Opinions

Nou, na al dat loodzware meuk die ik afgelopen zaterdag op het IFFR verkozen had, hier toch nog een warme douche als afsluiter. Al dan niet voor tere zieltjes... dat dan weer wel.

Nog steeds moet ik me bedenken waar ik nou naar had zitten kijken. Een relatief korte film... behoorlijk over de top, iets met gangsters, dan weer zwaar gestoorde kannibalen, necrofilie, martelingen en heel veel gore en behoorlijke foute zwartgallige humor. Nu ik het plot op Moviemeter lees denk ik ook van: ohja... was dat het? De film was gewoon een te dolle pret om je aandacht bij de feiten te houden en de regisseur nam denk ik ook niet echt de tijd om de verbanden bij elkaar te knopen. Maar ach...

En toen was de tijd voorbij... en kon ik zeggen dat ik zeer te spreken was over deze erg gedurfde film.

Vrees dat de kans wel weer klein is dat hij op dvd wordt uitgebracht.

4,5*

Vond het wel een vermakelijk Thais horrorfilmpje, waarin ik toch wel wat vergelijkingen zie met Final Destination. Maar dan op een Voodoo manier. Echt verhaal zit er niet in, maar de vervloekingen en de ranzigheden in de film zitten wel goed in elkaar en soms is het een pijnlijk gezicht trekken en sommige dingen zijn vrij ranzig: bv die met die palingen, dan denk je ook van WTF?? De engheid valt opzich wel mee. Het draait hier meer om de sadisme.

Prima tussendoortje.

3,5*

Na de trailer te hebben gezien die me aansprak heb ik deze maar eens besteld en hij viel absoluut niet tegen.

Ook dit was weer zo'n typische Japanse cultfilm met een goed verhaal die soms ook wel eens niet helemaal te volgen is. Daarnaast zit de film ook goed in elkaar. Met rustige stille deuntjes, dat waaiergeluid en bizare dingen. De film oogt ook een beetje op de studentenopstand van de jaren 60 en 70. De acteerprestaties vond ik ook goed. Film bevatte soms weinig geluid waardoor de sfeer wat akelig werd. Ook zitten er weer shockerende dingen in: Het afsnijden van een piemel, Een hoofd dat er half afgeschoten werd(op het manier waarop ze het laten zien is het vrij vies) en uiteraard: een geweer dat word afgevuurt in een vagina.

De film blijft je gewoon boeien. Met veel scenes die lang bij je zullen blijven. Wat wel een beetje irritant was waren de ondertitels van die Shock versie die soms te laat of te vroeg verschenen. Maargoed, dat stond de pret niet in de weg.

4,5*

En gisteren toch in de bioscoop gezien en ik moet zeggen: dit stelt totaal geen teleur. Integendeel: deze film is GEWELDIG en dit soort termen ben ik nog zelden in andere films tegengekomen. Ja, wel een klein beetje in Takashi Miike's Zebraman, maar daar zat ook fantasie in. Kick-Ass probeert juist zo non-fictie mogelijk te doen en duidelijk te maken dat sommige dingen die je wilt bereiken gewoon niet kunnen, en dan nog wel op een hele leuke manier.

In het begin toen ik deze titel nog annouced zag staan, dacht ik ook: Nicolas Cage in een stomme kinderfilm. Nou toen zag ik de posters en de goede recensies en dacht ook: dit kan niet mis gaan. En inderdaad, de film was echt schitterend, alles zat erin en dat kom je ook maar weinig tegen. Het begint allemaal als een nerdy film, of eigenlijk beter gezegt: anti-flauwe Amerikaanse comedy films. We krijgen te maken met de potentiele nerd David die eigenlijk een beetje een standaard puber is die goede cijfers haalt maar verder niet echt bij het groepje thuishoort. Hij rukt zich grotendeels af, is vaak het pispaaltje (en dan ook vooral in die ubergrappige scene's met die 2 maloten die vanalles stelen, en leest enkel stripboeken, en zo krijgen we toch wel een vraag: Hoe ver ga je met je obsessie van stripboeken? Die antwoord krijg je in Kick ass. Op een hele grappige hartverwarmde manier.

En zo zou je zeggen dat Kick-ass een stom puberaal filmpje is over een een of andere mafkees die superheld wil worden in zijn apenpakkie en daarnaast ook nog mede wannabe's ontmoet. Dat is dus absoluut niet zo, want Kick-Ass is toch niet bepaald een film voor kinderen. Al snel krijgen we te maken met een flink dosis heerlijk geweld dat vaak ook helemaal over de top is. En over die andere zogenaamde superhelden: Big Daddy word toch schitterend neergezet door Nicolas Cage en dan over Hit Girl nog maar te zwijgen, SCHITTEREND neergezet door Chloe Mortez. En dat is dan nog maar een 12 jarig meisje die al zo kan vloeken en schelden en daarnaast zelfs in Matrix style schiet en vecht(en dan om dat klunsige vechten van Kick Ass nog maar te zwijgen). En dat allemaal voor zo'n jong meisje. Dat hebben we in Leon al wel gezien met Nathalie Portman maar hierin gaat het toch echt wel stukken verder. Die zou wel vanaf der 6de getraint hebben derin en dan zullen ze in Amerika al gaan lopen zeiken: noooh dat zo'n kind zulke vieze woorden gebruikt. En over de actie zelf... Gooi The Matrix, Kill Bill, Leon, films van Tarantino, Woo en Ritchie door de blender (ok, plus dan nog een beetje flauwe Amerikaanse komedie) en je krijgt dit pareltje. Echt Geweldig gewoon. Alles word uit de kast getrokken en goed verzorgt. Het bijrolletje van Red Mist was ook nice en soms zou je eerst denken dat het een bad-guy is.... of nee is het toch een good guy.

Ook de gangsters waren erg om te lachen en ook die methodes van hun waren lekker sadistisch en ook lekker humoristisch. Zowat de hele film door zit je gewoon met een adrenalinestoot en een fiere grijns op je gezicht te kijken en lig je al in een deuk van de kleinste dingetjes. Lekker hard en cynisch ook en niet zo flauw en subtiel wat een gemiddelde zou verwachten. Mark Strong was erg geinig als die maffiabaas en Corey Johnsson ,die ik ook graag in films zie, mocht er opnieuw wezen. Wat ik wel jammer vond is dat Big Daddy (Cage) veelste snel stierf. Maar geen probleem, het onschuldig uitziende Hit Girl hakt iedereen even de pan in in het nog even fantaaastische actiefinale. Vooral dat die Kick-Ass ff met zijn Jetpack met miniguns langs komt. Geweldig! (deed me btw denken aan de helicopterscene uit The Matrix. Parodie? En ook die scene waarbij Hit Girl op een Kill Bill achtige wijze die crackrokers uitschakeld en ook die: Kun je wel tegen kleintjes?

Daarnaast is de verzameling soundtracks ook fantastisch. (Word al fantastischer zo ) The Prodigy (vooral met Stand Up waarvan ik eerst dacht dat het Primal Scream was. Heb hem btw nu opstaan. ) Primal Scream natuurlijk, Mika, Sparks, die Banana Splits van The Dickies noem maar op.

Gewoon prachtige film. Zoiets ben ik nog nooit tegengekomen in films en dan nog wel op zo'n manier waarbij het nog realitstisch mogelijk moet blijven zonder er toch stiekem buitenaardse wezens of monsters bij te halen. Nee, dit is hem echt helemaal. Prachtig gespeeld, prachtig idee en de uitwerking is nog veel mooier. Ik vind het echt onbegrijpelijk dat hij in Schagen (verkozen tot de beste bioscoop van Noord Holland) niet meer draait na 2 weken. En dan laten ze zo'n afgeraffelde prutfilm als Clash of the Titans nog wel draaien? Ik zou echt niet weten wat er nou slecht aan is. Dit is gewoon weer iets heel nieuws dat vast en zeker wel nageaapt zal worden in 100den andere films. En over een deel 2? Laat maar komen, maar geniet eerst maar met volle teugen van deze film. Door en door hartverwarmend en totaal over de top. Als je een film wilt zien, niet twijvelen en ga als eerste naar Kick Ass.

5,0*

Het vervolg waar ik al heel lang op zat te wachten: Kick Ass 2.

Kick-Ass was voor mij een prachtige ervaring en ook zeker een bioscoopbezoek waard. Ik werd helemaal omver geblazen door een spiksplinternieuw thema dat later weer werd herbruikt in andere films. Ik was al erg benieuwd naar deel 2, hij was wel goed, maar die kan het toch niet echt tippen aan deel 1. Misschien omdat het originele Kick-Ass gewoon niet overtroffen kon worden.

Deel 2 gaat verder waar deel 1 geëindigd is. Alles begint weer burgelijk: Dave gaat gewoon weer door met zijn schoolleven en ook Mindy alias Hitgirl groeit verder op bij Marcus en geeft Dave zo nu en dan een paar nieuwe vechtkunstjes. Hitgirl heeft in die tussentijd wel wat borstgroei gekregen en is niet echt meer een klein meisje. Afijn, alles lijkt weer een beetje het gewone saaie leventje te zijn. Maar er is nog iemand met oud zeer, namelijk Red Mist... of nee wacht even? Red Mist is zo 2010.... Nu heet hij: The Motherfucker (wat een naam) en hij moet en zal de dood van zijn vader wreken. En dat is nog niet alles... Hij heeft zelfs nog een heel legertje quasi-superhelden geregeld waaronder een Ex-KGB agente Mother Russia en nog een paar andere kleurrijke figuren. Maar geen paniek, want ook Dave heeft toevallig Colonel stars and stripes ontmoet die ook nog een leger superhelden heeft. Jaa, de wereld schijnt nog kleiner te zijn dan een wannabe superheld zou denken.

En zo krijgen we weer een leuke samenzwering tussen de twee groepen en mogen we weer rekenen op een flinke portie geweld, actie en ook weer een tal aan fraaie vechtscene's, met als klap op de vuurpijl: een complete oorlog met alle superhelden bij elkaar. Kick Ass 2 weet zo weer erg leuk te worden.

Kick Ass 2 is nog best wel een leuk vervolg, maar kan, zoals ik het al eerder zei: het niet tippen aan deel 1. Dat hele reeks superhelden verzinnen lijkt in eerste instantie leuk, maar voelt aan de andere kant ook wel weer als een iets te snelle keuze, aangezien deel 1 nog best wel subtiel kon blijven. Maar ach, dat heb je wel vaker met vervolgen, ook deze was zeker niet slecht. Aaron Johnsson deed weer prima zijn rol als Dave, en die stoere Chloe Moretz was ook weer opnieuw geweldig als Hit Girl. Ook de montage was weer erg gelikt (wat ook een prachtige bijdrage was in deel 1) De soundtrack was weer wat minder bekend/interessant vergeleken met 1.

Desalniettemin een prima vervolgje.

3,5*

Verfrissende film.

Dit is nog uit de tijd voor Jean-Claude's cocaine verslaving en toen ie nog jong was. Ik vond deze erg goed. Met ook nog goede maar pijnlijke gevechten die met handschoenen vol glasscherven bv of dat Tong-Po Eric Sloan's rug breekt.

Met ook hele goede rollen van die Muay Thai leraar en die Vietnamveteraan en natuurlijk die vrouw. Met een leuk Thaai's sfeertje erbij. Gewoon een must voor een JCVD -fan. Ik vind Van Damme zelf zowieso al goed. En nog iets voor dat gevecht van Eric vs Tong Po: Eric zegt natuurlijk de hele tijd: die gast kan ik wel aan, en toen dacht ik: 'Amerikanen'......

Ik moet snel de volgende 4 delen eens zien.

Aanrader, 4,5*

Better than Kickboxer. Het is toch niet waar. Waarom? Kickboxer was veel sfeervoller en Van Damme deed het goed. Kickboxer 2 is gewoon een uitgemolken klotefilm en die Sasha Mitchell mag terug naar zijn highschool. Die Sasha Mitchel moest in deze film gewoon doodgeschoten worden ipv Van Damme Wat een nichterige nep acteur zeg. Hij is verdomme nog leerplichtig. Jammer dat Dennis Chan nog een rol in deze rommel krijgt.

Stem verlaagt naar een 1*

Ik vind deze film juist beter dan deel 2. (niet deel 1 natuurlijk want die blijft de beste) Sasha Mitchell acteerd al wat beter dan in de vorige. Hij is niet meer zo'n High-school figuur en is dit keer gewoon een normale boxer.

De rest van de film vond ik ook prima. Rio de Janeiro vond ik een perfecte locatie. Deels laat deze film nog wat zien over de straatleven enzovoord. Die rol van Marcos was ook uitstekend. Kickboxer 3 had gewoon een goed sfeertje.

Ook Xian (Dennis Chan) maakt van deze film een feest.

De film is trouwens ook een beetje de actie kant opgegaan. Maar daar hou ik wel van. Die gevechten daarnaast waren ook uitstekend.

Het einde was ook prima. Beter dan deel 2 zou ik maar zeggen.

3,0

Is deel 4 trouwens al op dvd?

Kicks zou wel een soort variant kunnen wezen op La Haine, vanwege het racistische moord door een politiekogel, maar de film pakt niet veel later wel anders uit. Het is een soort mozaik film die een beetje de racistische meelopende Nederlandse maatschappij laat zien. Het draait natuurlijk om die moord en natuurlijk de haat naar de Nederlandse politie omdat de familieleden en bekenden het niet zien als onmacht van die smeris. En dat is het natuurlijk ook niet want wat die agent allemaal wel niet over buitenlanders uitkraamt. De acteurs zijn ook weer uitstekend en Mamoun Oaissa is weer goed bezig. Daarnaast ook Marcel Musters als die agent en ook Maryam Hassouni als agente. Ook Jack Wouterse zorgde weer voor botte humor. Wie er ook zo'n smeerlap was was Fernhout als filmmaker, die die Afrikaanse vrouwen onder druk zet om een film te laten maken wat ze dus helemaal niet willen. Het was ook wel mooi om te zien dat die Kees Boot daar zijn honden op los liet. Ok, alhoewel dit een bloedserieuze film is, zit er ook wel voldoende humor in. Maargoed, we weten iig dat de multiculturele samenleving hier zo krom is als een hoepel.

En zo is Kicks ook nog wel een leerzame film erover. De vele resultaten in de film zijn ook keihard.

3,5*

Prima familiedrama en mijn eerste aanschouwing van Fien Troch. Ze weet hier een coming of age/familiedrama op een beklemmende en mysterieuze manier neer te zetten. De genre komedie vat ik niet echt zo.

Heel subtiel volgen we het leven van de eigenzinnige Kid, die samen met zijn broer en moeder in een boerderij woont. Vader is er vandoor gegaan en moeder zit nu met een torenhoge schuld. Kid probeert zich echter nergens zorgen om te maken en gaat ongestoord door met spelen, kattekwaad uithalen en kind zijn. Wanneer zijn moeder word vermoord, waarbij je je haast zou afvragen of ze wat te maken heeft gehad met de onderwereld neemt zijn optimistische leventje ineens een hele andere wending, wat steeds pijnlijker wordt.

De kale Belgische rurale settings werkte goed bij dit verhaal. In principe is dit weer niet meer dan een familiedrama waarvan ik er al tallozen heb gezien, maar mede dankzij de sfeer weet de film toch een soort van spanning weg te geven. Het einde vond ik trouwens zelf niet misplaatst.

3,5*

Zeer goede film die tegen de harde realiteit aanleunt. Eigenlijk ook helemaal mijn gerne: ondspoorde jongeren, feesten, zuipen, naaien, uitproberen, ontdekken enz enz allemaal dingen die je doet in je pubertijd. En dan moet het ook geen komedie zijn want dat gebeurt dan nog wel meestal. Maar dat was bij deze niet het geval. Wat er nou verder zo schokkend aan was weet ik niet aangezien het hele dvd-hoes vol staat met Shocking-dit en schokkende film-dat. Viel allemaal best mee. Die rol van Telly vond ik erg goed en die Casper kon er ook iets erg moois van maken. Wel gek dat die acteur die Casper speelde 5 jaar later zelfmoord pleegde. Verder is het verhaal van de film ook maar klein. Het laat meer het dagelijkse leven zien van een stel zwaar drank-dorstige, oversexte jongeren. Natuurlijk gaat het wel los als die Jennie te horen krijgt dat ze aids heeft. Terwijl Telly niks doorheeft. Verder bevat de film ook allemaal mooie hip-hop soundtracks. Hoe heet nou dat nummer(s) die je op de achtergrond hoort als 3-4 11-12 jarige jongen een joint uitproberen op de bank tijdens dat feest? Naam en track alsjeblieft?

En er zit ook zo'n mooi open einde aan: We weten nu al zeker dat die Casper besmet raakt met HIV en ook niet meer lang te leven heeft. Aangezien Jennie met HIV toevallig naast hem op de bank ligt en Casper haar met zijn dronken kop ff een flinke beurt geeft. Ook al eindigt de film zomaar, je weet gewoon hoe het precies afloopt met iedereen.

Zeer goede film. Aan te raden.

4,0*

Zo, dat was vorige week een zeer leuke wederzien van Miike in duo met Riki Takeuchi.

Miike's nieuwere films First Love en Lumberjack waren nog de recente die ik heb gezien; maar deze misten toch nog wel de pit die ik van Miike's voormalige werk ken. Qua personages en opzet. Zo vond ik First Love toch net iets te braaf en had ik te hoge verwachtingen over de hoofdrolspeler van Lumberjack; dat toch wel een beetje een softie bleek te zijn. Yakuza's Law; destijds niet op R2 dvd te vinden om in je collectie op te nemen. Maar nu is het internet makkelijk en groot genoeg om eens een gok op Google te wagen met "Full Movie" in het zoekresultaat.

En voila. Het was weer vanouds genieten zoals de keren hoe ik in mijn jonge jaren Takeshi Miike aanbad. Je zou zelfs denken dat dit nog wel eens een vierde deel van Dead or Alive kan zijn.

Het verhaal is eigenlijk wel een beetje hetzelfde en Miike vormt er slechts kleine aanpassingen aan. Riki Takeuchi is met zijn robuuste norse uitstraling ook weer het visitekaartje en de hele samenloop kabbelt lekker voort.

Riki Takeuchi speelt hierin Seiji; een bendelid die slechts met zijn andere "aniki" Yoshifumi een groep vormen; terwijl vader/leider in de gevangenis zit. De rest van zijn bende is uitgemoord en ze zweren op wraak op de tegenstanders... En dan weet je wel wat ervan terecht komt in de Yakuza-wereld.

En die kunst is me altijd bijgebleven. De sociale situaties en de bijzaken en de nodige humor en snauwende Yakuza's afwisselen met heerlijke vlotte rauwdauwende actiescenes die we nog uit Dead or Alive kennen (een shot wordt zelfs gekopieerd en geplakt) en zelfs iets grootser uitpakken en laten ook iets minder lang op zich wachten. Riki Takeuchi zwierend met een shotgun; het blijven toch gouden momenten. Opmerkelijk is wel dat zijn relatie met zijn vrouw wel erg op de achtergrond blijft. De film focust op een vrij sterke manier de invloeden van zijn acties op het privéleven. Het levert wel een fenomenale en realistische eindshot op. Kenmerkend zijn ook de regendruppels op de camera.

Sommige dingen uit je jeugd vervagen qua interesse naarmate je ouder wordt, maar hier is toch wel het bewijs dat ik als mid-dertiger nog vanouds en sierlijk kan genieten van mijn toenmalige hobby. Heerlijke Miike! Ik ga zoeken naar meer.

4,5*

Mooie vrolijke film. Kitano speelt goed en ook dat jongentje.

Alleen raar dat dat jochie zo snel gewend is aan het gescheld van kitano, het lijkt wel of ie zich daar niks van aantrekt.

Ook die scene met die schrijver en die bikers vond ik geweldig.

5,0

Ging wel, het acteerwerk was wel goed

2,5

Tijd geleden gezien wel Leuk wraakfilmpje.

Die thurman(ook in Pulp Fiction te zien) Acteerde zeer goed en kon mooie gevechten maken, maar daar heeft ze wel keihard voor getraint in China en dat vond ze een ramp maar het is haar gelukt.

Deze film was zeer goed gemaakt en geacteerd met een supercool stukje amine in het midden. Wat ik wel een beetje grappig en overdreven vind is datals er een hoofd afgehakt word of een arm dat het bloed als een fontein eruit sproeit met een fris gespetter.

deze film is welterecht KUNST. Maar heb hem nog niet op dvd

5,0

Net zo goed als KB 1. Deze keer is Uma meer op de vuurwapens.

Ook de beet van de Black Mamba was cool en ook die harde witharige oude vent.

Alleen datJill levend begraven word en maar even met haar vuisten door de kist heen ramt is wel onmogelijk

Maar net als KB 1 een 5,0*

Een film dat zeker blijft hangen. Toen ik Kill List ondekte, van titel en uiteindelijk de trailer en ook de intense recensiekoppen, wekte het mij al meteen intresse. Dus wie ben ik om deze niet gewoon uit Engeland te halen voordat het hier in Nederland waarschijnlijk een oerlelijke uitgave krijgt en gewoon helemaal de "thuis hangend op de bank"-hoek word getrapt. Gisteren gezien, en ik ben nog steeds met me kop helemaal in de film. Allemachtig, wat was dit een intense, beangstigende en ook kei en keiharde meedogenloze film. Een ding is wel weer tergend pijnlijk en iets om op je kop te slaan: de plotgaten!!! Maar daar kom ik later wel op terug.

Brothers meets Hitman meets Drive meets The Last Exorcism meets A Serbian Film

Kill List begint inderdaad nog best wel gewoon. We maken kennis met Jay, die schitterend werd neergezet door Maskell waarvan ik nu erachter kom dat ie ook partij was in The Football Factory. Hij is mentaal ernstig beschadigt door zijn verleden als huurling en ondervind nu een brakkige, chaotische relatie met zijn vrouw en zoontje, wat al gelijk doet linken naar Brothers. Ook heeft hij financiele problemen. Dan staat zijn mede huurlingspartner op de stoep die hem een paar "simpele" opdrachten aanbied. En vanaf dat moment slaan we over naar het crime gedeelde. Nouja crime, echt alles word hierin gewoon alvast op een doodenge, donkere manier gemonteerd en neergezet, met hele enge soundtracks. Om over de Kills te zwijgen: we kennen de (hier en daar Irreversible achtige) Kills uit Drive ondertussen, maar in Kill List word dat nog even dunnetjes overgedaan en intens en pijnlijk in beeld gebracht, met name die klauwhamer-scene op die kinderverkrachter En dan komen we bij het laatste gedeelte. Ik moet zeggen dat ik eerst in de film wel maar zat te denken van: "komt er nou wat van" Van alleen maar donkere shots met creepy muziek en verder niks koop ik weinig voor. Maar tegen het einde slaat die gedachte wel even 180 graden om. Waneer Jay en Gal klaar zijn voor hun laatste opdracht, komt er wel een heel onverwachte thema uit de hoek springen: Namelijk waneer het satanische sekte blijkt te zijn. Ik moest wel meteen denken aan The Last Exorcism. De heren zijn getuige van een eigenaardig ritueel, een vrouw die zich lachend ophangt en het verder publiek applaudiseerd. Dan merken ze de 2 heren op en dan komen we bij die vluchtscene door die nauwe riool, dat is weer een van de momenten waarbij ik echt, maar dan ook echt doodsbang naar een film zat te kijken en gewoon de angst, gekte, en claustrophie, kon meevoelen. Daarnaast is het pikdonkere sfeer en de intense enge muziek een harde hulp. En dan het einde waneer Jay en zijn gezin in de val is gelokt door die sekte en Jay, zonder dat ie het weet zijn vrouw en kind vermoord. De manier waarop dat is neergezet is wel erg afgekeken van A Serbian Film, maar dan niet met seks. Het bovenstaande plot lijkt er overgens ook verdacht veel op. Het verdere climax zorgt er gewoon voor dat je met open bek nog de aftiteling voorbij laat gaan.

De gedachtes van "Komt er nou wat van?" zijn inmiddels allang veranderd in: "dit is nog maar het begin van alles!"

Maar wat ik wel een pijnlijke misser vind is, zoals ik al heb vermeld, de plotgaten. Die de film misschien nog veel beter hadden kunnen maken. En duidelijker. Zo had ik nog echt dol en dol graag willen zien wat er nou in Kiev gebeurde, waarom die zus na het etentje die teken achter op die schilderij tekende (wat opzich al erg verontrustend is, maar het was beter als er ook een antwoord op was), ook de beloofde hallucinaties ontbraken, de link met die satanische sektes snapte ik dan nog weer wel.

Maar ondanks die teleurstelling laat ik de pret zeker niet drukken. Dit is gewoon een film die ik niet meer zal vergeten.

4,5*

Had het kortfilmpje The Box ook al gezien bij de aankondiging van deze film.

Maar hier had ik wisselende gevoelens over.

Om te beginnen vind ik het jammer dat dit niet gewoon een Nederlandstalige film kon zijn. Jarenlang miept Nederland over het feit dat SF films te duur zijn voor de NL productie. Nee hoor, je bewerkt een beetje met de computer en voila. Als er dan ook nog Nederlands in gesproken zou worden ipv Engels dan had deze film enigszins een visitekaartje.

Maar verder... de beelden daar hoor je met niet over. Want die zijn echt prachtig en tevens ook iets waar ik jarenlang op gewacht heb en zelfs vroeger nog over zat te fantaseren: Hoe zou Amsterdam eruit zien met een futuristisch achtergrond. De complete droom lijkt uit te komen met Kill Switch. Evenals dat in hetzelfde jaar de droom werkelijkheid leek te worden met The Hitmans Bodyguard qua actie. De vele allerdaagse kiekjes terwijl er op de achtergrond wat futuristische gebouwen/snufjes, drones, die magnetische straal, quarantainezones en chaos is bijgeplakt. Ook de first person methode is niet misplaatst. De kleuren zijn prima, maar de actie wil nog wel eens haperen en chaotisch worden. Wat ik echter wel jammer vind is de acteur. Want wat er ook gebeurd, of in wat voor situatie hij ook komt; hij blijft bijna de hele film door dezelfde onverschillige stem gebruiken. Tycho Gernand maakt daarentegen de boel wel weer goed. Ook leuk om de Marken zo te zien (waar die bron zich bevind)

Verder is dit een no brainer en eigenlijk een soort levend computerspelletje. Maar ik vond helaas wel dat het ietwat afgeraffeld was. Er had echt veel meer actie in gemogen en er mocht ook, net zoals in Hardcore Henry, veel vaker een geweer in handen gehouden worden vanuit het digitale oogpunt.

Maar al met al was dit nog vermakelijk.

3,0*

Leuk filmpje...

Londen 1997... Ja, waar ik dan aan moet denken gebeurd. De booming van de muziekbusiness en grote namen als Primal Scream, The Prodigy, The Chemical Brothers, Radiohead... maar ook de stijgende kapitalisme.

We volgen producer Stelfox die nog de tamme jaren 80 in zijn achterhoofd heeft maar zichzelf op een pijnlijke wijze laat confronteren met de toename van de mainstream, de geldmachine boven gevoel en inhoud en oliedomme artiesten... waarbij in deze kwestie niks of niemand in zijn bedrijf meer te vertrouwen is en zijn ondergang zogenaamd nadert. Dat laat hij er niet bij zitten en wanneer hij moet haalt hij de psychopaat in zich naar boven.

En ja, je zou dit haast wel kunnen vergelijken met American Psycho, maar dan met de muziekindustrie in plaats van Wall Street. Nicholas Hoult vind ik heerlijk gladjes spelen als de desbetreffende Stelfox en de moorden (helaas zijn het er niet bepaald veel) zien er lekker geflipt uit. De humor is lekker cynisch en zwartgallig. En wat we verder hadden kunnen verwachten... een fijne soundtrack met de zonet genoemde nummers en gepiel met kleurenfilters waarbij de film overduidelijk als een videoclip moet ogen.

Ja, mij kon het wel bekoren.

4,0*

Beetje wisselvallige film die me met een leeg gevoel achter liet.

De cast is dan om te beginnen wel om te smullen en doen het ook zeker goed. Statham die weer lekker de schor-pratende macho uit mag hangen, Robert deNiro die nog op ouwe leeftijd alles uit de kast wil halen en Clive Owen, die altijd zo emotieloos lijkt. Het begin is ook fantastisch en je komt gelijk in de actieachtbaan, daarna lijkt de film helaas als een plumpudding in te zakken, zoveel kansen liggen er dan voor het oprapen maar die worden maar niet gepakt. Met andere woorden: het gebrek aan actie is enorm dus een actiefan zal flink teleurgesteld zijn. Gevechten zitten er dan wel in maar ik verwachte meer van deze film. De locaties zijn dan weer wel mooi en het verhaaltje en het spionage-thema komt ook nog wel goed uit de verf. De film heeft ook nog wel zijn mooie momentjes en heb ook erg gelachen om toen die groepje skinheads door die eigenaar van de door hun gemolestreerde auto ervan langskregen. Het jaren 80 sfeer was ook wel ok. Het einde daarintegen vond ik weer een tergende misser.

Erg dubbel gevoel over Killer Elite, hier en daar een fijn wegkijkertje maar voelt ook aan als los zand.

3*

Een fraaie film alweer van Winterbottem. En dit keer ook echt helemaal into the jaren 50 sfeer waardoor je wel duidelijk kan aanvoelen dat je bijna naar een jaren 50 mystery thriller zit te kijken. Om te beginnen zet Casey Affleck een prima rol neer als een politieagent die doodnormaal lijkt maar als het er op aan komt hij aan het moorden slaat en dat hij zelfs er voor kan zorgen dat anderen ervoor beschuldigt kunnen worden. Ja, een ziek mannetje die niet zo snel opvalt zou je haast zeggen. Een beetje zoals The Driver uit Drive. De film weet verder ook erg subtieletjes en rustig op te bouwen en er gebeurd over het algemeen in de eerste deel vrij weinig. Maar toch word je meegesleept in de sfeer en blijf je toch wel geboeid kijken van wanneer de bom in Affleck weer eens barst. De moorden zijn ook vrij ziek. Ook de filosofie ervan: moorden omdat hij zogenaamd geen andere keuze meer heeft. Al begin je met een moord, werkt je jezelf dus als het ware in een vicieuze cirkel.... Aldus volgens Lou Ford. Zelfs de mensen waar hij van houd als hij geen andere keuze heeft. Vooral in de situatie met Amy (prachtige rol van Alba) dat hij allen zijn geheimen van zijn overspel probeert te verstoppen door Amy om te leggen. Het einde was ook bijzonder.

Over het algemeen vind ik Winterbottem de ene keer hele mooie films maken en de andere keer zeer beroerde tot middelmatige. Deze behoord zeker tot de goede in zijn reeks. Een sterke psycho mysterie in een erg fijn retro jaren 50 look.

4,0*

Lekker geschift filmpje dit, met natuurlijk de boodschap: stap nooit in het drugswereldje. Hoe dat concept hier word neergezet is echt schitterend.

Het is wat als je als drugsdealer een lastige moeder hebt die er met jou poen, die je net nodig had om je hoofd te mogen houden, vandoor gaat. Gelukkig mag niemand jou moeder, zelfs haar echtgenote niet, dus een huurmoordenaar inhuren, genaamd Joe, dat hier ook overtreffend en duister word neergezet door Matthew McConaughy, die zijn duistere karakter uit The Lincoln Lawyer ook hier weer keurig neerzet. Het plan lijkt in eerste instantie een eitje, en Joe heeft ook zeker geen haast om uitbetaald te worden, op een voorwaarde.

Joe heeft best wel oog voor Chris (erg goed neergezet door Hirsch) zijn aantrekkelijke zus Dottie. Wat dus betekend dat Dottie net zolang het hoertje voor Joe moet spelen totdat Chris hem heeft uitbetaald. Anders dan mag Chris het lekker allemaal zelf doen, waarbij de kans groot is dat hij dan tussen zes planken hout eindigt. En ja, vanaf dit punt is het einde helemaal zoek, en de manier hoe dat in deze film word neergezet is gewoon prachtig en vooral lekker absurd. Ja, wat had Chris nou eigenlijk kunnen doen en laten? Gewoon nooit moeten beginnen in de drugswereld.

William Friedkin keert hierin weer helemaal terug. De settings van het groezelige, broeierige Louissiana zijn hier echt indrukwekkend neergezet en de troosteloosheid straalt er ook aan alle kanten van af. Elke personage is wel gestoord in deze film en het zijn ook stuk voor stuk allemaal camperlosers die hun enkele reis naar hun einde al hebben gemaakt, en Joe daar lekker van mag profiteren. Zeer vette Hitman-film, in een zwaar zwart humoristisch jasje.

4,0*

Stick to your plan. Anticipate, don't improvise. Trust no one. Never yield an advantage. Fight only the battle you're paid to fight.

The Killer. Ik ken de stripreeks nog. Mijn vader was rond de tijd dat ik tien a elf jaar was weer begonnen met het verzamelen van strips en zo lagen ook deze reeksen in mijn schoot. Nu na ruim 20 jaar is er dan uiteindelijk een verfilming, zonder dat het een remake is op een Franse versie (het land waar de reeks vandaan komt). De openingsscene echter, ademt wel een beetje de sfeer als het einde van het eerste deel.

David Fincher was overduidelijk ook fan van de stripreeks en wist Michael Fassbender te spekken voor de rol als deze zekere anti-held. We beginnen in Parijs, om toch nog een beetje bij de afkomst van het verhaal te blijven en het is al snel duidelijk dat we hier ons gaan richten op de knelpunten van een huurmoordenaar. Verveling, wroeging, stress en gewetensnood. Dit laatste vooral omdat de opdracht mislukt en The Killer al snel moet vluchten. Maar of dat zin heeft?

Uiteindelijk belanden we per missie op verschillende plekken in Noord en centraal Amerika. Ik had daarin toch liever wat variatie in willen zien. Maar oké. Elke missie heeft zo zijn unieke karakter en wordt hierin op een vakkundige en zelfs vermakelijke wijze afgehandeld. De oneliners zijn hierbij de kersen op de taart. Hoogtepunt was die vechtscene in die villa en die laatste missie in Chicago (waar ik een Codename 47-achtigte element in bespeurde). Tinda Swindon doet het goed als zijn opdrachtgeefster.

The Killer kan zich zeker wel meten in de rij van The Equalizer qua professionaliteit en waar het niet om het spektakel gaat. Er zijn echter wel kleine gebreken. Zo blijft op Parijs na, de politie uit het zicht, en gaat The Killer op klaarlichte dag soms wel erg imposant te werk dat zijn gezicht toch al meerdere keren sporen heeft moeten achterlaten?

Op deze schoonheidsfoutjes na was dit een fijne productie van Fincher op Netflix.

4,0*

Je kan al zien dat er behoorlijk wat tijd verstreken is. De remake van de Hong Kongse actieklassieker van John Woo met zijn fenomenale rollen van Chow Yun Fat en Danny Lee stond halverwege de jaren 90 al in de planning, maar werd continu uitgesteld. De kans zou dan groot geweest zijn dat er absoluut geen sprake was van een vrouwelijke huurmoordenares. Maar nu zijn we decennia en tientallen uitstellingen verder. De remake zou een lange tijd zelfs niet door John Woo worden gemaakt. Maar op zijn oude dag lijkt hij de actiegenre weer te hebben opgepakt en zelfs aangepast te hebben aan de John Wick-achtige technieken. Met Violent Night maakte hij een kleine comeback.
Want de Bullet Time en de ongelimiteerde magazijnen van twee Beretta 92's in iedere hand lijkt hij een beetje achter zich gelaten te hebben. Hij heeft de smaak wel te pakken en besluit een jaar later de remake op zijn eigen film maar zelf in handen te hebben. En ja, nogmaals... ondanks het verhaal op hetzelfde neerkomt zijn de verschillen qua bijvoorbeeld tijdskloof zichtbaarder dan ooit. En toch is er ook een hoop sentiment in te bespeuren.

Waar het origineel uit 1989 nog een rauwe schets was van een huurmoordenaar die langzaamaan in waanzin verkeerde, neigt de remake zelfs hier en daar een beetje naar de komedie en de feelgood te gaan. De groezelige locaties in Hong Kong worden vervangen door de frisse kiekjes en ansichten in Parijs. Enigszins wel logisch, want door het nieuwe Chinese bewind moeten we erop rekenen dat de tijd dat Hong Kong nog een geliefd filmdecor was misschien wel tot het verleden gaat behoren. En ja, ik hoor het al: Moet er nu weer gespeeld worden met genders en kleuren?

Whatever wat betreft dat laatste. Laat ik het er maar gewoon op houden dat het thema in een fris jasje wordt gestoken. We volgen de huurmoordenares Zee (sterk neergezet door Nathalie Emmanuelle). Finn is haar opdrachtgever die weinig informatie verstrekt. Het gaat om de klus zelf. Zo komt Zee terecht in een situatie dat draait om gestolen heroïne, corrupte schurken en inderdaad, een jonge zangeres dat optreed voor de maffia en door een ongeluk blind raakt. Dit gaat aan Zee's geweten zitten en ze kan haar niet vermoorden. In plaats daarvan verleent ze haar onderdak, en dan komt er toch nog hulp uit een onverwachte hoek.

Zo komen we bij de sarcastische doch optimistische droogkloot Sey (Weer een fijne rol van Omar Sy en natuurlijk, qua locatie, ook prima gecast) als politieagent. Hij vormt al snel een link als hij betrokken is geraakt met dezelfde mensen die op Zee's hitlist stonden. Hoe dat allemaal gaat verlopen? Nouja, dat moet je zelf maar zien. Over naar het volgende...

Zoals gezegd zijn de actie en de pief paf poef-scenes wel sterk geminimaliseerd als je het vergelijkt met de kogelregens uit Woo's oudere films. Het is wat meer tactischer, maar wel strak en modern gefilmd. En soms mag daar ook nog wel eens een samuraizwaard van te pas komen. Het leuke blijft toch dat de overeenkomsten tussen origineel en remake heel anders aanvoelen, maar er toch wel zijn. Maar ook dat er hele kleine elementjes zijn opgepoetst uit bijvoorbeeld Hard Boiled... en zelfs Ghost Dog: The Way to the Samurai. Je komt er snel achter welke scene ik met dat laatste bedoel.

Deze opgepoetste opzet van John Woo kon er zeker mee door. Goed en fris acteerwerk en om heel eerlijk te zijn vormt de blinde karakter hierin een stukken mindere irritante aanwezigheid dan dezelfde karakter in het origineel.
Hier kon ik wel wat mee. En ja, laat er dan in dit geval ook maar een happy end zijn.

Alleen is de titel niet zo gunstig omdat Fincher al voor was.

4,0*

Nee, dit is wel voor een koek en een ei gemaakt. Maar dankzij de messcherpe dialogen, heerlijk over de toppe momenten en gepiel met montage, is dit gewoon niets meer dan een cultfilm.

En wie moet je hier gelijk geven? We maken kennis met de gebroeders James, die hun ouders in hun slaap overhoop hebben geschoten, omdat ze door hun seksueel misbruikt zijn. Nu, zijn ze op de vlucht en komen terecht bij de familie Ryan, die ze onder gijzeling nemen en er, zoals al bekend zou zijn, hun psychologische spelletjes op hun uitvoeren. Kyle gaat rampestampen met de oudste dochter omdat zij hun wel als culthelden ziet vanwege hun "oprechte" daad, en Odessa houd de rest van de familie onder schot. Het lijkt allemaal voor hun wel onder controle te zijn, totdat we erachter komen wat het stelletje Ryan allemaal op hun strafblad heeft staan.

En vanaf dat moment word de film steeds gekker en komen de broertjes erachter dat ze zich in het verkeerde huis hebben begeven, met alle geschifte gevolgen van dien. Maar Killers wil nog wel eens erg ver gaan wat betreft cult-status. Op een gegeven moment komen er ineens nachtmerrie/trip achtige scene's in bod, met dat ene enge mutantenwijf, zijn de broers ineens tot op hun tanden bewapend in een cellenblok allemaal agenten aan het overhoop schieten (flashback), wat meteen doorgaat in huize Ryan, die inmiddels ook hun kast met schietijzers hebben geopend en oorlog verklaard hebben, met een hoop prachtige kills/actiescenes (vooral die dochter met die M16 en die "cuntshot" ) met nog een behoorlijke over de toppe einde van dien (met die shootout tussen Odessa en vader Ryan). Door de montage en de kille blauwe kleuren word alles nog driedubbel versterkt en lijkt het er wel op alsof de regisseur expres zo aan het rommelen is. De soundtrack bevat ook van die cheesy synthesizegeluidjes en hier en daar wat ambient. Op dat ogenblik zit je wel een beetje met je ogen te knipperen, maar achteraf is dit, zoals gezegd, gewoon iets wat je in een cultfilm kan verwachten. En dat is de regisseur ook meer dan gelukt. Al je diepe weirdness gewoon in een script kwakken, op die manier maak je de leukste films. Het acteerwerk is ook absoluut niet iets om over te klagen, ik vond de twee broers erg overtreffend en lekker kil overkomen, en die Ryan was echt een lekkere doorgesnoven weirdo terwijl Odessa gewoon lekker zo'n emotieloze killer mocht neerzetten. Ook dat politievrouwtje was lekker brutaal.

Gewoon een erg vette gestoorde film. Pure jaren 90 trash.

4,0*

Ashton Kutcher heeft de mensen waarschijnlijk alleen maar kunnen overtuigen met The Butterfly Effect, want bij zowat elke film lees je slechte recensies. Zo dus ook bij The Killers. Tuurlijk Killers was erg flauw maar toch wist ik me hiermee toch nog wel te vermaken. Het is natuurlijk een soort van Mr & Miss Smith copy cat, maar dan met wat meer flauwe humor. De flauwe humor was nog best leuk zo nu en dan en de aanwezige actiescenes waren ook wel mooi. Naast Kutcher deed Aniston het ook nog best goed als de onhandige echtgenoot van Kutcher.

Best wel de moeite waard. 3,0*

...and cut!

Na Macabre, en het kortfilmpje L is for Libido hebben de Mo-Brothers, dit keer met meer budget, opnieuw hun krachten gebundeld met deze indrukwekkende, stoere psychothriller die overduidelijk ook de maatschappij een doodschop geeft, met simpelweg twee onderwerpen dat toch altijd wel aan de orde van de dag is; internet en politiek. Internet staat dan nog wel net even vooraan; we beginnen in Tokyo, waarbij we kennismaken met Nomura, iemand waarbij ik sinds Patrick Bates niet meer zo geintrigeerd door ben geraakt; we hebben hier te maken met een uiterst chique man, die blijkbaar teveel geld over heeft, en die zo zijn geheimzinnige en ijzersterke charmes heeft, maar ondertussen een verslaving heeft om vrouwen naar zijn huis te lokken en ze daar vervolgens te bewerken en te vermoorden en het te posten op een een of andere internet-site die ook blijkbaar nooit door de geheime dienst is ondekt, wel door de getraumatiseerde journalist Bayu, die zich wel erg laat beïnvloeden door het werk van Nomura, waarbij het hem ook nog, misschien gewild, misschien ongewild, op ideeën brengt, zeker nadat hij op een bloederige wijze weet te ontsnappen van twee rovers, en dat ook impulsief opneemt en op internet kwakt en het duurt ook niet lang voordat hij wordt getraceerd door Nomura, en zijn ideeën alleen nog maar verder aantriggerd (die cam-gesprekken tussen de twee heren waren ook ijzersterk, en dan ook vooral dat masker van Nomura erbij). Gelukkig is hij niet van plan om onschuldige vrouwen te doden, wel (de companen van) de minister, en dan nog wel met een goede reden. En hier begint alles; op een gegeven ogenblik is er geen grens meer tussen sensatie, realiteit, goed of kwaad, want we komen hiermee ook nog in een hele verborgen duistere wereld dat zich achter de schermen van het land-bestuur afspelen (dat controversiele stukje uit L is for Libido kwam weer even naar boven in mijn achterhoofd), en vanaf dat moment is ook Bayu niet meer te stoppen, met alle onheroepelijke gevolgen van dien...

De 137 minuten verliepen echt soepel en de film wist nergens te vervelen. Het is een achtbaanrit waarbij we keer op keer te maken krijgen met de triggers van de beide mannen, terwijl de twee toch wel een verschillende achtergrond hebben; Nomura doet het gewoon alsof het zijn hobby is, maar ook hij heeft zo zijn besognes, wat ook zo nu en dan ter sprake komt in flashbacks en Bayu wil niks minder dan wraak, maar maakt daar dan weer een wedstrijdje van met Nomura. Dit zorgt toch wel voor dat je de film met een dubbele modus zit te bekijken. Hoewel het ook een Indonesische film is, is de Japanse feeling ook prima aanwezig, eigenlijk een beetje op de manier alsof het Babel is met de Tokyo-scenes; we worden regelmatig in de sfeer gegooid van de broeierige plaatjes van het drukkende Jakarta, tot de vanoudse hypermoderne, chaotische en lichtrijke beelden van Tokyo, waarbij de coole plaatjes en sfeerkiekjes ook gewoon lang niet op twee handen te tellen zijn, nouja om er maar één van de vele op te noemen, naast dan nog die ontvoering-scene; die nachtclub-scene, en dan vooral die shot dat Nomura voor de spiegel het bloed van die Franse pooier van zijn gezicht spoelt of dat de film weer een beetje gaat neigen naar The Raid, met dieontsnappings-scene van Bayu. Ohja, actie is ook ruimschots aanwezig. Helaas heeft de film wel weer wat onrealistische foutjes want: die twee agenten zullen ook wel niks merken dat er op enkele meter afstand een ontvoerde vrouw die uit de kofferbak van Nomura's auto probeerd te onsnappen er weer met veel geweld in wordt gepropt, en als je voet aan diggelen geslagen wordt met een tegel, dan neem ik aan dat je ook echt helemaal niks meer kan. Laatst op vakantie verstuikte ik ook mijn enkel en na vele uren verder lopen leek ik net een invalide voor een lange tijd. Maar ach, daar moet je ook gewoon omheen kijken.

En dan het einde... Allejezus! Het is maar goed dat de film niet verder ging bij hoe het leven van Bayu's dochter er op voort ging, ik denk dat ik er flink depressief van zou geworden zijn voor de komende dagen. Ja, ik ben een denker!

Maar jemig, ik heb er eigenlijk nog zoveel over te zeggen maar ik weet even niet de bewoording ervoor. Dit was gewoon een van de coolste en gestoordste psychothrillers in jaren dat ik heb gezien, dat aan creativiteit, soundtracks en de bijpassende sfeer ook totaal niks te kort komt. En het is ook nooit verkeerd om weer eens met je neus op de maatschappelijke feiten gedrukt te worden.

4,5*

Weer een pijnlijk filmpje van Lanthimos... Al was The Lobster met Colin Farrel wel wat beter. Ook grappig om te zien dat dit in dit jaar de tweede samenwerking is tussen Farrel en Kidman.

Overduidelijk weer, net als Mother! een film die het moet hebben van de symboliek en verwijzingen naar de bijbel... of een eeuwenoud verhaal. Lanthimos weet dat ook weer prima te doorspekken met zijn typische absurde personages, bizarre dialogen en body horror. Farrel als chirurg die dagelijks bezig is met zijn werk en zijn gezin. Het gezinnetje wordt hier ook weer op zo'n typische wijze neergezet... Zeker wanneer ze te maken krijgen met Martin, een jongeman die Steven onder zijn hoede neemt... Gesprekken als: Ik menstrueer al... Hoeveel okselhaar heb je? En iets met schaamhaar..... Ja, zo kennen we Lanthimos weer en hij weet het weer op een langzame doch zekere manier in de huid van de kijker te injecteren. Dat er al iets niet helemaal in orde was met die jongen is al overduidelijk... om nog maar te zwijgen over zijn moeder. Maar het lijkt erop alsof Martin een vloek met zich meedraagt die de vrouw en kinderen van Steven doet verlammen.

En hierbij wordt The Killing of a Sacred Deer langzaam maar zeker een occulte, doch wel subtiele nachtmerrie... Zeker tegen het einde weet je niet of je moet lachen of geshockeerd moet zijn.

Echter had ik gister in Rialto het gevoel dat het vaak erg lang neigde te duren. Mede misschien doordat ik me heb laten beïnvloeden door de negatieve reacties... Misschien had de film ook wel ietsje korter gekund, maar gelukkig wist Lanthimos de tijd regelmatig te benutten met zijn bizarre manier voor humor en andere trekjes... Ook die typische seksscenes tussen Farrell en Kidman was weer zo....

Na een nachtje slapen kan ik zeggen dat dit toch wel weer een heerlijke eigenzinnige film is. Wel opmerkelijk dat Lanthimos van Ierland ineens weer naar de VS switcht met zijn werk.

4,0*

Erg gelikte misdaadfilm van Australische regisseur Andrew Dominik, die ons ook wist te vertoeven
met Chopper en The Assassionation of Jesse James huppeldepup. De film oogt om te beginnen weer lekker duister en grimmig en speelt zich ook grotendeels af op de plekken van New Orleans waar voorheen de Orkaan Katrina de meeste schade heeft aangericht. Dat is ook goed terug te zien aan de groezelige huizen en de verpauperde sfeer. Het acteerwerk is ook prachtig en de cast is goed op zijn plaats en het plot word hier op een erg leuke wijze uitgewerkt en schotelt op die manier weer een lekkere typische misdaadfilm voor, met een hoop "fucking, fucking" en extreem geweld en ook heerlijke dialogen. De acteurs zijn ook weer stuk voor stuk erg overtuigend en Brad Pitt zet hier weer een zalig rolletje neer, en je zou ook weer eens niet zeggen dat hij bijna de 50 is gepasseerd. Ook hierin vertoond ie weer een heerlijke portie charme als een huurmoordenaar binnen een maffia, die zijn eigen bendeleden moet omleggen wanneer ze een klus hebben verkloot en waarbij hij keer op keer weer in een web van veraad en corruptie terecht komt. De film heeft zeer weinig actiescene's maar de aanwezige liquidaties worden wel machtig goed neergezet, vooral die slow-motion met dat pistool. Ook mag de zwarte humor ook niet ontbreken en het bijrolletje van Ray Liotta een echte pechvogel, was ook weer goed. Verder snap ik die verwijzingen naar het feit dat Obama net president is geworden (film speelt zich af in de herfst van 2008) niet echt helemaal. Maar dat zou ook wel aan de ontbrekende ondertiteling kunnen liggen.

Prima misdaadfilm.

4,0*

Zeker weten Fillumgek die tekst achter op de hoes slaat echt nergens op. Je vergeet er nog bij te zetten "samen met zijn geweldadige vrienden maken ze van Parijs de onveiligste stad die je maar kunt bedenken" Dat slaat nou echt ook helemaal nergens op, ze scheuren alleen maar een beetje door de straten en schelden een beetje naar de parijzenaren en echte vrienden kun je het niet noemen en ze overvallen alleen een bank en dat is toch niet heel Parijs onveilig maken.

en voor op de hoes staat nog geschreven: Extreem keihard en very bloody.

Nou er zit net zoveel bloed in als een beker tomatensap

Het is trouwens ook misbruik van de film vind ik die tekst.

Maar nu een mening over de film: 5 keer gezien de laatste keer in de zomer en hij is wel heel mooi gemaakt.

Toen ik hem voor de eerste keer zag(oktober 2004 om precies te zijn) Vond ik er niks aan dat kwam door die tekst op de achterkant, toen verwachte ik ook liters bloed in de film. Maar later heb ik hem maar eens nog een keer gezien en hij was beest leuk geen moment verveelt.

Gewoon niks van aantrekken aan die domme onserieuze achterkant teksten.

KILLING ZOE: 4,5