Opinions

Nog best een vrij knappe apocalypse film, en ook weer de zoveelste in de genre, alleen ook heeft deze weer een net iets andere richting. Wat Apocalyptische sfeer betreft oogt het nog soms best goedkoop, maar de subtiliteit is er nog wel sterk in te vinden en dat is ook weer eens iets anders. Een wereld die nog niet zo helemaal naar de klote is maar er is wel iets gruwelijks mis. De hoofdrolspelers (een Macho, een Nerd en hun vriendinnen) doen het ook nog aardig maar zijn in het begin nog wel een beetje te overvrolijk voor mensen die moeten vluchten voor een virus. En dit is nou ook geen film met krankzinnigen en zombies, maar gewoon de virus zelf. Het word ook pas helemaal mooi wanneer het virus langzamerhand in het groepje begint te spelen, wat tot bikkelharde keuzes en consequenties lijd. Het einde vond ik nog wel een beetje vaag.

Maar verder is dit met een laag budget nog best gelukt.

3,5*

Een horrorfilm uit Uruguay, welke westerling had dat nou verwacht? De regisseur besloot op zijn eigen wijze ook maar origineel te doen, door gewoonweg de film in slechts een take te schieten. Dat werden dus geen lunch of pispauze's voor de acteurs.

Maar de film is toch nog wel aardig gelukt. Wat ik om te beginnen wel erg storend vond is dat deze film overdag is opgenomen (alhoewel, het was aardig licht buiten) en dan er een donkere filter overheengooien waardoor het alsnog nacht lijkt. Had dan nou maar gewoon 's nachts die take gedaan. Afin, het begint weer als een typische haunted house verhaaltje, vrouw die komt met haar vader in een huis zonder stroom die ze moeten opknappen, dus de lantaarn moet er ook steeds bijgehouden worden. En inderdaad, wanneer ze slapen klinken er hier en daar rare geluiden in het huis alsof ze niet alleen zijn. Laura gaat met haar lantaarn even op onderzoek uit en dan kunnen we weer lekker griezelen.

Laura word ook steeds gevolgd met de camera alsof je der zelf bij bent en dat vond ik nog wel heel puik gedaan. De spanning is ook nog wel vaak te snijden en hier en daar zijn er ook weer fraaie schrikmomentjes. Dat bekende fotoflits moment die we ook kennen uit Shutter was prima op zijn plaats. Hier en daar komen de J-horror elementjes tevoorschijn en het einde met die fotomuur en de hele onthulling over de werkelijke Laura, was zeker niet slecht. Ik zag het toch niet echt aankomen.

Wat mij betreft een zeer geslaagd project.

4,0*

Hele matige horrorfilm naderhand. In het begin denk je dat het weer zo'n verrassend horrorfilmpje word maar naderhand zakt de film als een kaartenhuis in mekaar en komt het dito en het afgeraffelde naar boven. Renee Zelweger was nog wel goed te doen en Jodelle Ferland was weer heel schattig. Het verhaal lijkt in het begin wat te worden maar later dan weet je het ondertussen wel een beetje. Wat ik al helemaal zo lomp en afgezaagt vond was het einde. Ok we weten inmiddels dat Jodelle Ferland bezeten is, wat eigenlijk ook op een B-manier word verteld, maar als ze dan even later ook nog in een soort van monster veranderd.... dacht ik ook wel van ho maar weer. Laat staan dat het einde weer ook zo happy en goedkoop is.

Nee, dit was een teleurstelling. En das jammer want ik vond Zellweger nog prima acteren. Jodelle Ferland kan beter weer een nieuwe kans krijgen in een eventueel vervolg van Silent Hill want dit was geen film voor haar.

2,0*

Ook dit is weer een hele mooie De niro/Scorsese film. Met weer een heerlijk mafiaverhaaltje. Ook krijgen we Joe Pesci weer eens te zien die net als in Goodfellas een meedogenloze psychopaat mag spelen. Het begin is wel een beetje saai en het lijkt dan alsof de film maar niet wil beginnen maar daar kom je snel overheen. De sfeer zat er goed in en Robert de Niro kon er alweer iets prachtigs van maken. Ook vond ik Pesci weer leuk met zijn grappige stemmetje. Die Sharon Stone vond ik daarintegen soms wel erg irritant maar misschien kwam dat wel door haar rol als een egoistische junk.

Voor de rest is dit weer een heel mooi uitgebreid mafiaverhaal met een tijdlijn. De films met de Niro bevatten dat meestal.

Weer een geslaagde De Niro-film. Goodfellas vond ik dan wel ietsje beter maar dit is ook top.

4,5*

Weer zo'n typische jaren 70 rampenfilm. Met wel een goede cast en mooie locaties. Het verhaaltje is ook best wel goed te doen voor die tijd. Dit keer geen terroristische aanslag maar een man met een dodelijk besmettelijk virus die de trein ongemerkt onveilig maakt. Dan krijgen we ook te maken met een zootje schietgrage marinemannen die de zaak in stand willen houden (?) en een baas die geen andere optie ziet door de trein met alle passagiers en al over de brakke Cassandra Brug te laten rijden die op instorten staat. Toch best wel interesant.

Alleen nooit geweten dat een electrice locomotief kan rijden als er geen bovenleidingen aanwezig zijn. (wat je nog wel eens ziet in deze film)

Voor de rest vind ik de cast ook erg goed en iedereen heeft wel weer iets. Ook de strijd tussen de passagiers en die mariniers was indrukwekkend en natuurlijk die scene waarbij de trein de diepte instort en de man die der verantwoordelijk voor is en de opdracht heeft gegeven die trein over die verrotte brug te laten rijden meteen al spijt ervan krijgt.

Toch wel een bijzondere film. Toch wel goed te doen. Goed verhaal.

3,5*

Was een keurig opgezette film en het duo Farrel en McGregor deden het uitstekend. Het verhaal is ook makkelijker te volgen dan ooit maar ondanks dat grijpt het wel naar je strot. Het draait hierin om een extreme emotionele gebeurtenis: Doordat Terry zichzelf in de schulden heeft gewerkt en hoe dan ook aan geld moet komen is er maar 1 manier om aan geld te komen, een huurmoord plegen. En wat voor gevolgen en schuldgevoelens zo'n moord naderhand opbrengt, vooral voor Terry. Voor de rest is de boel ook erg rauw opgezet, en het einde is al helemaal een emotionele gebeurtenis, nu nooit meer iemand het komt te weten.

Makkelijk te volgen maar wel een zeer aangrijpende film.

4,0*

Ik snap al die negatieve reacties niet. Ik vond dit toch wel een zeer vermakelijk avondvullende Sience Fiction-film. De futuristisce decors zagen er goed uit en het acteerwerk was ook in orde. De computeranimaties waren ook mooi gedaan en het grauwe trieste sfeer zat er ook dik in. Kwa beeld en opmaak deed de film me een beetje denken aan Sin City. Eurazie was ook mooi verzonnen. Eurazie had wat weg van Oost-Europa. Die oorlogscenes in het zwartwit zijn ook mooi en soms moet je er wel eens een traantje bij wegpinken (net zoals bij vele andere scenes met afscheid en sterfscenes).Die scene dat die Casshern in zijn eentje flitsentsnel 1000 robots omlegt en een robot zo door de midden ramt was echt kicken. De actiescenes waren ook in orde plus een portie gevechten. Is trouwens ook een verfilming van een Manga-strip.

Gewoon 141 minuten vermaak.

4,0*

Goede Nederlandse film dat zich richt op de wereld onder de voetbal.

Het zit voetballer Slagter niet mee. Naast het feit dat hij de prestatiecultuur van het spel met zich meebrengt werkt hij zichzelf in allerlei knelpunten. Zijn vereniging leeft op tandvlees en in zijn priveleven werkt hij zichzelf in de gokschulden ook en zoals je weet, neem je het hele gezin erin mee.

Het voelt gaandeweg bijna aan als een misdaadfilm, al staat er slechts een opgeblazen bal centraal. Slagter staat op den duur voor een keuze; of alles verliezen, of zijn plaats over laten kopen door een schimmige Chinese zakenman.

Hierdoor blijft Catacombe boeiend genoeg en zie je maar dat zo'n spelerswereld ook alleen maar om macht en geld draait. Nog vrij goed in elkaar gezet en bij vlagen rauw en voelbaar. Ook leuk om hier Steen te zien als een van de onderwereldfiguren.

En ja, het einde...

Knap en actueel regiewerk van de maker van Rabat.

3,5*

Erg goede film van een van mijn favoriete onderwerpen: Zuid-Afrika. De film laat zonder Amerikaanse entertainment het serieuze blik zien van Zuid-Afrika tijdens de apartheid. Dus verwacht niks spectaculairs zoals het vaak is bij Amerikaanse films. De film toont een leven van de echt bestaande Patrick Chamusso, Prachtol van Derk Luke. Tim Robbins deed het ook redelijk als terroristenbestrijder en de film laat ook een schitterende decor van Zuid Afrika zien. Met zo nu en dan nieuws archiefbeelden enz en deromheen zit nog een mooi verhaal.

Ook is het taal van de film correct. Meestal spreekt iedereen Engels maar hierin word vaker Zuid-Afrikaans gesproken dat inderdaad bijna Nederlands klinkt. Film valt inderdaad ook in categorie Blood Diamond, Stander en zelfs Tsotsi.

Goede leerzame film. Het einde is ook mooi waarin we zoals eerder gezegt de Echte Chamusso te zien krijgen. Ik heb met deze film kennis gemaakt met hem want ik heb eerder nog nooit van hem gehoord.

Sterke film 4,0*

Een hele fijne feel good movie die ook op een ironische wijze een waargebeurd verhaal weet te vertellen. Leonardo diCaprio is weer prima bezig als die oplichter Frank Abagnale jr en die in het begin zelfs nog even een broekie van 16 mag spelen. En op zo'n manier van zijn vader (Walken) leert mensen op te lichten. En zo krijgen we in de film een tal aan leuke trucjes en ontkomingen die hij op een hele slimme wijze weet uit te voeren. Naderhand krijgt hij wel FBI agent Hanratty (prachtig neergezet door Hanks) op zijn hielen en zo komt er ook wat speurneuzen werk aan te pas en Abagnale is vaak nog veel slimmer van het hele politiesysteem. Niet alleen het mooie verhaal maar ook de tal aan prachtige settings van de jaren 50 en 60 zijn keurig netjes opgezet en ook hier is de sfeer erg goed te proeven. Het einde in Frankrijk is ook erg mooi waar Abagnale uiteindelijk word opgepakt, en tijdens zijn uitlevering naar de US door Hanks word gematst om als FBI te werken in ruil voor zijn straf. Vooral het epiloogverhaaltje voor de aftiteling maakt alles duidelijk.

Verder zou je in eerste gezicht denken dat dit weer zo'n flauwe US-komedie is. Maar het is zoveel meer. Hij is voor mij toch zeker top 250 waardig. Prachtig werkje alweer van Spielberg.

4,5*

Erg sterke docu, en ook nog van de 2 regisseurs van Paranormal Activity 3 en 4. Wel geinig om ook nog hun debuut onder ogen te krijgen.

En ook spelen de regisseurs er ook zelf in mee. Deze film is een prima voorbeeld over hoe bedriegelijk internet-contacten nog wel eens kunnen wezen. We maken kennis met de fotograaf Nev die op Facebook een 8 jarig meisje genaamd Abby treft, die vraagt of hij haar wil fotograferen, wat uitmond op een cybervriendschap maar uiteindelijk ook op een relatie met de zus van Abby genaamd Megan. Alles gaat erg mooi, soepel en veelbelovend. Totdat Nev met zijn cameraploeg naar de woonplaats gaan van Megan en Abby.

Wat dus wel tot een best wel schokkende maar desondanks begrijpelijke comfrontatie lijd. Megan was al die tijd iemand anders geweest met een vals account maar dan wel met een best wel goede reden. Het is best mooi te zien hoe ze haar kleurloze leven met fantasie beter probeert te maken. Je zou het haar eigenlijk ook niet kunnen verwijten aangezien haar levenstijl. Het word dan nog wel op een prima wijze opgelost en Nev begreep de situatie wel.

Heel boeiend allemaal, fake-profielen op facebook hebben meestal erg nare gevolgen maar dit monde toch nog wel tot iets redelijk positiefs uit. In ieder geval een prima docu die nog best leerzaam is.

4,0*

De eerste stem van het jaar.

Aranofsky blijft toch een veelzijdige regisseur die het ook niet vaak van de hoge budget moet hebben. Van drugsproblemen naar paranoia naar alternatieve werelden naar de historie naar een boksring naar ballet naar pure waanzin en horror in een huis naar de ellende rondom morbide obesitas naar.... een vrij typische misdaadflick ala Tarantino.

De setting is New York in het jaar 1998, in een één of andere randbuurt. Hier leeft de ietwat sullige Hank. Hij krijgt op een dag een vluchtige opdracht van zijn Engelse buurman Russ. Hij wordt verzocht om op zijn kat te passen omdat deze buurman haastig naar zijn zieke vader in Londen moet. Nou, hartstikke prima. Het beest genaamd Buddy is in de tijden dat Hank hem kende altijd lief voor hem geweest. Maar dan staan er al snel twee kale Russische lui voor de deur van buurman Russ. En voordat hij het weet wordt hij meegetrokken in een geheim dat zijn buurman in praktijk houdt.

Dit levert, zoals je het van deze films mag verwachten, weer knotsgekke momenten op die zelfs ook een beetje stereotype zijn. Russ komt van de ene probleem weer in de ander terwijl het de problemen van zijn gevlogen buurman moeten zijn. Natuurlijk is ook niets zoals het lijkt en vergeet je dat je de politie ook niet altijd moet vertrouwen. Is er nog meer? Ja, die twee Joodse lui waar je amper hoogte van krijgt, heel veel oneliners en zelfs wat kogelregels en een autoachtervolging. En dan Hanks vriendin waarbij ik er nu pas achterkom dat dat Zoë Kravitz is. Maar de kat blijft de show stelen.

En uiteindelijk draait het ook gewoon simpelweg allemaal om een zak geld.

Aranofsky heeft hier toch wel weer een hele andere weg ingeslagen. De elementen zijn inmiddels al in tallozen misdaadfilms; zij het niet direct to video-versies gebruikt, en ik denk dat de man daar gebruik van heeft gemaakt.
De tijd is mooi aangepast aan de decors en de middelen. Al hadden ze in 1998 volgens mij nog geen klaptelefoontjes. En natuurlijk wordt het geheel nog overgoten met een toffe soundtrack.

Ja, dit was een prima werkje.

4,0*

Altijd fijn, dit soort direct to video-filmpjes. Avond, blikje bier, gefrituurd voedsel; ditmaal vlammetjes en kaassoufflés, een joint... en lekker hersenloos genieten en weinig verwachten...

The Cave zou je wel een concurrent kunnen noemen van The Descent; aangezien beide films uit hetzelfde jaar komen. The Descent is natuurlijk beter, maar ook bij The Cave staat het vermaak zeker niet in de weg.

Natuurlijk een grot in Roemenië. Het budget mag natuurlijk niet te hoog zijn (alhoewel...). Hier verzameld een team zich samen om te onderzoeken wat er dertig jaar daarvoor is gebeurd met enkele onderzoekers (Plot op MoMe klopt niet helemaal). Ze dalen af, moeten klimmen, kruipen, maar ook duiken... maar dan blijken ze in te dringen op een leefgebied van grote bloeddorstige parasieten.

Dat de parasieten blind zijn maakt de dingen wel voor een klein percentage makkelijker, maar zoals je kan verwachten is het een spel van leven op dood. Wat wel opmerkelijk en verrassend is zijn de locaties. Ik had een simpele samenstelling verwacht, maar de locaties binnen de grot lijken soms weggelopen te zijn uit een fantasyfilm. Van een ijspaleis, tot iets wat haast op de hel lijkt (en dan vooral als je niet zo lang geleden The House that Jack Built hebt gezien)... Ook het acteerwerk is niet verkeerd en de variatie van survivalhorror naar actie werkt prima mee. Ook het open einde komt goed uit de verf.

Ja, ik wist me wel te vermaken. Prima tussendoortje.

3,5*

Wel een redelijk filmpje. Samuel l Jackson weet er altijd weer iets leuks van te maken. Ook hierin speelt ie erg leuk als een Schizofrene zwerver die vol waanbeelden zit en in een grot in een park woont, waar nog stroom is ook. Het verhaaltje was ook wel mooi gedaan. Die rol van die Matthew vond ik ook erg mooi. Hij stal ook een beetje de show.

De film is niet de beste, maar toch wel eens leuk om te kijken.

3,0*

The Cell 1 was zeer vermakelijk en had ook erg mooie fx en grafiesche snufjes. Maarja, 9 jaar later moet er natuurlijk weer een B-vervolg komen wat ook zovaak gedaan word bij andere hoogstandjes, en natuurlijk: The Cell is er ook een van.

Deel 2 is gewoon ronduit barslecht. Het grootste gedeelde lijkt wel met een home-camera te zijn opgenomen. De Fx zien er goedkoop en belabberd uit, acteren is waardeloos en de (auto) achtervolgingscenes zien er vrijwel totaal fake uit. De regiseur was natuurlijk fan van The Cell 1 en besloot met zijn home camera en een paar collega's een belabberd vervolg te maken.

Nee dit word hem niet. Totale slechte mislukking: 1*

Toch weer een redelijk geslaagde Psychofilm. Dit keer met technologie waarbij je in de geest van de moordenaar Carl dringt om de ontvoerde te vinden. The Cell heeft een beetje snuff van Se7en en Saw en dan dat ene thema derbij. Jennifer Lopez ken ik verder alleen van der videoclips maar doet het als actrice toch niet slecht in deze film.

Verder vond ik het binnentreden van de gedachtewereld van de personen (waaronder die Carl) ook erg mooi nagebouwt en het moet dan een beetje de hel voorstellen met hier en daar ook wat Arabische mytelogieen en de harde jeugd van Carl.. Eng is de film BTW ook niet maar wel erg pijnlijk en goor op bepaalde momenten: BV: Carl die zijn eigen ophijst met die haken in de ringen in zijn rug, Die paard die in reepjes word gehakt met dat glas en dat je die hart nog ziet kloppen, en zo'n spies die de darmen uit de buik draait. Afin, The Cell is dan wel bedoeld voor de mensen die wat kunnen hebben.

Ook was het term het langzaamaan laten verzuipen van die vrouwen in zo'n waterdichte glazen hok best ziek.

Al met al een geslaagde psychothriller met een appart jasje.

3,5*

Was een erg geslaagde vermakelijke thriller met een sterk plot en spannende momenten. Jason Statham deed het om te beginnen erg goed als een meedogenloze bad-guy en Chris Evans bezorgt ook iets moois als een doodnormale burger die in een levensgevaarlijke leven of dood situatie terecht komt met dat telefoontje wat hij krijgt. Dan is de film (na een duf begin) toch wel van het begin tot het einde erg meeslepend en vermakelijk. Het is wel gewoon weer een verhaal op zijn ouderwets maar evengoed altijd wel genietbaar. Leuke momenten zaten er ook in bv: het stelen van de auto van een advocaat, en er zaten ook wel voldoende actiescenes in. William H Macy bezorgt BTW ook voor iets aangenaams.

Gewoon weer een zeer aangename ontvoering/race tegen de klok thriller voor de liefhebbers.

4,0*

Weer iets van een retro. Het lijkt erop alsof eenieder de 21ste eeuw probeert te ontvluchten. Helemaal zo raar nog niet.

Maar daarbij is het verleden ook niet altijd over rozen en vrijheid (van kunsten). In dit geval niet voor de Britse classificatiesysteem. Het is 1985 en sinds de VHS op de markt is experimenteert iedereen er op los in deze nieuwe filmwereld. De mogelijkheden om sensatie te vinden is iets makkelijker geworden (mits je een videorecorder kon betalen) en experimenteren met hoe je iemand op de meest gruwelijke manier vermoord en het willen shockeren van het volk... Ja, dat gaat de Britten iets te ver. De discussies dat dit soort horrorfilms (lees video nasties) kunnen aanzetten tot moorden en agressiviteit... en dat sommige idioten nog bepaalde scenes in praktijk brengen. Geen discussie meer mogelijk. Tot een zekere grens moeten films verboden worden voor het het volk gaat overrulen en we in een wereld vol moordenaars gaan leven.

Tsja, in principe lijkt er toch weinig veranderd te zijn. Al liet Nederland alles toe in die tijd. Censor is naast overtreffend ook vrij leerzaam. We nemen een kijkje in een van deze classificatiebedrijven en volgen de zekere Enid. Samen met enkele collega's moet ze voor haar werk naar allerlei gruwelijke beelden kijken en hiermee een conclusie trekken of deze wel in de videotheekschappen mag belanden. Het benauwende moralisme en de media hangt als een giftige wolk boven hen. Zeker als ze toch net iets te laconiek waren over een film en deze gewoon besluiten te produceren. Al snel worden ze verantwoordelijk gesteld voor een soortgelijke moord dat in werkelijkheid plaats vond. Het is de schuld van Enid, het is de schuld van de films.

Enid heeft toch ook wel andere dingen aan haar hoofd en lijkt haar baan als uitvlucht te gebruiken voor een jeugdtrauma. Haar zusje is sinds de dag van vandaag nog altijd vermist en de nachtmerries blijven. De nachtmerrie lijkt nog groter te worden als ze een video moet keuren die fragmenten vertoond die sterk lijken op die ene traumatische dag. En vanaf dat moment is niets meer zoals het lijkt.

Censor weet hierdoor een interessante en soms ook best eng stukje cinema te worden. De hallucinaties en de herinneringen die Enid krijgt. Een jumpscare (geen boe-dinges) die nog ruim een kwartier in mijn hoofd en onder mijn huid bleef nazinderen... en toch ook wel vele verrassingen.

Dat er iets knaagt en woelt wordt niet alleen duidelijker, het komt ook steeds dichterbij. En dan lijkt het alle kanten op te gaan en komen de Lynch-inspiraties hier steeds duidelijker in zicht. Is Enid nu zelf onderdeel van een film? Is het reconstructie? Is het al die tijd een film geweest? Waren deze video nasties wel degelijk meer dan slechts acteren?

Maar dan het einde. Ik was er stil van. Krankzinnig, bijtend, cynisch, spottend, een in your face, what the fuck?, messcherp, tot bijna huilen en tegelijkertijd misleid worden... om over de montage te zwijgen.

En dat is ook een ding. De jaren 80-sfeer ademt uitstekend in Censor. Gecombineerd met fijne kleuren, elementen en filters waarbij het niet te veel hoefde te kosten. En toch had Censor zo'n beetje alles; zodanig dat het ook bijna niet meer opvalt dat het een horrorfilm is.

Ik ben hier erg over te spreken.

4,5*

Lag hier al heel lang op de plank, totdat ik erg ben verrast door On The Road, wat me ook de aanleiding heeft gegeven om meer van Sallas te gaan zien. En zo dus met deze begonnen (Motorcycle Diaries ligt ook al een tijd op de plank) en ook dit is weer een schitterende en ontroerende Braziliaanse roadmovie. Sallas zou eigenlijk wel de alternatieve Wim Wenders kunnen worden. Hier maken we kennis met Dora, een oudere vrouw die op het centraal station van Rio voor dyslectische mensen brieven schrijft. Echt een vriendelijk, vrolijk type is het niet en ze mokt en chagerijnt maar wat door der beroep heen, en ook de vele mensen die daar een brief laten schrijven hebben geen zonnige hoogde van haar. Echt een derderangs zuurkut om het zo maar te zeggen. Dan moet ze een brief schrijven van een moeder en haar zoontje Josue, die bestemd is naar de vader van Josue die hij al sinds kleins af aan niet meer heeft gezien. Josue is ook erg prachtig vertolkt als een gevoelig jongetje met toch nog een ongelimiteerd hoop wilskracht. Ook die kennismaking is niet al te vriendelijk, zelfs wanneer ze ziet dat Josue's moeder is overreden heeft ze nog maar weinig mededogen. Maar dan beseft ze, als ze Josue zo alleen op het station ziet zwerven dat ze toch wel een beetje te ver is gegaan, en besluit Josue bij de hand te nemen en voor te stellen om zijn vader op te zoeken, wat in momenten niet al te rooskleurig verloopt maar wel uitmond op een tocht die hun dwars door Brazilië doet doorkruisen en waarbij de band tussen de 2 steeds sterker word en waar ze, ook gewoon allerlei bijzondere dingen tegenkomen onderweg.

Dit was gewoon een zeer geslaagde film met behoorlijk wat sfeer en realistisch acteerwerk. Prima culturele muziek ook en prachtige plaatjes van het Braziliaanse platteland. Ook deze film van Sallas verraste me weer aangenaam. Ook gewoon bijzonder om eens door Brazilië te kruizen ipv Amerika. Prima!

4,0*

Was toch een aardig leeglopertje. Keanu Reeves laat zich weer als gevierde actieheld zien en natuurlijk mag Freeman ook niet ontbreken, die toch wel van zijn acteren een feest kan maken. De film zelf was opzich best wel leeg en had nogal gebrek aan actiescenes. Maar de high-tech gehalte zat er wel goed in en de film had zo nog wel zijn spannende momenten die je aandacht er wel bij wist te houden.

3,5*

Na de redelijke Surveillance, gaat Jennifer Lynch verder met het treden van de voetsporen van haar vader, dit keer met de ziekelijke gestoorde Chained, die wel behoorlijk veel uit de kast haalt. Het concept kennen we inmiddels al een beetje, want na Saw moest iedereen dat onderwerp wel even herkauwen. Chained doet dat ook wel lichtelijk, en na het eerste kwartier kan je al een beetje voorspellen hoe de film zal eindigen, maar het psychologische horror-gehalte haalt hier echt overal keihard uit, en Lynch deinst voor niets of niemand terug.

Ditmaal gaat het over een seriemoordenaar, genaamd Bob, die vrouwen ontvoerd in zijn Taxi naar zijn ver afgelegen huis en vervolgens verkracht en vermoord. Maar een van de vrouwen is de moeder van de 9 jarige Tim, en natuurlijk laat hij Tim ook niet gaan, maar laat hem, in tegenstelling van zijn moeder wel in leven. Wat uitmond in het feit dat Tim bij dit monster (die ook lekker grimmig word neergezet door Onofrio, met warrig haar, vette pens en sompige look) zal moeten opgroeien en we vervolgens een sprong in de tijd maken, waar Tim (inmiddels Rabbit) inmiddels al relatief is ingeworteld in het leven van Bob en Bob ziet hem ook als eigen zoon, en voor Rabbit is de hele kijk op de realiteit al helemaal te barsten geslagen en is tegenstrijd bij hem ook de orde van de dag. Hij begraafd de lijken van Bob en moet hem met het jaar steeds meer bijstaan. En hoe vaak dit soort onderwerpen ook zullen worden herhaald, het blijft gewoon een doodzieke kwestie waar je, als regisseur(euse), ook maar net je vingers aan wilt branden.

En al helemaal als we ons verdiepen in het verleden van Bob want de flashbacks daarvan zijn echt afschuwelijk en gaan ook zo ongelofelijk diep, en je zou ook bijna kunnen zeggen dat die ook Bob hebben gemaakt tot de persoon die hij nu is, waarbij de boel erg complex lijkt te worden. En wat was zijn vader toch een doodenge vent.

Ondanks ik ook het eindshot wel zag aankomen, maakt de film tegen het einde wel een kleine twist, die wat onderdeel wel iets wegheeft van You're Next.

Conclusie: Lynch heeft het gewoonweg geflikt met Chained, maar echt zo ervaren om ook echt diep te gaan als haar vader is ze nog niet. Dat zag je ook al met haar vorige Surveillance, al gaat het met Chained wel weer de nog betere kant op. En ja... wie zal ik het aanraden?

4,0*

Gisteravond gezien en dit is toch weer een erg goede Miike film maar dan een beetje anders dan wat we van hem gewend zijn.

Deze film is eigenlijk een beetje voor pubers bestemt maar dat neemt absoluut niet wag dat dit erg goed is. Echt heel eng was ie niet (op een paar scenes na dan) maar er zat toch wel een heerlijk creepy sfeertje aan met daarnaast ook een goed orgineel verhaal. De film is eigenlijk een broertje van de Jap. Horrors The Grudge, Ringu, Dark Water en Kairo. Film had ook een beetje weg van de Koreaanse Phone.

Ook hierin worden er weer bleke meisjes uit de kast getrokken. Film begint ook erg mooi met dat eerste omroep. Die ringtone van de dood klonk ook ondschuldig maar as na een tijdje best wel een eng geluid. Die ziekenhuisscene was ook erg spannend en creepy. Vooral met die lijk van Yumi's moeder die tot leven komt en dat griezelige mens op het plafon. Ook was die live verfilmde dood ook best eng.

Gewoon weer een heerlijk bizar horrorfilmpje van onze Japanse vriend Miike. Maar kwam toch kwa engheid helaas niet bij Ju On in de buurt.. Maar toch blijft de film boeien. Aanrader voor Miike en Japanse horrorfans.

4*

Trouwens: Deze posters lijken wel erg op elkaar.

Fraai opgezette film, maar vaak raak je wel een beetje de draad kwijt.

Van Luca Guagdagnino moet ik nog een hoop films zien, maar Bones & All was voor mij al een prima inkopper die het ook moet hebben van de sfeer. De sfeer weet hij ook piekfijn en erg fraai her te gebruiken in Challengers.
Een sportfilm.

We beginnen in 2019, maar als een tennisbal worden we wel door verschillende tijdsbestekken heen geslingerd.
Alles begint met het stelletje Patrick en Tashi. (Zendaya heeft hier weer een onvergetelijke rol neergezet als een bloedmooie vrouw). Patrick neemt regelmatig deel aan de tenniswedstrijden van zijn lokale club en staat tegenover Art. Zijn oude vriend. Al snel lijkt de eerste tenniswedstrijd niet slechts om de punten te gaan.
De kracht waarmee het balletje over en weer word geslagen lijkt te zijn gevoerd door iets wat tussen deze twee heren speelt. Frustraties doen tennisrackets kapotslaan (gebeurt vaker in deze film).

Maar het begon allemaal in het jaar 2006, toen Art en Patrick nog goede vrienden waren. Patrick is een bijdehant, terwijl Art nog wel een beetje naïef overkomt. Ze zijn in hun examenjaar en houden zich al bezig met tennis. En dan volgt de ontmoeting met Tashi. Ze slaan allebei op hol.

Je weet al een beetje waar dit naartoe gaat. Concurrentie? Jaloezie? Terwijl in beginsel Tashi voor hen beiden gaat. Zelfs tot een behoorlijk zwoele en geile trio (of toch een net geen trio). Maar gaandeweg lijkt Tashi slechts een spel te spelen van welke van de twee het beste voor haar uit de verf komt.
Standaard romantiek? In beginsel zeker. Maar de opbouw, de vertelkracht en het voornamelijk subtiel houden zorgt ervoor dat niet alle romantische films slecht hoeven te zijn of in de kleffe trant hoeven te vallen.
Challengers is een romantische film, maar ergens neigt het meer naar een psychologische thriller.

De film moet het ook voornamelijk hebben van de frisse samenloop, zwoele sferen en de krachtige soundtrack van het duo Atticius Ross en Trent Reznor. De tenniswedstrijden worden hier sterk weergeven. Echter zorgt de subtiliteit er vaak voor dat je nog wel eens de draad kwijtraakt. Of is het slechts gewoon een "what you see is what you get?" Misschien toch wel...

Challengers weet hierin een geslaagde driehoeksverhouding neer te schetsen en is de verzorgde, frisse en sfeervolle uitwerking hierbij het piekfijne visitekaartje. Nergens wordt het saai. Soms dan wel net iets te warrig, maar geslaagd is het zeker.

De Italiaanse regisseur lijkt de smaak te pakken te hebben, want in hetzelfde jaar komt hij nog met een historische film en wil hij ook nog een reboot op American Psycho maken.

4,0*

Erg geinige film met 2 prima acteurs. Je zou dit zelfs nog kunnen beschouwen als de komische versie van Face/Off. Tja wat is het? We nemen eerst een kijkje in het leven van twee beste vrienden, Mitch is single, behoorlijk optimistisch en blowt zo zijn dagen door, Dave is een huisvader met een vrouw en 2 koters die het wel leuk vinden om de vader in het gezicht te schijten als hij net de luier probeert te verwisselen, daarnaast heeft hij nog een druk kantoorsbaantje en beide vrienden zijn jaloers op elkaar. Dave zou zo wel de relaxte leven van Mitch over willen nemen en Mitch wil wat meer inhoud en ziet het leven van Dave wel zitten. Hun wens lijkt toch in vervulling te komen nadat ze samen tegelijk in een dronken bui in een "magische" fontein hebben gezeken.

En zo krijgen ze dus allebei wat ze willen. Mitch word wakker in de lichaam van Dave en Dave word wakker in de lichaam van Mitch, wat meteen het begin is van een overdosis aan lekkere overdreven poepflauwe humor en misverstanden, maar het is lachen gegarandeerd. Mitch/Dave en Dave/Mitch hebben er maar moeite mee om het leven zo eventjes over te doen. Zo heb ik bijvoorbeeld dubbel gelegen met die kantoorscene's of die buurman van Mitch die verontwaardig wegloopt als hij Dave ziet blowen.

Echt, deze film slaat gewoon helemaal nergens op maar is daardoor evengoed nog zo leuk om naar te kijken. De 2 acteurs spreken me sowieso al aan. Ryan Reynolds is na Buried al mijn held geworden en ook Jason Bateman, die me ook wist te verassen in Paul, is weer lekker bezig. Eigenlijk heeft Bateman niet echt de kop voor alleen maar komedie's. Als bad guy zou hij ook eens een keertje moeten spelen.

Ik heb erom kunnen lachen.

3,5*

Changeling... de eerste fim die ik gezien heb van Clint Eastwood als regiseur waarin Clint dit keer geen rol vertolkt. Ik moet zeggen: ook al speelt Clint er niet in. Hij weet me toch weer een pracht van een verhaal in elkaar te flansen.

De settings van Changeling (die Los Angeles van de jaren 20) zijn om te beginnen erg mooi nagebouwt en de film begint eventjes zwartwit en gaat dan verder in kleur. Dan komen we bij het gelukkige leven van Christine Collins (toch nog wel mooi geacteerd door Angelina Jolie die eerst echt alleen voor de actie ging in mijn ogen) met haar 9 jarige zoon Walter. (ook prachtig geacteerd) Natuurlijk weet je in het begin van de film al dat het om een vermissing van een kind gaat maar hoe het hierin word voorgeschoteld is werkelijk magistraal. Dat zul je maar zien waneer Walter uiteindelijk vermist word en Christine der wereld helemaal instort. En dat is nog niet alles.... Dit zou je maar overkomen: Je krijgt te horen dat je zoon weer terug is gevonden maar op het moment dat je hem weer ziet je zoon helemaal niet blijkt te zijn terwijl iedereen je probeert wijs te maken dat die jongen (die gekrompen en besneden is en ook dikker is) wel je zoon is maar door stress en angst alleen behoorlijk is veranderd. En vanaf dat moment zit je gewoon behoorlijk te puzzelen. Je hebt zelf ook door dat er iets totaal niet klopt. Maar wat? En zo begint de hele nachtmerie voor Christine. omdat ze de politie maar niet wil geloven word ze maar in het gekkenhuis gedonderd en ondertussen word er maar niks aan de zoektocht gedaan. En dan krijg je het moment dat er ook nog ergens aan de andere kant van Amerika een een of andere Psychopaat alias Kinderlokker is die kinderen in stukjes hakt, of laat doen door een ander kind die ook even later getraumatiseert in een verhoorkamer zit. Vanaf dat moment word Changeling alsmaar duidelijker en duidelijker en komt de waarheid maar steeds dichterbij. En dan blijkt het ook dat er een flink straaltje corruptie word gebruikt waar Christine in verzijld raakt. Met oa die leugens van die agent JJ Jones die maar wil blijven ontkennen met dat ze de zoon gevonden hebben en niet verder willen met de zoektocht.

En de film is tegen het einde ook erg mooi. En het lijkt ook wel alsof Clint Eastwood geen enkel stukje wilt overslaan en gewoon de film zo uitgebreid mogelijk wou maken. Dan krijgen we te zien dat die Psychopaat word opgepakt en op het laatst word opgehangen. En alles word ook zo intens en vol emoties gedaan. En ook krijgen we een open eind. De zoon blijft wel vermist en de kans is groot dat ie nog leeft maar het blijkt wel een held te zijn omdat ie ervoor zorgde dat er een paar andere jongens bevrijd waren uit die kippenhok van die kinderlokker. Zo mooi.

Gewoon weer een erg mooie Eastwood film. Zo zou je zien dat ie in zijn oude jaren nog wel hele mooie puzzelachtige verhalen kan maken. Ook wel mooi dat dit zich dan ook in de jaren 20 afspeeld om het natuurlijk nog moeilijker te maken. Want officeel zou je zo'n zaak als deze in het heden zo met DNA en computers kunnen oplossen. Ook twee dikke duimen voor Angelina Jolie. Dacht eerst dat ze meer voor de actie was (Oa Tomb Raider) maar voor serieuze rollen kan ze er ook wat moois van maken. Decors, settings, verhaal, intensheid, acteerwerk, emotie noem maar op. Alles is gewoon dik in orde.

5,0*

Prachtige hedendaagse oorzaak/gevolg thriller met 2 ijzersterke rollen van L. Jackson en Affleck die als tegenstanders meer dan perfect uit de verf komen. Je zou de term ook wel een beetje kunnen vergelijken met een Butterfly Effect. Affleck zet een schitterende rol neer als advocaat Banek die een autoongeluk maakt met een vader die midden in de scheiding zit genaamd Gipson. En die autoongeluk heeft heel veel gevolgen. Gipson komt te laat op zijn rechtbank voor de scheidingsregelement en de oplossingen en heeft ondertussen ook een dossier van Banek te pakken. En zo gaan de 2 mannen elkaar chanteren om zo hun doel te bereiken wat bereikt zou worden als die ongeluk en de vele dingen erna niet gebeurd was.

En zo zie je ook dat Gipson het wel heel zwaar voor de kiezen krijgt op vele momenten en dat je soms wel een beetje zijn leed kan invoelen. En dat allemaal in 1 dag. Banek daarintegen maakt de boel alleen maar erger. Maar uiteindelijk besluit hij toch maar Gipson de verloren tijd terug te geven wat een heel mooi einde opleverd.

Hele goede film die je toch wel aan het denken zet. Ook de sfeer was erg regenachtig en somber en dat maakte de film ook extra goed. Schitterende film met een topduo.

4,0*

Een leuk filmpakkertje voor een avond. Snipes kon goed de badguy spelen. Hij kan goed een Badguy spelen en een Goodguy. Jason Statham was ook weer eens leuk om te zien en het had weer een standaard verhaaltje met allerlij dingen erom heen. En het heeft ook zjn open einde waar ik meestal van hou. Die auto / motorachtervolging vond ik best komisch. Het open einde vond ik wel raar. Jason Statham bleek een verrader te zijn.

3,5

I've got blings?... I've got blings!

De Zuid Afrikaan Neill Blomkamp zet zijn passie voor Science Fiction en maatschappelijk kritiek voort. Dit keer met een erg gelikt en erg leuk opgepoetst robot-verhaal. Dat zal wel afgezaagd zijn, zou je in eerste instantie denken... maar deze robot schijnt na te kunnen denken en gevoelens te hebben.

Het plot, we nemen plaats in Johannesburg in de nabije toekomst en jaren na de opheffing van de apartheid, waarbij de oorlog en wrok tussen blank en zwart net een wond lijkt te zijn dat niet meer te helen valt, en waarbij de misdaadcijfers er maar niet minder van worden is de maat eens een keer vol. Zuid Afrika wordt een politiestaat en de regering besluit politie-robots/droids te maken, die voornamelijk worden uitgevonden door Deon Wilson ,om het smerigste werk aan hun over te laten. Dit klinkt verdacht veel als Robocop. Al word het evenwicht er maar niet beter op.

Dan is er een groepje rebellen die in tegenstelling een gangsterrobot willen om tegen het systeem in te gaan. Dit groepje rebellen mag worden neergezet door de Zuid-Afrikaanse groep Die Antwoord, die ik ken van de wel erg bizarre en sinistere clips, maar waarbij de muziek nou niet echt bepaald lekker in het gehoor ligt. Ze ontvoeren Deon, die net met een wrak van een met een bazooka neergehaalde robot aan de rijd is, en halen hem over om het wrak weer de reactiveren en om hun wens te vervullen. En zo word er een nieuwe legende geboren: Chappie. Maar Chappie moet eerst nog opgevoed worden. Dat gaat nog niet zo makkelijk als de ene wilt dat hij helpt met georganiseerde bankoverval, de gangsta uithangen met allemaal bling-bling en auto's kapen en de ander wil met hem vingerverven en hem voorlezen.

Overduidelijk haalt Blomkamp hier weer voor de derde keer flink uit naar het systeem; Chappie zou je eigenlijk kunnen associeren met een buitenstaander die makkelijk te manipuleren valt, maar ondertussen wel genoeg besef en gevoel heeft, misschien nog wel meer dan de mensen zelf. En opnieuw weet hij alles weer lekker dik op te voeren met een hoop creatie, genoeg vette actie-scene's waarbij hij ook zijn eigen manier van slow-motion lijkt te hebben, als je het naast zijn 2 vorige films legt en ook een varïerende genre keuze van zwartgallige misdaadfilm, droge komedie tot bijna een halve familiefilm. Verder genoeg plaats voor humor en ook Hugh Jackman speelt een tof bijrolletje als corrupte smeris, die achter Chappie aanzit en Sigourny Weaver is ook weer prima van de partij. Het einde was ook weer erg luchtig emotioneel.

En over Sigourney Weaver gesproken, Blomkamp schijnt te werken aan een nieuwe Alien-film... erg onverwachte verrassing aangezien ik dacht dat een vijfde Alien-film niet meer zou komen en dat het bij Prometheus zou blijven.

4,5*

Wat een allejezus saaie en vervelende zeikfilm is dit zeg. Ik ben al niet van dit thema maar het plot en de advertenties spraken me wel aan, maar het resultaat is gewoon niks. Alleen een beetje gekwijl en dat overdreven slappe liefdesscenes zonder enig gevoel of inhoud of waarvan je denkt, WOW! Tis eerder gewoon een slaaapverwekkende, mierzoete meuk. Ook Zac Efron vond ik erg als een dwijl overkomen en het lijkt ook vaak net alsof je naar een soap zit te kijken, maar dan van 90 minuten.

Met daartussen allemaal vaag geneuzel in een misplaatst Shalmayan jasje , tijdens die vermissing van dat ene vriendin van Charlie.

Nee dit was echt niks.

1,0*

Vond deze film toch zeker niet slecht. Mede door de verzameling acteurs maar ook omdat de film lekker donker oogt waardoor het inderdaad wat weg heeft van Sin City. Michael Madsen was ook lekker op dreef en het verhaal zat toch ook best wel goed in elkaar. Ook oogt dit niet zo erg als een B-film (dus geen opvallende handycam montage, geen pistolen die alleen maar knallen maar er niks uitkomt, geen slappe gevechten of actiescenes die er opvallend nep uitzien) dat viel in deze film (en voor een BBI-film) best wel mee.

Gewoon een geslaagd misdaad, detective filmpje. Niet meer, niet minder.

3,0*