Opinions

Hele meedogenloze film met een keiharde boodschap. We volgen in deze hele film eigenlijk hoe de sfeer in Mississippi was, en dan spreek ik vooral over de negers die daar uitgekotst werden en door de KKK het leven werd zuurgemaakt en onder druk werd gezet. Over het algemeen zou je dit kunnen zien als een detective, maar dan wel een detective met zoals gezegt: een ijzersterke boodschap. Wat je in deze film vooral de ogen doet open doen is wat voor smeerlappen het blanke volk wel niet kan wezen en dat negers eigenlijk minder waardig zijn, natuurlijk: die martelen we gewoon en steken al hun eigendommen en huizen en kerken in de fik. De sfeer is ook heel rauw maar wel erg mooi. Die Mississipi, zuidelijk Amerika locatie spreekt me altijd wel aan. Ook waren Gene Hackman en Willem Dafoe hierin werkelijk subliem en schopten ook zowat overal tegen aan als het ging om racisme en haat. Want dat is toch ook de ultieme vraag in de film: waar komt al dat haat vandaan? Want ze hebben daar eigenlijk het recht niet op want ze hebben zelf al die negers uit Afrika gehaald voor slavernij. Wat ook heel vals was was dat de daders, hoe gruwelijk hun daden ook waren, er met een lichte straf vanaf kwamen, enkel en alleen omdat de slachtoffers negers waren.

Voor de rest een zieke film als het gaat om het onderwerp, maar het gebeurd echt. Na Angel Heart heeft Parker weer een sublieme film gemaakt. En is weer teruggekeerd naar Zuidelijk Amerika.

5,0*

Durfde deze film een lange tijd niet te zien vanwege mijn diepe fobie voor tentakels en filmspinnen. Maar bij deze de angst toch nog weten te overwinnen. Maar toch.... helemaal vergeten dat dat 10 jaar geleden met IT ook was gelukt.

The Mist is ook weer een sterke King-verfilming. De man die eerst voornamelijk geïnteresseerd was in de gevangenis-drama boekjes van King besloot nu maar eens een samenwerking te maken met een van zijn monsterverhalen en weet daar ook zijn sterke elementen in mee te nemen. En het is zoals je mag verwachten van een King film (moet nog steeds een boek van hem lezen)... het blijft niet slechts bij een survival horror... Er is een mist dat over het stadje trekt op het moment dat David boodschappen doet met zijn zoontje. Een paniekerige man stormt de supermarkt binnen en zegt dat het hier niet om een gewone mist gaat... en inderdaad...

En dan denk je als kijker dat de hel los gaat breken en dat het grotendeels vechten word tegen bloeddorstige insecten en moordende tentakels in alle vormen en maten, maar blijkbaar om te voorkomen dat dit zo'n typische Hollywood spektakel word, worden de monsters zelf nog zo vaak mogelijk op de achtergrond gehouden en verdiepen we ons meer in alle aanwezigen van de supermarkt zelf... en dan voornamelijk dat christelijke vrouwtje die al indoctrinerend al het hel en verdoemenis bij elkaar kwettert... en vervolgens het voor elkaar krijgt dat 90% van de aanwezige tot sekteleden worden gemaakt... David behoord dan natuurlijk weer tot de 10%.
Ja, zoals ik inmiddels het al van King had begrepen.... hij heeft overduidelijk wel iets met absurde en/of eigenzinnige figuranten en is ook altijd wel in voor wat zwarte humor. Dat oude vrouwtje vond ik ook erg cool.

En zo komen we er door de film achter dat alles in lagen word verteld, en dat was erg bijzonder. Je zou de film bijna wel complex kunnen noemen. En dat einde.... ja... kan niet pijnlijker bijna...

Voor mij een zeer geslaagde film. De combinatie tussen psychologische horror en monster horror word hier uitstekend neergepend.

4,0*

Had deze ook nog jarenlang op de plank liggen. Maar wat een keisympathieke film is dit.

Nu wist ik allang dat er in Zweden gewoon de leukste jeugdfilms worden gemaakt... Net zoals in Nederland, ondanks de vele flutproducties hier.

Het verhaal vind plaats in een Zweeds dorpje in de jaren 50... Waarbij ik al meteen door de sfeer opgeslokt was. We volgen buitenbeentje Ingemar die samen met zijn broer bij zijn alleenstaande moeder woont. Deze moeder heeft last van plotselinge woedeuitbarstingen en is getroffen door een ziekte. Echter levert dit soms nog wel eens komische beelden op in plaats van treurige. Daarnaast is Ingemars hond zijn beste vriend, maar dat veranderd wanneer hij op verzoek van de arts ergens anders naartoe moet, om het leed van zijn moeder te besparen. Hij beland bij zijn oom en wat er met zijn hond gebeurd, dat blijft buiten beschouwing. Wat krijgen we dan? Niet echt een concreet verhaal, maar wel een erg fijne verzameling aan observaties en momenten in de jeugd. De voetbalwedstrijden, het boksvriendje van Ingemar, zijn maffe doch rebelse oom, dat ene oubollige riedeltje op de grammofoonplaat, een sensuele juffrouw, een perverse kunstenaar, ruzies, meisjes, spelen met vriendjes, een verveelde dakdekker, de eerste televisie en uiteraard de scenes met Saga.... kortom, gewoon iets wat een kinderfilm is, die ook de volwassen harten weet te raken.

En de film is niet melancholisch, maar gewoon avontuurlijk, luchtig en vrolijk en omvat een ruime aangelegenheid aan creativiteit. Echter was dat stukje waarbij Ingemar begint te blaffen om zo het gemis van zijn hond te verzachten, en de uiteindelijke dood van zijn moeder erg sterk.

Ja, dit was echt een parel van een jeugdfilm, en ook helemaal zoals je kan verwachten vanuit de Zweedse hoek. Ik ben bereidt om spontaan op zoek te gaan naar nog meer van dit soort titels.

5,0*

Ja, je weet het maar nooit met Kim-Ki-Duk, die ik toch wel een van de verrassendste regisseurs vind. Zeker op gebied van drama en romantiek. Daar kan geen Richard Sparks tegenop.

Bij Pieta heeft hij al een poging tot het thema gedaan, maar hier pakt hij nog veel verder uit. Maar wat Moebius nou is? De ene keer werkt het op je lachspieren en de andere keer verga je als kijker van de pijn en schaamte. Om te beginnen mogen we ons inleven met een diep beschadigde student, die net zijn pik is kwijtgeraakt, dankzij zijn obsessieve en vooral ziekelijke moeder, die wel een hele perverse obsessie heeft voor haar zoon. Vervolgens verdwijnt ze en mogen we op een pijnlijke manier het pikloze leven van de student zonder naam volgen. En ja, om dan heel boers te zijn; dan ben je niet zo'n stoere jongen meer, en wordt het al helemaal pijnlijk en lastig als je wel een heel mooi meisje treft in de plaatselijke supermarkt, dat wel wat in de jongen ziet. Ondertussen is het obsessief internet-surfen door de vader, een hedendaags probleem wat je geestelijk helemaal kan slopen, naar een penis-ruil ook een aandachtspunt. Kim Ki Duk laat echt niks onbespaard en gaat ook met het moment steeds verder, waarbij je het ook als kijker steeds benauwder en moeilijker krijgt. Zeker als moedertjelief weer terugkomt om haar griezelige praktijkjes weer uit te voeren. En wat te denken van die masturbatie-scene's door middel van een mes of een stuk steen.

Enkele lachpuntjes waren wel echter, die afgehakte pik van die belager van dat winkelmeisje, dat onder een wiel van een vrachtwagen blijft kleven.

Verder was dit gewoonweg weer artistiek werk van Ki-Duk, die me weer wist te shockeren en te verrassen. De plaatjes, sfeer en ook de aandacht aan de culturele en mythische punten stonden weer voorop. Wat ik ook verrassend vond ik dat er in deze hele film geen woord word uitgewisseld onder de acteurs, maar ondertussen begrijp je 100% waar de mensen naartoe willen. Ik moest enigszins nog een beetje denken aan The Tribe. Ik snap overigens niet wat er zo schokkend was aan die castratie-scene's, je krijgt er helemaal niks van te zien. Bij Hostel 2 kan je het nog full frontal zien, dus wat de regisseur hier nou tegenhield, ondanks alle ziekmakende onderwerpen zoals ik hierboven omschreven had... Ja, ik heb een hekel aan censuur in films. Het einde was ook wel heel raar.

Voor de rest weer een zenuwslopende maar fascinerende film, dat prima speelt met je emoties.

4,0*

Goed!

De Nederlandse makers lijken overduidelijk geïnspireerd te zijn door Ari Aster, en dat hebben ze toch wel op een goede manier weten te verwerken in combinatie met een eeuwenoude Nederlandse legende. Eindelijk. Want ik heb het vaker gezegd: daar waar Nederland toch wel veel zaken en legendes heeft, laten de filmmakers maar te vaak die kansen liggen om er een echte film van te maken.

Moloch had potentie. We bevinden ons op een Drenths veenlandschap dat al meteen zijn kiekjes oplevert die bij de sfeer passen en volgen hier Bertriek die met haar dochter naar haar ouderlijke boerderij in Drenthe gaat en waar ze verenigd met haar argwanende vader en haar betweterige moeder. Niet voor niks; de plek lijkt in het teken te staan van een traumatische gebeurtenis van Bertriek en de geschiedenis lijkt zich te herhalen. Dit keer is het tijd om nog dieper in de zaken gaan, nu de mogelijkheid daar lijkt te zijn. Of men het nou wil... of toch liever niet.

Geregeld krijgen ze nieuwsgierige aagjes aan de muur. Een soort archeologisch team als politieagent Jack Wouterse... en ook de Deense Jonas is geïnteresseerd in Bertriek. Het zorgt voor vader maar voor stress en frustraties, maar voor Bertriek breekt er een soort romance uit. Tot op een dag dat er ineens een... ja... bezeten man het huis binnentreed.

Ja, de Engelstalige cast is wel aardig omslachtig inderdaad, maar domineert gelukkig niet boven de Nederlandse taal en hebben we hier gelukkig een authentieke horrorfilm van Nederlandse bodem. Ik stelde de kijkbeurt al uit, in de veronderstelling dat iedereen hier, zoals vaker voorgekomen, Engels zou gaan praten. Iets storenders bestaat niet. De legende rondom de veenlijken wordt hier op een interessante en sfeervolle manier uitgewerkt. Familiedrama en horror krijgen een antwoord uit ons land. Het einde deed me inderdaad erg denken aan Hereditary. Ik kon de vergelijking met die boomhut al snel maken. Fijn ook is dat het einde open blijft, ook al weet je wat er over 30 jaar gaat gebeuren.

Ja, ik was hier wel over te spreken. Nederland mag wel wat vaker iets met zijn legendes of tradities doen. Neem bijvoorbeeld de Witte Wieven, de Sunneklaas of wat mij betreft de Strooppot. Doe er iets mee!

4,0*

Eerste film van Jacques Tati die ik heb gezien met me ouders en me broertje. En het was me toch een hele mooie sfeervolle film. Je kan wel zien dat er in zo'n film 2 uur lang niks gebeurd maar toch is de film erg mooi en ook droogkomisch. Om te beginnen vond ik de achtergronden van het totale levende dorpje erg prachtig en je word ook meegezogen in de sfeer en ook de absurdheid die der plaatsvind van soms nog gekke mensen. Alles leeft! om het kort samen te vatten. Daarnaast maakte die kwajongens en die Amerikaanse familie in dat grote vila het plaatje compleet.

Verder gewoon een heel subtiel maar erg leuk sfeervol filmpje. De Fransen kunnen en konden der wel wat van.

4,0*

Op mijn 11de heb ik bij nader inzien best wel wat Japanse werkjes mogen vertoeven die toen geloof ik nog door de VPRO werden uitgezonden. Hanna Bi en Kikujiro waren er ook al vroeg bij. Maar vlak voor de zomervakantie in 2002 mocht ik Monday onder ogen krijgen.

Zoals het bovenstaande bericht leek het onmogelijk te zijn om Monday ergens ook maar terug te vinden. Van Sabu heb ik in de tussentijd nog wel Unlucky Monkey gezien. Volgens mij ook de enige NL-uitgave van een Sabu-film bij de kleinschalige Shock DVD. Maar van de week stond deze gewoon zomaar ineens volledig op Youtube.

Goed, nu bekeken met Engelse ondertiteling en inderdaad... De film zat nog vers in mijn geheugen en vele zaken kwamen weer bovendrijven. Een een of andere nobody die zijn dagelijkse sleur probeert te verdoven door zich in het weekend te bedrinken en dan plotseling in een Bar terecht is gekomen waar enkele Yakuza-leden als vaste gasten zijn. Dit brengt al snel hachelijke situaties met zich mee, van dansen met het liefje van een lid tot het in handen krijgen van een Shotgun. In zijn roes die hij continu bijvult besluit hij zogenaamd het kwaad tegen te gaan.

Maarja, dan wordt hij wakker in een hotel en blijkt het allemaal geen droom te zijn. Zeker niet als hij de televisie aanzet en hij wel degelijk de aangewezen persoon is.

Goud blijft na de tweede herkijkbeurt nog altijd het schrijven van dat testament en de actiescene op het eind en dat hij uiteindelijk de politiemacht zover kan krijgen dat er vrede gesloten wordt. Mooie vooruitgaande gedachte om je schuldgevoel te dempen, maar in werkelijkheid... "valt de kogel niet ver van de tafel."

Net als Unlucky Monkey weet Sabu hier zich in het gewetenspijn van een doodnormale man te nestelen. Bij nader inzien is het hier bijna net zo benauwend. Maar... uiteindelijk moet de zwartkomische noot wel de boventoon voeren.

Ja, dit was een fijne tweede herkijkbeurt na grofweg 20 jaar.

4,5*

Een eye-opener.

Je hoort nog wel eens mensen die soms nog wel eens teruggrijpen op hun pestverleden en wat voor impact het heeft op het latere leven. Ik ben zelf ook behoorlijk gepest... en heb gepest. En ik moet zeggen dat ik anno nu best wel vergevingsgezind ben naar mijn toenmalige leeftijdsgenootjes; waarbij ik dit niet meer als ergste geval in mijn leven beschouw. Maar het gebrek aan toezicht, onverschilligheid en uiteindelijk de onwetendheid van de verantwoordelijken en dan ook dat de oorzaak bij de gepeste zou moeten liggen... Dat achtervolgt me nog wel.

Er is inmiddels veel veranderd tussen die tijd en het moment dat deze film gemaakt is. Opmerkelijk is wel dat je hier amper een smartphone in handen van de kinderen ziet en dat alles nog draait om het vanoudse buitenspelen.
Maar de strategieën lijken wel pijnlijker geworden te zijn en dat weet deze film met de lens dicht op de huid naar voren te brengen. Je zou maar als jonger zusje op de school van je broer terecht komen... In principe lijkt het me ook helemaal niet zo vreemd om elkaar als houvast te zien als het moet. Maar niets is minder waar. Het kleine zusje ziet dat haar broer Abel doelwit is van een stel treiterkoppen die op den duur tot het uiterste gaan. Waar Nora dit niet bij haar broer wilt toelaten en alleen maar denkt aan zijn veiligheid, beschouwd Abel daarentegen de pestkoppen niet als last... maar haar zusje zelf. Elke poging tot hulp lijkt de pesterijen alleen maar erger te maken.

Pijnlijk is ook om te zien dat deze jeugd behoorlijk slinks en manipulatief is dat zelfs ouders en leerkrachten voor het karretje gespannen worden; en Nora zelfs van haar vriendinnen het moet aanhoren. Een benauwende vicieuze cirkel lijkt de kijker in de greep te houden. Hoe kinderen zulke monsters kunnen zijn en de laksheid en machteloosheid van buitenaf het alleen maar erger maakt. Er lijkt maar één oplossing te zijn: Door deelgenoot van de pestkoppen te worden en daarmee een nieuw pispaaltje te gaan zoeken. En daarmee wordt het slechts van kwaad tot erger. De scheidslijn tussen thuis en schoolplein weet hierbij de hele film een pijnlijke kloof te vormen.

En ja, dat einde.... Stil van.

Un Monde is een sterk portret van onze zuiderburen; dat geen Carry Slee gehalte nodig heeft om een schoolschets te maken. Dicht bij de huid, claustrofobisch en alsof je er zelf bij bent... en niks kan doen.
Klassefilm!

4,0*

Mijn eerste kennismaking met de Filipijnse filmindustrie was al meteen raak met Mondomanila. Wat een zwaar gestoorde, smerige, vunzige, en extreem geweldadige film, en waarom zou je de regisseur ongelijk geven? Hij schetst hier een heel creatief knutselwerkje over het leven in een sloppenwijk in Manila en drukt de kijker met de neus op de feiten over het uitzichtloze ontspoorde leven daar, met uiteraard: een flinke portie cynische humor die met schuim op de smoelwerk naar de onrechtvaardigheid word gesmeten.

Na de introductie van die tandloze zwerver worden we meteen al in de ranzige begintiteling gegooid met hele onsmakelijke tekeningen. Daarna neemt Tony D (met zijn Baby Jesus shirt ) de introductie over en gaat daarna vervolgens lekker alle soorten gebruiken met al zijn andere extreem (lees extreem) ontspoorde vriendjes (die ook op een hele buitengewone manier worden voorgesteld in deze film). De satire is goed te voelen en je zal ook vaak hartelijk lachen, maar ondertussen zit je wel met veel afschuw te kijken. De film is zo verder een kijk in het leven van de vrienden, die bestaan uit een jongen die een meisje wilt zijn en daarom elke dag door zijn vader afgeranseld word, een kreupele rapper, een ganzenneuker, een vent die zich altijd, overal en op alles afrukt, een gehandicapte minderjarige pooier, en buiten dat om: Een eenzame schoenenverkoopster die praat met de lijk van haar zus en dan ook nog die oude zwaargestoorde Ku Klux Klan veteraan, die van ontspoorde kindjes maar al te graag misbruik maakt.

Wat ik er verder over kan zeggen hier weet ik niet. Dit is gewoon een erg weirde, radbrakende trip door de Sloppenbuurt van Manila, die je gewoon moet zelf moet ervaren. Vooral de Koefnoen-achtige montage sprak me hier erg aan, en verder blijft de regisseur ook erg met de montage spelen en varieert het van een gewone film, naar een docu-feeling, en dan hier en daar nog wat jumpcuts. Ook de muziek in de film was erg sterk en bloedserieus en dan ineens eindigt de film met een vrolijke musical, met tegelijkertijd ook een tekst om bij na te denken. De regisseur weet iig van de goot van Manila af en toe en vrolijke en kleurige boel te maken... als dat zijn bedoeling was overigens. Afin, dit was me toch wel een bijzondere kijkervaring die dan ook zo'n uiterst portret schetst van ontspoorde kinderen dat Larry Clark er nog nachtmerries van zal krijgen.

4,0*

Deze film nog gezien tijdens pasen 2001, toen ik nog een jochie van 10 was en er lag nog een hoop vers in mijn geheugen. Altijd mezelf nog overwogen om deze op dvd te kopen, maar dat stelde ik ook steeds weer uit, totdat het een keertje tijd wordt. Laatst herzien en resultaat: wat een heerlijke, foute, lompe typische jaren 90 film.

Snipes en Harrelson zette samen erg leuke rollen neer als de adoptiebroers alias stationswacht, met zo ieder zijn karakter. Snipes als teruggetrokken persoon en Harrelson als gokkende, zuipende lomperik die alleen maar brokken maakt. Dan komt er ook nog een vrouwtje (Lopez in haar aantrekkelijkere jaren) in hun team waar ze allebei verliefd op raken, worden ze maar afgezeken door hun baas, maakt Harrelson nu echt eens een grote fout in de gokwereld, wat ook maar op 1 manier opgelost kan worden: de geldtrein van hun baas overvallen, en dan is het ook weer grappig om erachter te komen dat hun baas ook wel een duister persoon is. Zodoende.

Gewoonweg weer een lekker in elkaar geflanst jaren 90 actiekomedie die je niet vaak serieus moet nemen.

3,5*

Sinds John Wick lijkt er een nieuwe golf te zijn ontstaan in wraakfilms. Al moet Monkey Man het niet specifiek hebben van de schietijzers.

De setting is Mumbai, de broeierige stad met de Ganges als de smerige ader. Een schrijnende contrast tussen arm en rijk, gegrepen door de val van het Westen en geroeleerd door de corruptie en egoïsme. In deze setting hebben we de Monkey Man. Een hele andere Dev Patel die we kennen van zijn vrij onschuldige rol in The Slumdog Millionaire en zijn klunzige vertoning in Chappie. Deze jongeman leent zich uit aan illegale gevechten en heeft slechts één doel; Wraak nemen op de machtige politiechef die zowel zijn dorp als zijn moeder heeft uitgeroeid. Maar helaas, hij bezit nog niet over de juiste capaciteiten om de strijd aan te gaan.

Hij sluipt de wereld binnen van de Indiase elite. Een villa waar feestjes worden gehouden die door drugs en kinderhandel in stand worden gehouden. Hij maakt hier wel banden met een opvliegerige keukenhulp dus helemaal alleen staat hij er niet voor. Sterker nog, ook binnen deze kring is onrecht.

We worden meegevoerd door de smerige straten en hoeken van Mumbai. De gevechten zijn lekker lomp en pijnlijk en ook die Tuktuk-scene is onvergetelijk. Een mooie omslag vind plaats wanneer Kid intrekt in een geheime transgender-hippie gemeenschap. Hier word hij klaargestoomd om voor het echte werk te gaan... En onderschat deze transgender groep ook maar niet. De groep die door India ook als de rotte kies van de maatschappij wordt weggezet.

En in het climax gaan pas echt alle remmen los.

Knap debuut van Dev Patel dat niets uit te weg gaat. Ook India verdiend de vinger op de zere plek.

4,0*

Na drie keer onder de huid gekropen te hebben, slaat Perkins nu een andere richting uit. Al is zijn zojuist genoemde sfeer nog wel aanwezig. Toch wordt het doordrenkt met een dosis gitzwarte, droge en geschifte humor. Maar dat is wat je ook wel eens kan verwachten van een Stephen King film.

Wat kan ik zeggen over het resultaat? Namelijk dat het geniaal is. Het gaat echt de goede kant op qua horrorfilms en mensen worden toch weer eens creatief. Althans... die mensen waren er altijd al geweest, maar nu lijkt het gegeven de bioscopen toch wel een beetje te bereiken.

Ik denk dat de kijkers ietwat worden misleid. Centraal staat er hier een speelgoed-aap die... niet aan het moorden slaat... maar de moorden laat gebeuren nadat hij zijn trommelsessie heeft verricht. Degene die aan het sleuteltje draait is altijd de overlever. In de openingsscene wordt het al snel duidelijk met wat voor film we te maken krijgen.
We krijgen er al meteen zin in. Wat een maffe, gestoorde en briljante opzet, en dan moet de film nog beginnen.

Een Stephen King-concept zou ook bijna geen Stephen King-concept zijn als er ook naar de nostalgie gegrepen word. In dit geval begint de film in 1999 en volgen we de twee broers Hal en Bill. Hal is een beetje de nerd van het geheel terwijl Bill een geslepen zogenaamd winnende concurrent van zijn broertje is. Hun vader is zojuist overleden en de inboedel wordt verdeeld. In de inboedel zit dus ook.... ja, een speelgoed-aap. En natuurlijk is het ook niet vreemd om automatisch aan het sleuteltje te draaien.

En dit brengt binnen en buiten de huiselijke kring een hoop ellende met zich mee en gaandeweg komen de broers er al snel achter dat het niet slechts een horrorgerucht is, maar de werkelijkheid. Iedereen die iets te dicht bij de aap is geweest sterft een wel hele bizarre dood. Sterfgevallen zoals ik die toch zelden in films heb gezien; zelfs niet na vijf delen Final Destination (deel zes heb ik nog niet gezien).

Vijfentwintig jaar later volgen we voornamelijk de volwassen Hal als student. Na de ronduit... sorry dat ik het zeg... geniale dood van zijn tante lijkt het erop dat de geschiedenis zich herhaalt. Dan duikt zijn broer ook weer eens op via de telefoon en verschijnt de aap weer in zijn leven. Het wordt tijd om een hap adem te nemen.

Nogmaals, de film pakte voor mij echt op een fantastische en voornamelijk creatieve manier uit. De sterfgevallen zijn magistraal. Met als hoogtepunt die koksmes, paarden en die Te Koop-bord scenes , de settings en het verloop gaan goed door de olie, die aap ziet er maf uit, en hier en daar zijn er ook nog wat onderhuidse momentjes. Die nachtmerrie met dat enge gezicht van moeder vond ik een goede vondst. En ik had me ook niet kunnen bedenken dat de film eindigt op een apocalyptische manier.

Daarnaast ook de wereld en zijn verknipte personages. Cheerleeders die staan te springen en te zwaaien bij een ramp. En ja, dat einde... Komt er nog een deel 2? Met deze setting zou dat fantastisch zijn.

Oz Perkins timmert goed aan de weg en lijkt Hollywood nog altijd te willen omzeilen. Ik dacht dat ik even moest wennen aan zijn omslag, maar hij heeft hier toch misschien wel zijn allerbeste werk neergezet die alle grimmig-grappige raakvlakken in je geest weet te raken.

Simpel en fout vermaak op zeer hoog niveau!

4,5*

Of het nou terecht is, of dat het nou te ver gaat....

Dat is een soort tweesplitsing wat je denkt over Aileen, een zwaar beschadigde jonge vrouw die al alle nachtmerries wat maar op kindermishandeling lijkt heeft mogen meemaken. Aileen word overgens echt fantastisch neergezet door Charlize Theron, wat ik toch ook wel de wondervrouw van Hollywood vind. En hier is het helemaal geen sexy, stoer meisje, maar een zwaar verwaarloosde wrak die in de buitenwereld leefd. Vrolijk is het in ieder geval niet en de meid zit vol met wraak en woede op de maatschappij en scheert alle mannen over 1 kam. Dan komt ook de lesbische Shelby in der leven en vanaf dat moment lijkt het nog een mooie lichtpuntje te zijn, maar dan begint de ellende pas. Aileen prostitueerd langs de snelwegen om zo aan geld te komen, wat ze ook eigenlijk daarvoor ook al deed. Maar na een paar echte klootzakken tegen te komen die ze vervolgens om zeep helpt, word het van kwaad naar erger. Op een gegeven moment provoceerd Aileen gewoon alle mannen en vermoord ze vervolgens, zonder een spoor achter te laten. Totdat ze een politieagent vermoord.... En Shelby word overal in meegesleept.

Het einde met die arrestatie/rechtzaak is een flinke hamerslag.

Nee, Monster is geen film om vrolijk van te worden. Ook de grauwe settings hadden een mooi bijpasselijke achtergrond. Wat mij betreft is dit gewoon weer een indrukwekkende parel. Charlize Theron op zijn best, en niet als mooi meisje dit keer.

4,0*

Wow! Wat een film. En die ligt even in de 5 voor 5 bak bij Bart Smit. Monster's Ball klopt gewoon helemaal en is gewoon kei en kei hard. Tegen alles. Racisme, ongelijkheid en de maatschappij. De film begint bij de racistische politieagent Hank, en je kan eigenlijk meteen al zien dat het maar een meeloper is van zijn zwaargestoorde vader. Zo krijgen we al gelijk te maken met de ongelijkheid tussen 2 kleuren en dat is ook waar ik persoonlijk zon verschrikkelijke hekel aan heb, racisme en het jezelf zo flink voelen omdat je blank en rijk bent terwijl al de negers wel 300 jaar geleden het werk voor die blanken deden als slavenarbeiders. En eigenlijk ook al het hele racisme aan zich. Maar dat komt politieagent Hank ook emotioneel duur te staan. Waneer hij een zwarte gevangene genaamd Musgrove moet bewaken die de doodstraf krijgt zie je hem al gewoon wegkwijnen van waar ie allemaal mee bezig is. Daarover gesproken, die hele scene met die ter dood veroordeelde was voor mij een van de aangrijpenste scenes ooit, die zo schrijnend in beeld werd gebracht dat je er bijna zelf van moet huilen. Ook vooral die scenes met die vrouw en zoon van Musgrove. En dan met mede de vrouw Leticia, die echt fantastisch word gespeeld door Halle Berry, wat een gewaagde rol zeg! En dat ik nu al zoveel geschreven heb over de eerste 10 minuten van de film....

De stoppen gingen al los, maar de stoppen gaan al helemaal los waneer Hank toevallig stuit op Latecia en aangereden zoon Beide weten ze niks over de waarheid daarover, maar toch besluit Hank de verwaarlooste zoon die aangereden is naar het ziekenhuis te brengen. En uiteindelijk haald ie het niet en vangt ie Latecia op. Het was echt zo hard en ontroerend om Halle Berry zo te zien, ze weet gewoon op een hele spijkerharde wijze een emotioneel beschadigde vrouw te spelen die gewoon helemaal paranoide is door de dood van der man en der zoon en gewoon langzaamaan helemaal instort. Zelden zo sterk gezien als in deze film. Dat zie je ook met de beruchte seksscene tussen Berry en Thorton. Op deze manier lijkt Latecia de wanhoop en de moedeloosheid af te reageren. Uiteindelijk beginnen ze ook een relatie. Maar dan toch: Een voormalig racist met een zwarte vrouw en tevens ook nog de vrouw van de man waarvan Hank verantwoordelijk was voor zijn dood. Monster's Ball weet gewoon op een bikkelharde wijze het slopende bestaan te vertonen.

En dan het einde waar Latecia uiteindelijk achter de waarheid komt slaat erin als een bom. Ook die scene met Latecia en Hanks vader uiteraard.

Echt een dijk van een film die gewoon op een een of andere manier een boodschap geeft over het racisme en de waanzin in dat kleine maatschappijtje. Ook over de doodstraf natuurlijk. Echt schitterend en met emotie gespeeld, keiharde momenten. Dit was gewoonweg een klassieker. Gewoonweg jammer dat deze film weer door DFW het stereotype is van "de meest beruchte seksscene" Want het is wel zoveel meer.

4,5*

Het is inderdaad wel even anders dan je zou verwachten. Het is in iedergeval geen typische Amerikaanse pief paf poef monsterfilmpje. (geen wonder dat het natuurlijk uit de UK komt). En nou lees ik dat deze slechts 15.000 dollar koste? Dan hebben ze, visueel gezien der toch nog iets heel moois van gemaakt. Monsters was wat mij betreft een zeer geslaagde film.

Het draait natuurlijk alweer om buitenaards leven op de aarde, tenminste in een gedeelte van Mexico en het zuiden van Amerika en een Journalist moet dus een toerist naar Amerika brengen. Dat kon per boot, maar omdat ze het nodig vonden om te gaan zuipen en dat ze door de kater en de ruzie de boot missen staat er nog maar 1 oplossing: door de geinfecteerde zone zelf te gaan. (Vond het overgens wel erg indrukwekkend hoe ze dat op die treinkaart weergeven)

En ja, hier in Monsters is de regering wel weer zo krom als een hoepel, door de zone niet gewoon volledig af te zetten ipv de mensen uit vrije wil door de zone naar Amerika te laten reizen. Is toch wel een stukje onverantwoordelijkheid niet? Maar de zone zelf en dan ook de ingang ervan vond ik echt prachtig neergezet. Met hier en daar karkassen van straaljagers, tanks etc en je word ook gelijk de apocalyptische sfeer ingezogen. De monsters zelf krijg je niet al te vaak te zien. En waarom, daar komen we aan het einde wel achter.

Want dan komen we bij die scene waarbij die 2 monsters verliefd op elkaar worden, en dan kom je der eigenlijk achter dat die monsters helemaal geen gevaar waren voor de mensheid, en dat de mensheid het er zelf van gemaakt heeft. Ze hadden natuurlijk gewoon geen buitenaards matriaal mee moeten nemen naar aarde en het gewoon met rust moeten laten. En ja, als jij als leger op zo'n beest gaat schieten als een kip zonder kop dan doet zon monster ook iets uit zelfverdediging natuurlijk. Die hele quarantaine is ook gewoon de schuld van de mensheid. Ik vond het op een een of andere manier wel weer een soort van boodschap weggeven. Netzoals in District 9.

Gewoon prima monsterfilm. Alleen dit keer niet van Hollywood.

4,0*

Lijkt wel een beetje op een soort nieuwe variant van 2001: A Space Odessy. Maar toch is dat best wel gelukt want Moon is een zeer geslaagt visueelvol filmpje dat een beetje de verveling en de gekte schetst van het in je eentje zitten op een maanbasis. Om te beginnen zijn de decors dervan wel erg strak en het sfeertje is ook erg meeslepend. Sam Rockwell zet ook een goede rol neer als die Astronaut Sam Bell die al 3 jaar op de maan zit met niemand om hem heen en alleen maar gezelschap heeft van die computer (wat me dus ook erg aan 2001: A Space Odessy doet denken) De verveling en de nutteloosheid door de leefomstandigheden straalt er bij hem vanaf en dat lijkt me ook een beetje het hoefddoel van de film... niet helemaal waneer hij toch niet alleen schijnt te zijn op de maan (en het zijn dit keer geen Aliens). En dan begint alles zo'n beetje.

Maar het gezelschap is ook niet al te best , het is dus een verongelukte iemand die een dubbelganger van hem blijkt te zijn en die ook erg mooi word neer gezet door Spacey. Op dat moment lijken Spacey en Rockwell ook exact op elkaar en zou je eerder denken dat Rockwell een dubbelrol speelt. En vanaf dat moment begint de uur van de waarheid. Ook die computer vond ik overgens grappig neergezet.

Verder word de muziek ook erg mooi gecompost door Clint Mansell. En verder is Moon ook weer een erg verrassende nieuwe soort versie van 2001: ASO. Toch zeker de moeite waard voor (interlectuele) SF-liefhebbers.

4,0*

Prima narcotica filmpje uit Hong Kong, dat, zoals hierboven vermeld, inderdaad wel een beetje de Donnie Brasco kant opgaat. Ook lijkt het een beetje elementen te hebben gebruikt uit de film I.D. We volgen Lau als Undercoveragent Nick die al 8 jaar actief is een lokale drugsbende te observeren om zo bewijzen te verzamelen. Maar de impulsbeheersing gaat er wel aan onderdoor en voor ie het weet, sluipt het misdadige aspect er bij hem ook in. En als undercover de drugscircuit ingaan komt ook nog eens goed van pas als je nog eens wat kan betekenen voor je verslaafde buurvrouw.

De film is echter wel vaak aan de chaotische kant en ik had ook wel een beetje meer actie verwacht. Die politieinval-scene bij dat drugslab was wel erg vet, waar we ook nog een horrorelementje bij mogen vertoeven. Verder zijn de broeierige shots van de Thaise papavervelden ook erg indrukwekkend.

Toch een relatief goede drugsfilm.

3,5*

2 weken geleden gezien met Niethie.

Schitterende, hilarische comming on age film, die ik in het begin erg serieus nam maar het uiteindelijk toch totaal niet was. Wat ik van het idee kan zeggen weet ik niet precies, het is een soort van padvinderij die word gemixed met een oorlogsfilm. Nouja... eigenlijk kan je gewoon Moonrise Kingdom zien als een groot buitenspeel festijn.

En dat is gewoon perfect gelukt, de opbouw en de decors en ook al die creatieve ideeën zijn schitterend neergezet en het verhaal is ook lekker gek en onwaarschijnlijk, maar soms ook hartverwarmend. Het gaat hier dus om een jongen Lazy eye, die lid is van een padvinderij, die een buitenbeentje is en naderhand besluit om er met het dochtertje van de sergeant vandoor te gaan. Wat dus natuurlijk kalverliefde voorschotelt, die nog wel eens lomp uit de hoek wil komen, maar ook een soort van klopjacht op Lazy Eye, omdat hij zogezegd de hele crew heeft verraden, en om Suzy uiteindelijk in veiligheid te brengen en terug te brengen naar haar stomme gezin.

En dat word zogezegd een lekkere rare avonturenfilm die vaak nog sfeervol uit de hoek komt. Wat voor genre ik er nou werkelijk aan kan vastplakken is nog wel moeilijk want het is zo absurd als ik weet niet wat. Maar wel op een leuke manier dan. De acteurs waren ook stuk voor stuk erg goed. Natuurlijk de 2 jonge sterretjes, maar ook Bruce Willis natuurlijk als de sherrif van het hele "speeltuin". Edward Norton als Scout, Frances MC Dormand als de strenge moeder van Suzy, Harvey Keitel, Bill Murray. Wat cast betreft is het ook weer lekker veelzijdig.

Gewoon leuk! Nieuw soort klassiekertje denk ik wel.

4,0*

Dick Maas die weer een luchtige komedie maakt: Moordwijven. Ook weer een aangename tijddodertje met een complete onzinverhaal: een huurmoordenaar inhuren om je overspelige echtgenoot om te leggen. De 3 vrouwen zijn weer lekker over de top en schreeuwerig, de echtgenotes zijn ook soms om te lachen en zo voorspelbaar. En die huurmoordenaar, geinig neergezet door Kees Boot, is ook lekker overdreven. Wat ik er verder nog aan heb toe te voegen.... oohja, dat Afrikaantje was ook om te gillen en die spectaculaire autoachtervolging aan het einde kon der ook wel bij.

Redelijk tussendoortje voor een saaie avond.

3,0*

Nogmaals, die gelikte commerciële Canal + producties van de Fransen begin 2000. Ze blijven goed verteerbaar.

Nu hebben we deze vampierenfilm... ofwel, het zou een vampierenfilm moeten zijn, want dit eeuwenoude term blijft wel een beetje op de achtergrond. We volgen de koppige Antoine die op onderzoek gaat naar een mysterieus persoon, de zekere Jordan. Wie is Jordan, dat weten we niet. Wat we wel weten is dat Antoine niet echt vriendjes maakt met portiers of barkeepers. Maar dan komen we dichter bij de waarheid; bijvoorbeeld bij de mysterieuze en sensuele Violaine, de zus van Jordan, die Antoine verleidt.

Dit wordt gevormd in een bedwelmde aanloop, met de juiste sferen van de tenten waar Antoine onderzoek doet; aangesterkt door toffe soundtracks en roezige montage en eigenaardige personen. Alsof iedereen gek, agressief, cynisch of vreemd is. Op sommige momenten, bijvoorbeeld als we door de straten van Parijs rijden met een jazzdeuntje op de achtergrond, krijg je een beetje een film noir gevoel. Daarnaast wordt deze film, mede door Antoines lompheid, regelmatig aangesterkt door een prima dosis droge humor en lijken er ook genoeg verrassingen en zijwegen aan bod te komen. Bijv die locatie voor hondengevechten, de ontruiming van die club en zelfs nog een paar prima gemonteerde actiescenes.

En ja, die scenes in het zwembad doen haast verdacht komisch aan. Alsof Love Bites van alle wallen wil gaan eten.

Ik heb prima genoten van dit werkje. Goed acteerwerk, een variatie aan genres en elementen. En ja, die griezelig sexy Asia Argento als kers op de taart.

4,0*

Het is al bijna tien jaar geleden dat ik bij Concerto bij de Warp-afdeling de verzamelcd van Movern Callar op de kop heb getikt. Ik kwam er pas later achter dat dit de soundtrack is van een film; een film van de regisseuse van de eveneens uitstekende We Need to Talk About Kevin. Ja ja, een interessante compilatie waarbij Everything You Do is a Balloon van Boards of Canada en vooral Blue Milk van Stereolab me altijd bijgebleven zijn. Hoe is dat in deze film verwerkt, nu ik deze eindelijk ergens gratis kon plukken?

Alles begint in een appartement tijdens kerstmis, waar Movern Callar, goed neergezet door Samantha Morton, wakker wordt op de vloer naast haar vriend. Haar vriend echter, heeft zijn polsen doorgesneden. De kerstverlichting op de achtergrond lijkt als symbolisch in het teken te zijn van een storing en Morvern Callar... ja... die zou het wel niet in de koude kleren zitten. Ze raapt haar moed bijeen om een beetje in beweging te komen en het trauma plekjes te geven. Uiteindelijk vindt ze daarbij ook de waardigheden die haar vriend als een soort testament voor haar bedoeld heeft. Een aansteker, maar ook een walkman met een cassettebandje waar dus die zekere nummers opstaan die ik hier in mijn cd-kast heb staan... en een verzoek om een geschreven manuscript naar de uitgever te sturen.

Maar op het moment dat Morvern Callar het manuscript onder ogen krijgt, de naam van haar vriend in de hare vervangt zodat het boek onder haar naam gepubliceerd zou worden, lijkt het roer om te slaan en is het medeleven voor Morvern plotsklaps op het spel gezet. Ook al is het moeilijk te geloven.

Aan de dromerige settings en de bescheidenheid van zo'n onschuldig ogende jongedame die onder Blue Milk profiteert van de natuur, zou je het telkenmale over het hoofd zien dat Morvern Callar gewoon een psychopaat is. In eerste instantie zou je ook nog denken dat ze naar dat feestje ging om de rouw te onderdrukken. Maar gaandeweg, en op het desbetreffende moment kan je er niet meer omheen.

De vakantiescenes in Spanje met haar vriendin bevestigd ook alleen maar dat de dood van haar vriend en natuurlijk de naamvervalsing alleen maar voor voordelen heeft gezorgd. Maar voor hoe lang?

In het begin was het wel eventjes erin komen, maar uiteindelijk kruipt deze film onder je huid op een zowel betoverende als ijskoude manier. Heel bijzonder gedaan. Ik ben blij dat ik toch maar eens aan deze film begonnen ben. Misschien nu maar eens achter het boek aan.

4,0*

De poster zou je al doen vermoeden dat het een soort geestenkloon gaat worden. Maar daar steekt Aranofsky een stokje voor... Althans, dat hoef ik niet eens te vertellen als je Aranofsky zelf kent.

De poster zal ook wel de reden zijn geweest dat de bioscoopbezoekers irritant begonnen te doen, zaten te giechelen en te grollen of de zaal uitliepen omdat ze natuurlijk weer een film hadden verwacht over spookhuizen, geesten, griezelclowns en ander spul met "van de makers van Paranormal Activity en Indidious"-leuzen. Misschien is dit wel een Love it or hate it-filmpje, maar ook een overduidelijke boodschap dat de mensen nergens meer voor open staan, of misschien krijg je dit soort dingen nou eenmaal als je ze in de derderangs studentenbioscoopjes laat draaien. Ik weet niet of mijn generatiegenoten het liefst willen leven van desinteresse of domheid... Wel de hele tijd blèren dat ze een wandelende bibliotheek zijn door expres dure woorden te gaan gebruiken, maar ohwee als er eens een film tevoorschijn komt waar je echt verder moet denken dan alleen maar de suspense en sensatie.

Maar ik geef toe... Je moet hier van houden, maar als je verwacht dat je zo'n bovengenoemde kloon voor de kiezen krijgt... ga er dan ook niet naartoe. Ik kan me ook echt wel vermaken met Blumhouse-films of zo'n jumpscare-kloon.... Maar toch prefereer ik het liefst horror op psychologisch gebied en met een originele draai. Zo heeft Blumhouse dit jaar op dat vlak de verrassende Get Out uitgebracht... en kan ook deze zich er uitstekend in die categorie aan meten.

Met de creepy trailer in mijn achterhoofd ben ik vol verwachting naar deze film gegaan in Pathe... En inderdaad... Vanaf de eerste seconde wordt je gelijk in de duistere, koortsachtige sfeer gegooid dat aan alle kanten klopt en weet te werken. De soundtracks worden vermeden en de stilte zorgt ervoor dat de film meteen onder je huid gaat zitten. Want... Aranofsky kennende moet dit uitmonden naar iets wat alles behalve prettig is... op misschien nog wel een originele manier. Alles speelt zich af in een oud groot landhuis in een rurale omgeving dat wordt bewoond door een stel zonder namen. Deze worden (ondanks het leeftijdsverschil van 23 jaar) enorm sterk neergezet door Javier Bardem en Jennifer Lawrence... Echter lijkt het erop alsof het leeftijdsverschil juist goed werkt. Javier Bardem speelt een charmante ervaren dichter die alles inmiddels wel gesneden koek vind, terwijl Jennifer Lawerence een opvliegerige, naïeve en argwanend karakter neerzet. In principe gebeurd er niet veel bijzonders, pruttelt de film voort terwijl je je toch altijd wel onbehagelijk blijft voelen en moet het het hebben van de opbouw. Die bloederige gat in de vloer.... waar komt dat vandaan? En wie is dat oudere verdwaalde echtpaar (Ed Harris en Michelle Pfeifer) die plotseling op een avond langskomt? Het gehoest van Ed Harris is al een grote inkopper....

Het onschuldige bezoekje beloofd uiteraard weinig goeds. Zoiets weet je vaak al van tevoren. Uiteindelijk lijkt de film ineens 180 graden gedraaid te zijn. (Metafoor? Tijdsprong? )
Wat ik hier behoorlijk knap vind is dat Aranofsky de situaties zo lang mogelijk onschuldig en braaf mogelijk wil laten ogen... Bardem die ineens beroemd is geworden vanwege een dicht wat hij had geschreven en de honderden fans die hem thuis komen opzoeken. Sommige momenten deden me een beetje aan die café-scene van Calvaire denken en die sardonische sympathie van de gasten leken wel wat op Get Out. Ook de von Trier vergelijking is zeker niet misplaatst. Wanneer de bezoekers echt hinderlijk gaan worden, Lawrence bezwaar begint te maken en Bardem de boel nog steeds door de vingers zit breekt de hel pas echt los.

En ja, wat kan je eraan vastknopen? Nouja, niks meer dan pure woede alias koortsdroom van Aranofsky over het dagelijkse leven: Hoeveel je over hebt voor je idool en voor je fans, wanneer het vader wordt, en wanneer de enthousiasme verstrekkende gevolgen kan hebben... Dan lijkt het erop alsof ik naar een heuse oorlogsfilm zit te kijken, maar dan afspelend in een huis in plaats van in het Midden Oosten... Executies, rellen, massaslachtingen... of de associaties ervan. Dat stukje met die baby was de ultieme knal. Het is Aranofsky gelukt om mij zijn woede te laten voelen.... terwijl ik eerst nog dacht dat ik de ijskoude rillingen over mijn rug zou krijgen van angst. Toch weer even iets anders... en weer zo'n titel waarbij je denkt: waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? En toevallig was ik op dat moment zelf ook nog sinds een dag bekomen van een klein griepje.

En dat het uiteindelijk ging om een sekte... Ja, dat had ik vooraf ook wel al kunnen denken. Kortom... Hoe verwerk je vaakgebruikte thema's in een onvoorspelbare mindfuck film?

Ook aan kunstzinnigheid komt deze film niks te kort. Het landhuis krijgt hier ruimschots de aandacht met de koortsachtige kleurfilters, hartkloppende muren, eikenhouten spullen en schemerlampen... Terwijl de natuur eromheen ook genoeg aandacht krijgt. De hele uitbarsting van de film... is uiteindelijk het schilderij zelf. Een vergelijking met Jeroen Bosch zou in deze kwestie helemaal niet misstaan. (Ik hoor het die stuudjes in de zaal al zeggen: Huh! Wie is Jeroen Bos?)

Ik had vernomen dat Aranofsky deze film onder roerige omstandigheden had gemaakt. Waarschijnlijk had de media hem tot zijn kookpunt bereikt, en geef toe... De afgelopen tien jaar zal je haast denken dat het geweten onder de mens steeds meer lijkt te verdwijnen. Dat wordt in Mother! op een genadeloze doch abstracte wijze in verwerkt.

En ohja, stof tot nadenken: http://news.nationalgeographic.com/2017/01/wildlife-watch-baby-dolphin-killed-tourists-argentina/

4,5*

Vet horrorfilmpje van Bousmann, die ook met volle zin de Saw-reeks voortzette. Daarna werd het tijd om zelf eens wat te gaan maken. Mother's Day is weer een lekkere gestoorde horror dat de term: "ingesloten in een huis met psychopaten" weer eens degelijk oppoetst. Alleen wisten Daniel en Beth niet dat "hun" huis, oorspronkelijk van 3 psycho broertjes en een hele gestoorde moeder was.

Zo vieren ze dus een housewarming met hun vrienden, met veel drank en foute muziek. Maar dat feestje is gouw afgelopen wanneer die drie broers na een overval arriveren. Dat is een begin van een nachtmerrie. Er lijkt toch wel een beetje hoop te zijn voor de vrienden wanneer er een keurige dame arriveert. Maar dat is nog wel de grootste denkfout die ze hadden kunnen maken. Want het is weliswaar de moeder (uitstekend neergezet door Rebecca De Mornay) van de drie broertjes, die toch wel veel zieker en gestoorder is. Deze kan echt wel in het rijtje naast psychobitches als La Femme. Vooral die emotieloze kop van haar is al eng genoeg. Het aaneenschakeling van zeer pijnlijke momenten die de vrienden moeten ondergaan is hierbij dus echt begonnen.

En als fanatieke gore liefhebber zul je zeker niet teleurgesteld zijn want het gaat er hier behoorlijk heftig, ranzig en zeer pijnlijk aan toe (vooral die scene met dat kokend water, dat brandende haar, of die biljartbal,,) zonder dat moedertje lief ook maar een spier vertrekt (ze word wel overdreven emotioneel als een van haar zoons een schrammetje oploopt) Daarnaast nog een paar verrassende momenten bijv: dat uiteindelijk alles gewoon voor de lol is gedaan in plaats van het geld waar de broers naar zochten in het huis en dat een van de vrienden een verrader is, en zelfs voor wat actie is er nog wat ruimte. Je hebt als kijker toch altijd wel een hoop lol als de psychopaat eens een keer teleurgesteld/hopeloos is, in dit geval wanneer zoontje lief met een spijkerpistool en een tv word neergelegd. Ook het einde was typisch, maar evengoed wel behoorlijk treffend.

Afin, dit is gewoon smullen geblazen en Bousmann zet ook overduidelijk zijn martelfantasieën in Mothers Day voort. Zoals gezegd: heb je zin in een avondje gore? Zet Mothers Day dan ook maar op dat lijstje.

4,0*

Had de triologie in een koektrommel gekocht(zo noem ik het maar ;P ) en gister de eerste deel gezien.

Het is een goed politie/gangster film. Goed geacteerd ook.
Met een klein beetje melodrama, maargoed dat zijn we gewend van HK-films.

Soms lijkt ie ook een beetje op NYPD blue. Er zitten ook goede stukken in bv het eind: in de lift.

Goede HK politie film.

4,0

Weer een goede film. Iets beter dan deel 1. Met weer goede acteurs. En dit keer speelt het in het verleden.Alleen was alles wel erg verward in elkaar gezet en haalde ze dingen door mekaar: Bv 3 dingen door elkaar, die scene met die schietpartij in Thailand en dat die man in de fik staat en een executie. Je volgt het dan gewoon niet meer en kan iemand mij die scene in het station uitleggen?

Maar igg een prachtig vervolg. Met een kijk in het verleden van de personages uit het eerste deel.

Weer prima geslaagd.

4,5*

Ook weer een sterk vervolg maar nog steeds heel moeilijk te volgen met dat het dan weer in 2002 afspeelt en dan ineens in 2003. Maar voor de rest weer een geslaagde afsluiting. Alhoewel IA bijna de vaagste triologie is die ik gezien heb.

Enne: ik denk dat de tv-programma 'wie is de mol' wel iets met deze triologie te maken heeft.

3,5

Beetje dubbel gevoel hierover. De beelden en de opmaak zijn fantastisch en het moderne muziek op een ouderwetse manier spelen in de oudheid kennen we nog wel van A Knights Tale (uit hetzelfde jaar). De muziekjes waren mooi nagemaakt en de film is ook meer een musical. Alleen kon het me niet overal bekoren. Ik vond alles veelste lawaaierig en chaotisch waarvan ik dacht, zo kan ie wel weer. Beetje een kunst van overacting dus. Ewan Mc Gregor en Nicole Kidman overdrijven ook behoorlijk hierin. Hier en daar zat er nog wel leuke humor. De decors zijn natuurlijk om niet te versmaden. Maar helaas sloeg de film de plank gewoon mis. Iets te veel voor het goede.

2,5*

Erg leuke familie-film. Heb hem alleen van het Nederlands gesproken versie gezien.

Maar hij was erg grappig. Die Ernie en Lars

3,5*

Hele sterke film uit Denemarken met een onderwerp waar je zelf al helemaal naar van word en dat ook word omgeven in een grauwe, gure sfeer in een depresief dorpje naderhand. Natuurlijk weet je al in het begin hoe die gehandicapte vrouw stierf, maar het gaat er in deze film meer om de schokkende waarheid en hoe slim dat figuur wel was. Het thema is echt verder om niet vrolijk van te worden. Vond wel Nicolaj Lie Kaas uitermate goed spelen, wat zet hij me toch op een goede doch stoere wijze een rol neer van Jacob, de broer van die overleden gehandicapte vrouw. Ook de subtiele Anker vond ik prima neergezet door Bro, die toch in eerste instantie heel gevoelig en beleefd over lijkt te komen, maar helaas is niks minder waar. En ook vond ik die politieagent en Jakobs vrouw ook zeer goed spelen. En ook sommige flashbacks waren zeer toepasselijk.

Zeker een zeer geslaagde, spannende en verrassende Deense film waar ook hollywood een puntje aan kan zuigen.

4,0*

Vier jaar geleden gezien, een hoop ervan weer vergeten en waar kwam ik laatst achter (nu de dvd ook al 4 jaar in mijn rek staat) ik heb er nog niet op gestemd! Nouja, herziening dan maar om de geheugen op te frissen.

Olivier Marchel had hiervoor ook de geslaagde grauwe politiethriller Department 36 neergezet, en nu verplaatst hij zich van Parijs naar Marseille voor een nieuwe film met het soortgelijke thema. Het begin is een vrij leuke misleiding Bus word overvallen door een kerel met pistool, SWAT team erbij en het blijkt dat we hier met de hoofdpersoon te maken hebben dat nota bene een politieagent is, alleen nu met een flinke stuk in zijn kraag en een gewoonlijk alcohol probleem. Nadat hij zijn roes heeft uitgeslapen in de cel mag hij voorlopig niet meer meedoen aan grote zaken. Daniel Autteuil zet hier weer een sterke rol neer als een eigenwijze alcohollistische rechercheur Schneider.

Al gauw maken we ook kennis met Charles Subra, die hier wederom weer fantastisch neer wordt gezet door de duistere Philippe Nahon. Hij doet hier verzoek voor strafvermindering, nadat hij meer dan 30 jaar de cel in en uit ging voor verkrachtingen, moorden en andere ongeoorloofde dingen. De spanning is hier al gauw te snijden. Heeft Subra hier echt wel van zijn fouten geleerd? En hoe komt het nou dat de stad weer opgeschrikt word door moorden? Ook Olivia Bonamy, die hier een erg stoere rol neerzet als een van de vroegere slachtoffers van Subra word hier ijzersterk in weergeven, en ook vooral de manier hoe ze verder gaat met het leven is hier goed te voelen. Dat moment dat Subra een kille brief van haar krijgt in de gevangenis vond ik echt een van de sterkste en hardste scene's van de film.

De film zelf is ook weer lekker donker en grimmig neergezet en de film-noir gehalte is hier ook goed te voelen. Verder gaat de film ook erg op de slow burn, je ziet niks van de moorden en ook Schneider is met zijn alcoholverslaving een tikkende tijdbom. Gewoonweg een ijzersterke film van Marchell. A Gang Story heb ik ook nog liggen. Binnenkort die maar eens een kijkbeurt geven.

4,0*