Opinions

Gij weet toch...

Je kan ervan zeggen wat je wilt; maar de Marokkaans-Vlaamse broertjes hebben met Patser toch wel een mooie doorgang gemaakt naar de toekomstige Bad Boys 3 film.

Ja, Patser (oorspronkelijke betekenis is "Verkoper" en niet "Macho") begint wel heel stereotype. Gelikte beelden en dito beats wanneer grote heren uit de dure vehikels stappen, stoere mannentaal, veel hipheid en gelikte speelse montage. Kortom: bijna een videoclip. Maargoed, je kent de Belgen... die gaan de keiharde realiteit ook zelden uit de weg. Iets wat Nederlanders wel doen door nog meer kinderachtige onderbroekenlol en een hoop gekrijs erin te verwerken.

Een halve Italiaan/Marokkaan, twee doebers en een bad-ass chick kennen elkaar al vanaf de kindertijd, en zoals er wordt verteld: de ene dag is een kopie van de ander. Dat Adamo's vader zijn Pizzatent als dekmantel gebruikt voor drugszaken lijkt een mooie nieuwe stap in het saaie uitzichtloze leven tussen de betonblokken in Antwerpen. Vaders doet zaken met een paar Nederlandse getthoboys, het meisje Baddia raakt verliefd op een uit de kluit gewassen drugsbaas (die ik nog ken uit de film Wolf) en de drie klunzige vrienden denken ook even een slaatje eruit te kunnen slaan door een drugstransport te rippen in de Antwerpse haven. Alles verloopt op zijn rolletjes en ze zijn zelfs de politie een beetje dankbaar vanwege de corruptie. Maar toch weet je dat dit alles gigantisch tegen gaat werken.

En zo wordt Patser toch wel een feestje, dat alles mooi weet te balanceren en toch een gigantische creatie aan elementen bevat. Van de zwart-komische satirische humor als het zich richt op de corrupte politieagenten en die directeur, tot een steeds benauwendere vicieuze cirkel als we ons richten op de vrienden en het vechtersmeisje. De beelden en de montage waren een lust voor het oog. Ook fijn is de forse Nederlandse inbreng; de Nederlandse acteurs, waaronder Ali B en die hele setting in Amsterdam (met die shoot out in die boksring en de liquidaties) was erg mooi gevonden. Wel jammer dat Ali B hier toch een kleinere rol in kreeg dan ik had gedacht. Ook de dialogen en vele verwijzingen naar filmklassiekers zijn grandioze momenten en de coming of age flashback-scenes maakten het plaatje af. En och... wat was Nora Gharib toch leuk om te zien.

Nee, wat mij betreft was deze film goed gevuld voor een aangename filmavond onder genot van een blow. Iets minder serieus dan Black... Maar aan de andere kant ook weer wel serieus.

4,0*

Arbi en Fallah zijn weer terug in België. De twee Bad Boys-vervolgen moesten een goede oplader zijn voor het vervolg van Patsers, die al een tijd lang werd aangekondigd. Hoe is het in tewerk gesteld?

Patser uit 2018 was een geslaagde en zeer gelikte misdaadfilm binnen de Antwerpse drugsscene. Antwerpen schijnt, omdat Rotterdam steeds meer preventieve maatregelen heeft genomen, de drugshaven van Europa te zijn.

Dat weten we inmiddels. Na vijf jaar keert Pizzaboy Adamo weer terug en is het de bedoeling om zijn leven weer op de rit te zetten. Maar dat lukt dus niet en ook zijn zus Badia en zijn vrienden willen het zekere van het onzekere nemen. Uiteindelijk wordt zijn Nederlandse tante ontvoert door een evenals Nederlandse bende en eist de mocromaffia zijn hulp weer op. En verder...

Patsers is eigenlijk net zo'n heerlijk gelikte popcornvermaak zoals het eerste deel. Zeer creatief en bij wijlen retro opgebouwd (Blackberrys) en de Amerikaanse invloeden zijn hierin wat sterker. De John Wick aandoende actie-scenes, met de hotel-shootout (die in één take is opgenomen) inbegrepen. Spectaculaire achtervolgingen. Toffe montage, scherpe humor, creatief opgebouwd waardoor de videoclip invloeden ook totaal niet storen. Ook wederom een leuke Nederlandse inbreng. Yolanthe is toch niet zo slecht in haar rol en ook Ruben van der Meer en Soundos El Ahmadi hebben een leuke aanwezigheid. En in plaats van Miami is Antwerpen toch nog echt wel een tof decor voor deze shit.

Prima vervolg. En rondom de aftiteling zegt iets dat er ook nog een deel 3 komt.

4,0*

Weer een klassieke biografische oorlogsfilm over de typische driftkikkerige generaal genaamd Patton. Cynisch, meedogenloos enz. We nemen zo een kijkje in zijn leven, en zo zien we hoe hij, zoals vele andere machthebbende generalen, samen met zijn peleton het ene land na de andere bezet. Eigenlijk een soort Adolf Hitler, maar dan geen lafaard omdat hij wel steeds met zijn leger meegaat, aan andere kanten is het wel een laffe meedogenloze hond, maarja: welke generaal is dat nou niet. De film is ook een combi met stevige oorlogsscenes en erg interesante toespraken en plannen die hij houd. Het einde als je ziet hoe hij uiteindelijk afdruipt is erg indrukwekkend.

Zeer boeiende oorlogsfilm.

4,0*

Na de fabelachtige Shaun of the Dead en Hot Fuzz mogen Pegg en Frost weer samenkomen. Dit keer niet door Wright geregiseerd maar hoort toch zeker wel in het rijtje thuis. Paul is gewoon ook helemaal zoals ik verwachte, wat een heerlijke verfrissende komedie was dit. Zelfs meer dan komedie.

Nu mogen ze toerist alias striptekenaars spelen die op doortocht zijn in hun camper door Nevada. De sfeer heeft gelijk al iets weg van een roadmovie, wat Paul natuurlijk ook is. Ze maken natuurlijk een hoop blunders en maken er natuurlijk weer een zooitje van... of de Amerikanen mogen ze niet echt en zien ze maar als homo's. Dan maken we uiteindelijk kennis met Paul. Een Alien die al een tijdje rondscharreld in Nevada en waar de geheime dienst achter zit. En dat is toch zeker mijn nieuwe filmheld geworden. Paul was me toch een partij bijdehand en was ondertussen nog slimmer dan wie dan ook in de film. Ook bezit hij schijnbaar de gave van John Coffey. En vanaf dat moment is het hek ook gewoon helemaal van de dam. Ook waneer ze een gelovige vrouw meenemen in hun camper die vlucht voor der te gelovige vader. Een grote klopjacht is op hun geopend. Zowel door de geheime dienst als door vaders. Pegg en Frost zijn weer eens de lul.

En het lijkt er ook alleen maar op alsof de film steeds leuker en leuker word en er steeds meer genres aan bod komen. We maken ook kennis met agent Zoil, die ik ook retecool vond overgens. Wat een onliners had die vent zeg en een uitstraling. In eerste instantie zou je denken dat hij ook een badguy is maar later blijkt hij dus wel degelijk aan de kant van Paul te staan. Ook Sigourney Weaver speelt hierin een leuk rolletje. En natuurlijk mogen we ook weer een enkele gelikte actiescenes voorgeschoteld krijgen, die er zowel spectaculair als hillarisch uitzien, in ieder geval zagen ze er wel erg goed uit. En wat word me er toch een partij op los gescholden en gevloekt zeg onderandere door die gelovige vrouw waneer Paul het geloof uit der ziel tovert. Het einde is ook erg mooi, maar wel een beetje aan de melancholieke kant bij die UFO

Maar ik heb erg genoten van deze film. Gewoon weer een van de beste roadmovies... nouja, noem het maar gerust een komedie/actie/sf/road/romantiek/parodie-film. De regiseur van Superbad heeft er echt wat moois van gemaakt met het Pegg/Frost duo. Erg jammer dat deze ongewaardeerd word. Een ding is zeker: Paul is de coolste Alien ooit.

4,5*

Vermakelijk tussendoortje.

Het is weer een standaard heist-filmpje maar ik kon het daar wel goed mee worden. Het begin is nogal verwarrend en ook in de rest van de film komen er nog wel eens verassingen aan bod. Hier en daar een paar leuke actiescenetjes en wat prima acteerwerk. Sean Feris als een bijdehante ex-autodief, en Michael Chiklins (die ik kort geleden nog als bad guy in Parker heb gezien) is ook weer erg geinig, verder ook nog Ray Liotta als rechercheur. Forrest Whitaker had echter helaas een veelste kleine rol. Voor de rest word het uiteindelijk weer een film waarin niets is zoals het lijkt en het vooral manipulatief word. Dat word opzich nog best goed gedaan.

Onderhoudend standaard-heistfilmpje.

3,0*

Het heeft wel even lang geduurd sinds de Preutsheid van de jaren '10. Een echte lekkere, gestoorde, geflipte, ongepolyste misdaadfilm, dat nergens rekening mee houdt, en waarbij ook niet krampachtig is gezocht naar de over de top-elementen, wat ik helaas nog wel in films als Machete bespeur. En laat dit dan ook nog eens de regisseur (en deels met de acteur) van Running Scared zijn, één van de geschifste misdaadfilms van de filmgeschiedenis. De elementjes worden hier weer mooi hergebruikt. Daarnaast zet Kramer de Amerikaanse maatschappij op een hillarische en pijnlijke manier te kakken.

Pawn Shop Chronicles wordt op een Pulp Fiction wijze neergezet en ook hier lopen drie verhalen, met als knooppunt die Dumpstore met die twee maloten als eigenaars die elkaars grote tegenpolen zijn. Elk verhaal haalt lekker hard uit en drukt ons op een hillarische manier met onze neus op de Amerikaanse feiten en de concequenties van het grote trots onder, bezeten huwelijken, wapens, en de geiligheid om te willen scoren op tv. Het eerste verhaal is al meteen een sprong in de diepte met drie doorgesnoven drugsdealers, (die Neo Nazi die zijn onderkaak nooit stil kon houden haha! , en dan die Paul Walker ook met zijn Clownsmasker... ) die een overval willen plegen op hun eigen verkoper, terwijl één van de leden net de enigste wapen heeft verkocht om benzine te kopen, tsja... wat moet je dan? De compleet gestoorde, foute en heerlijke climax (shootout) was de fatale hoogdepunt van de film waarin de Running Scared elementen uit de motteballendoos zijn gehaald.
En het tweede verhaal begint ook zo lekker onschuldig, met die typsiche "American Bride" sausje, en waar Matt Dillon een sterke rol op zich neemt als eerst zo'n zachtaardige echtgenoot, dat ontpopt in een psychopaat na het vinden van de ring van zijn eerste vrouw in die warenwinkel. En nee, het is geen oud zeer dat naar boven komt, zijn vrouw is al jaren vermist. En als je dacht dat het daarbij bleef, tegen het einde moest ik erg aan The Poughkeepsie Tapes denken, maar dan in meervoud. Dat zegt al heel wat, om nog maar te zwijgen over dat Kramer eerder zijn vingers durfte te verbranden aan die kiddie porn scene in Running Scared. Wood is hier weer, voor de zoveelste keer, bedriegelijk. En dan op het laatst die loser Ricky, dat hier door Brendan Fraser neergezet mag worden, dat Elvis als een god ziet en helemaal leeft volgens "The King". Nadat hij werd besodemieterd door zijn vrouw zet hij zijn trip per oude Amerikaan door, en komt in een wel heel obsessief dorpje terecht, en in plaats van dat je zou denken dat twee voetbal-partijen de grootste vijanden van elkaar zijn, is het hier de vijandschap onder bezoekers van twee concurerende kappers. Hij lijkt ook hier zijn roots niet te vinden, maar is hij dan toch echt wel zo dom. Het einde met die slaven, kon toch echt niet.

En dan die epioloog met die dwerg: HIL-LA-RISCH!!!!

Nee, dit was echt gewoon een pareltje van een film waar er echt wel meer van gemaakt mogen worden. De locaties van Louisiana waren ook lekker sompig en broeierig, en uiteindelijk is dat ook een van de betere locaties voor dit soort films. Het zuiden van Amerika heeft nog overduidelijk de nostalgie van de slavenhandel en racisme in zijn bloed zitten. Ook die thema komt hier flink aan de beurt.

Ben nou al beniewd waar Kramer straks mee aan de proppen komt.

4,5*

Mmmh beetje een saaie film waarbij ik bijna in slaap viel. Nee Max Payne is hier niks mee vergeleken. Er zat maar enkel 1 schietpartijtje in die wel cool was. Voor de rest boeide het me niet echt. Gebeurde een beetje weinig in.

1,5*

Ik vond hem ook best wel goed (beter dan john woo's mislukte Mission Impossible 2)

Het begin was wel een beetje saai maar hij word steeds beter. Soms zitten er spannende stukjes tussen (de metro) en nog een spectaculaire achtervolging.

John Woo heeft er nog wel een leuke film van gemaakt

3,5*

Laatst nog gekocht bij de Lidl voor 6,99 en gezien en ik vond hem beter dan de vorige keer. Mooi gemaakt met mooie locaties.(oh heb ik al eerder gezegt) Die Wenen-scene blijf ik nog de beste vinden hoe Cloony al die BMW's aan gort rijd. En mijn bek valt nog altijd open bij die atoomexplosie.

Stem verhoogt naar: 4,0

Mooie film. Ik stond er even niet bij stil dat Zak als acteur ook wel degelijk een downsyndroom heeft.

Deze Zak gelooft er echter in dat de wereld en zijn mogelijkheden veel groter zijn dan de instelling waar hij zijn dagen slijt en door zuster Eleonor in de watten wordt gelegd. Hij weet op een dag met behulp van zijn bejaarde kamergenoot te ontsnappen en in eerste instantie nog in zijn onderbroek de wijde wereld in te trekken.

Maar waar begint je doel?

In dezelfde regio, het broeierige Amerikaanse zuiden; een locatie wat altijd wel boeit, hebben we ook crimineel Tyler, die hier knap wordt neergezet door de stukken volwassenere Shia LaBeouf. Hij probeert zijn schuldeisers en de politie elke dag weer een stapje voor te zijn en zwerft voornamelijk in zijn bootje door de delta. Tijdens een ontsnappen heeft hij niet door dat Zak in zijn boot verscholen ligt.

Er volgt een stroef begin tussen deze twee, maar uiteindelijk bouwt dit zich uit tot een waardevolle vriendschap. Tyler luistert goed naar Zak en legt vervolgens de bal naar hem. Wil je een worstelaar worden? Dan ga je dat worden!

Ondertussen is Eleonor al op zoek naar deze jongeman, die nu juist uit het isolement is gekomen en daardoor geneest en de wereld betreed die hij wenst. Uiteindelijk moet Eleonor dat maar leren te begrijpen. Het systeem dat mensen in hun schulp houdt is allang achterhaalt.

Het einde is wel typisch.

Mooie film, mooie locaties en een fijne sfeer heeft deze soort van roadmovie. Misschien iets om te leren.

4,0*

I AM A STAR!!!!!!

Zeer knappe prequel van X. Zelfs nog beter...

De verbittering en de jaloezie die de stokoude Pearl in X draagt, tot het gevaarlijke aan toe, leek nog een opeenstapeling van tientallen jaren te hebben. Tot in 1918, wanneer Pearl toch ogenschijnlijk nog een jonge knappe vrouw zou moeten zijn. Zou moeten zijn. Want haar trekken en haar gezicht spreken boekdelen en Mia Goth zet hier bijna de rol van haar leven neer.

Ja, 1918. De Spaanse griep heerst de wereld en het kwam voor Ti West zeker mooi uit om deze film tijdens de coronapandemie op te laten nemen. Daar waar weinig verschilt. Ook hier dragen mensen mondkapjes in drukke ruimtes en wordt er over quarantaines en afstand gepraat. Een fraaie overeenkomst die al meegegeven wordt. Ook is de Eerste Wereldoorlog net voorbij en leeft men veelal in armoede. Zo krijgen we te maken met Pearl. Een tiener waaraan je al heel snel weet dat daar natuurlijk een steek los zit. Zeker als je al te weten komt dat ze graag dieren pijnigt. Maar toch... Bij nader inzien weet je soms niet of je medelijden met haar moet hebben of dat ze te verwerpen is.

Een ding is zeker: Ze kotst het eentonige leven op de boerderij uit. Waar de routineuze klussen altijd hetzelfde zijn en waar haar Duitse moeder alles behalve sympathiek voor haar is. Aan haar vader heeft ze niet veel, want die slijt als een invalide zijn dagen in een rolstoel en brengt niet veel binnen. En de man die voor haar als verloofde is gekozen zit nog op het front. Als Pearl dan toch met haar smalle visie iets van de buitenwereld meekrijgt; in dit geval een wereld van de beginnende cinema en de daarbij horende roem, lijkt ze zich daar krampachtig aan vast te grijpen. 1 en 1 is 2. Doorkomen betekend eindelijk een ruimere leven in de grote stad waar het allemaal zou moeten gebeuren. Haar geluk lijkt ze ook te vinden als ze een jonge projectionist treft, die haar ook het bestaan van pornografie laat zien. Met deze informatie reageert ze haar begeerten af op een vogelverschrikker. Niemand die haar ziet? Toch?

Tussen het benauwende thuisleven in voelt ze zich een partner in crime met de projectionist. Gelukkig lijkt haar nicht de enige te zijn die haar wens begrijpt en offert ze zichzelf zelfs op als ze samen in de wachtrij voor de oefenperformance staan. Ondanks ik al een hele vieze smaak over Pearl had gekregen, die met de tien minuten steeds enger en complexer lijkt te worden, en aan de andere kant ook wel te benijden, moet ik zeggen dat ze helemaal geen verkeerde act vertoonde. De jury denkt daar echter anders over en vervolgens barst de bom compleet.

En waar deze film al begon met enkele onvergetelijke scenes (Het doden van die zwaan, die vogelverschrikker, en die koude interactie tussen moeder en dochter, gevolgd met dat gevecht en dat incident met de open haard, en dan dat geroosterde thanksgiving-varken dat vergeten wordt en door de maden wordt opgevroten) lijkt dat alles nog maar het begin te zijn en wordt het van kwaad tot erger. Tot in de afgrond.
De druppel van Pearl doet haar metaforisch haast veranderen in een Mindflayer en je wil nu echt niets meer dan keihard van haar wegrennen. Maar ondertussen... begrijp je ook een zeer klein gedeelte van haar situatie.

Als schrijver had ik onlangs de knoop doorgehakt om een biografie te schrijven over een bepaalde periode in mijn leven. In een dorp, terwijl je weet dat de wereld groter is (omdat je bijvoorbeeld een lid van Moviemeter bent) en waar je niet helemaal honderd bent als je je film en muziekkennis uitbreidt. Nu ik inmiddels 32 ben en al in een provinciestadje woon voelde ik gewoon nog de diepe deprimerende leegte waar ik me destijds zo over aan zou moeten stellen. En een tegenslag, afwijzing of conflict was al genoeg om helemaal krankzinnig te worden. Hoe kleiner de wereld, hoe meer het alles of niets is.
Daar waar elke nieuwe ontdekking voor jou als magisch, magistraal en haast ongelofelijk is; is het voor een ander die al in zo'n wereld bekend is een hele normale dagelijkse zaak. Daardoor is er ook geen begrip.

Nu ging ik niet over lijken en martelde ik geen dieren, maar ik vermenigvuldig het eens met een paar nullen. Naast de gruwelen zette het me wel aan het denken en het nuanceren. Zeker dat keukentafelmoment tussen Pearl en haar nicht was fenomenaal. Of dat moment dat Pearl haar vader aan die krokodil wilt voeren.

Pearl weet er toch wel in te sluipen. Je zou eerst aan een zwarte komedie denken, maar het meisje zelf zorgt voor een akelige aanwezigheid als tikkende tijdbom. Ti West is ook prima in timing geweest en weet wanneer het absurdisme op moet duiken en de momenten dat je toch wel even spierwit neigt te worden. De finale en de daarop volgende zeven minuten durende shot van Pearls door pijn en verbittering getekende glimlach zorgt nog voor de ultieme kers op de taart en laat je als kijker even verbluft achter.

Pearl is echt beter dan ik had verwacht, daar waar X, ondanks de thematiek, echt meer naar een simpele slasher neigt. Nu gaan we iets dieper in de psychologie en de donkere kanten van een getroebleerde jongedame.
Helaas weet je ook al dat er in de komende decennia weinig voor haar veranderd.

Ik ben klaar voor MaXXXime.

4,5*

Pearl Harbor word als het goed is omschreven als de slechtste oorlogsfilm ooit. Opzich, snap ik hun punt wel want de eerste anderhalf uur is gewoon een hele som aan romantiek en soaps. Ik kon me er toch wel eens in vinden want de film is toch nog wel mooi opgebouwt en de hele bombardement op Pearl Harbor ziet er wel adembenemend uit en duurt ook zowat een uur. Daarna word de film een soort van oorlog's slagveld film en draait het erg om verwijtingen.

Verder vond ik Ben Affleck ook weer goed spelen en Josh Harnett was in zijn vroegere jaren ook wel leuk om te zien. Ook Kate Beckinsale is goed. Pearl Harbor is gewoon meer een blockbuster ipv een serieuze oorlogsfilm waar Bay alweer zijn portomonee in heeft leeggeschud. Maar ik wist me nog wel te vermaken.

3,5*

Weer een geslaagde horrorfilm uit de MR Horror reeks. Canadees, en dan toch de eerste Franstalige Canadese film die ik heb gezien. Ook White Skin heeft zo'n Twilight achtig verhaaltje alleen is deze nog wel wat geheimzinniger. Het begin is enkel een beetje meidenjacht, en Thiery zijn vriend word wel door een hoertje in zijn nek gebeten, en daar begint het verhaal. Dan ontmoet Thierry zelf die roodharige Claire waar ie helemaal wouz van word terwijl ie eerst kotste van roodharige meiden. Claire vond ik btw ook heel subtiel en goed neergezet en Thierry is zowat de hele film door een verlegen jongen. En je weet van te voren al dat er niks klopt aan Claire en aan het einde van de film weet je het eigenlijk nog steeds niet 100%. Vampier, Kannibaal?

Verder was deze film helemaal zo slecht nog niet, tevens ook niet low-budget. Kwa montage zat de film best goed in elkaar en het acteerwerk was ook om te spreken. Gewoon een mooi filmpje voor love story-horror liefhebbers.

3,5*

Was weer een leuk Thai's horrorfilmpje.

En ook wel weer even leuk om na vele jaren weer eens een stapeltje Asia horror besteld te hebben. Dit was zeker niet slecht, al merk ik wel dat ik al over bepaalde dingen heen ben gegroeid. Het verhaal is nog wel ietwat aan de dunne kant. We volgen een groepje dat zich klaar maakt voor een vertoning van een film in het mystieke Kamchanod, een tempel in Thailand. De vorige crew was in de greep van geesten en al snel krijgt ook de nieuwe crew, al geesten te zien tijdens de planning. En ja... De film lijkt het er bijna om te doen. Bijna elke minuut komt er een spookje of een jumpscare tevoorschijn. Soms leuk gevonden, maar op een gegeven ogenblik sloeg het een beetje dood. Veder nog een schrijnende relatiedrama ertussenin... en een nog best wel sterk einde.

Niet slecht, maar toch net een beetje te gericht. Desalniettemin vermakelijk; met kippenvel momentjes van dien.

3,5*

Het was wel een tijd geleden dat ik dezer heb gezien.(2001) Ik vond hem zeer vermakelijk. Goede stukjes en Denzel Washington speelde goed.

3,5

Een voortborduring op Train to Busan. Alleen kan je het geen deel 2 noemen omdat het treinverkeer in deze wereld nu zo goed als plat ligt... net als de rest van Zuid-Korea, dat vier jaar geleden na de gebeurtenissen uit het bovengenoemde, afgeschermd is van de rest van de wereld en nu een heuse zombie-speeltuin is.

Maar niet iedereen is een zombie. Overlevenden worden naar Hong Kong getransporteerd, maar door hun nationaliteit worden ze door niemand in de wereld meer vertrouwd. Een uitbraak op zo'n schip kan ook niet uitblijven. Een soldaat en enkele teamgenoten moeten terugkeren naar het eiland voor een onbekende taak. Het decor omvat hier een apocalyptisch Zuid-Korea, waar de beplanting inmiddels door het beton is gegroeid en de wereld gewoon zo goed als naar de klote is... maar waar ze ook niet alleen zijn. We krijgen te maken met twee zusjes waarvan de ene ondanks haar zeer jonge leeftijd de rijinstructies behoorlijk goed onder de knie heeft. Max Verstappen is er niks bij. Ze brengen de zekere coole Juen Seok naar een veilige thuisbasis. Daar maakt de man kennis met een zekere moeder waarvoor hij in een ver verleden is doorgereden om het zekere van het onzekere te nemen. Een ander lid heeft pech om doelwit te worden van een soort sekte.

Ja, sekte. Want je kan er niet omheen dat er in zo'n vervallen wereld hiërarchie ontstaat. Dat was in de wereld van Mad Max ook zo, en je ziet al de nodige vergelijkingen. Deze cult hebben op hun beurt een zwerm zombies kunnen verzamelen voor wedstrijden... met gevangenen als inzet.

Best interessant, maar wel op een heel ander niveau dan deel 1. En helaas komt dat niet altijd even goed uit de verf en oogt het wel vaak als een Hollywood B-film. Zeker die autoachtervolgingen, hoe cool die zusjes ook waren, waren zodanig gemonteerd alsof je naar een computerspel zat te kijken en ook qua actiescenes wil het nog vaak op de automatische piloot gaan (helden lopen veelal geen schrammetje op en de rest is wel de lul). Gelukkig weten de characters en de opzet er toch nog voor te zorgen dat je de twee uur prima doorkomt. En dan het einde... Typische Aziatische melodrama.

Minder dan Train to Busan, maar toch goed te doen.

3,5*

Pierre Morel zet hier weer eens een lekker vet actiefilmpje neer.

De inhoud kan je wel dromen. We volgen hier een middenklasse gezin; moeder, vader, kind. Hartstikke leuk allemaal. Totdat vader en kind worden neergemaaid door een drugskartel en moeder het overleefd, maar in een coma beland (Hard to Kill?) De moeder heet Riley en haar gedrevenheid zal met de moment groter worden.

De rechter verklaard haar voor gek bij de getuigenis en ze staat er helemaal alleen voor. Is op zich niet erg, want nu kan ze zichzelf uitleven. En nee, dat gaat niet van een leien dakje.

Want deze dame is wel heel gedreven en haar prooien komen er niet met een paar schrammetjes van af... En dan niet alleen de prooien.... Zelfs als ze getuige is van een alcoholistische vader die zijn kind verwaarloost, leest ze die vader even een goed lesje voor. De prooien mogen het bekopen met een paar smakelijke martelingen en porties kogels; de actiescene's zijn echt weer moddervet en flitsend geschoten en houden het niveau omhoog.

En natuurlijk, is er ook niets zoals het lijkt, en is ook niet iedereen te vertrouwen. Misschien kan je dat al een beetje raden.

Ja, het plot is zo dun als vloeipapier, maar Morel weet de boel toch weer te bejubelen met de dynamische filmtechnieken, groffe actiescene's, kilheid, toffe acteurs en groezelige settings. En Gardner is ubercool.

Ik heb genoten.

4,0*

Daar uit de filmwereld van Zwitserland (waar wij bijna nooit iets van meekrijgen) komt dan Pepperminta, gemaakt door een regisseuse die vroeger fan was van Pippi Langkous, maar er hier toch een volwassen draai aan geeft.

Om te beginnen is deze film bijna een drugs. De hele film is dromerig en kleurrijk geschoten en je bent zowat aan het spacen. De vele stop-motion shots en het hele fantasiewereldje dat geplaatst word in het hedendaagse Zwitserland is gewoon fenomenaal gedaan. Je zou haast denken dat dit een Villa Achterwerk programma is. Ook Pepperminta zelf is prima neergezet en ook haar vriendjes Werwen en Edna mogen er zeker bijzijn, en samen beleven ze allemaal spannende avonturen met vele kleuren, beestjes, figuranten enz enz. Alleen in plaats van een kinderlijk avontuur gaat Pepperminta behoorlijk de erotisch getinte kant op en vooral dat menstruatie-bloed toverdrankje is daarvan de klap op de vuurpijl. En verder ja... zoals Zinema het zegt: Je moet het gewoon zien om te geloven want aan de hele inhoud is geen touw aan vast te knopen. Maar het gaat ook meer om het fantasiewereldje van Pippeloti Rist, waarover ze waarschijnlijk jaren droomde om het te openbare.

Hele merkwaardige film. Een psychedelische trip van begin tot eind.

3,5*

Alweer een steengoede Leone-film. Western zoals het hoort. Dit is inmiddels al de 2de deel van de Dollars-triologie. (had eerst deel 1 gezien en toen deel 3 en eergister deel 2(deze dus) ). FAFDM is ietsje beter dan A Fistful of Dollars. Maar The Good the Bad and the Ugly blijft altijd de beste van de 3.
Ook hierin maakt Clint Eastwood er weer iets prachtigs van. De Soundtrack is ook weer erg mooi.

Lee van Cleef had ook een erg mooie bijrol. Vooral leuk hoe Eastwood en Cleef op bij hun eerste ondmoeting een duel doen door op elkaars hoeden te schieten, en daarna vrienden worden die samen de gezochte zoeken voor [i]een paar dollars meer.

Gewoon weer een schitterende western. Helemaal weer op Leones stijl: mooie soundtracks (vooral dat fluitje en die snaarinstrument blijven leuk in Leones films) en weer prachtige acteurs en heerlijke meeslepende sfeer. Ook de achtergronden waren weer mooi. Jammer dat ik nu alles van Leone heb gezien: hij heeft te weinig films gemaakt en ik wil alleen nog maar meer. Eigenlijk moet ik alleen nog Rhodos zien maar die is helaas niet in Nederland uitgekomen.

Maar voor deze prent:

5,0*

Zeer vermakelijk western-filmpje.

Had hem lang geleden gezien, maar leuk was ie wel.

Eastwood kon er weer wat moois van maken.

****4,0****

Na van deze gekke Spanjaard Mutant Action, Bella Trista de Trompeta en Witching and Bitching had gezien... nu een oudere Amerikaans/Mexicaanse cultfilm van hem, waar hij zijn mosterd bij Natural Born Killers en Robert Rodriguez heeft gehaald. Dat zat er in 1997 ook aan te komen.

Nog met de jongere Javier Bardem, die hier een charmante bankovervaller alias sektelid neerzet genaamd Romeo. Hij pikt zijn liefje Perdita op om vervolgens op rooftocht te gaan. Althans... Het lijkt erop alsof Ilglesia eerst de elementen en zijn vermoede inspiraties van Robert Rodriguez heeft verzonnen en vervolgens een plotlijn. Want ineens is Romeo ook nog thuis in het handelen van lijken en foetussen. (Yuk!) Nadat het stelletje Amerika is ontvlucht ontvoeren ze een jong stelletje, die ze wel kunnen gebruiken voor de Voodoo rituelen in hun cult. Dat loopt toch even anders als er concurrenten ten tonele verschijnen die met Romeo en Perdita een appeltje te schillen hebben.

Perdita Durango weet hierbij een geschifte en best wel leuke Natural Born Killers rip off te zijn. Misschien nog wel met zijn plotgaten en het feit dat Romeo en Perdita naderhand toch ineens wel vrij zachtaardig zijn naar het jonge stelletje die ze oorspronkelijk voor een gruwelijke slachtritueel zouden gebruiken. Een paar leuke actiescenes, absurde momenten, gestoorde personages, heerlijke puberale humor die politiebaas die gepijpt wordt door een vadsige administratie terwijl hij een foto van een model voor zich houdt, de flashbacks van die ene tienergast, dat kinderfeestje en een stevig straaltje politieke incorrectheid. Leuk vermaak dus!

4,0*

Na het zien van de trailer 2 jaar terug waren mijn vooroordelen al groot. De trailer oogde B-filmerig en rommelig. Maar toch lees je dan weer goede recensies hierover dus heb ik uiteindelijk de film maar eens bekeken. En hij is uiteraard helemaal niet zo slecht als ik verwachte. Dit keer is het een gevaarlijk kat en muis spel op Hawai die je altijd op het verkeerde pad weet te brengen. Riddick-regiseur Twohy zet de Resident Evil heldin Mila Jovovich en Codename 47 Olyphant nu neer als echtpaar die op huwelijksreis gaan naar Hawai en de vakantie uitloopt op een gevaarlijk spel waarin ze verzeilt raken. Dat begint pas waneer ze meerdere mensen ontmoeten (aardige en minder aardige) en er ondertussen in hun buurt ook een moordzaak actief is.

En zo krijgen we een spannende tropische thriller voorgeschoteld waarbij je zoals gezegt er altijd weer intrapt en dat de daders dichter in de buurt zijn dan je denkt. Het einde was ook keihard en indrukwekkend.

Verder een zeer aangenaam thrillertje. Toch zeker beter dan ik had verwacht.

3,5*

Ben lekker op weg om films van MCKenzie te ontdekken... nadat hij me heeft verrast met Starred Up en Hell or High Water. Wat heeft hij hier voorgeschoteld?

Een apocalyptisch thema... In het begin had ik gedacht dat het op een beperkte hoogde bleef. We bevinden ons in een wereld waarbij emoties en zintuigen de overhand hebben genomen... zo in de zin dat de mensheid er geen controle meer over heeft. Mmmh... erg interessant. Wat we vervolgens krijgen is een observatie uit het leven van Michael en zijn vrouw Susan... de dagelijkse bezigheden, het werk... en dat alles terwijl ze moeten vechten tegen de emoties die geheel onverwacht en ongewild ze in de greep houdt. Is het een virus? Is het een epidemie? Een sarcastische houding van McKenzie? Wie zal het zeggen...

En je zou kunnen zeggen dat Perfect Sense een saaie opeenvolging wordt van huis-tuin-en-keuken scene's maar dat is het dus echt niet. De film weet boeiend te blijven en wordt zelfs met het moment steeds sterker.... Jawel... tegen het einde kan je toch echt wel spreken van een heuse apocalyptische science fiction film... maar dan in een totaal ander jasje.

Nee, dit was een erg sterke, sfeervolle psychologisch werkje. Ook is het even wennen om weer een totaal andere rol van Ewan te zien. De man lijkt wat personage's net een kameleon. Meer van McKenzie please!

4,0*

Amusant psychohorrorfilmpje uit de UK.

Een Poolse vrouw raakt in de verleiding met en charmante man van middelbare leeftijd. Echter weet je al meteen dat het niet goed zit. De vrouw is tattooverslaafd en lijkt bij deze man wel haar heil te kunnen halen. Maar dan loopt ze in de val.

En zo krijgen we weer een aardig filmpje in zijn genre voorgeschoteld. Het lastige hieraan is ook dat, net als bij Hannibal Lecter, deze psycho nog wel eens sympathie bij de kijker wil opwekken. Een manipulatief, sluw wezen die zelfs de uiteindelijke instanties een stap voor is.

De settings in de groezelige grauwe achterbuurten van Londen zijn ook prima geplaatst.

Het is nou niet een waar meesterwerk, maar hij is goed te doen.

3,0*

Prachtige film

ook erg spannend en het acteerwerk is prima.

Aanrader 5,0*

Weer zo'n typische thriller waarin niets is zoals het lijkt. Alleen nu in een orginele moderne variant waardoor je Perfect Stranger een beetje kan beschouwen als een Chat-thriller. En ik heb me er zeer mee vermaakt. Vooral Halle Berry als undercover en Bruce Willis als de vermoedelijke dader maar zoals gezegt: niets is zoals het lijkt. We krijgen de hele film te maken met gepuzzel en het in de gaten houden van Bruce Willis door steeds met hem te chatten of te hacken. En zo komen we uiteindelijk al wel snel bij de waarheid alleen is de afronding ook vrij spannend. Het einde vond ik ook helemaal fantastisch Halle Berry haald een truc tegen de wet uit om de toch onschuldige Bruce Willis vrij te krijgen maar dan zijn der ook altijd weer onopvallende getuigen die roet in het eten gooien.

Hele bijzondere thriller met ijzersterke rollen. Halle Berry vond ik erg mooi en ook vooral Bruce Willis liet weer eens zijn goede kant zien. Naast een actieheld kan hij ook goed als een normaal zakelijk persoon spelen. Perfect Stranger was iig weer zeer geslaagd en weet zo wel je avondje te vullen.

3,5*

Behoorlijk sterke film. Erg goed opgebouwd met ook een best ziek onderwerp. Alles begint als een teeny film, waarin we kennis maken met de outsider Charlie, die maar moeilijk ergens geaccepteerd kan worden en het pispaaltje van de klas is, maar ondertussen wel erg slim is, en met sterke argumenten wel iemand onderuit kan halen. Uiteindelijk maakt ie kennis met een ander groepje outsiders die hem helemaal in de groep accepteren en waarin hij kennis maakt met het leven van feesten, sex, drugs en rock en roll. Ok, dit klinkt allemaal erg standaard, maar dat is Wallflower absoluut niet. Zeker wanneer Charlie dingen blijkt te doen in een black out, en dus aan een vorm van dissocatie lijd. Dat onderwerp begint nog vrij onschuldig, maar het einde is wel erg ongemakkelijk. Dissocatie krijg je natuurlijk door seksueel misbruik, en uiteindelijk veranderd de film ook in een soort moordverhaal aangezien Charlie er langzamerhand ook achterkomt dat hij zijn tante heeft vermoord die de dader was. Dat was dus iets wat hij al die tijd wegstopte. Charlie voelde dus als het ware dat er iets niet goed zat maar in de film word dat nog mooi verborgen gehouden en langzamerhand komt de waarheid dichterbij. Behoorlijk overtreffend.

De opbouw is ook erg mooi en het is ook precies zo'n stijl wat ik graag in comming of age films zie. Een beetje een sfeertje wat Gus van Sant ook gebruikt. De muziekkeuze was fenomenaal en we krijgen lekker allemaal oldies te horen: Sonic Youth, David Bowie, The Smiths, Smashing Pumpkins etc. En dat maakt het toch weer tot een erg boeiende tienerfilm die ook wel een beetje in de categorie van Van Sant valt en The Butterfly Effect.

4,0*

Weer een uitstekend opgevoerde Ierse misdaadfilm met Brendan Gleeson als centrale punt. Laatst nog I Went Down van hem gezien die ook prachtig was. Ook deze valt weer in de categorie (Waar The Guard ook bij hoort)

Verbaas me erg over de minimale recensies hierboven. Dit was gewoonweg weer lekker genieten. Cillian Murphy weet hier toch wel een opmerkelijke rol neer te zetten als een nog naïef overkomende gangster Michael die (je weet hoe het gaat) diep in de schulden zit bij Perrier (Gleeson). Uiteraard komt hij ook aan alle kanten in de problemen; naast opgejaagd te worden door twee homovriendjes/gangsters, krijgt hij ook nog te maken met lastige handhavers met wielklemmen, een suïcidale buurmeid Brenda, zijn stervende(?) vader Jim en het hek is helemaal van de dam als Brenda ook nog eens een van die gangsters vermoord. Waarbij, Michael nu, met 2 ongeleid projectielen op sleeptouw, een oplossing moet vinden.

En dat pakt allemaal behoorlijk verrassend en creatief uit. Om te beginnen vond ik Michael's vader echt geweldig, terwijl Brenda hier en daar nog wel eens erg overact. (vooral als ze weer eens gedoe heeft met haar ex) Verder staat de film ook gerant voor een paar gelikte actie scenetjes, waarbij een fraaie shoot-out in de pool-center en die AK-47 scene mooi van pas komen. Ook het typische Ierse humor is weer sterk aanwezig en alles is ook lekker gewelddadig. Ook die hondenteam, met als klap op de vuurpijl die rituele begrafenis van die honden die Perrier heeft doodgeschoten waren zeer opmerkelijk.

Gewoonweg een heerlijke Ierse gangsterfilm, zoals de Ieren het doen en waar totaal niet is afgekeken van de Engelsen.

4,5*

Arthouse geestenfilm. Net niet gemaakt door de makers van Insidious, Paranormal Activity en The Conjuring en co.

Kristen Stewart deed in ieder geval goed haar rol als garderobe in Parijs die sinds kort wordt geplaagd door de geest van haar dode broer. De film lijkt in eerste instantie vrij saai en niet boeiend te willen worden en het desbetreffende WhatsApp gesprek met een.... ja met wie of wat eigenlijk? wordt op den duur ook een beetje lachwekkend.... Echter neemt de beklemmende sfeer in het laatste kwartaal wel steeds meer toe en wordt de film ook ietwat interessanter.

Alleen werkt het toch grotendeels niet... Een arthouse drama vermengen met een geestenhorror. Een te lange aanloop... zoals ik al zei... Niet echt een duidelijk en rakende twist... Maar evengoed wel doorspekt met een kleine dosis spanning en vele mooie beelden...

Voldoende.

3,5*

Nog niet zo lang geleden het boek uitgelezen; die me wel heel diep wist te raken. De film is echter een beetje de samenvatting ervan, maar geslaagd kon ik hem zeker wel noemen.

Een gezinnetje die gaat verhuizen naar een huis aan een drukke weg, heel standaard. Maar het rustige nieuwe leven neemt wel een andere wending. Eerst krijgen we te maken met een aardige buurman, maar deze wil het gezin ook maar al te graag een rondleiding geven over een dierenkerkhof in de nabijheid. Dan heel toevallig wordt de kat Church aangereden, terwijl dochtertje en zoonlief met moeders erop uit zijn. Hoe leg je het je dochter uit dat haar lievelingskat is overreden? Nou, mr. Creed hoeft zich daar niet lang zorgen om te maken want de volgende dag staat het beestje gewoon weer braaf op de veranda. Het verhaal over de begraafplaats bestaat dus echt.

Maar dan wordt Cage, het zoontje overreden. Echter, vond ik het in deze film wel jammer dat de rouw niet zo rakend en diepgaand was als in het boek. Ook bijvoorbeeld die reis van Rachel werd in het boek veel benauwender en hopelozer omschreven. Wel begon ik te bedenken waar Hereditary zijn mosterd vandaan haalde. Maar er schijnt nog hoop te zijn, aldus de vader. Je kan de uitspraak wel bijna letterlijk nemen: Sometimes dead is better.

Film was wel een zeer geslaagde King-verfilming met de prima jaren 80 sfeer, maar vergeleken met het boek wel een beetje mat. Wel waren de kills erg bruut. Enfin: Ze gebruikten inderdaad wel telkens dezelfde vrachtwagen over die drukke weg.

Verder leek het erop alsof de beelden die ik gemaakt had bij het lezen van het boek, gewoon hier bijna klopten.

Zeker vermakelijk. Maar misschien nog beter als je het boek niet gelezen hebt.

4,0*