Opinions

Toen ik hem voor het eerste keer zag vond ik de film erg vreemd maar hij lijkt in mijn gedachten wel beter te worden. Het is dan wel 2,5 jaar geleden dat ik hem heb gezien...maar oke.

Ik verhoog mijn stem naar een 3,0 oh wacht dat heb ik al gedaan...

Gisteravond gezien en de film is tot in mijn dromen gevolgd. Tot het moment dat ik ergens op een open veld maar besloot om in elkaar te duiken. Mijn adem inhoudend, gierend van de angstadrenaline... en aftellen... En toen werd ik gelukkig wakker.

Althans, nog wel... Want zolang Poetin... en ik vrees straks Trump ook, de situaties tussen Rusland en het westen als een potje Stratego gaan zien, dan kan er nog wel eens een kans zijn dat de verontrustende gierende NL-Alert menens zal worden

Veel mensen zullen er wel over gefilosofeerd hebben of de voorstelling gemaakt hebben. Zeker sinds we in een tweede koude oorlog zitten. Het is nou een keer geen eerste maandag van de maand, 12 uur 's middags, maar gewoon een willekeurige dag. Een dag als zovelen waarin je gewoon je dag leeft en je toch nog ergens een onderbewustzijn heb opgebouwd dat het allemaal wel zal gaan meevallen. En stel je dan toch voor dat je dat doodenge gierende blikkerige geluid op je telefoon krijgt te horen, gevolgd met de loeiende luchtsirenes.
Laten we zeggen... Eindelijk is er iemand opgestaan door er een project van te maken.

Al vanaf het begin, na de ludieke introductie van Martin Koolhoven, wordt je er al in meegezogen. Enkele shots van diverse drukke plekken in de stad, de bezigheden van de mensen, de passanten, toeristen en andere burgers.
Een gewoon leven in Amsterdam. De kijker weet het al wel, maar de mensen nog niet. Ook niet de zekere jonge moeder waar het om draait. Door een onoplettend moment sluit ze zichzelf buiten terwijl haar kind in een buggy nog binnen is gebleven. Tijd om dus als de donder de reservesleutel bij haar moeder te halen. Ondertussen proberen haar buren; een jong stel de deur zelf open te prutsen. De sleutel is inmiddels gehaald en het is tijd om naar de orde van de dag te gaan, mits de deur weer geopend kan worden. Maar dan komt die NL-Alert... en het NL Alert weet door de stad te sijpelen.

Ook al blijven er nog vragen steken (Waarom is slechts Amsterdam het doelwit en spreken we niet van een wereldwijde aanval?) en je natuurlijk ook zoals bij alle films weet dat tien minuten toch nog even tot een half uur uitgerekt kunnen worden om het doel van de hoofdpersonage toch enigszins tot een goed einde te brengen, is dit wel een intense en beangstigende korte film die de chaos, paniek en vooral de geslagen uren van alles wat nog overeind staat zeer goed en realistisch in beeld brengt. Als kijker werd ik compleet in de paniek meegezogen alsof ik er zelf bij was.

Uiteraard is het lange climax rond de oude schuilkelders in het metrostation de kers op de taart.

Gewoonweg meeslepend en zeer knap in elkaar gezet waarbij je de kleine loopjes met de realiteit wel een beetje over het hoofd ziet. Iets wat ook niet belangrijk is omdat we toch wel eventjes aan het denken gezet worden in deze roerige tijden. Laten we toch maar hopen dat de NL-alert nooit om dit soort zaken af hoeft te gaan en dat het maar bij deze film blijft.

4,0*

Weer een nieuw hoogdepunt in de term klassiekers en van de gebroeders Coen. Dit kan eigenlijk wel een beetje een nieuw begin genoemd worden. De film had echt van alles en alles was ook onverwachts en nieuw. Ten eerste was de verzameling acteurs erg uitstekend met Josh brolin als een doodnormale jager die in een "nood breekt wet" situatie terecht komt. Javier Bardem als de ijskoude kop of munt-killer Anton Chigurh, dat ook de nieuwe held is geworden in de filmgeschiedenis. Zijn uitstraling was erg goed, donker en griezelig en ook degene die de hele film goedmaakt met de orginele stuff: Een deur openen met een gasfles met zo'n pin waarmee je koeien afmaakt, kop of munt of die hillarische manier om een apotheek te beroven. Het wapen die hij bij zich draagt was (Shotgun met demper. Kan dat trouwens?) was ook cool en hij maakte ook de coolste kills. En dan hebben we ook nog Tommy Lee Jones als bikkelharde Sherrif die ook weer een schitterende rol had.

Verder was de film zoals gezegt een klassieker. Het verhaal zat al erg goed in elkaar, met hier en daar orginele grappige stuffs en ook nog uitstekende actiescenes, zwarte humor en nagelbijtende spanning. Vooral met die scenes met die transsmitter in de geldkoffer of als Chigurh weer eens achter Llewelyn aanzat. De achtergronden en de sfeer waren ook om te smullen en zeer meeslepend en toepasselijk. Alles was ook lekker rustig zonder ruige muziek (zoals in de meeste films) wat het ook al spannender maakt.

Het einde is natuurlijk ook heel onverwachts en anders. (spoilers niet lezen als je de film niet heb gezien) Dat de goodguy als enige sterft en dat de killer en de sherrif nog leven. Klinkt overgens alsof er een vervolg uitkomt.

Met als uitgangspunt. Zeer goede nieuwe klassieker dat alles heeft: zwarte humor, superspannende momenten en perfecte dialogen. Weer petje af voor de gebroeders Coen.

5,0*

Had hem eens op een take 2 video gekocht van tistar waar ook screamers bij stond.

Wel leuk gemaakt maar niet echt veel soeps. Maar op sommige momenten best wel vermakelijk en lekker hard.

2,0

...Eigenlijk kut

0,5

Inderdaad geen hoogvlieger maar wel leuk om eens een keer te kijken. Samuel L Jackson weet er toch weer eens wat leuks van te maken en Skarsgard als Bad Guy is ook goed.

3,0

Erg indrukwekkende rape & revenge film uit Argentinië. Garcia Boglanio had ik al een tijdje in het oog en was al vrij benieuwd naar zijn werk. Alleen weer behoorlijk vervelend dat er bijna niks van hem op dvd is uitgekomen hier in de omstreken, dus moeten we het voorlopig even met I'll Never Die Alone doen.

Rape & Revengefilms vervelen zelden, wie vind het onterecht dat slachtoffers van verkrachting al hun krachten bijeen rapen om de dader er even flink van langs te geven? Hier zijn vier vriendinnen op een roadtrip door La Plata in Argentinië. Onderweg vinden ze een toegetakelde vrouw en zien ze in de verte een paar jagers rondlopen, waarmee ze haar meteen meenemen en naar het politiebureau rijden, waarbij ze echter zelf doelwit worden. Hadden ze nou maar gewoon een omweg genomen ipv om te keren en alsnog de jagers passeren, dan vraag je toch om problemen?

Verder weet je hoe het gaat: de vier meiden worden uiteindelijk opgejaagd, gevangengenomen, en verkracht. De verkrachtingscene is hier wel heel anders neergezet vergeleken wat ik eerder heb gezien. De gruwelijke gebeurtenis word hier wel op een hele subtiele intieme wijze neergezet, en de daders lijken wel bijna geen kik of emotie te geven bij hun daad, alsof het hun gewoonte is. Wat ook heel mooi is om te zien is hoe de meiden niet meteen na de gebeurtenis wraak nemen. In plaats daarvan belanden ze in een situatie waarbij ze gewoonweg noodgedwongen zijn om terug te slaan, en vanaf dat punt veranderen de eerst zo brave studentes (althans, de twee die over zijn) zelf in meedogenloze killers met een paar overheerlijke kills van dien.

Helaas zit er nog wel vaak wat onlogica in verstopt: Zoals gezegt die scene waarbij die dames niet gewoon een andere route nemen, maar ook het feit dat, op het moment dat een van de meiden ontsnappen uit dat huis, de bewaker niet eens op zoek gaat of alarm slaat, hoe wil je iemand 200 meter verderop nog raken met een shotgun?, waarom had die agent zijn pistool nooit bij zich terwijl hij hem nog vaak wel nodig zou hebben, zeker als hij het blokhut van die jagers binnenloopt, die 2 dames die als katten een hele kuil dichtgooien om een van de verkrachters levend te begraven, maar er is toch een schep?? Die scene duurt ook veelste lang en word op den duur vervelend. Maargoed, hop maar!

Die rol van die politieagent was ook erg leuk.

Want voor de rest is deze film prachtig opgebouwd, en ook dit is weer zo'n typische film met een laag budget die niet B aanvoeld dankzij de filtering en de montage. Ook de soundtracks geven hier een erg aangename bijdrage en het indie-roadmovie gevoel is ook hier en daar aanwezig dankzij de vele mooie plaatjes. Ook opmerkelijk dat er bijna geen woord in word gezegt wat de sfeer ook wat beklemmender maakt. Acteerwerk valt ook mee. De cultstatus is hier ook lekker dik, die laatste shot waarbij de twee dames even in een actie-film pose gaan staan zegt daarbij genoeg. Ook een kleine maatschappelijke onderlaag om het feit dat een van de jagers baas is bij de politie en daarom lekker ongestoord zijn gang kan gaan (bijv. vrouwen misbruiken)

Voor mij een erg geslaagde film, helaas niet al te verzorgd op sommige momenten (alsof Bogliano haast had), maar daar moet je omheen kijken. Maar eens kijken wat Here Comes the Devil teweeg brengt. Voor de rest is er niks te krijgen van deze man.

4,0*

Best wel een goede Netflix horror die wel een beetje in het straatje viel van His House.

Want ook hier draait het om vluchtelingen/immigranten. Ditmaal een Mexicaanse vrouw die illegaal de grens over is gestoken en anoniem intrekt in een grauw industriestadje. Daar kan ze onderdak krijgen in een slecht onderhouden kamercomplex, gerund door de nukkige Red. Ze draait overdag haar diensten in een naaiatelier en 's nachts denkt ze vaak aan haar moeder die onlangs het leven had gelaten. Maar ondertussen begint het ook te spoken in het huis. Joh.

De film wil spannend worden. Knipperende lichten, een donkere gure sfeer en natuurlijk weer veel geesten en enkele twists. Met als kers op de taart dat wezen op het einde.

Het oogt evengoed wel als zo'n standaard spookhuishorror die we al duizenden keren eerder hebben gezien. Dat dit een metafoor is van het leven van zo'n immigrant doet het nog wel redelijk goed af. Hierdoor is No One Gets Out Alive, ondanks de standaard titel, toch nog een prima vermakelijke horrorfilm, met enkele schrikeffecten en rituele doorverwijzingen. Maar voor het najaar van 2021 inmiddels wel een beetje achterhaalt. Al is dat ook alles.

3,5*

Heerlijke zieke wraakfilm weer... alhoewel, wraak?

Kitamura is één van de regisseurs waarbij ik kan zeggen dat hij in Amerika nergens minder word dan in zijn vaderland. Dat zagen we maar met Midnight Meat Train, de film waarbij in 2008 de kijkwijzer een uitzonderlijke leeftijdsgrens van 18 jaar wou maken. Vier jaar later keert hij terug met No One Lives, en ook hier weet hij weer lekker controversieel en verrassend aan de slag te gaan en dan ook vooral, het de kijker erg moeilijk te maken om te kiezen.

Het plot lijkt weer erg simpel; stelletje is bezig met een verhuizing en onderweg naar de nieuwe woonplaats ergens in een ander uithoek van Amerika. En ja... ze worden in een wegrestaurant lastiggevallen (check), even later gestalkt en van de weg gereden (Check), beroofd, ontvoerd en vastgehouden (check). Waarschijnlijk lijkt het nu wel een beetje de andere richting op te slaan... maar dat gaat een stuk verder dan ik had verwacht. Om het kort maar krachtig te houden; de rollen worden gewoonweg omgedraaid, en de rovers langzaamaan beseffen dat ze de verkeerde personen hebben ontvoerd. Waarbij de film steeds zieker word en de grens van goed of kwaad langzaamaan vervaagd, en elke vijf minuten lijkt te veranderen.

Luke Evans speelt hierin ook echt fenomenaal en kan met zijn rol als Driver zo in de Guinness Book of Records van de filmpsychopaten. Wat had je anders van Kitamura verwacht?...

Verassend goede.... Ja wat eigenlijk?-horror. Kan eigenlijk wel in het straatje van You're Next.

4,5*

Eerste film van Ittenbach die ik heb gezien. No Reason oogt in het begin behoorlijk campy en goedkoop, maar wil nog hier en daar wel redelijk boeiend uitpakken en is ook behoorlijk goor. Het verhaaltje is uiteindelijk ook best verrassend. Kwa goorheid is No Reason in iedergeval grenzeloos. De nachtmerries van Jennifer zijn ook lekker bizar en soms moest ik wel een beetje denken aan Hellraiser. Na al het bloedvergieten en ranzigheid maakt de film een slag naar een actiefilm.

Wat mij betreft wel een geslaagde bizarre film. Die soundtrack bij dat ellenlange begintiteling en aftiteling was wel schijtirritant. Voor de rest best wel een redelijk tussendoortje.

3,0*

Was wel een leuk tussendoortje. Crowe acteerd zo slecht nog niet en die Japanner mocht er ook bij wezen. De film was kort maar krachtig.

3,0*

Onlangs maar eens gekeken na het steeds uitgesteld te hebben. Het was omdat The Shadow Strays, de nieuwe film van Timo Tjahantjo werd aangekondigd op Netflix. Gezien deze op mijn verlanglijst kwam te staan en ik ook op de hoogte ben dat deze Indonesische actieregisseur het tweede deel van Nobody aan het regisseren is, werd het maar eens tijd om deze te bekijken.

Nog van de Russische Ilya Naihsuller, het brein achter het fenomenale Hardcore Henry. Al bouwt het knalfestijn zich in Nobody nog een beetje op. Bob Oldekirk is Hutch; een mokkige oude gezinsman die op zijn oude dag erachter komt dat hij in een eentonige routine verstrikt is geraakt. Dit alles veranderd wanneer er twee inbrekers in zijn huis komen en hij hen gewoon laat gaan. Het wordt als een laffe daad beschouwd.

Hij loopt er mee rond. Waarom is het zo'n binnenvetter en heeft hij over zich heen laten lopen? Hij lijkt eindelijk een tweede kans te krijgen als hij in een bus getuige is van overlast veroorzaakt door een groepje losbandige jongens. Ze vallen een vrouw lastig en het is tijd om de eerste stap te zetten. En dit loopt best wel uit de hand.

Zeker als één van die jongens de zoon van een machtige Russische maffiabaas blijkt te zijn.

Nobody weet zo langzaamaan op te bouwen tot een ware actieknaller. Ik lees hier veel knipogen naar John Wick, maar we zijn The Equalizer ook nog vergeten. Leuke bijrollen ook, van oa RZA en Michael Ironside; al doet Christopher Loyd als de bejaarde vader van Hutch de show stelen. Geweldig!

Hierdoor is Nobody een fijne vertoning waar de vonken weer van af vliegen en waar de gortdroge humor ook niet wordt vergeten.

4,0*

...Goed, en hoe is deze prent?

Waar in deel 1 de Russische regisseur achter Hardcore Henry op de regiestoel heeft mogen zitten, is de eer nu aan Timo Tjahjanto. Het Indonesische brein achter de intense actiefilms die zelfs nog beter geschoten zijn dan de films van Gareth Evans. Die splitste met zijn broer omdat Kimo voor de horror wilde tekenen en Timo voor de actie.

Maar nu mag Timo, na in zijn eentje de ubervette The Night Come for Us en de iets te langdurige The Shadow Strays te hebben gemaakt, zich verplaatsen naar Amerika.

Het plot van dit vervolg is helemaal niet misplaatst. Na de grauwe urban-scenes uit deel één lijkt het voor Hutch Mansell de tijd te zijn om eens zijn aandacht op zijn gezin te richten en met de familie maar eens op vakantie te gaan. Hutch denkt ineens terug aan Wild Bills Majestic Midway and Waterpark die hij vroeger in zijn jeugd eens had bezocht. Met nostalgie maakt hij zich klaar voor dit gezinsuitje... en opa Mansell gaat gelukkig ook mee.

Maar de tijden lijken wel hier en daar te zijn veranderd op dit speelse zonnige plek, en na de eerste escalatie in een spelhal, lijkt hij zichzelf in de schijnwerpers te hebben gezet. En zo komen we erachter dat het park is veranderd in een dekmantel voor de onderwereld. Het wordt nooit echt duidelijk waarin.

Maar zoals beloofd komen we aan actie niks te kort en kan je ook wel zien dat het uit de hand van Timo is. De actie is iets bruter en wreder dan deel één. Vele bloederige hand-to-hand gevechten en wederom spectaculaire kogelregens en ontploffingen met lompe humoristische twist. Zelfs een kleine herhaling van de shotgun-scene uit The Night Comes For Us. Qua bijrollen komen Nielsen wat meer aan bod, is Christopher Lloyd weer op oude kracht, zijn de kids lekker dwars en eigenwijs en heeft RZA zijn karakter opgevoerd nadat hij zich in de tussentijd in Japanse vecht en zwaardkunsten heeft verdiept. John Ortiz vormt een prima aanwezigheid en Sharon Stone was in topvorm als de meedogenloze syndicaatleidster. Wel jammer dat haar rolletje iets te kort was.

Nee, ik heb me prima vermaakt. Door de lichtelijke feel good-gehalte is deze ook nog ietsje beter dan deel 1. De combinatie werkt voor mij altijd prima. Eens kijken wat onze Indonesische actiekoning gaat bakken van het vervolg op de The Beekeeper. (en dan moet ik deel één ook nog zien nadat ik een beetje ben uitgekeken op het herhaalwerk van Jason Statham)

4,0*

Was toch wel een zeer gelukte Russische blockbuster. Alleen wel jammer dat ie soms nogal traag op gang komt en hier en daar nog best wel goedkoop oogt. Maar verder was het acteerwerk wel weer uitstekend en het idee is ook erg goed en ook omdat zoiets uit Rusland komt ook nog. Btw ook nog de eerste Russische film die ik heb gezien. Vond die hoofdpersonage wel erg cool. Helaas wel weer wat minder actie dan verwacht, maar de magische trucjes waren wel weer te pruimen en de visuele effecten ook.

Voor een Russische film toch wel goed te doen.

3,5*

Minder dan verwacht...

En dan heb ik het voornamelijk over de uitwerking. De eerste tien minuten krijgen we allemaal van die blubberige wijven voorgeschoteld... een scene waar ik me na een minuut al aan begon te ergeren... ook het eerste kwartier lijkt niet veel goeds te beloven: Op een wel erg dikke huis-tuin-en-keuken manier maken we kennis met Susan... Verder is de soundtrack misschien nog de grootste boosdoener, en waarbij je hoop dat die dito sfeerverneukers wel af zullen nemen in de loop van het verhaal willen ze maar niet weg, of verplaatst worden door bijvoorbeeld rokerige blues, jazz of ambient... iets wat bij deze films veel beter werkt dan een quasi spannende Hollywood-film orkest. Als we dan toch een beetje willen lonken naar Lynch... come on! Ja, ik weet niet hoe het bij de kijkers zit maar de soundtrack is voor mij wel het visitekaartje...

Dan komen we bij het manuscript. Een paar mooie plaatjes van Texas, hier en daar wat knipogen naar Wim Wenders en een vrij sterke uitgangspunt. Jake Gyllenhaal weet hier weer een sterke rol neer te zetten en ook die cynische sherrif heeft een prima aanwezigheid. Vaak ben ik ook blij als die soundtrack een keer zijn kop houdt en overgaat naar de stilte van de locatie. Die wegpiraten en de uiteindelijke moord en verkrachting op de vrouw en kind van Tony is ook vrij sterk, maar het voelt, naast de verdere uitwerking ook niet echt meer vernieuwend aan. Nu snap ik wel dat dit een concept van Edward is om haar ex Susan, met de associaties die hij in het verhaal verwerkt, duidelijk te willen maken hoe diep hij door haar is gekwetst... iets wat ik ook een ijzersterk uitgangspunt vind, maar ik had hier een beetje het idee dat ik naar een direct to video thrillertje zat te kijken die bij de Mediamarkt al snel afgeprijsd in een grabbelbak ligt. Aanschouw het als doorgewinterde kijker, die al vele sterkere uitgangspunten ala wraak heeft gezien, zelf en je zal het misschien ergens wel snappen.

Maar nogmaals, het idee staat als een huis... al is dat huis niet volledig afgebouwd. Want bijvoorbeeld ook hoe de jaloezie van Susans moeder bijvoorbeeld haar dochter op ideeën brengt om de relatie zo te laten lopen, Edwards gevoelsverplaatsing in dat verhaal en dat einde waarbij Edward uiteindelijk niet op komt dagen op die afspraak... (duh), ja, dat zoiets ruw verstoord wordt door het bovengenoemde vind ik zeer spijtig. Nu heb ik begrepen dat Ford hiervoor nog de arthouse richting in is gegaan, maar waarom hij hierin is overgegaan naar dat over-Amerikaanse manier van filmen, monteren en vertellen ontgaat mij totaal... Zoals gezegd wil hij lonken naar Lynch en Wenders... maar dan op een manier hoe een Hipster het idee heeft dat hij betere pizza's kan bakken dan een Italiaan. Come on Ford... Als Calvin Reeder, een een of andere nobody die slechts wil shockeren het kan, kan jij het toch ook?

3,0* Voor de poging en het verhaal.

Lang geleden nadat ik Dark Horse van hem heb gezien heb ik ook maar eens Noi Albino kunnen aanschouwen. Eentje die alweer jaren out of print is in NL. Nouja, de Engelse versie was voor 5 euro te koop bij Fame.

IJslandse films hebben allemaal één ding gemeen. De neerslachtigheid, rakende humor en vooral een kil en guur klimaat als decoratie. Dat kan je altijd van te voren voorspellen. Hier volgen we in een ondergesneeuwd oord, buitenbeentje Noí. Een jongen met een hoge intelligentie (check). En zoals je weet zit het klootjesvolk daar absoluut niet op te wachten of nemen hem maar voor lief als een een of andere gek. Ook al probeert hij een bank te overvallen met een jachtgeweer. "Niet doen Noi, ga naar huis, rust wat uit... ofzoiets. Op school gaat het niet goed, en zijn vader is een alcoholist... Toch probeert hij zich staande te houden en wanneer hij Iris ontmoet lijkt er licht te komen in het sombere leven in een troosteloos oord. De romantiek wil eigenlijk maar moeilijk overkomen door het bovengenoemde.

Het einde is pijnlijk... meer heb ik daar niet over te zeggen.

Het moet misschien wel aan het klimaat liggen dat er zulke goede films van een afgelegen eiland komen. Noi Albino is er ook zo'n een. Subtiel, rauw en lachen om dingen die eigenlijk schrijnend zijn.

Ik ga gauw achter de twee andere titels van Kari aan...

4,0*

Vermakelijk Zweeds politiefilmpje uit de 5 voor 5 bak. Beslist de moeite waard. Voldoende actiescenetjes en goed acteerwerk en een sterk verhaal.

3,5

Slechte waarderingen, maar toch zag ik dat anders.

Allereerst opgelucht dat dit geen zoetsappige Twilight-kloon is, waar de dunne stront je van door je broekspijpen loopt. Ook al lijkt Robin op die mooiboy Edward. Nee, Don't kill me is wel een stukje serieuzer... en ook uitweidender.

De tiener Mirta is in de wolken met zijn roekeloze vriendje Robin. Ze lijkt daarbij zijn buitensporige gedrag wat bijna tot de dood kan leiden veelal door de vingers te zien. Tot op het moment dat Robin drugs met haar wil uitproberen en ze een overdosis krijgt.

Natuurlijk komt ze weer tot leven, anders kon dit geen plot worden natuurlijk. Ze trapt zichzelf uit de stenen plaat van het mortuarium. Dat ze ontdekt dat ze dood is gaat niet in haar koude kleren zitten, maar ze moet toch nu echt aan de slag.

Zo vormt Don't kill me een film dat toch wel met het moment beter wordt. Afwisselend van mooie flashbacks tot het koude dode heden. Ze probeert haar ouders weer te bereiken maar wil hen dat ook ondertussen niet aandoen. Op een bepaalde manier is ze ook nog doelwit van een mysterieuze bende... Dat laatste omdat ze deelgenoot blijkt te zijn van... Ja, een zombieras? Dan begint haar lichamelijke aftakeling en cellensterfte. Wat had je anders verwacht? Maar toch is er een middel om dat te voorkomen: Mensenbloed.

En daarom is ze dus doelwit.

Het lijkt erop alsof deze film vooral experimenteert met genres en daarbij absoluut dat mierzoete brave Hollywood-gehalte probeert te ontlopen. In dusverre eigenlijk wel gelukt. Don't kill me wordt nergens fijn, vriendelijk of hoopvol. In principe maakt het niet uit wat voor plot je verzint of hergebruikt... het is de manier waarop je het presenteert.

Vele mooie shots ook; die nachtclub bijvoorbeeld met de toffe undergroundmuziek en de desolate rurale omgeving en zijn geheime zaken waar de levende mensen niks van afweten. Het acteerwerk komt ook goed uit de verf en qua gore en geweld schuwt deze film niets. Naast gore en horror worden we ook onverwachts getrakteerd op een paar toffe actiescene's... met name dat eindgevecht.

Nee, zeker geen verkeerde zombiefilm.

3,5*

Dit was toch weer een parel van Alex. Hierin druipt de absurstie en de botte cynisme er toch echt vanaf. Men neme een boerse dorpsleven, waar iedereen mekaars hebben en houden kent via roddels en geruchten en verkleind dat even door 10. En dan krijg je een halfgebouwde dorp waar het nog allemaal veel erger kan. Iedereen is wel gek of absurd en er mogen weer eens de onwaarschijnlijkste dingen gebeuren vanuit verschillende ooghoeken. Om te beginnen vond ik Alex van Warmerdam echt prachtig als cynistische, bezeten, facistische postbode. Weer net zo'n absurde soort rol als wat hij heeft in De Jurk en De Laatste Dagen van Emma Blank. Verder ook leuk om Jack Wouterse te zien in zijn jongere (maar niet dunnere) jaren, als een seksgefrustreerde slager en een wanhopige vrouw en apparte kinderen, waaronder Thomas die als neger verkleed gaat. Die knorrige boswachter was ook echt fantastisch. Het dorp is ook best mooi neergezet, het is niks meer dan een paar huizen, een niet afgebouwde straat, een betonmolen, en nog wat dingen voor de voorbereiding die nooit uit zal komen, en natuurlijk een bos. Meer niet. Elkaar op de lip zitten en afluisteren is de normaalste zaak ter wereld. En de grappen zijn weer zo hard en zo sarcastisch. Die Warmerdam lijkt wel sterk af te reageren op de maatschappij. En de boel loopt al helemaal in rep en roer waneer er een neger word getransporteerd als circusartiest. Ook gaat alles weer op een heerlijke falikante manier mis. niet voor de neger dan.

Echt een schitterende film weer. Net als De Jurk zeker weer een van zijn beste. Hoop wel op vervanging, wat uitgave betreft. (100% NL )

4,5*

Jordan Peele is weer lekker bezig geweest en pakt hierin verder uit.

Hij gaat de sf/ufo-tour op. Wat zal dat gaan brengen?

Een knappe film alweer, waar de nadruk echt gelegd wordt op de sfeervolle decors waarbij dit ook als een western moet ogen. Wel is de subtiliteit zodanig aangesterkt dat je af en toe de draad een beetje kwijt raakt. Of was dat de bedoeling van de regisseur?

Daniel Kaluuya speelt hierin weer prachtig, alleen zie je wel een flink verschil tussen deze en zijn iele personage uit Get Out. Samen met zijn bijdehante zus en zijn vader trekt hij in een ranch omdat ze samen een televisieproject willen beginnen in deze regio. In de vrije tijd is het paard een bezigheid. Maar dan gebeuren de eerste vreemde dingen.
Het regent.... iets dodelijks... want terwijl vader op het paard zit wordt hij erdoor getroffen en valt hij neer. Dan zijn er ook nog vreemde lichtjes en verschijnselen in de lucht, lijkt de elektriciteit gemanipuleerd te worden en is het paard enkele keren zoek en hoort Otis de hinnikende kreten in de verte, terwijl het beest de volgende dag gewoon weer terugkeert. Wat is hier aan de hand?

Tussendoor blijven ze actief met de opnames en worden ze hierin begeleid door Ricky Park (een Chinees die een Mexicaan speelt) Waar het televisieproject naartoe moet gaan wordt niet bepaald duidelijk. Wel lijkt Peele natuurlijk Peele niet te zijn als hij er geen maatschappelijke kritiek in toevoegt. Waarschijnlijk over de showbusiness. De aap komt letterlijk en figuurlijk (echt waar) uit de mouw bij de ijzersterke flashback van Ricky. Echt wow!

Voor de rest mag je het zelf invullen. Als de onbekende verschijnselen in de lucht steeds duidelijker worden neigt de film nog vaak naar een soort blockbuster-heroïek, terwijl Peel het ondertussen ook probeert te vermijden... en dan toch wel weer al te graag lonkt naar een western. Dit levert wel grootse en mooie indrukwekkende beelden op. De dreiging is groot maar echt een ruimteschip of een buitenaards wezen krijg je maar niet te zien.Misschien is dat ook voor eigen bestwil.

Nope kabbelt voort en zit toch wel weer vol verrassingen, ook al zou je denken dat zo'n plot al voorspelbaar moet zijn. De beelden van het midwesten zijn hierin zorgvuldig gekozen en zijn daarmee ook het visitekaartje van de film. Het lijkt erop alsof Peele de grote stad liever vermijdt, maar dat kan natuurlijk altijd nog veranderen.

Conclusie: hij heeft er weer iets bijzonders van gemaakt. Hij schijnt nu bezig te zijn met een vervolg hierop.

4,5*

Beetje vage film.

Alles loopt een beetje doormekaar en het is een beetje rommelig. Wel een goed eind jaren 40 sfeertje en een best wel redelijk verhaal. En soms was ie ook weer erg slaapverwekkend.

Die stukje met dat die man op de achtergrond steeds zijn deuntje herhaalt met de mondharmonica vond ik wel hillarisch

3

Michael Noer mag zich nu wel zo langzaamerhand meten aan andere topregisseurs uit Denemarken, zo naast Refn, Bornedal, Boe en Vinterberg, vooral als het gaat om de typische kille sfeer. Met R. heeft ie me ook behoorlijk verrast, waarbij hij toch echt wel tot het uiterste ging van het kille, en extreme leven binnen de gevangenismuren. Met Nordvest gaat hij meer een beetje de Pusher-kant op, maar dat stoort bij mij helemaal nergens.

Nordvest is wel wat minder heftig dan R. ,vandaar waarschijnlijk ook de 12+ keuring, maar dat weerhoud er niet van dat het weer een kil en rauw filmpje is en een moddervette waarschuwing om maar buiten de criminele circuit te blijven. We volgen Casper, een 18 jarige naïve jongen die in een achterstandswijk in Kopenhagen woont (Nordvest) en rond moet komen van het stelen en doorverkopen van spullen om zijn moeder en zijn kleine zusje te onderhouden. Dit doet hij grotendeels met zijn jongere broer Andy die hij zwaar onderschat en hij werkt voor de Arabische onderwereldbaas Jamal, waarmee de samenwerking behoorlijk mank loopt. Zeker wanneer Andy in elkaar geslagen word door zijn bende. Maar dan komt Casper oog in oog met Bjorn, die Casper al via via kent en wel ziet zitten voor een paar klusjes. Uiteraard vind Casper het geen probleem want Jamal kan voor hem gestolen worden. Maar bij Björn, en zijn maat Theis (ongelofelijk wat kreeg ik steeds de slappe lach van die schreeuwlelijk ) is er nog wel veel meer dan alleen maar inbreekklusjes, waarbij Casper al snel word meegezogen in de wereld van drugs en prostitutie. Helemaal geweldig want zo gaat dat toch ook in films? Het geld stroomt naar binnen, Casper kan zijn familie op van alles trakteren en Björn is tenminste aardiger voor Casper dan Jamal en aan hem is ook veel meer te verdienen. Maar al gauw krijgt de bende van Jamal lucht van de zaak en ziet het als concurentie, waarbij Casper begint te beseffen dat hij op glad ijs wandeld.

En zo gaat Nordvest echt behoorlijk rauw en realistisch op zijn beloop en kan je je zowat meeleven met de personages. Het sterkste standpunt vond ik toch wel echter het feit dat Casper erachter komt dat zijn broer helemaal niet zo'n watje was geweest zoals hij altijd dacht. Vooral dat moment om de hele afrekening van Jamal vond ik echt ijzersterk. Waarmee ook aan alle kanten het ultieme begin van het einde is begonnen.

Vooral het laatste gedeelte van de film was echt keihard en behoorlijke zware kost. Ik moest ook echt eventjes flink janken bij die scene dat Casper afscheid neemt van haar zusje. Het idee gewoon dat je als kind je broer ziet vertrekken, terwijl jij als 5 jarige maar beter niet kan weten om welke reden dat is, en sterker nog, dat je je broer, die een dag daarvoor nog vrolijk meedeed op je kinderfeestje, ook nooit meer terug zal zien. Het zal wel aan mij liggen maar dit soort scenes kunnen me heel diep raken. De laatste 5 minuten slaan in als een bom.

Zoals gezegd: Michael Noer kan van mij gewoonweg door als een van mijn favoriete regisseurs uit Denemarken. Na R. zet hij opnieuw op een uiterste realistische rauwe wijze een film neer. De soms bewegende camera, en de manier hoe de personages ermee gevolgd worden en de subtiliteit, zorgt ook voor de kijker dat alles goed mee te voelen is. Verder hebben de saaie straten van Nordvest een indrukwekkend sfeertje en ook voelen de disco/nachtclub-scenes erg Gasper Noe-achtig aan. Nordvest is toch voor mij weer een perfecte misdaadfilm zoals het moet en die je weet te raken en te waarschuwen. Ik kan nou al niet meer wachten op het volgende project van Noer.

4,5*

Zo, mijn tweede aanschouwing van Hitchcock. Al had ik deze heeel lang geleden ook nog grotendeels gezien en toen vond ik hem ook al erg spannend, maar kon niet op de naam komen. Vorige week op dvd gekocht en weer eens kunnen zien en het was na Psycho weer een heerlijke en goed in elkaar gezette film. Echt tijdloos voor een film uit 1959.

Om te beginnen vond ik de hoofdrolspeler Gary Grand erg subliem als Robert Thornhill, een nogal bijdehand brutaal mannetje die een paar keer gewoon op de verkeerde plaats op de verkeerde tijd is en er ingeluist word en landelijk gezocht word. Wat toch wel weer een spannende en sfeervolle "dwars door Amerika" film word. De sfeer is ook erg mooi, vooral in die middle of nowhere scene met die vliegtuig en ook die vrouw was erg goed, maar ook buitengewoon mysterieus. Het einde is erg spannend.

Weer een klassieker van Hitchcock!

4,5*

Een zeer mooie poging om van Norwegian Wood een boekverfilming te maken, maar toch nog wel ietwat onaf.

Om te beginnen de titel. De essentie die in het boek gebruikt wordt ontbreekt in deze film. Norwegian Wood is een nummer van The Beatles die de hoofdpersonage aan het begin van het boek op de radio hoort spelen waarmee hij met de associaties die hij bij dit nummer heeft teruggaat in de tijd. Een belangrijk subject dat in deze film niet wordt gebruikt en waarbij dit desbetreffende nummer slechts een toevallige bijzaak is.

Wel heeft Anh Hung zijn best gedaan om de film even nostalgisch en meeslepend te laten verlopen als het boek.
Mede omdat je hier ook wat beelden krijgt en we meegezogen worden in het studentenleven in Tokyo en de rest van Japan in de jaren 60. De openingsscene waarin we kennis maken met Wantabe die met het jonge stel Kizuki en Naoko is speels, maar heeft helaas ook een tragische afloop wat de levens overhoop gooit. Kizuki pleegt zelfmoord. Voor Wantabe begint een ware obsessie met zijn vele vragen en Naoko lijkt van de radar te zijn verdwenen.

Via Midori, een vriendin van Naoko komt Wantabe erachter dat Naoko in een inrichting zit. Wantabe reist er meteen naartoe om haar bij te staan en om zoveel mogelijk te weten te komen. In hun bijzijn de veel oudere eigenzinnige kamergenote Reiko, die ik uit het boek ook nog absoluut niet vergeten ben.

Wat volgt is een emotionele en aangrijpende confrontatie waarin deze drie mensen tegenover elkaar staan. Naoko lijkt in Wantabe een vervanger te zien... maar aan de andere kant ook niet. Uiteindelijk lijkt ze te moeten beseffen dat ze het verlies niet kan accepteren en pleegt vervolgens zelf ook zelfmoord.

Het is allemaal mooi gedaan en zeker de vele beelden van zowel Tokyo als het Japanse platteland zijn hier de visitekaartjes. Beter dan het boek is het nogmaals niet. Aan het einde mis ik toch wel heel erg die scene van Wantabe in een telefooncel... Een appartementengang is toch wel een heel nietszeggende plaatsvervanger.

Toch heeft deze film me weten te bekoren door het bovenstaande. Ook expliciete seksscenes gaat het niet uit de weg, alsof de ode aan de liefde net als in het boek sterk benadrukt moet worden. Ook de speelduur valt niet zo heel erg op, dus het blijft wel interessant.

Op het ontbreken van de gouden momenten uit het boek na is dit prima te doen en weet het mee te slepen.
De personages en de situaties krijgen in ieder geval wel een gezicht.

4,0*

Geslaagd Spaans spookthrillertje. Al moet ik zeggen dat deze niet echt eng is. Als politiefilmpje is dit een mooie film. Er word ook erg goed in geacteerd en het verhaal is ook mooi opgezet. Film doet dan toch wel kwa sfeer een beetje denken aan Aziatische horror al was dit toch helaas niet eng. Carmelo Gomez speelt uitstekend als een schizofrene agent die zijn verstand verliest en al sinds dat hij kind was allemaal geesten zag.

Voor de rest de eerste Spaanse horrorfilm die ik heb gezien. Al lijd dit toch meer naar een psychologische thriller/politiefilm. Maar al met al toch geslaagd.

3,5*

Ben zelf helemaal geen fan van Romantiek of van die zoetsappige typische Amerikaanse liefdesfilms, maar toch was The Notebook wel wat anders. Het is inderdaad een liefdesverhaal, maar dan met allerlij mooie leukigheidjes, harde feiten enz eromheen. Ook de decors en de montage waren een lust voor het oog en het verhaaltje kwam er wel goed doorheen. Het draait allemaal om de typische liefde en van hoe dat in de jaren 40 eraan toe ging. Je word verliefd op iemand, maar de ouders zetten je onder druk met vooroordelen dat zo'n kerel nergens voor deugt, waardoor der uiteindelijk ook ruzie ontstaat met het gefrustreerde meisje en die ene kerel, wat zijn consequensies ook heeft. Ook krijgen we een korte oorlogscene voorgeschoteld en dat Noah word versiert door die gewonde soldaat en waneer die soldaat gerevalideert is dat ze uiteindelijk een relatie starten, en daar word Alie niet bepaald blij om. Het meest indrukwekkenste vond ik welliswaar het einde, dat ook aansluiting gaf bij het begin: Die oudjes, waarbij die oude man die oude vrouw het hele liefdesverhaal verteld dat in de film voorkomt en aan het einde kom je erachter dat die oude mensen Allie en Noah zelf zijn. Erg indrukwekkend.

En trouwens, er lijkt hier ook iets te zijn afgekeken van de film De Tweeling. Misschien komt dat wel omdat ik de dag voor ik deze film heb gezien de Tweeling heb gezien. Die scene met: Dat Allie al 365 brieven heeft verstuurd naar Noah maar Noah ze niet ontvangen heeft, en dan uiteindelijk komt de moeder die de brieven al die tijd verborgen hield met die hele stapel brieven aan.

Gewoon prima liefdesfilm in een heel ander jasje.

4,0*

Van Gavras ken ik nog wel de extreem geweldadige videoclips van Justice en MIA. Van dat laatste besloot hij, met datzelfte onderwerp, maar een film te gaan maken. Maar dan niet zoals het in die clip gaat maar gewoon in het algemeen, dat roodharigen gehaat worden. Je kan al zien dat de regisseur een bloedhekel heeft aan de kromme maatschappij en de manier hoe mensen met elkaar omgaan en de stempels die de niet-blanke of soortgelijke rassen op hun kop gedrukt krijgen. In zijn verhaal besluit hij blijkbaar de roodharigen als voorbeeld te nemen. De clip van MIA was keihard en heel direct. Ook Our Day Will Come is een rauwe, gure film die je met de neus op de feiten drukt.

En zo krijgen we te maken met de roodharige naïeve buitenbeentje Patrick, die in een gat woont waar iedereen gelijk schijnt te moeten zijn. Niemand mag hem enkel en alleen omdat hij rood haar heeft. Dan word hij opgepikt door Remy, subliem gespeeld door Vincent Cassel alweer. En soms is het echt even wennen om hem zo te zien, want ik had nog wel eens momenten dat ik was vergeten dat Remy is neergezet door Cassel. Remy leert Patrick om van zich af te bijten door mensen te provoceren en ze vervolgens een lesje te leren en de rollen eens omdraaien.

Uiteindelijk word de film ook een boeiende roadmovie door de kille Franse kuststreken en het alles behalve vrolijk oogt, de shots zijn kil, koud en depressief en trekt je een beetje in de waanzin en ellende mee. Onderweg leren ze mensen ook een lesje en maken ze ook nog wel eens vrienden. Althans Patrick dan. En dan word Patrick op het idee gezet om naar Ierland te moeten gaan omdat dat zogenaamd de enige land is waar roodharige geaccepteerd worden. Doet me een beetje denken met een link van de 2de wereld oorlog over dat Joden toen niet welkom waren in het westen en daardoor besloten of droomde een leven op te bouwen in Israël. En zo zetten ze hun absurde roadtrip voort naar Ierland, als ze daar komen teminste.

En zoals gezegd word dit gewoon een absurde roadtrip met veel scherpe humor. Remy en Patrick die mekaar verrotschelden, en andere waanzinnige dingen: Bv die scenes waarbij: Patrick in bad pist en die scene bij die kerk, heerlijke meedogenloze humor. Ook tegen het einde was de film baanbrekend! Vooral die shots van die fabriek en de duinen maakte het plaatje compleet.

Gewoon een erg gedurfde film met een snoeiharde boodschap. Vincent Cassel is weer helemaal mijn held en ik hoop dat de regisseur ook een film gaat maken die neerkomt op zijn andere clip van Justice.

Alleen bestemd voor Linksen!

4,5

Fijn en creatief filmpje over goochelaars, althans... de achtergrond ervan, en hoe het toch mogelijk is hoe die trucjes die onwaarschijnlijk lijken toch worden uitgevoerd, en nog meer namelijk. En ohja... niet vergeten: Wat een cast!

De film neemt een blik in het leven van enkele goochelaars met hun goocheltrucs, die de ene keer fout gaan, en de andere keer op een verbazingwekkende manier goed, en uiteraard krijgen we bij een van de personen al meteen de boodschap van hoe je vals kunt spelen om iets voor het publiek echt te laten lijken. Dan zijn er die spelkaarten dat 4 getuigen/goochelaars (oa Jesse Eisenberg, Dave Franco, Isla Fisher en de messcherpe Woody Harrelson) bij elkaar brengt, en voor ze het weten zijn ze binnen een jaar (met dank aan Michael Caine als manager Tressler) wereldberoemde illiusionisten die nu voor het grote publiek voor de goocheltruc van hun leven gaan, alleen is dit wel echter een misdadige goocheltruc (althans een bank overvallen, op wat voor vreemde manier je het ook doet is toch best wel misdaad) en vanaf dat moment mogen ze op de vlucht voor de FBI, onder leiding van de wispelturige cynische hoofdpik: Dylan Rhodes, die hier erg goed word vertolkt door Mark Ruffalo. Maar ondertussen moeten we ons ook gaan verdiepen, hoe "The Four Horseman" het in godsnaam voor elkaar kregen om, met een proefkonijn welliswaar, vanuit Vegas een bank in Parijs konden beroven op dezelfde tijd. Dat levert ook met het moment erg indrukwekkende verrassingen op.

Uiteraard moeten we ook de, alweer, magistrale rol van Morgan Freeman niet vergeten als observator, die al The Four Horseman en de trucjes beter lijkt te kennen dan wie dan ook... of toch niet?

Louis Letterier heeft hier weer met internationaal geld een pareltje afgeleverd en weet ook lekker creatief te blijven en visueel lekker met de ogen weet te spelen, met ook enkele mooie plaatjes van Parijs. Naast Unleashed vind ik dit de beste van hem, na de leeglopertjes als The Transporter 2, het vervolg op The Hulk en de iewat teleurstellende Clash of the Titans. Een klein minpuntje is echter wel die bombastische muziek en de neiging naar overdreven sensatie in het begin, maar dat lijkt ook af te nemen, en weet de film ook naar een gave twist toe te werken.

Geslaagd!

4,0*

Word tijd om me nog verder te gaan verdiepen in de Indie-films. Dit is ook weer een heerlijke typische film die je stoned moet gaan kijken.

Arkadi does it again, en laat ons zien dat je gewoonweg eens een keer gewoon volledig je eigen wereld op film moet gaan zetten, en dat doet hij op de meest psychidelische, trippy wijze met de film Nowhere. Opzich is de film in Nowhere toch eigenlijk wel een wereld waar iedereen van kan dromen, een wereld waarbij echt iedereen zich zelf kan zijn, alleen verlegd Arkadi hierin de grenzen. De film volgt het verhaal van een paar van de weirdste mensen die allemaal op hun eigen, iewat bizarre, manier hun dag doormaken voordat ze naar het jaarlijkse Jujyfruit bal. Dark Smith staat in het middelpunt, een bi-seksuele jongeman, die de vreemde wereld maar niet kan begrijpen, zijn zus en al die vervelende vriendinnen van haar maar bloedirritand en stom vind, en een oogje heeft op de verlegen jongeman Montgomery. De verdere personage's (en dan ook vooral een groenharige freak die Hand Job heet) zijn ook verder met geen toetsenbord te beschrijven en moet je gewoon zelf meemaken om te geloven. De film vind ook echt weer plaats in een eigen wereld, waarin zelfs het dagelijkse leven, en dan ook vooral met dat dagelijkse programma met die Jezus-aanbidder, dat naast "homo", nu ook "lesbo" een scheldwoord is geworden, Waar een Michael Hasseltof achtige figuur graag zijn fans verkracht, Waar iedereen de raarste bijnamen en kleren heeft en waarbij er zo nu en dan zelfs nog een schildpadachtige Alien om de hoek komt duiken. Je zou trouwens ook denken dat dat hele thema van het feit dat er tieners ontvoerd worden door buitenaardse wezens een van de absurde thema's is, maar ik moest daarbij ineens weer heel snel denken aan Mysterious Skin. Denk dat die grap toch echt wel een pijnlijke onderhuidse bedoeling had. En ohja, dat einde met die liefdesscene tussen Montgomery en Dark.... ik hou er wel over op.

Gewoonweg weer een heerlijke absurde film van Arkadi, wat gewoonweg lekker zijn eigen gang gaat en daardoor ook lekker trippy aanvoeld. Wat ook continu genieten was was de soundtrack en wat dat betreft lijken Arkadi en ik een hoop gemeen te hebben. Waar beginnen we... Massive Attack, Cocteau Twins, Daft Punk, Sonic Youth, The Future Sound of London, The Verve, Nine Inch Nails, Ruby, Portishead, en zelfs Seefeel... Nou wie heeft nou van dat laatste gehoord? Hoezo creativiteit.

Prachtige trip van 82 minuten.

5,0*

5,0*

Erg mooie biografie film met Kick-Ass Aaron Johnson, die voor de potentiele superheld nog in de jeugdige schoenen van John Lennon mocht lopen. Een betere rol kan je je haast niet voorstellen. En om te beginnen: de film laat alleen de jonge jaren van Lennon zien, nog voor hij doorbrak in The Beatles. Opzich lijkt Nowhere Boy verder maar een typische familie/loyaliteitsdrama maar het is ook op waarheid berust en het is dus wel zo dat de jeugd van Lennon niet echt bepaald om te juichen was. En dat er op alles nog best een taboe ruste in die tijd en John Lennon de tweede persoon (na Presley) was die die taboe overboord gooide. Op zeer jonge leeftijd nog. We kunnen wel zien dat hij nog best een bekvechtertje was en zich zeker niet op zijn nek liet zitten. De relatie met zijn tante is vaak ronduit pijnlijk en bedroevend. En bij zijn moeder lijkt er even een rustmomentje te zijn gekomen ,maar dat veranderd ook even als de echte familiewaarheid van zijn moeder boven tafel komt. Ook wel fijn om te zien dat Lennon nog wel zijn moeder vergeeft, maar dat een autoongeluk weer gauw roet in het eten gooit. Nee, een echte vrolijk opbouwende muziekfilm kan je het nog niet noemen. Het is meer een hectische comming of age film, maar dan van een beroemde muziekant.

Hele goede film. Johnson bewijst dat hij het voor Kick Ass ook al kon.

4,0*