hype mee. Sprakeloos was ik. Dit is echt zo'n ongelofelijk goede serie die de vingers op de zere westerse plekken legt. De consumptiemaatschappij, de inflatie, het kapitalisme en eigenlijk gewoon de hele doolhof dat er voor de middenklasser is gecreëerd. Dat het er in Zuid-Korea er toch wel wat genadelozer aan toe gaat dan in Nederland is hierbij al vrij duidelijk. Enfin, Zuid-Korea wordt ook door de witte man beheerst, (Vraag je eens af waarom Noord-Korea onafhankelijk wil blijven. In Kim Ki Duk's The Net zien we dat ook) de massaproductie het dagelijkse legio is en... last but not least, waarom de Zuid-Koreaanse taal zoveel Engelstalige invloeden heeft.

Dit is waar we het van moeten hebben. Deze barre tijden van inflatie, egoïsme en kapitalisme hebben ook zijn voordelen; eindelijk komen er weer eens echt goede en sterke producten. Die zowel vermakelijk als leerzaam zijn.

En dan nog zo lang wachten op seizoen 2.

5,0*

Het was lang wachten op het nieuwe seizoen van Squid Game. Maar hier is ie.

In principe ben ik geen binge watcher of actieve serievolger. Heel vaak zie ik door de bomen het bos niet meer als ik al die series voor mijn neus krijg. Zeker als ze zich maar blijven rekken of als je voor een desbetreffende serie weer een hele abonnement moet aansluiten met een streamingsdienst. Hoe deel je zoiets in?

Maar toch zijn er wel series die ik ben blijven volgen. Zo blijft Stranger Things een must bij mij, maar moet die ook absoluut geen zesde seizoen krijgen. Ook Squid Game was in mijn gedachten blijven hangen. In 2021 heb ik hier werkelijk van zitten smullen. Wat brengt het nu drie/vier jaar later?

Seong de winnaar uit deel 1, besluit om het maar af te zien om naar Amerika te vertrekken. Hij weet wat hij gezien en meegemaakt heeft en kan het toch niet verkroppen dat de games nog altijd bestaan. De grote prijs die hij ervoor gewonnen heeft kan hem ook niet veel schelen. Daarom lijkt het voor hem het moment te zijn om wraak te nemen en om de spelen te ontmaskeren. Maar hier moet hij zich toch nog wel één keer als deelnemer voor opgeven.

Ondertussen zijn de spelen niet echt meer een broodje aap verhaal bij de instanties en volgt er in Seoul een heuse klopjacht op die ene potentiële slick rick die in de metro de portemonnee smijt met zijn gekozen tegenstanders. Interessant in deze kwestie is dat de eerste drie afleveringen van Squid Game kijken als een soort politiethriller met lompe en memorabele momenten die we ook slechts in Aziatische misdaadfilms kennen.

De persoon in kwestie lijkt het nu ook met loterijkaartjes en sandwiches te proberen bij de zwervers in het park.

Dan komt het moment dat Seong terugkeert naar het eiland en opnieuw in de groene outfit kruipt en beginnen de spelen weer overnieuw. De nieuwe deelnemers hebben eerst niks in de gaten en zelfs als Seong tijdens het eerste welbekende spel de klokkenluider uithangt, wordt hij niet bepaald serieus genomen. Totdat er wel daadwerkelijk doden beginnen te vallen; zoals we het ons hebben herinnerd en Seong nu wel hard nodig is. Maar vanaf het tweede spel lijkt er toch een hoop te veranderen en moet Seong zich opnieuw improviseren voor de spelregels die hij nog niet heeft gekend.

De personages die er deelnemen, of het nou goedzakken of klootzakken zijn, hebben bij mij zo allemaal een charme gekregen. Haantje de voorste is in deze kwestie die geslepen paarsharige rapper Thanos. Wat een figuur was dat. Samen met zijn meelopende nummer 124 vormen zij zich tot de bullies van het geheel. En daar waar iedereen loop te zuchten en te steunen vond ik die transgender weer erg interessant. Ook die moeder en zoon hebben een leuke bijdrage. Dan ook Gi-Hun's vriend, speler 001, een zwangere vrouw, een gladde geldinfluencer, een onzekere jongeman en dan vooral ook de übercoole maar poeslieve Se-Mi.

Zoals in het eerste seizoen verlopen de spelen weer magistraal. Spannend, creepy, soms wel eens grappig. De hiërarchie en de gekte zorgt ervoor dat je er geen seconde van wilt missen. Ook de verkiezingen waren nagelbijtend. De spelen zijn zeker een uitstekende aanvulling. Logisch ook, anders klopte de titel van de serie niet. Maar nu lijken deze wat meer naar de achtergrond geschoven te worden om plaats te maken voor... een spionageverhaal vanuit de kant van de politie, en uiteindelijk ook een revolutie... en bedrog op het laatste nippertje.

Toch ben ik wel behoorlijk geraakt door het feit dat Se-Mi op gruwelijke en vrijwel zinloze wijze wordt neergestoken door 124. Waarom zij? Kom op! Dit soort personages konden we nou net gebruiken en ik denk dat vele andere fans daar ook zo over denken. Nu weten we dat in Squid Game geen genade of sprookjes bestaan, maar dit... Vul de rest maar in wat de beweegreden van de regisseur was. Bijna net zo zinloos als de daad in Irreversible... Al komt dit echt uit het niks en voelt het voor mij, los van het feit dat ik zo verknocht aan deze speelster was, een beetje aan als een vorm van afreageren... Naar mijn mening weet ik hierdoor ook niet hoe seizoen 3 voor mij zou gaan landen.

Ja het gebeurt niet vaak, maar dat laatste zit me wel een beetje dwars en op Google lijk ik ook vele lotgenoten onder de fans te hebben. Dat de dood iedereen kan treffen in het spel dat is vrij logisch, maar het is toch ook net een beetje de manier waarop, denk ik. Daarnaast... Had 124 nou al niet al een spoor van ellende achtergelaten en werd het niet gewoon tijd dat hij het loodje legde ipv dat we die rotkop in seizoen 3 nog moeten zien?

Hierdoor een punt aftrek ivm het magistrale eerste deel. Het gebeurt eigenlijk vrijwel nooit dat een verloop van een personage daarbij de reden is.

4,0*

Zo, nu maar eens op de series stemmen.

Stranger Things. Ik heb in 2019 de inhaalslag gemaakt om de drie seizoenen te gaan bekijken.

Dit is een sprankelende start. De personages worden stuk voor stuk op een menselijke manier geïntroduceerd, er is geen geduld om zoveel mogelijk jaren 80 elementen, voorwerpen en andere zaken te delen. De plezier spat van de cast af... en dan zeker de synthesizersoundtrack die op de juiste momenten zijn sfeer en tonen weet aan te passen.

De personages zijn allemaal zo kleurrijk en goed neergezet. Van de vier jochies (en de vermiste Will) van verschillende komaf (de dromer Mike , de nerdy Afro Lucas en het buitenbeentje Dustin... Will komt later...) Daarbij opgeteld nog de gezinssituaties van deze knaapjes; daar waar ze tussen hun avontuurlijke leven door niet van kunnen ontlopen. De adolescentenroers met hun liefdesproblemen, concurrentie en jaloezie. De jongens die ervoor op de vuist gaan... om vervolgens voor de dader te moeten opkomen omdat zowel hij als het blauwtje in gevaar lopen. Ik bedoel... ze worden in het nauw gedreven door een bloeddorstig afzichtelijk monster. En dat is nog maar het begin.

Want het stadje Hawkins lijkt in het teken te zijn van een invasie... of nee wacht... van een laboratorium. Een mysterieus meisje is daar ook nog ontsnapt. Het meisje lijkt telekinetische krachten te hebben en vind al snel onderdak bij de drie vrienden, die hierdoor achter komen dat de verdwijning van Will misschien nog niet zomaar iets is.

En dan hebben we de spil van de acteurs. De sarcastische doch bittere sherrif Hopper die zijn hoofd tijdens zijn dienst boven water te houden na de pijnlijke herinneringen aan de dood van zijn dochter.

Het maakt de karakters zo menselijk... en dan is dat nog maar het begin van deze ware traktatie waarbij de regisseurs hoogstwaarschijnlijk werden gedreven door de geuren en kleuren van hun jeugdjaren in de jaren 80. Het zodanig gemaakt dat je als kijker terug in de tijd gaat. En dan pas komen we bij het verhaal over de bloeddorstige Demagorgons.

En moet ik nu over naar het recenseren van seizoen 2 en mag jij lekker zelf verder kijken.

5,0*

Van de zomer naar de herfst. Will is weer terug van weggeweest en iedereen is opgelucht. Alhoewel... De boosaardige krachten laten zowel Will als de rest van de personages niet zomaar gaan.

Alle elementen uit de eerste serie zijn wederom aanwezig en gaan zelfs nog ietsje dieper. De jaren 80 sfeer is weer voelbaar en we zijn weer blij dat we de fijne personages weer krijgen voorgeschoteld. Daarnaast komen de vrienden, Hopper en de buurtbewoners erachter dat het kwaad steeds dichterbij komt en dat het oorsprong daarvan ook duidelijker wordt. EN wat in godesnaam is die mindflayer?

De jeugd laat zich echter niet in de steek. Als de vrienden Mike, Lucas, Dustin en Will even rust krijgen om weer van hun jeugdige ondekkingsreis te kunnen profiteren, maken ze daar volop gebruik van. Dustin echter, niet zo slim, laat zijn goedgelovigheid spreken als hij een ogenschijnlijk schattig wezentje in zijn bezit neemt. Hierbij krijgen we gaandeweg te maken met de Demadogs. Daarnaast houdt Eleven ook een verborgen agenda bij. Hier wordt een heel aflevering aandacht aan besteed en mogen we naast het leven op het platteland ook even de punks en de uitschot in de grote stad ervaren...

Seizoen 2 was een prima en even verrassende opvolger. Nog steeds hou je van de karakters en nogmaals... vergeet je even het heden.

5,0*

Even een mooi voorlopig slot voordat de Covid-pandemie roet in het eten van het vierde seizoen gooide.

In seizoen 3 is er inmiddels vrij veel veranderd. De vrienden Mike, Lucas, Dustin, Will en Eleven zitten in de puberteit. Hopper neemt de voogdij over Eleven en een patserige broer en zijn jongere zusje komen ten tonele, en Mike heeft eindelijk zijn hart laten spreken voor Eleven... ten laste van Hopper die het er niet mee eens is.

Het gespeel heeft plaatsgemaakt voor de liefdesperikelen, er ontstaat concurrentie... en dan krijgen de personages ook nog eens te dealen met een wel hele ondenkbare vijand. Namelijk de Mindflayer... een gigantisch smerig monster dat op al je fobieën gaat werken. Ben je bang voor spinnen, tentakels of een glibberige schubbenhuid? Maak dan je borst maar nat.

Naast de jeugdige experimenten moeten de vrienden, vaak met behulp van de oudere personages weer aan de slag. Laat dat synthersize-deuntje maar opspelen want nu is het menens.

Centraal in deze serie staat het lab, waar deze kwaadaardige wezens worden gecreëerd. Door de Russen. Klopt het trouwens dat je die monsters als niets meer kan zien als een metafoor van de angst die er destijds speelde voor het vallen van de bom?

Tegen het einde wordt het inderdaad een ware en spannende sensatie. Sterker nog... Het wordt echt een macabre en fucked up zooitje.

Maar... De epiloog is zo mooi! En er is nog een verrassende after credits...

Het leek in 2019 al heel moeilijk te zijn om de personages van Stranger Things te moeten missen. Ik heet ze volgende week weer van harte welkom.

Maar na het vijfde seizoen mag het wel afgesloten worden.

5,0*

Ze zijn weer terug. Nadat het vierde en beloofde seizoen van Stranger Things tijdens de opnames stil lag door de corona mogen we de bekende actievolle synth-soundtrack die je hoort als de vrienden zich weer klaarmaken voor een nieuw avontuur weer losgooien.

Er is veel veranderd. We bevinden ons in 1987 en de vrienden zijn inmiddels 15 a 16 jaar. Verdorie, dat is een mooie periode in je leven waar je maar eindeloos verhalen over kan verzinnen en schrijven. Een zorgeloze tijd... Maar, is de zorgeloosheid nu ook eens een keer aan bod bij onze vrienden?

Natuurlijk niet...

Er vind wel een scheidslijn plaats. Mike gaat per vliegtuig naar Californië. Hij popelt om zijn geliefde Eleven (El) weer te zien, die daar als wees bij de ouders van Jonathan en Will woont. El's leven echter gaat daar niet over rozen. Ze is het mikpunt van het getreiter waarbij die Angela, een verschrikkelijke bitch, aan het roer staat. Dat ze haar krachten daarnaast ook heeft verloren ontdekt ze ook pas op het moment waarbij ze een nieuwe stok heeft gegeven waarmee ze geslagen kan worden. De scene op de rolschaatsbaan was ronduit diep pijnlijk... maar... het gaf me wel een kick wanneer Angela door El met een rolschaats volop haar smoel werd geslagen. El wordt al snel schuldig gevonden aan mishandeling en wordt gearresteerd. Maar dan blijkt ze niet voor niks gearresteerd te worden.

In Hawkins gaan de overige vrienden ook door met het leven en halen ze alles uit de zomer wat erin zit. Echter lijkt het kwaad hen nog steeds in de gaten te houden en hebben ze een nieuwe meedogenloze tegenstander waar ze mee moeten dealen. De ondenkbare Vecna.

Zoals de eerste teaser al deed vermoeden zit Hopper in een strafkamp in Rusland en komen zijn skills die hij door de jaren heen heeft opgebouwd goed van pas om deze koude hel te overleven. En Hopper zou Hopper niet zijn als hij geen goede plannen had om te ontsnappen.

Ja, het vierde seizoen is opgedeeld in drie verhalen tegelijk, maar ze lijken parallel goed samen te lopen. Alle elementen zijn weer terug: de jaren 80-shizzles, de spanning, de charmes van de acteurs, die duizelingwekkende hallucinaties die door Vecna worden veroorzaakt, de liefde die er in de decoraties is gestoken en het heerlijke geëxperimenteer met de genres. Langzaam maar zeker komen we dichter bij een nieuwe waarheid... Bijvoorbeeld over wat El nou daadwerkelijk gezien heeft.

De serie stopt wel vrij plotseling... Maar niet getreurd... nog een paar nachtjes slapen en dan mogen we weer verder genieten.

Ja, wat moet ik hiervoor geven? Een 5,0* denk? Het niveau is nog steeds op juiste pijl.