Opinions

Was best wel benieuwt naar een indie-filmpje uit China (dus niet Hong-Kong dit keer) en ben met een groepje deze gaan zien op het IFFR, en ja... wat moet ik hier van zeggen...

Het verhaal opzich is goed, maar de film is echt zo traag als stroop en word op den duur behoorlijk saai en oppervlakkig. Natuurlijk is het nu wel eens anders... dit is nou geen Indie-filmpje met allemaal zonnige sferen en de bekende van Sant-locaties... Nu moeten we het met de meest depressieve, troosteloze shots van een een of ander bij elkaar geraapt communistisch gehucht van China doen. Opzich niet erg, maar er mocht wel een beetje meer bite in komen. Je ziet voornamelijk echt, letterlijk, ellenlange oninterressante shots van 3 (of 1 van de 3) hoofdpersonage's die stilstaan, een beetje bewegen, een beetje bier drinken, een beetje rukken achter de computer, pas na 5 minuten antwoord geven op een vraag van de andere personage na een beetje dom vooruit te staren, een beetje hangen, zakken, wurgen hier, een beetje hangen, zakken, wurgen daar.... Bovenal is gevoel en emotie in deze film (wat ik gewend ben bij coming of age) ver te zoeken.

En dat is gewoonweg erg jammer en weet daardoor ook niet te raken of te boeien. Of de regisseur moest echt het letterlijk van de troosteloze sfeer hebben, maar dat werd vaak genoeg veel beter gedaan in andere films. Ik kon me hier helaas niet in bekoren.

2,5*

Noaah, ik moest deze film toch ook maar eens een keer zien. Ik heb natuurlijk de jaren 90 meegemaakt als een klein broekpoepertje en het is toch ook wel eens leuk om te zien hoe het partyleven destijds was. Met Naar de Klote worden er wel al wat voorbeeldjes genoemd.

Natuurlijk heb ik hier en daar wel wat gelezen over Naar de Klote en dat het een soort trip-film was vanwege de beelden. Dus ik ook helemaal in feestelijke stemming: 6 pack heineken, zak parikachips, frikandellen en nog wat kruidenbittertjes (en geen pillen) ertussendoor de film gaan kijken en ik moet zeggen dat Naar de Klote helemaal zo slecht nog niet is. Het is allemaal lekker amateuristisch en geflipt en bevat ook kleurrijke snelle plaatjes. De piepjonge Tygo Gernand doet het ook helemaal uit de kunst als opgefokte stoney Martijn en zijn vriendin Jacky (waar het ook allemaal op draait in deze film is ook schitterend) en natuurlijk Thom Hoffman als de paranoide DJ Cowboy. De film is ook net een soort feestelijke roes die je meemaakt met een piekfijn misdaadverhaaltje ertussen. Zo komen we ook bij Hugo Metsers die een maffiabaas speelt en die Jacky in klauwen heeft die koeriertje voor der moet spelen. Dat is eigenlijk ook een beetje het enige wat er aan verhaal in zit. Voor de rest is het gewoon een beetje meedeunen in de feestelijke en tripperige stemming en naar de regelmatige gabbermuziek luisteren. Ook vele bezoek aan discotheken en natuurlijk pilletjes slikken en bierzuipen draait het natuurlijk om. 3 kwart van de film is ook gewoon een soort van gedrogeerde bui. En dat was ook toepasselijk met die biertjes en bittertjes die ik tijdens het kijken nuttigde.

Nee, ik vond Naar de Klote echt zo slecht nog niet. Voor een Amateuristisch filmpje toch nog fijn opgebouwt met de kleuren en de vele trippy momenten. Ook een leuke manier om je nachie door te zakken met (zoals gezegt) een tray bier en eventueel een borreltje of een sticky (had ik niet trouwens .

3,5*

Mijn eerste Kim Ki Duk die ik heb gezien. Moest toch als Aziatische filmliefhebber ook wat van die man proberen. Natuurlijk begin ik dan altijd met een van de eerste films. Bad Guy dus...

En dat was al een heel goed begin. Het is een zeer boeiende liefdesdrama vermomd met een heel onprettig onderwerp (wat ook echt gebeurt). De prostituee ingeschopt worden of gaan omdat je te weinig geld hebt om door te komen. Dat overkomt Sun-Hwa (prachtige karakter trouwens) Het begint allemaal met het gewone leven van Sun Hwa met der vriend en dan word ze ineens aangerand door een pooier. En vanaf daar versneld de vaart van de film en we worden meegezogen in de hoerenbuurt van Seoul die ons een rauw portret laat zien. Ook van hoe het daar nou echt aan toe gaat in zo'n buurt. Met daartussen natuurlijk romantiek want er komt toch een band tussen die pooier en Sun Hwa

Ook vond ik die rol van die pooier Han-Ki erg goed neergezet. Vooral met zijn kwade en onaangename blik en uitstraling. En ook die scenes van hem in de gevangenis. Ook wel grappig dat ie na meerdere keren neergestoken te zijn (zelfs met een hele glasplaat) toch nog blijft leven.

Maar verder voor mij een heel mooi begin met Kim Ki Duk. Ik heb ook nog Spring, Summer, Fall, Winter and Spring liggen dus dat word binnenkort ook maar even kijken. Deze geef ik iig een 4,0*

Wederom een zeer geslaagde Noorse Thrillertje dat inderdaad wel wat weghad van Lynch kwa opbouw maar helaas niet kwa sfeer. Het mooie is inderdaad dat je er al snel achterkomt dat het grootste gedeelde zich in het hoofd van John afspeeld, hij probeert zijn schuldgevoel weg te denken door zijn verleden anders te maken in zijn gedachtes (althans zo heb ik het begrepen) en de regiseur probeert zo subtiel mogelijk de kijker ervan te overtuigen door voorwerpen die je in de appartement van John tegenkomt ook in die kamer van die (denkbeeldige) SM buurvrouw bevinden. Voor de rest draait de film ook om SM en aan afvragende dingen. Al word alles wel snel duidelijker en weet je wel een beetje dat die denkbeeldigheid het resultaat is. Maar toch is het einde werkelijkheid veel schokkender en griezeliger dan de denkbeeldige scenes.

Toch wel een heel knap Noors werkje in de Mr Horror collectie.

4,0*

Goed, maar met gebreken.

Berlijn, Techno, meisjes die bulken van de energie... Mijn hoofd slaat op hol. Ik ben vier keer in Berlijn geweest, maar wat zou nou echt HET moment zijn in deze stad. Ik ben nog te weinig naar clubs geweest en nu zit het financieel erg krap. Ik heb niet gedated met een Duitse raveteef... Maar...

Der Nachtmahr lijkt een nadruk te willen leggen op het geliefde cultuur daar en weet dat te vermengen met Spring Break achtige elementen (daar waar mogelijk), beukende techno en krijsende Digital Hardcore van Atari Teenage Riot. Maar uiteindelijk laat het ook momenten zien dat het erg leeg is. Centraal staat Tina, een Berlijnse Tiener die zich door haar vriendinnen laat meeslepen, maar thuis de mentale problemen zichtbaar zijn. Het wezentje werd hierin als mooi metafoor gebruikt.

Echter lijkt het daar ook een beetje bij te blijven en lijkt de film niet echt te beloven wat de titel doet vermoeden.

Ondanks er veel is gedaan aan de nadruk en de sfeer, wil het maar weinig met de cruciale thema's doen. Iets meer horror misschien? Of misschien ook iets meer surrealisme? Nu kreeg ik juist het gevoel alsof dit meer naar ET ging neigen als we te maken kregen met Tina's buitenaardse alter ego. Ook de scenes met haar ouders lijken compleet de pogingen en de bedoelingen om er een gelikte doch duistere film van te maken overboord te slaan.

Het familiedrama-gehalte met de nodige clichés zitten hier wel erg hoog.

En ja het einde... Uiteindelijk is de poging mooi, maar komt het wat losjes over.

Misschien ook dat ik veel zaken over het hoofd heb gezien omdat bij de versie die ik heb gezien de ondertiteling ontbrak en ik het Duits weer eens moest zien te trotseren.

Had echt veel meer mee gekund.

3,0*

Weer een erg mooie Nederlandse film dat losjes gebaseert is op de Taxioorlogen uit 2000. Alleen word het in 2006 nog even dunnetjes overgedaan. Om te beginnen vond ik Frank Lammers weer uitstekend spelen als een duister figuur met dit keer een wilde kapsel. Ook oogt de film ook erg rauw en is op bepaalde momenten erg hard. Het begint ook allemaal met die afranseling van een taxichaufeur van een ander bedrijf, dat gedaan word door die 2 schurken van een Cees en Ruud die de hele film door de kijker een onbehagelijk gevoel geven. Dan tovert de film zich ineens om tot het normale dagelijkse leven van Dennis en zijn vriend en collega Marco (prachtig gespeeld door Fredja van Huet trouwens) verder ook mooie rollen van Jaap Spijkers en de Schepper en de kind van Huet en de schepper. Maar uiteindelijk veranderd dat ook snel want al gauw, met protesten en uiteindelijk gewoon een bikkelharde oorlog dat niet van de poes was. Vooral die ene voor die snackbar waarbij Lammers ziet dat iemand anders zijn werk inpikt en dat ie in een woedeaanval die hele taxi aan gort stampt en daarnaast ook van alle kanten zijn collegas aan komen rijden. En dan terwijl ie even later in de cel zit dat je dan buiten nog de keiharde oorlog hoord. Nooit geweten dat het er echt zo ruig aan toeging. En dan daarnaast ,zoals gezegt, die sadistische Cees en Ruud die hier en daar nog wel eens de boel opvrolijken (?) Door ook bv:Marco helemaal in elkaar de rammen. Deze film geeft je eigenlijk gewoon op heel veel momenten kippevel.

Er zit natuurlijk ook wel een beetje liefde in de film maar gelukkig niet van dat overdreven zwijmelliefde wat nogal vaak in Nederlandse films word gebruikt.

Ook vond ik niet te vergeten: de goedgekozen sfeervolle achtergronden van Amsterdam een schitterend decor.

Verder slaat die Wraakactie van Dennis op die Cees en Ruud in als een bom. Ook dat einde is erg indrukwekkend. Met die moord op Deniis je hoort alleen schoten, maar het beeld blijft zwart

Gewoon een erg indrukwekkend, harde en rauwe film die regelmatig voor kippenvel zorgt. Frank Lammers heb ik altijd wel een goed acteur gevonden in: All Stars seizoen 3, De Dominee en Het Schnitzelparadijs en nu laat hij weer iets prachtigs zien in Nachtrit.

Ik vind dit een aanrader

4,5*

Erg geslaagde film. Het is een soort psychologiesch drama vermomd als een sfeervolle roadmovie. Om te beginnen vond ik de personage van Nadine erg bijzonder. Nadine word ook gespeeld door drie actrices wat ook een beetje met tijdssprongen te maken had. De hoofdactrice was natuurlijk Monic Hendrix die de personage van het heden was. Die andere 2 Sanneke Bos en Haline Reijn spelen het vroegere personage van deze bijzondere vrouw met een probleem waar inderdaad de meeste 40ers van last hebben. Eerst krijgen we te maken met dat Nadine te laat is met kinderen krijgen ofwel haar zin niet kreeg bij allerlij mannen om een kind te baren. Dus ontvoert ze een baby uit een supermarkt en reist ermee naar Portugal en zo vind ze het prettig om eens eindelijk moeder te mogen voelen, ten koste van de echte ouders van dat ontvoerde baby. En ja, zo begint te film maar het belangrijkste is gewoon: waarom? En die antwoorden vind je in de flashbacks die: zoals gezegt, gespeeld zijn door die 2 andere actrices.

Naast dit facinerende verhaal is Nadine ook gewoon een sfeervolle opgevulde film. Met ook meerdere goede acteus: Rifka Lodeizen, Fredja van Huet en natuurlijk mag Frank Lammers ook weer een rolletjes spelen. Ook vind ik het erg mooi dat ze Maastricht als locatie hadden gekozen voor deze film ipv bv Amsterdam of Rotterdam of een andere wereldberoemde Nederlandse stad. Dat zorgt in mijn ogen toch ook wel weer voor iets extra's aangezien Maastricht een prachtige stad is. Naast Maastricht bevat de film ook nog zijn mooie plaatjes van Belgie en Frankrijk en uiteindelijk Portugal. Om het zo te zeggen: de meeste flashbacks spelen zich af in Maastricht en het heden in deze drie bovengenoemde landen.

Ik vind gewoon dat Nadine een gelukte en geslaagde film is. Ontroerend maar ook erg meeslepend en boeiend. Toch weer een hoogdepunt in de Nederlandse cinema.

4,0*

Na een paar softe films uit de Zuid-Koreaanse hoek (Company Man, Man from Nowhere) had ik niet echt zoveel hoop meer in de productie anno de jaren '10.... Toch deze bekeken en dit gaat toch gelukkig ivm de andere twee, enkele stappen verder.

De film moet het niet slechts hebben van het brute geweld maar ook de humor met een behoorlijk cynisch randje. Stelling, de daden van een seriemoordenaar zijn verjaard, waarbij de man een boek publiceert waar hij alle moorden in bekend. Hij wordt ineens een succes, de wijven gillen om hem en het enige wat hij nu kan doen is met een brede grijns op zijn gezicht zijn quasi spijt en verkoperspraatjes weggeven. Dit tegen de hoofdpijn van enkele slachtoffers in... waaronder Detective Choi.

Een stevige psychologische oorlog erop volgt en waarbij de slachtoffers worden gekenmerkt als een georganiseerde misdaad en de wereld in deze kwestie heel omgekeerd lijkt te zijn... Maar uiteindelijk is niks wat het lijkt. De conclusie zag ik dus totaal niet aankomen. Knap!

Ja, dit was toch wel weer eens een geslaagde Koreaanse thriller. Het niveau van Public Enemy en A Bitter Sweet Life zal niet meer overstegen worden, maar gelukkig kwam het wel ietsje dichter in de buurt.

4,0*

Heb hem op dvd sinds oktober en nog ben ik blij dat ie in mijn collectie staat. Gewoon een mooie SF met een mooi post acopalyptische wereld. Alleenhet speelde zich wel af in 2080 maar wat zag ik zo af en toe als je door een vooruit van een auto kijkt(in de film) Bussen en auto's uit onze tijd en dan later zie je weer futuristische auto's maarja staat vermaak absoluut niet in de weg.

4,5

Weer een zeer boeiende comming on age film. Inhoudelijks lijkt het allemaal oppervlakkig maar toch weet de film je diverse malen te raken. Om te beginnen vond ik die 3 hoofdrolspeelsters fantastisch acteren en Water Lilies lijkt ook wel ietsje verder te gaan dan Fucking Amal en word ook wat rauwer weergeven. FA was meer een feel-good achtige film maar WL laat weer de harde kant zien. We maken kennis met Marie (schattige meid overgens) die toch wel gevoelens begint te krijgen voor de topzwemster Florianne. Florianne vond ik ook een toffe stoere meid die wel haar op der tanden had. En zo krijgen we weer een soort les van hoe het nou is om bv op hetzelfte geslacht te vallen. En ook dat je het de hele tijd verborgen houd voor je beste vrienden, in dit geval Anne, en wat voor destructieve gevolgen het heeft op de vriendschap. Wat eigenlijk wel weer zo is is dat de liefde tussen Florianne en Marie iets te snel ging. Alsof het heel normaal is om in een keer in een lesbie te veranderen. Dat krijgen we te zien waneer Florianne uit het niets aan Maria zit te frunnikken.

Maar verder wel een schitterende film waarin toch wel mooi verteld word over de zelfondekkingen en de gevolgen ervan. Het einde was ook heel verrassend. Ook de techno deuntjes die in de party-scenes worden gebruikt waren nice.

Maar hiervoor een 4,0*

Ghe ghe,

De hele film Naked was aan een stuk door een brok cynisme, botte humor en geweld. Gekleed in een troosteloos jasje. Die Johnny was me toch ook zo'n vogel, hij ziet er heel bekakt uit maar ondertussen is het een zwaar gestoorde gek die een seksprobleem heeft en een hobby heeft om mensen op straat te zieken en te beledigen. In wat voor vorm controversieel dit is durf ik niet te zeggen. Het is meer een lach met een oei moment en ik denk ook een beetje een kritisch boodschap tegen de maatschappij.

Wat ook een hele onvergetelijk leuke scene was was die met die "Schot"

Verder gewoon wel moeilijk om er verder nog wat aan toe te voegen want eigenlijk is het niet echt een verhaal maar meer een uitzichtloze belevenis van die Johnny en een absurde reis voor de kijker. Maar verder is de film wel heel goed en sterk in elkaar gezet.

4,0*

Nog eens wat oude werk van Cronenberg op de kop kunnen tikken en dit was ook weer vrij bizar.

Naked Lunch deed me hier en daar een beetje denken aan Existenz, maar dan ipv amfibieen, insecten. Dit keer gaat het dus over een hallucinerende man en daar weet Cronenberg ook weer een mooie draai aan te geven: een typmachine dat een kakkerlak is, hoe verzin je het? Ook die pratende insect was vrij bijzonder. De settings van Tangier waren ook wel opmerkelijk. Het speelde zich in de jaren 50 af, maar door de naam "Interzone" klinkt het gelijk al erg SF achtig. De settings waren dan nog wel erg aan de goedkope kant hier en daar. Peter Weller was ook nog best ok trouwens. Al heel lang niks meer van die man gezien.

Maar verder een weer eigenaardige film van Cronenberg, ook weer met zo'n typisch abrupt einde.

3,0*

Na de uiterst slappe New Police Story is Benny Chan wel de goede kant opgegaan met Divergence maar nu komt ie met Invisible Target en weet niet echt hoe ik deze moet beoordelen. De actie-scenes zijn nog redelijk maar soms ook traag en er zitten ook erg lange saaie stukken in. De gevechten dertussen waren wel mooi en de zoon van Jackie Chan doet het ook niet slecht. Het verhaal is natuurlijk weer dun zoals in de meeste Chinese actiefilms

De Hong Kong settings worden met de tijd in films moderner en beter maar actie zoals de oude John Woo films kan je niet meer verwachten in HK films helaas maar van de melodrama blijven die Chinezen wel snoepen. Die melodrama gelul zal ik wel kunnen missen maar het blijven toch helaas de oldskool actiescenes die we moeten missen. Zo is dat dus hierin ook het geval. Actiescenes zien er zoals gezegt wel redelijk uit maar toch wacht ik wel weer op een ultieme actieknaller, de trailer beloofde veel maar de film stelde weinig voor.

Krappe 3*

Redelijk Thais filmpje . Eigenlijk 10% horror want het had meer weg van een drama-verhaal. Film zit redelijk goed in elkaar. Verhaaltje is ook best ok maar jammer genoeg is het op bepaalde punten best saai waardoor het geen topper is. Griezelig is Nang Nak ook niet. Verwacht meer een liefdesdrama dan horror.

Acteerwerk is ook wel goed en de sfeer zit er ook best goed in. Alleen jammer dat de film best afhaakt naar een melodramatisch gebeuren.

Maar voor toch de redelijke sfeer en verhaal een 3*

Zoals ik bij een soortgelijke film al eens eerder zei; een eeuwenoude griezelthema kan je, met de generaties mee, verwikkelen in een nieuw jasje. Waar het in de jaren 30 nog bewegende poppen waren, zijn het in de jaren 70 wel weer gewoon typische survivalfilms, tot remakes, Twilights, flauwe poep en pies komedies en actiespektakels aan toe. Maar het hoeft niet altijd sensationeel popcornvermaak te zijn.

Let the Right one In was uiteraard een klassieker met dit thema. Eens kijken wat de buurland Denemarken er van heeft gemaakt, die met When Animals Dream het weerwolven-thema in een ogenschijnlijk intellectueel jasje steekt. De settings van de grauwe plaatjes van de Deense kust zijn al een visitekaartje voor een genuanceerd en subtiel verhaal over het meisje Marie. Een buitenbeentje dat bij de visafslag werkt en vaak het mikpunt is van getreiter door de collega's. Op Daniel na dan die wel een smaak lijkt te hebben voor buitenbeentjes. Thuis krijgen we weer de zogenaamde bekende soap over een zieke moeder en een familiegeheim, wat vaderlief ook zo subtiel en voorzichtig mogelijk aan Marie probeert weg te geven.

De uitwerking over Marie's geheim lijkt in eerste instantie goed te werken, maar helaas neigt het op den duur wel erg op de automatische piloot te gaan. Met als climax alle rotzakken worden vermoord en Daniel, ondanks dat hij het geheim van Marie onder ogen heeft gezien, toch nog verliefd word. Met een tearjerkend-achtige einde van dien. Zonde, en een flink gebrek aan subtiliteit, waar de film nog zo goed mee begon. Vaak is er ook iets aanwezig wat de spanning flink doet compenseren en afnemen, en dat terwijl de montage en de settings nog zo lekker donker en sfeervol zijn.

Prima probeerseltje, maar helaas iets te haastig afgewerkt.

3,5*

Echt een schitterende uitstekende Zweedse drieluik. Zeker een topfilm. Ijzersterk, keihard, oneerlijk en daarna ineens weer goudeerlijk. Het mooie aan deze film is dat de lafhaards met hun daden weg lijken te komen maar uiteindelijk oogst wel degene wat hun gezaaid hebben. En dan niet op de macho-manier maar heel assertief en toch keihard. De drie verhalen komen dan ook eigenlijk wel een beetje op hetzelfte neer en worden dan niet op volgorde verteld maar switchen van de ene naar de andere. Dat verhaal over die Koerden vond ik wel het beste en ook een van de ergste. Dit is toch gewoon weer een van de dieptepunten en de normen en waarden binnen zo'n gelovig gezien kunnen alle grenzen overschreiden. Het is ook maar net hoe obsessief je je bezig houd met de koran. Normaal zou je denken dat een meid in de problemen komt als ze voor het huwelijk seks heeft. Nee, dit keer is het gewoon een waanbeeld van der vader. Alleen omdat haar telefoontje afgaat denkt paps al gelijk dat haar dochter "een hoer" is. Zulke mensen kan ik echt zo verachten, want het gaat nog veel verder. De hele familie word ervan op de hoogde gesteld en de dochter word met de dood bedreigt door der eigen familie. Ook der zus uiteindelijk omdat die voor der opkomt, waardoor ze op de vlucht moeten slaan. Je bent als kijker dan gewoon stom verbaast. Dit is toch gewoon onmenselijk eigenlijk. De snelwegscene slaat echt alles. Monsters zijn het! En dan ook vooral die lokkertjes van die moeder die dan heel onschuldig lijken en vriendelijk om zo toch nog de moordplan te voltooien. Maar achter de wolken schijnt de zon waneer Layla hulp krijgt van een politie inspectrice, waarbij we steeds dichter bij verdere feiten van de familie komen.

En dan nog zo'n laf verhaal: Namelijk over Carina. Een nogal sub assertieve journalist die de klappen krijgt van der echtgenoot en continu weer der echtgenoot een nieuwe kans geeft en er verder over zwijgt. Waneer het uitkomt word niet de echtgenoot maar zij derop afgerekend. Dan word ze beschuldigt van smaad en komt er een schandaal voort. Ook gewoon walgelijk natuurlijk maar ook juist mooi om te zien hoe een film het oneerlijkste van het oneerlijkste schetst maar dat ondertussen het slachtoffer wel wraak neemt op een nette manier. Hier word der echtgenoot dus door haar publiekelijk op tv gezet met wat ze haar allemaal heeft aangedaan. Echt prachtig.

Die nachtclub-gedeelte vond ik ook erg knap. Hier gaat het echt meer de misdaadgedeelte op. Prachtige rollen ook van die portieren waarbij het draait om Peter die al door een akefietje met een paar bezoekers flink in de problemen komt. De discotheek word beschoten en de gangsters zitten hem nog steeds op de hielen en gaan een spelletje met hem spelen. Waardoor ook Peter in een vicieuze circel terecht komt. Waar het in deze film ook vaak om draait. Mondje dicht of anders word het je dood. Ook Leo vond ik erg goed en stal eigenlijk wel een beetje de rol. Vanwege zijn charme omdat hij ondanks hij er groot en sterk uitziet, totaal nergens stoer overkomt. Het einde dat hij op de vuist gaat met een van de gangsters is ook slechts iets wat hij toelaat en niet zelf uitlokt. Erg mooie scene was dat overgens. De happy end was niet zo misplaatst vond ik, zoals vele hier denken.

Maar verder is dit gewoon een prachtige Zweedse film die wat voorbeelden uit het hedendaagse leven voorschoteld. En ja, het leven is niet eerlijk.

5,0*

Lekker harde rauwe geweldadige misdaad/politiefilm. Liotta en Patric zetten bijden goede rollen neer. Het verhaal zit ook goed in elkaar die je bijna als puzzel op moet lossen aan het eind. Ook de humor ondbreekt niet.

De openingsscene begon al goed en lekker hard. De rennende cameraman erbij (zie je aan het schudden van de camera) is een perfecte combinatie. De film bevat niet erg veel schieten maar het weet je wel steeds te boeien. Dat eindscene in de loods was ook erg mooi. Had iets weg van Resevoir Dogs en je kreeg ook te weten datLiotta de bad guy was, en dan ineens weer de goede.

Prima vermakelijke leegloop misdaadfilm. Ligt trouwens in de 5 voor 5 bakken bij Bart Smit. Voor die prijs echt geen miskoop.

4,0*

Toen ik 13 was had ik nog de remake van deze film gezien en weet nog dat ik daar helemaal niks aan vond en saai was....althans zo dacht ik er als puber over die uiteraard alleen op actie en geweld zit te wachten. Na jaren uiteindelijk eens het Deense origineel geprobeerd en ik weet in ieder geval al dat mijn stem bij de remake wel zal worden verhoogd.

Dit is gewoonweg een erg geslaagde film van Ole Bornedal. Hij weet hier een prima en spannende film neer te schetsen met een uitstekende cast. De hoofdrolspeler kon ik nog niet maar die zet wel een overtuigende rol neer als Martin, een nachtwaker in een montuarium (je moet het maar net willen), Ook Kim Bodnia is prima van de partij en de rest ook. De film is ook door en door spannend en weet op psychologische gebied ook goed te werken. Het begint ook een klein beetje met Paranormal Activity achtige snufjes, Martin doet zijn werk als nachtwaker en er beginnen allemaal vreemde dingen plaats te vinden die eerst nog onschuldig lijken, maar uiteindelijk uitmond op een soort van thriller waarbij Martin in een slim maar pervers spelletje verzeild raakt. (wat begint met dat Martin word verdacht voor necrofilie, maar even later word het alleen maar erger en niemand geloofd Martin. Vooral de angst in het donker en toch met moed actie ondernemen om bv te kijken wat er nou allemaal gebeurd in die opslagruimte word door Bornedal ook erg sterk en pakkend neergezet. Het climax is ook vrij heftig, je beste vriend kan je ergste vijand zijn.

Prima origineel waarvan ik de remake snel een herkijkbeurt ga geven.

4,0*

Domme saaie langdradige film

heb er niet lekker voor kunnen zitten, regelmatig stopgezet en verder kijken echt het is gewoon de kijken niet waard

0,5

Zou je denken dat dit een bovennatuurlijke film is... In eerste instantie dan.

Had deze film al enkele jaren op het oog... Naar aanleiding als tip die ik kreeg op het "soortgelijke film-forum" en bij het ontdekken van Blood Ties... De Engelstalige film van de regisseur. Daarna was ik hem eventjes vergeten.... totdat ik de UK-uitgave in de aanbiedingenkelder van Concerto vond.

Tell no One lijkt wederom een film te zijn die van alle genres snoept... Echter had ik in eerste instantie wat tempo betreft daar wel ietsje meer van verwacht. Toch weet de film op de slow burn toer erg interessant te blijven en weet het de kijker steeds op het verkeerde pad te brengen. De film begint met een uitgebreid en zwoel stukje romantiek... tussen de zekere Alex en Margot... Een stel dat ogenschijnlijk niks te klagen heeft en inmiddels al sinds hun jeugd bij elkaar zijn. Op een zomerse dag gaan skinny dippen hoort daar bij... Het romantische uitje verloopt echter dramatisch wanneer Margot uit het zicht verdwijnt en vervolgens vermoord wordt...

Na 8 jaar blijven de vragen maar knagen aan Alex en probeert hij nog altijd zichzelf staande te houden. Voornamelijk die scene wanneer hij langs de café's loopt met zijn hond en zich bedenkt dat hij met zijn vrouw nog wel eens een terrasje had kunnen pakken zegt al genoeg. Op een dag krijgt hij een email... van zijn overleden vrouw. Daar klopt iets niet.

En zo slaat de film allerlei richtingen in. De hele Haneke-achtige mysterie rond die email met een link naar een cameraopname... om vervolgens te ontpoppen in een ontsnappingsthriller wanneer Alex wordt verdacht van de moord op zijn eigen vrouw, die achtervolgingscene was top... tot een Urban-film... Tot een uiteindelijke complete mindfuck project, waarin er toch wel meer addertjes onder het gras bleken te zitten... Waarbij het einde wel meer dan verrassend is.

En ondanks ik er wel iets meer van had verwacht is het met het budget wat de regisseur ervoor had, toch wel een zeer aangename creatieve film geworden... De montage past zich per moment en genre aan, de beelden van Parijs tijdens de achtervolging, de interessante flashbacks... de "With or Without you"-scene.... De film weet je toch wel op vele fronten te stimuleren... Voornamelijk die korte zomerse shots en het eindshot van de kindertijd van Alex en Margot zijn om in te lijsten zo mooi... Daar had wel iets meer mee gedaan mogen worden. Deze flashbacks weten je toch wel diep te raken als je je bedenkt dat er in de toekomst iets op ze staat te wachten...

Ja, dit was zeker weer een aangenaam Frans werkje.

4,5*

Een gelegenheid om meer films van Payne op te gaan snorren...

Aangezien Amerika al talloze roadmovies heeft in alle vormen en maten, heeft de regisseur waarschijnlijk vanaf dat optiek besloten om Nebraska in zwart-wit te schieten. En ook al is het zwart-wit, het blijft toch nog modern aanvoelen. We volgen de familie Grant... Waarbij David met een dilemma zit aangezien zijn alcoholistische vader Woody erin geloofd dat hij een lot van een miljoen heeft gewonnen. De man is te eigenwijs om er alles voor over te hebben om per voet naar Nebraska te gaan... Met tegenzin besluit David maar het heft in handen te nemen, dit alles met tegenzin van zijn moeder en broer...

Al heel snel wordt Nebraska een uitstekende roadmovie, waarbij de intensiteit tussen vader en zoon toch wel de kijker weet mee te slepen. Ook de oude herinneringen wanneer ze langs een voormalig woonplaats komen, familie en vrienden opzoeken en wanneer Woody's hondsbrutale vrouw ook op de radar verschijnt. Vooral die scene op het kerkhof was onvergetelijk. Ook wat psychologisch raakvlak heeft deze film veel te bieden en wanneer we steeds dieper in de zaken van Woody gaan weerhoudt het je om te zeggen dat de man slechts een alcoholistische gek is. Vooral wanneer hij onder zijn oude vrienden komt, die hem de hemel inprijzen omdat hij een miljoen heeft verdiend... en wanneer een foute vriend van zijn zwakke plek gebruik maakt... En wat nog meer... Die oude crush op het postkantoor, die sukkelige neven, het uitzichtloze bestaan van vele verdere familieleden en ex-dorpsgenoten... en vooral... heel veel oud zeer en onderbelichte zaken.

Ook die scene's rond dat moment dat die broers een compressor bij de verkeerde mensen stelen en vervolgens terugbrengen was een schitterend familieportret.

En tja... Wat er zou gebeuren gebeurd er ook... Knap ook om te zien dat Woody het inmiddels, door al de roerende ervaringen tijdens de reis, niet meer zo heel erg raakt. Ook dat einde wanneer David zijn vader laat imponeren in de nieuwe pick up.

Ja, dit was weer een prachtige familiedrama/alias roadmovie. Knap gemaakt, uitgebreid en zorgvuldig verteld en erg diepgaand. Om over de sfeer te zwijgen. En dit alles slechts om een valse lotto.

Weinig woorden meer voor.

5,0*

Betoverend werkje.

Met wederom een opvallend meeslepende rol van Shia LaBouef, die na Lawless wel kon bewijzen dat hij meer was dan een uit de kluit gewassen Hollywood-boy met peperdure titels als Eagle Eye en de Transformers-reeks. Hierin speelt hij een dromerig persoon alias junkie Charlie Countryman die waanbeelden ziet, en op deze manier door zijn pas overleden moeder wordt aangespoort om naar Boekarest te gaan.... waarom precies, dat word bijna de hele film niet verteld, maar hij besluit toch maar op de bonnefooi de vliegtuig te pakken, waar hij de Roemeense Viktor ontmoet die wederom ook tijdens zijn slaap het loodje legt en ook in een waan aan hem verteld dat Charlie zijn dochter moet inlichten. Dan uiteindelijk aangekomen in Boekarest, krijgt Charlie al meteen te maken met de hardhandige autoriteiten die hem verdenken van moord, totdat hij dan uiteindelijk in contact komt met Victor's dochter Gabi (Goed neergezet door Rachel Wood). De band tussen de twee komt wispelturig en brakkemikkig op gang maar voor Charlie het weet slaat er bij hem een vlam over, ware het niet dat Gabi al in bezit is van een meedogenloze huurmoordenaar, die hier toch wel vrij sterk wordt geplaatst door Mads Mikkelson (Jammer dat hij in andere films amper een psycho-rolletje heeft kunnen spelen, want hij heeft wel de uitstraling), met als gevolg een hectische trip door Boekarest waarbij Charlie in allerlei situatie's komt te zitten die uiteindelijk een binding hebben met elkaar.

De regisseur zou overduidelijk wel geinspireerd zijn door Boekarest en wou dat ook dolgraag in een film verwerken en verzon er pas later een verhaal bij, en toch mond dat toch zeker niet slecht uit en de creativiteit is hier ruimschots. Er word hier lekker geexperimenteerd met genres, en kleuren en het geeft de film een betoverende en meeslepende feeling, waarbij de stad van zichzelf nou niet bepaald betoverend is te noemen. Boekarest is nog altijd geen Rome of Parijs. Maar het resultaat is toch nog wel een geslaagd sprookje, met ook nog een einde waar je een brok van in je keel krijgt (ik wel tenminste, of ik ben erg sensitief) Ohja... ook Til Sweiger had een lekker lomp bijrolletje.

Wat mij betreft meer dan gelukt deze prent.

4,0*

In het begin dacht ik; Jezus, wat oubollig, langdradig en saai.

Maar dat veranderd op lange termijn wel en wordt dit toch nog wel een fijne King-film. Van de man heb ik tot nu toe nog steeds geen boeken gelezen maar het blijft wel interessant om te zien hoe hij de dagelijkse en maatschappelijke thema's verwikkeld met bovennatuurlijke elementen. Hier is er een antiekhandelaar (leuk gespeeld door Syndow) de inzet. Hij verkoopt oude originele spullen en zo weet hij dingen aan bepaalde dorpsbewoners te pappen. Dan gebeuren er vreemde dingen onder de bewoners, en worden de gebeurtenissen steeds bizarder.

De rol van Ed Harris was een uitschieter als de Sherrif en de chaos die er uiteindelijk ontstaat wordt steeds interessanter. Iedereen verdenkt de verkeerde persoon en de daden zijn onherroepelijk. Ook die burgemeester was een erg grappige heethoofd.

En zo wist Needful Things toch nog een sterke film te worden.

4,0*

7 oktober 2000, ik hield me al zo bezig met films en het zou natuurlijk een hele belevenis zijn om 16+ films te mogen zien. Ik met me pa in de videotheek en ik kom naar me pa toe met The Negotiator in me handen, waarbij me pa over zijn hart strijkt. En zo heb ik op die datum me allereerste 16+ film gezien genaamd The Negotiator. Natuurlijk snapte ik op die leeftijd geen zak van de film maar wat een ervaring!! een 16+ film. Voelde me echt helemaal de man.

Nu gisteren exact na 10 jaar de film opnieuw gezien en natuurlijk begrijp ik er nu wat meer van en het is toch nog een hele goede film. Samuel L Jackson kan toch altijd weer op een leuke sarcastische wijze een rol neerzetten en zijn uitstraling en accent blijft gewoon machtig. Nu is hij een onderhandelaar die nu zelf mensen moet gijzelen om zijn onschuld te bewijzen voor een moord die in zijn schoenen geschoven word. En zo krijgen we de rest van de film de hele gijzeling te zien die (nu ik er na 10 jaar ook meer van begrijp) erg spannend blijft. De film is dan bol aan spanning, goede dialogen en onderhandeling natuurlijk. Ook zijn er hier en daar goede actiescenes aanwezig en Kevin Spacey zet ook een ijzersterke rol neer. En het einde is natuurlijk zeer verrassend.

Gewoon prima gijzelingsthrillertje die na 10 jaar leuker is naarmate je er meer van begrijpt en dat het niet alleen maar om de 16+ keuring gaat. Zeer geslaagde film.

4,0*

Weer een zeer vermakelijke Ghbili-film (uitgever van oa: Grave of the Fireflies en Spirited Away) Wou hem ook graag zien omdat ik een fanatiek kattenliefhebber ben. Maar toch moet ik zeggen dat The Cat Returns niet echt is gelukt en een hoop soul en sprookjesachtige melancholie mist, wat je wel eist te verwachten bij dit soort anime's. Met het verhaal zelf lijkt ook weinig gedaan te zijn, maar toch blijft het nog wel een leuke film met hier en daar een paar leuke grappige ontroerende momenten en figuranten. Haru was leuk en verlegen neergezet, die dikke kat werkte erg op je lachspieren, die meesterkat was ook interesant, en oh oh oh.... wat vond ik die Yuki liiiiiieeeeeffff!!!!! De getekende decors waren ook een beetje aan de karige kant.

Cat Returns is gewoon nog wel een schattige film die, als er wat dingen opgevuld werden, (zoals ik hierboven beschreef)dan toch wel meer zou krijgen dan een 3,5*

Tja, natuurlijk was ik ook benieuwt naar deze film. Maar het was gewoon goedkope amateuristische rommel waar ook nog niet al te best in word geacteerd. Verder is het wel eens vermakelijk vanwege de gore waar de film ook erg op doelt en voor de rest kan het de regiseur namelijk niet schelen. Er zitten inderdaad behoorlijk wat vieze momenten in: die vilscene van die konijn, sex met een half-rottend lijk, erg veel necrofilie, die gozer die z'n eigen insmeerd met kattenorganen, en natuurlijk waneer ie zelfmoord pleegt met zijn lul uit zijn broek en dat ie tijdens dat ie zijn eigen openreigt er allermaal sperma uit zijn lul komt en vervolgens bloed.

Nekromantik is absoluut geen goede film. Het weet alleen maar te schokeren maar dat is ook niet altijd gelukt. Natuurlijk zijn veel scenes wel erg ranzig en daar kijkt de film wel weer lekker weg van. Volgende keer deel 2 dan maar?

2,0

Erg mooie coming of age vertelling... zo mogen er wel meer komen in Nederland.

Aangezien het verhaal zelf van alle tijden kan zijn word het jaar 1989 nog regelmatig op de achtergrond tevoorschijn gehaald met de vele voorbijkomende nieuwsberichten en het ruime aanbod aan muziek. Abbey Hoes... echt wow! Zowel de actrice als figurant Nena die ze hier neerzet... Leuk om te zien en ze weet hier als rebels buitenbeentje iedereen om ver te blazen... maar ook aan te trekken... want een romance met honkbalspeler Carlo en de bijbehorende seksuele ontdekkingen mogen daarbij ook niet ontbreken. Ondertussen dealt ze ook met haar gehandicapte suïcidale vader... erg sterk neergezet door Gijs Blom... wat ook een paar erg sterke en emotionele scenes oplevert. Met name het schaken en die of-vragenspel...

En ja het einde... het moet wel even tot je doordringen.

De settings van eind jaren 80 zijn hier ook keurig neergezet... op enkele foutjes na dan. Al met al weer eens eindelijk een film uit dit land dat ergens over gaat, tussen al die BN-troep in de bioscoop.

4,0*

De nieuwe Winding... Bij Drive en Only God Forgives kon je aan de trailer/poster wel zien welke richting hij uit wou gaan, maar dat was bij The Neon Demon nog echter een raadsel. Iets met glamour, iets met schoonheid en modellen. Nouja, als het aan Winding ligt weet dat misschien nog wel pijnlijk doch verrassend uit te pakken. Dan lees je hier en daar iets over dingen die je tegenkomt in horrorfilms... weet je wat, ik wil de film gewoon zien. Of ie nou 17 euro kost of niet... Zo op een donkere novemberavond zijn dit soort bizarre films altijd wel goed te doen.

In het begin, afgezien van de oogstrelende psychedelische plaatjes en de stevige soundtracks zit je nog wel zo van: wat moet je ermee? Maar dat veranderd snel... Elle Fanning, het jongere zusje van Dakota Fanning is Jesse, een meisje waar je maar weinig over te weten komt. Ze meldt zich aan bij een modellenbureau, en aangezien ze al meteen in de smaak valt omdat ze nog jong en puur is boven de oudere garde wordt ze gelijk aangenomen en moet ze blijven volhouden dat ze 19 is in plaats van 16 (18 is to correct...) Ik moest hierbij meteen denken aan die ontmaskering van die ene pornoactrice in de jaren 80 (kan niet meer op haar naam komen). Afijn, gelukt en aangenomen... maar op den duur blijkt de schoonheidsdroom een schoonheidsnachtmerrie te worden, terwijl Jesse zelf ondertussen niks te verliezen heeft.

En ja... vele mensen kennen het wel. Bijvoorbeeld de 40+ers die er, met al de arrangementen om hun smoelwerk bij te werken, roze balletjurkjes en hakschoentjes er nog als 12 jarige meisjes uit willen zien in zo'n omslachtig dansprogramma op de commerciële televisie... of wat dacht je van "Hotter than my daughter." Maar ondertussen lijken ze met al die verjongingen wel op derdegraads brandwondenpatiënten. Of dat Hart van Nederland liever meer aandacht besteed aan de botoxharses van Yolanthe Cabau van Casbergen of dames in de overgang die er van alles aan doen om nog jeugdig te blijven, dan over de echte diepzinnige wereldproblemen. Om dan inderdaad over die Amerikaanse celebrities te zwijgen. Lees: vrouwen die totdat ze in hun kist liggen er alles aan doen om dat natuurlijke grijze plukje of rimpeltje weg te houden en waarbij het veel verder gaat dan slechts je haar een mooie kleur geven. Dat kan uiteraard niet zonder obsessie en daar weet The Neon Demon de vinger op de zere plek te leggen. Sinds de komst van Jesse, die met haar 16de levensjaar nog lekker jong, naturel en fris is, maken haar deelgenoten een zeer moeilijke tijd mee en zullen ze er alles voor over hebben om te zijn zoals Jesse. De obsessies beginnen van kwaad tot erger te worden en je kan al haast bij voorbaat denken dat die obsessies wel eens hele macabre richtingen in gaan slaan. Met een "horror" twist die misschien niet echt origineel is, maar wel onderhuids en subtiel in een nieuw jasje is gestoken.

Wat ik bijna wel origineel vond waren toch de enorme aanbod aan kleurrijke doch duistere kunstzinnige shots en voorstellingen waar Winding Refn nu iets meer aandacht aan had besteed. De schommeling tussen de vanoudse shots van LA, plaatjes die je ook wel in een modelblad zou tegenkomen (blauwe zee, dure cabriolet met de bijpassende zonnige plaatjes maar twee moeilijk kijkende vrouwen met zonnebril) naar sprookjesachtige psychedelische snufjes naar grimmige macabre voorstellingen en/of nachtmerries tot daadwerkelijke naturel doch artistieke horror-momenten. Ook leuke dingen mogen hier niet ontbreken: Bv die tijger in de hotelkamer en die onprettig cynische Keanu Reeves als moteleigenaar.

En Jezus, wat lijkt Sarah wel op een computeranimatie in de laatste scene.

En zo kan ik opnieuw niet wachten op de volgende Refn, tot nu toe wel een van mijn favo regisseurs. De man is goed bezig.

5,0*

Heeft de regisseur van A Classic Horrorstory daarvoor ook nog een film gemaakt?

Ja dus. En dat kon alleen maar veelbelovend worden. Want A Classic Horrorstory was een grandioze Netflix-hit.

Hoe ik er precies ben opgekomen? Ohja, nou weet ik het weer. Op Bol.com hielden ze bij de dvd's een outlet, een handvol blockbusters kon je voor een kleine vier euro kopen, maar qua prijs zat er wel een verschil in. Vond ik in dezelfde actie ook deze titel met een opmerkelijk donkere dvd-hoes. Moviemeteren, IMDB-en... Maar dat is inderdaad van de maker van het zojuist genoemde! Maar ondanks dat hij in de outlet lag, werd er nog wel minstens een tientje voor gevraagd. Uiteindelijk heb ik hem toch maar besteld.

Voor 12 jaar en ouder... Dat moet minimaal zijn, maar oké. En toch is er wel een dijk van een horrorfilm afgeleverd. Nouja, horror... Er komen horror-elementen in voor, maar voornamelijk richt deze film zich op het drama gedeelte, dat door zijn donkere sfeer en zijn karakters nog erg goed uit de verf komt. We beginnen bij een man genaamd Riccardo (niet dezelfde Riccardo uit A Classic Horrorstory) die met een klein kind probeert te vluchten van een landhuis. Er volgt op den duur een ongeluk... Het kindje overleefd het.

Het kindje schijnt de zekere Samuel te zijn. Ondanks dat hij het heeft overleefd, slijt hij tien jaar na het ongeluk in een rolstoel. Met andere woorden, hij is na het ongeluk teruggehaald. Door de moeder des huizes genaamd Elena, die een strenge orthodoxe regel nahoudt op de bewoners in dit landhuis. Ze mogen in geen geval iets te weten of iets te maken te hebben met de buitenwereld. Dat deed me meteen denken aan Dog Tooth. We hebben naast Samuel ook nog de vader des huizes, die iets zachtzinniger is, een ijskoude gek, twee maffe bewakers en enkele vrouwen die het huishouden doen. Een van deze vrouwen heeft haar dochter Denise als hulp in dienst genomen.
We kunnen hier overduidelijk spreken over een sekte.

Samuel brengt de dagen door in tergende verveling en met de bizarre lessen van zijn moeder; waaronder het doodschieten van een varken. Daarnaast speelt hij oude klassiekers op de piano en observeert hij de rest van de genoten. Hij valt al snel in de smaak bij Denise, mede door zijn pianokunsten; dit met verontwaardiging en zelfs jaloezie van zijn moeder. Hier lijkt het horrorthema van tafel geveegd te worden om plaats te maken voor een donkere coming of age met zijn bloeiende kalverliefde. Iets wat deze film nog beter lijkt te doen maken. Die scene bij het meer bijvoorbeeld; maar ook het uiteindelijke ontsnappingsplan.

Ondanks dat het grotendeels op één locatie afspeelt, is The Nest een lust voor het oog en lijkt het bij wijlen op een kostuumdrama met een bovennatuurlijk tintje. Iets luchtiger dan A Classic Horrorstory, maar horrorfans niet getreurd; er zit hier een nachtmerriescene in waarbij je je ogen tot spleetjes knijpt. Het spannende einde met zijn ontknoping zal daarbij ook zeker niet tegenvallen. Je zou dit bijna kunnen zien als een mooie aanloop naar de opkomende Netflix-titel.

Grappig dat ik in dat pianodeuntje (van welke componist?) zowel Where is My Mind van The Pixies, tot zelfs de hedendaagse radiohit Abcdefu van Gayle terug hoor.

4,5*

Je zou eerst denken dat dit weer zon typische stoere machotjes film is met veel stoerdoenerij en halfnaakte dames. Opzich is dit het ook wel maar evengoed heb ik me wel erg weten te amuseren aangezien het ook een mooi verhaal had en goede acteurs. Zo hebben we Sean Ferris die de rol als de pispaal Jake Tyler neerzet, met een hoop gevoel ook. Zijn rivaal Ryan McCarty vond ik dan weer wat minder. Maar Djimon Hounsou steelt alle rollen als de verbitterde gymleraar, die Tyler de vechtkunsten bijbrengt en de band tussen hun word ook indrukwekkend. De gevechten zagen er ook erg mooi en keihard uit en dan vooral met name het eindgevecht tussen Tyler en McCarthy.

Mooi indrukwekkend opgezette boksersdrama. Helemaal niet zo slecht als je zou denken.

4,0*