Opinions

....Gezien om het zelf te ondekken. Het was inderdaad een geslaagde politieke thriller met inderdaad wat Science Fiction elementjes toegevoegt. Denzel Washington liet ook weer iets goeds zien als een getraumatiseerde oorlogsveteraan en daarnaast had Streep ook een mooi bijrolletje. Het verhaal is ook goed te doen. Alleen is TMC niet de allerbeste van Washington. Ondanks ik me wel geammuseert heb met het onderwerp zat het vaart er niet echt veel in. Die eindscene waar Washinton die nieuwe president neersniped was wel erg mooi. De film is ook erg op de komst van een toekomstische Amerikaanse president, gemengt met politiek en een oorlogsveteranen verhaaltje.

Doch nog wel te kijken: 3,5*

Bijzonder! Om te beginnen is dit zowel visueel als opzet een stijlvolle film. Had ook eerst niet verwacht dat deze film grotendeels zich afspeelt vanuit de ooghoeken van de "Maniac" die hier ook erg knap is neergezet door Elijah Wood. Daarnaast geeft de film ook een verdachte "Drive" feeling, mede door de broeierige nachtelijke skyline van LA en het zwerven door de straten met de auto, op zoek naar een nieuw slachtoffer. Het is een horror/slasher maar ook word daar een behoorlijk art-house sausje overheen gegoten.

De beschrijving hierboven... dan vraag ik me toch echt af: waarom is deze film hier nooit in de bioscoop/filmhuis is gekomen? Afin, Wood speelt hier in een zwaar gestoorde psycho, die 's nachts in zijn Amerikaantje door de straten dwaalt op zoek naar vrouwen. En ik zeg het: dit is toch weer eens een van de ziekste personages in de filmindustrie. Deze killer heeft dus een voorliefde van vrouwelijke hoofdhuiden voor zijn poppenverzameling, zodat hij zich niet alleen hoeft te voelen, mede dankzij de scalp dat dan toch weer een beetje echt aanvoelt. Zijn obsessies en gestoordheid word ook op de meest intense en pijnlijke wijze vertoond in deze film en het gore-level is hier behoorlijk hoog en vaak verkrimp je als kijker ook gewoonweg van de pijn bij sommige scene's en ook niks word hier gecensureerd. Daarnaast is er ook nog plaats voor een wicked love story als hij de kunstenares Eva ontmoet, die wel belangstelling heeft in zijn poppen, maar natuurlijk nog niet weet waar ze mee bewerkt zijn. Daar lopen de spanningen ook hoog op. Die scene waarbij hij een huwelijk regelt met een van de poppen (met Eva's scalp) is echt gewoon ZIEK!.

Afin, prima voer voor de artistieke horrorliefhebber. Zoals gezegd: de montage en de opbouw is hier erg stijlvol gedaan en ook kon die sight seeing actie vanuit Wood's oogpunt zeker niet misstaan. Alleen moet je wel tegen een stootje kunnen bij deze film want je brein zal gegarandeerd pijn lijden. Jammer dat die orginele Maniac nergens te vinden is.

4,0*

Zat de hele tijd met mijn hoofd dat ik hier naar Lustig's werkje uit 1980. Bleek het toch wel Maniac Cop uit 1988 te zijn.

Heerlijke film van het zogehete video nasty aangelegenheid. Een simpel verhaal: New York wordt geteisterd door een maniakale agent die gewoonweg plezier heeft in het vermoorden van mensen. Zo lijkt het. Ik had echter wel goorder verwacht, maar als een horrorfilm met enkele vanoudse actieelementen komt dit erg goed door. Lustig laat ook zijn overduidelijke liefde voor New York zien en de moorden die in beeld worden gebracht liegen er ook niet om. En altijd weet deze Maniac Cop er mee weg te komen, waarbij er anderen tot moordenaar worden verdacht... Waaronder agent Jack Forrest... die zich op de verkeerde plek en verkeerde tijd bevond.

Typisch jaren 80. Gooi wat elementen wat met psychopaten, psychologische elementjes, brute moorden en eventuele vuurgevechten in de blender en je krijgt voor weinig geld dit cinemaatje voorgeschoteld. Amusant van begin tot eind en het hoekige acteerwerk valt ook hierdoor niet op.
En uiteindelijk is de Maniac Cop zelf ook maar een beschadigde man. Geïndoctrineerd door zijn lieve moedertje of loopt het toch anders?

Prima vermaak. Ik miste alleen wel de VHS-sporen.

4,5*

Na Persian Cats, The Girl Walks Home Alone Tonight, Under the Shadow en The Hunter is dit, na vele jaren, een nieuwe Iranese film die ik heb gezien. En hij haalt het niveau zeker weer.

We bevinden ons in Teheran van de nabije toekomst (of wat maakt het er eigenlijk zo "science fiction" aan?).

De openingsscene in die tunnelgangen was al meteen een inkopper die je meezuigt in een wereld waar de Iranese overheid maar beter niks over kan weten. Maar de loner Amir lijkt zich daar helemaal niks van aan te trekken. Hij leeft alleen met zijn hond die zijn been neukt, heeft zijn gigantische pakket binnen en de lange nacht om te dealen lijkt voor hem begonnen te zijn.

Met een gigantische risico om onthoofd of opgehangen te worden doolt Amir laconiek met zijn productie door de letterlijke onderwereld van Teheran. Af en toe scheldt hij op andere bestuurders door te zeggen dat hij hen allemaal de moeder gaat neuken en tijdens zijn stops komt hij bij bizarre personages terecht. Het is een hallucinerende en broeierige nachtelijke trip door de stad en de leegte en de uitzichtloosheid lijkt hierin als de duivel op de hielen te zijn. Tussendoor bezorgt hij ook (space)cakejes in een bejaardentehuis of neemt hij zelfs een rol als snorder of dokter op. Ondertussen wijst de (denkbeeldige?) tomtom hem de weg.

Onvergetelijk was die scene met dat hysterische wijf naast hem. De sneer naar de vrouwenonderdrukking die er hier gemaakt wordt is bijna op de zenuw te voelen. Soms vroeg ik me wel eens af of de regisseur niet meteen was gevlucht uit zijn thuisland, na het produceren van deze film. Of lijkt er toch wel een kantelpunt te komen na die rage dat vrouwen hun hoofden kaalscheren en hun hijabs in de brand staken?

Daarnaast heerst er een sfeer om u tegen te zeggen. Ik zie hier een vergelijking met Jarmusch voorbij komen; maar daar vond ik de film iets te dynamisch voor. Ik vond eerder sterke verbanden met Wong Kar Wai en Refn.

Iran heeft me opnieuw weten te verrassen met dit sterke stukje cinema dat elke seconde blijft boeien en je meesleurt in een helse trip dat met een zorgvuldig stukje camerawerk in elkaar is gepuzzeld. Dit is topklasse uit de Iraanse underground; die waarschijnlijk zelfs nog groter zou kunnen zijn dan het dagelijkse leven van Iran zelf.

4,5*

Phoooeeee, zieke film!

Cronenberg gaat hier weer grondig te werk op de onderhuidse manier. Na 2007 had hij een redelijk lange stop gemaakt. A Dangerous Method heb ik nog niet gezien, maar Cosmopolis was totaal geen tegenvaller, ook al werd die door de meerderheid wel zo omschreven. Mild was Cosmopolis echter wel, en het leek erop alsof Cronenberg zich aan ging passen aan de braafheid na 2010 (Waar 2009 bijvoorbeeld een jaar was met een kluit lekkere groffe bioscoopfilms als Gamer, Last House on the Left, Law Abinding Citizen, Ninja Assassin, Inglourious Bastards, Watchman, My Bloody Valentine 3D etc.. was het in 2010 een stuk milder geworden met in het ene jaar een Machete, en in het andere jaar een Hobo With A Shotgun, De Refn & Gosling projecten of Killing me Softly) Maar dat is weer niet ter sprake met zijn nieuwe project; een gitzwarte komedie die gewoonweg heel Hollywood, met de luxieuze verwende sterren/gezinnetjes op een buitengewone manier afkraakt en parodeert, met vele rake klappen. En nog wat meer zieke stuff...

De film opent al met een prachtige dromerige ambient soundtrack die je al gelijk de kick geeft dat je zeker mag zijn dat de film interressant genoeg mag worden. Vervolgens maken kennis met meerdere soorten verhaallijnen/personages. De ene helft gaat over Havana, die hier echt magistraal wordt neergezet door Julliana Moore, die het gewoonweg totaal niet kan hebben dat haar gestoorde moeder die haar leven heeft gesloopt, een succes maakte in de jaren 60. Zelfs het feit dat ze is omgekomen door een brand verzacht totaal niet te pijn voor Havana, en ze is helemaal geobserdeerd om het feit dat zij beter moet scoren dan haar moeder, door haar succes te gaan remaken. Uiteindelijk verzuipt ze gewoon in het feit dat ze neigt naar succes, en dat word hier ook op een lekkere pijnlijke, realistische wijze neergezet. Ook komt de geest van haar moeder even langs, waar je ook haast bang van wordt. Niet omdat het een geest is, maar vanwege hoe ze totaal emotieloos haar dochter de grond in trapt. Hier komen we in feite gewoon bloot te staan met de kwellingen en de obsessies van Havana. Het enige hoop ziet ze in Jerome Fontana, die ook hier, net als Cosmopolis, toch weer prima neergezet word door Pattinson, waar ook nog wel een buitengewone samenwerking uit ontpopt.

Havana word ook goed geholpen door fysiotherapeut Staford Weiss, die ook hier weer uitbundig neergezet word door John Cussack, die de laatste tijd ook lekker experimenteert in de filmwereld. De rest van zijn familie zijn toevallig ook van de Hollywood-stempel, en het is ook niet bepaald een familie waar je trots op kan wezen, en dan al helemaal wat zijn kinderen betreft; Zijn zoontje Benjie; man man man, denk dat ik de laatste tijd zelden nog zo'n fucked up gestoorde puberrol gezien heb als deze. Dit is denk ik toch wel de personage die zo uit een Larry Clark of Gregg Araki film zou weggelopen kunnen zijn. Die scene bijv. dat hij gewoon lekker ongestoord verdergamed terwijl hij overduidelijk hoort dat zijn moeder helemaal gek aan het worden is is bijvoorbeeld één van de scenes met hem die me rillingen bezorgen en dan is dat ook nog het topje van de ijsberg. En ja, zijn moeder dan; die blijft eigenwijs om zo haar best te doen dat Benjie succes maakt in de filmcarriére. En ja, troost bij de dochter Agatha zou je ook niet kunnen vinden, die net ontslagen is uit een gesticht vanwege haar pyromane neigingen. Na Stoker mag Mia Wasikowska ook hier weer in de huid kruipen van een screwed meisje, en deze rol is toch nog wel wat overtreffender dan haar rol in Stoker. En, wat ook zo knap is; [er word de hele film niet verteld dat haar daden en het feit dat Havana's moeder door een brand is omgekomen wel eens een overeenkomst zouden kunnen hebben.

Cronenberg is hier bijna net op dezelfte toer als Cosmopolis en laat de film lekker rustig sudderen, en stelt met die technieken ook weer lekker onopvallend en langzaam erg de geheimen bloot aan de kijker. Ook het hele geheim van het feit dat het echtpaar Weiss eigenlijk broer en zus zijn is gewoon wicked en ook het einde is een fikse klap in het gezicht, al is het wel een ander einde dan je van Cronenberg zou verwachten, aangezien hij nog vaak van de directe eindes was. Het acteerwerk is ook weer gewoonweg uit de kunst en iedereen komt hier overtreffend over en jij mag toe kijken met wat voor zieke, beschadigde, gefrustreerde, jaloerze zielen je allemaal te maken krijgt.

Ja, het leven als stinkrijke of succesvolle Hollywood-figuur is niet altijd zo mooi, geweldig, en succesvol als dat het zou moeten lijken. Dat wil de film wel overduidelijk zeggen.

5,0*

Wederom weer een sublieme jaren 70 thriller.

De film begint al helemaal goed met die rancuneuze autorace tussen die Duitser en die Joodse man die WO II nog steeds in hun bloed hebben. Dat is ook waar de film verder over gaat. Al snel maken we kennis als de hardlopende buitenbeentje van de buurt: Thomas, erg goed neergezet alweer door Dustin Hoffman, die via zijn broer, die doelwit was van die Duitse ex-SS misdadiger, ook in de problemen komt. Zijn broer, gespeeld door Roy Schneider vond ik eigenlijk wel een beetje Hoffman's rol stelen. Wat deed ie het goed. Ook Dustins vriendin en natuurlijk ook die Duitse Tandarts Szell kwamen goed van pas. Wat een kop had die vent toch. Maar anyway, Thomas word erin geluist op een een of andere manier en is uiteindelijk zelf doelwit geworden van de bende van Szell, waarbij we dus die zeer pijnlijke tandarts-scene te zien krijgen, die je ook gewoon zelf als kijker kan voelen.

Ook die scenes in Parijs waren erg mooi en sfeervol (vooral die Balkon(nen) scene). Evenals de New York locaties en dan ook voornamelijk die achterstandswijken, en natuurlijk die Joodse wijk met die scene waarbij Szell door die wijk loopt en al de voetgangers hem nog herkennen uit de 2de wereld oorlog. Ook het einde was lekker recht voor zijn raap.

Verder een zeer geslaagde en spannende film. Dustin Hoffman doet het hierin weer uitstekend, net zoals in Straw Dogs, lijkt het erop dat hij ook hierin nogal neutraal en sub-assertief overkomt. Maar daar komt natuurlijk gauw verandering in.

Prachtig!

4,0*

Het was een hele goede documontaire gewoon top.
Pinguins zijn al mijn lievelingsdieren naast katten.

Ze laten gewoon alles van het leven op Antartica zien. En wat Pinguins allemaal doen. Alleen die Urbanus voice-over is inderdaad irritant. Hij spreekt het woord Keizerpinguin uit als Keizers Ping Gwin en hij stuikelt vaak over zijn woorden. Das dus inderdaad een minpuntje.

Voor de rest een hele goede documontaire. Die Pinguins zijn wel geinige beesten. En ik denk dat die camaraploeg beter die verdwaalde pinguin konden helpen,

En dan dat liedje aan het begin en eind, klink wel erg treurig.

4,0

Weer een hele goede enge film van Shimizu, alleen gaat de J-horror hier een hele andere richting in. Dit keer geen geesten maar een creaturen/alien verhaal.

Om te beginnen is het duidelijk te zien dat er hierin niet veel geld is gestoken en Shimizu de handycam heeft gepakt. Maar ondanks dat wist ie wel weer een griezelig maar subtiel filmpje te maken. Eerst is de film zoals gezegt subtiel vanwege het geheim en de engheid dat toch nog wel verborgen blijft. We komen terecht in een fantasiewereld van de ondergrond van Tokyo waar we die buitenaardse(?) jongedame genaamt "F" vinden. Die neemt Matsuoka (prachtig gespeeld weer door Sukamoto) mee naar zijn woning waar de spanning begint te stijgen. En dan zitten der ook best creepy momentjes in: die geheimzinnigheden van die F, die tanden ook vooral, die creepy vent die Matsuoka zo nu en dan aan de telefoon krijgt, die liftscene, die Alien die Matsuoku nu en dan tegenkomt (in zijn dromen?). Ook lijkt Paranormal Activity hier ook wel zijn mosterd vandaan te hebben gehaald want ook hierin heb je camera-scenes waarin je ziet wat er gebeurd met die F in de woonkamer van Matsuoka als ie afwezig is. Erg spannend iig. Wat wel jammer is is dat de film teveel tijdens daglicht afspeeld.

Wat het doodengste van de film is zijn de laatste 3 minuten. Dan zit je ook met ijs op je rug te kijken.

Gewoon een zeer geslaagd subtiel horrorfilm van Shimizu die het toch wel eng weet te houden. En daarnaast nog interesant maakt ook.

4,0*

Leuke film

Belmondo was cool in deze film. Echt de moeite waard

4,5*

Leke film, met een echt begin aan het hele desperados verhaal maar toch klopt er iets nietaan het eind word el mariachi door zijn hand geschoten en zijn vriendin word vermoord door bucho ofzoiets, El Mariachi schiet hem neer maar....... waar de film desprados om draait: Hij neemt wraak op de persoon die zijn vriendin heeft neer geschoten en zijn hand gemold heeft, MAAR die heeft hij in deze film toch al vermoord. voor de rest was hij leuk.

4,0

Had hem zo net gezien, was best wel goed. Het begin was goed, maar daarna moet je weer 20 min wachten tot er weer wat gebeurt, en dan wordt het leuk.(de autoachtervolging en de schietpartij in de juwelier) Die Screwface was best wel een griezel en wat wel leuk was wasdat Seagal Screwface zijn kop afhakt en dat later Screwfaces tweelingsbroer opkomt. Er zaten soms wel erge pijnlijke scenes in, seagal kon weer eens gemeen de botten van zijn tegenstanders breken. Naast de gevechten waren de schietpartijen ook gaaf. En het gevecht aan het eind met Screwfaces tweelingbroer was ook best hardVooral hoe ook SF's tweelingbroer het hoekje omging A: werden eerst zijn ogen eruitgedrukt B: Breekt Seagal de rug en C: gooit ie hem ergens naar beneden en komt ie met zijn rug in een puntig iets Ja het was hard.

Deze verdient een 4,5* en het is best de moeite waard om als fan (ik dus) in mijn top 10 te hebben.

Mijn eerste stem dit jaar.

En Ridley Scott heeft het weer gedaan. Een zeer boeiende, oogstrelende ruimtevertelling. Nee, niet met Aliens, invasies of buitenaardse kolonies... Gewoon over een man die voor dood is achtergelaten op Mars.

Deze man heet Mark Watney... en opnieuw duim ik stevig voor Matt Damon. Deze man is, zoals vermeld, voor dood achtergelaten na een mislukte missie op Mars... Maar, wanneer de crew inmiddels op aarde is teruggekeerd blijkt hij helemaal niet dood te zijn. Ja... wat doe je dan? Miljarden kilometers van jou planeet af... in een rood niemandsland?

De film weet hierbij op een sterke manier te switchen van overlevingsdrama tot de gekte die Mark probeert te onderdrukken. Hij mag van geluk spreken dat er al van te voren een kleine basis is gebouwd op de planeet.... Met een groot voedselvoorraad en een onderdak. Sterker nog, door de biogenetische kennis van Mark weet hij zelfs een tuintje te maken en groente te oogsten... Ook de manieren hoe hij aan water komt blijft een koud kunstje.

De film is een aaneenschakeling van de verbaasde Nasa-leden als de observatie van Mark... die met zijn sarcastische videoverslagen afleiding probeert te zoeken, allerlei manieren verzint om aan zijn levensmiddelen te komen, irriteren aan discomuziek van een van zijn collega's... en dan het uiteindelijke contact met de aarde.

Ridley Scott weet er hier toch wel iets luchtigs van te maken. De eenzaamheid van Mark dringt niet tot diep in je ziel naar binnen, de hoop lijkt grotendeels meer op de voorgrond te treden en ook de vele mislukte pogingen om Mark te redden... Maar opgeven? Homaar...

En inderdaad... Na een fikse eenzame afmatterij verdiend de film wel een happy end. Wel een hele buitengewone wel te verstaan...

Wat ik trouwens wel een vreemde logica vond: Op dat moment dat die capsule klaarstaat op de landingscirkel... Waarom oh waarom moet Mark zo nodig de top losschroeven en eraf schoppen... en alle ramen verwijderen... Dat is toch vragen om problemen?

Maar desalniettemin heb ik weer zeer genoten van de creatie die Scott in elkaar gezet heeft.

4,0*

Ik weet niet echt wat ik hiervan moet zeggen. De gore en martelingen zijn wel ok en in stijl van Saw, maar de film is eerlijk gezegt maar weinig spannend of eng zoals ik hem heb verwacht. En dat komt ook vooral omdat de film grotendeels overdags afspeeld en daarnaast houd de film eigenlijk na 10 minuten op. Het begint goed maar naderhand word het alleen een beetje moord en doodslag, en dingen die in het begin eng waren worden ruw verstoord. Bv met die waan van die uitgemergerde vrouw die wraak op Lucie wil nemen. Ook die psychofamilie vond ik nogal knullig overkomen. En dit allemaal is jammer... heel heel heel jammer. Als de regiseur nog even wat meer had gedaan (kwa locatie, verhaal, en sfeer) dan was dit een goede film geweest met een verassende twist en niet zo afgezaagd.

De moorden enz zagen er idd wel lekker ranzig en pijnlijk uit, maar dan kan ik netzogoed films als Saw of Hostel kijken als het echt alleen maar daarom gaat.

Een zeer krappe 3* Erg, erg jammer.

Hele mooie en ontroerende leerzame kleianimatiefilm. Het had namelijk ook gewoon een normale film kunnen zijn maar toch is de kleianimatie creatief bedacht en ook bovenal: erg mooi gemaakt. Dit is ook zeker niet zomaar een relatiefilmpje. Vind het zo mooi gedaan dat een onzeker meisje met een stoornis, door niet meer eenzaam te willen voelen, gewoon een nummer uit een telefoonboek haalt en naar die wildvreemde een brief schreef, wat dus terechtkwam bij de autistische Max. Max was ook een typische autist doordat ie in zijn eigen wereld leeft ook maar een eenzame man is en dat het ook toevallig is dat 2 eenzame zielen elkaar op een buitengewone, verborgen wijze, ontmoeten. De gesprekken lopen eerst goed maar hier en daar zitten er ook wat kinken tussen. Ook bij mary zelf heeft het pesten, eenzaamheid, en een onverschillige alcoholistische moeder er nog een schepje bovenop gedaan. De zogenaamde onbewuste fout van Mary maakt de film keihard en erg somber. Het einde zelf is ook om een traantje bij weg te pinken.

Nee, dit was echt een schat van een film en ik herkende ook een hoop van mezelf erin. Zeker bij Max. Ik uit het dan meestal niet, maar het is er wel bij mij. De film is ook erg mooi verteld en ook standaard: De poppetjes zelf spreken alleen maar met gebrabbel, maar de brieven en het verhaal zelf word erg netjes verteld. Mary & Max is ook niet echt een feelgood movie natuurlijk. Nee, ik ben echt aangenaam verrast door dit werkje. Klasse, en een aanrader (zeker voor mensen met een autistisch spectrum)

4,5*

Zalige feelgood film. Vond dat Ridley Scott ook verdacht veel de Coen-Bros richting opging met deze film. Het is gewoon een heerlijke luchtige hartverwarmde komedie waar natuurlijk ook drama bij thuishoord. Nicolas Cage speelde me toch zo goed als een een of andere zwaar verwarde mafkop (die al helemaal over zijn toeren raakt als hij maar een pluisje stof op zijn vloer ziet liggen) alias oplichter die toch altijd op hillarische wijze zijn valse klusjes deed met nietsvermoedende zakenmannen. Ook Rockwell was uitstekend als zijn partner en dan komen we ook nog bij Lohman, de dochter van Roy die elkaar al jaren niet meer gezien hebben, en dan word het feest pas groot. Lohman is best een lekker ding btw en ook heerlijk neurotisch en overdreven. Wat ook vooral een grappige scene is is die scene met die afleidingsmanouvre die Roy's dochter doet zodat Roy een zakenman kan oplichten, en dan word het vooral leuk als die zakeman alles door heeft en woedend achter Roy en zijn dochter rend in die parkeer garage. Bij het einde was het term komedie wel even van de kaart.

Maar verder heb ik uitzonderlijk genoten van deze film. Echt een van de betere komedies.

4,0*

Leuke film toen ik nog 10-11 was. Eigenlijk nu ook nog wel. Prachtrol van Danny The Vito en Mara Wilson.

Ik heb er zeer van genoten.

3,5

Vond deze net zo goed als de eerste deel. Vooral die achtervolging op de snelweg. Hij was geslaagt vond ik.

Revolutions moet ik nog maar es zien want die heb ik nog niet gezien.

4,0

Ook een redelijk gevolg. Alleen jammer dat Reeves dit keer niet zo'n grote rol speelt. Maargoed, voor de rest was het wel weer vermakelijk. Met actiescenes op de Matrix wijze en die ellenlange schietpartij tegen die octopussen. Ook waren die 1000den gekloonde mr Smithjes weer van de partij.

Hoe Neo in die station komt? Hij werd zoals gewoonlijk met de computer naar de werkelijkheid verzonden.

3,5*

Goede film met leuke slo motions.

Keanu Reeves een Carie Ann Moss speelden goed hun rol.

Had hem voor het eerst gezien toen ik tien was en de tweede keer toen ik 13 was. Toen vond ik hem goed.

Maar eens die Triology box kopen als ie nog ergens te krijgen is.

4,0

Moest wel even lang nadenken met het plaatsen van een goede recensie.

Sinds kort ben ik me weer eens gaan verdiepen in Leos Carax. Les Amants de Pont Neuf was al een prachtige herondekking en met Mauvais Sang kon het zonder meer niet misgaan. Qua plot heeft het alles. SF, drama, romantiek, misdaad en in werkelijkheid zelfs ook actie. Allemaal helemaal geweldig. Het zou een droomfilm kunnen zijn.

De opbouw is ook goed. Kenmerkend zijn ook dat er hier in 1986 al "ringtones" waren; dan wel met klassieke muziek. Net als op de Pont Neuf weten Lavant en Binnoche hier een mooie voorproef te maken. Maarja, en dan...
Dan duurt het allemaal lang... en nog langer... en gebeurd er echt vrijwel weinig tot niks. En dat niet alleen; van het tijdsbeeld zelf, en hoe creatief Carax daar eigenlijk in had kunnen zijn krijg je hier ook zelden maar iets in te zien, laat staan in een wereld waar een pandemie heerst. Slechts het kleurgebruik en die ene ren/dans-scene met David Bowie op de achtergrond is een schrale troost.

Na een aardige start ontpopt de film zich in eindeloze dialogen, romantiek, hier en daar "iets" over het virus. En vervolgens maar wachten... en wachten... en wachten... Amper iets surrealistisch, treffends of iets smaakvols te beleven. En dan dat decor als je ook maar even iets van de buitenwereld mag zien, waar hij die VW Kever omgooit Hoe amateuristisch? Wanneer wordt er nou echt iets met de sfeer en de potentie gedaan; daar waar Carax het in Pont Neuf en Holy Motors prominent kon bewijzen?

In het laatste half uur komt er dan eindelijk vaart in. Vaart dat toch wel eindelijk wat met de veelbelovende thema's doet en zo plotsklaps laat zien dat het allemaal wel kan. Maar eigenlijk is dat al overrompeld met die eindeloze brei aan huiskamerscenes tussenin. Waarom Carax? Echt, waarom?!! Op papier had dit voor mij echt een natte droom kunnen zijn, maar toch blijf ik bij de aftiteling met een flinke honger zitten. Je wilt aanvallen, je ziet er kwaliteit in, maar het is niets meer dan een gratis promotiehapje in de supermarkt.

Waarschijnlijk zullen het de verwachtingen ook wel zijn geweest en zien mensen altijd een diepere laag in dit soort zaken. Dat had ik ook wel gezien als dat gerollebol en gezweef in zo'n appartement minstens drie kwartier korter had geduurd en er iets meer gedaan werd met waar het er in deze film over zou doen. Of ik zou de clou niet begrepen hebben.

3,0* Omdat het laatste halfuur de film nog enigszins gered heeft.

Goede humoristische film. Had hem op mijn 10de gezien en leuk was ie wel.

Mel Gibson roleert gewoon.

3,0

Na de 2 spellen uitgespeeld te hebben, (al een dik tijdje geleden) ging ik ook maar eens de film zien. En ik moet zeggen "Max Payne de film is absoluut niet slecht. Eigenlijk wel een zeer geslaagde spelverfilming en Max Payne word ook erg mooi gespeeld door Mark Wahlberg die toch wel een nieuwerwetse topacteur word. De film is lekker donker en grimmig en heeft inderdaad wel wat weg van de leveltjes van deel 1 van het spel die toch dunnetjes overgedaan worden. De soundtracks en deuntjes zijn ook erg duister en mooi. Ook kom je die Aesir. Actiescenes zagen er ook erg mooi en cool uit. Alleen jammer dat die pas in de driekwart van de film voorkwamen. Al zagen ze der wel stijlvol uit en de bullittime momenten waren ook erg cool. Vooral die scene met dat Max met zijn shotgun achterover duikt en zo in slowmotion die gast achterzich doodschiet. En verder waren die waanbeelden van dat drug ook best wel creepy af en toe met die duivels-engelen.

Het decor vond ik wel een beetje karig af en toe. En zijn ook veel dingen overduidelijk met de computer gedaan. Maar evengoed zorgde ze wel voor een donkere, grimmige sfeer. De actiescenes kon ik "om er nog even op terug te komen" niet echt wat hebben van wat er in de spel gebeurt. In het spel schiet iedereen wel met twee Beretta's en is er ook wel meer actie aanwezig. Maar dat maakt niet uit. Want de film Max Payne was toch wel zeer geslaagd. Wel flinterdun verhaaltje maar ach, Who cares!..

4,0*

Weer een fascinerende docu van Roy Dames, na foute vrienden.

Ja, wie is deze Max? De man die na jaren weer vrijkomt uit de TBS, nadat hij voor een zedenmisdrijf is gestraft. Je gaat nog haast geloven dat hij al die jaren onschuldig vast heeft gezeten; terwijl het waarschijnlijk een soort patroon bij deze gozer is geworden om te blijven ontkennen.

Zijn vader die het voor hem opneemt, de positieve ontvangst buiten de cel, de onduidelijkheid over wat er precies gebeurd is... bijna een mindfuck.

Boeiend.

3,5*

mwa best wel leuk.

het begon al goed en er zaten soms nog leuke stukken in de film.

2,0

Een heel fijn slot, al dan wel met een stuk minder horror.

Ti West sluit de Porn Massacre-reeks goed af met deze titel. Wederom met Mia Goth; die hierin terugkeert als Maxine. Je zou het kunnen zien als een aansluiting op X, daar waar Pearl helemaal terug naar 1918 gaat.
Wellicht zou een deel vier van deze serie, die zich in de 21ste eeuw zou situeren ook helemaal geen verkeerde optie zijn, maar dat ter zijde.

Los Angeles 1985. De tijd van Donald Reagan, de consumptiemaatschappij, de schreeuwerige promoties van van alles en nog wat, Hollywood die blijft floreren en uiteindelijk ook de angst om 's nachts op straat te gaan omdat de stad geteisterd wordt door The Night Stalker. Maxine keert naar dit milieu. Ze heeft de bloederige gebeurtenissen van 1979 overleeft en lijkt dit maar al te graag te willen vergeten door met een schone lei te beginnen. Om te beginnen om haar leven als pornoactrice te verruilen voor een rol in een horrorfilm. Wulps en met een gigantische ego sluit ze zich aan bij de uitnodiging van de filmjury en lijkt meteen te scoren en ze weet onderdak te vinden bij een vreemde videotheekbaas.

Toch gaat de productie niet zonder slag of stoot. Zeker niet wanneer twee van haar collega's op een gruwelijke wijze worden vermoord en types interesse in haar beginnen te krijgen. De FBI, een geslepen perverse privédetective, de pers, een katholieke boycotorganisatie en uiteindelijk een videoband waarop haar schandalen haar hebben teruggevonden. En natuurlijk blijft haar aanwezigheid bij de moorden in 1979 ook niet waterdicht.

The Night Stalker wordt hierin als fraai afleidingsmanoeuvre gebruikt, want LA is groot genoeg. De moorden vinden toch wel steeds meer in haar buurt plaats en uiteindelijk lijkt ze in het oog te zijn gevallen van een elitaire sekte. De film lijkt al snel veel weg te geven: Is Maxine nou zelf de moordenares en is ze schizofreen? En natuurlijk het feit dat het gewoon een film in een film is. Of toch weer niet? Ti West heeft hierin op een geheimzinnige wijze mee geïmproviseerd.

De sfeer is hierin erg fraai. We lijken weer letterlijk naar het verleden terug te keren in de tijd dat Retro een hype lijkt te zijn geworden. Zorgvuldig maar toch zonder gigantisch budget is de wereld identiek aangepast aan de tijd.
De soundtracks (Frankie Goes To Hollywood, ZZ Top, New Order, Kim Carnes, Killing Joke, Soft Cell) weten hierin prima mee te werken. De vintage sfeer in combinatie met bedwelmende momenten (die nachtclub bijvoorbeeld), de duistere kanten van Hollywood, de strakke scenes in dat grote filmdecor en uiteindelijk ook de sterke climax omtrent het feit dat Maxines vader al die tijd de leider was van een sekte. Een hele overtuigende rol trouwens; wat een doodenge man. Ook is er nog een beetje plaats voor actie.

Die scenes waarin Maxine de ballen van haar belager plattrapt, die achtervolging op de set en dat einde in die villa waren onvergetelijk.

En ja, het einde: die zat er nogmaals aan te komen.

Ik lees vele verschillende meningen onder de users, maar Maxxxine wist mij toch wel weer te boeien met zijn samenloop en opbouw. De uitwerking is misschien wel ietsjes magerder en rommeliger dan bijvoorbeeld Pearl en Ti West hield zijn aandacht waarschijnlijk eerder grotendeels bij het jaar 1985 dan bij het plot, maar toch kan ik zeggen dat het door zijn plezierige vorm van creativiteit toch nog zeker de moeite waard is om je positieve aandacht erbij te houden. Mia Goth weet hierin weer alles uit de kast te trekken voor een intense rol. En dat is al waarschijnlijk al een prachtig startsein.

Ik heb genoten.

4,0*

Deed me een beetje denken aan Extincion, die tien jaar later was gemaakt. Met name het campy manier van filmen en de abstracte goedkope shots... maar ook de inhoud. En het is uiteindelijk wel een knap werkje.

Al is de aanloop nog wel een beetje traagjes, maar de observatie van May is er weer zo'n een waarbij je al weet dat er iets niet aan de haak is met dit meiske. Zeker niet wanneer ze verliefd raakt op Adam... eveneens ook wel een mannetje met duistere fantasieën. Soort zoekt soort zou je haast denken... of toch meer? Jawel... May is ergens in haar jeugd geraakt om het feit dat ze die (enge) pop die ze voor haar 6 jarige verjaardag heeft gekregen, niet uit de glazen doos mag halen van haar ouders omdat dat ongeluk brengt... Dus zoekt ze een plaatsvervanger. Dit loopt, heel langzaam, maar zeer zeker uit tot een behoorlijke sicke, verknipte en macabre voorstelling. De sfeer van de film word ook steeds grimmiger en donkerder en doet je daarbij het trage begin vergeten.

Ook die ene zwart-witfilm die Adam samen met May bekijkt (weet de titel niet) is er eentje die in je hoofd blijft zitten.

Al met al is dit een geslaagde body horrorfilm geworden. Overduidelijk voor een krats gemaakt maar wel zeker te doen voor een horrorfan.

3,5*

Voor een tienerfilm toch weer zeker niet slecht.

Om de boel samen te vatten: Thomas ontwaakt in een wereld, bestaand uit gras, enkele lotgenoten en... hele grote muren... Hij blijkt deelgenoot te zijn van een onverklaarbaar spel en in plaats van erover na te denken moet hij bij zijn lotgenoten aansluiten. De wereld waarin hij zich bevindt is hermetisch afgesloten... alhoewel... er is maar één uitweg... De doolhof, waar nog nooit iemand het heeft overleefd.

Je zou als kijker al een beetje weten hoe het af kan lopen aangezien de boel wanneer ze dan toch overwegen om dat doolhof in te gaan erg op de automatische piloot gaat. De tocht door het doolhof, met die nodige spinbeesten (waarbij je overduidelijk aan opmerkt dat het machines zijn) is ook wel een snelle hap-slik-klaar moment. Maar het einde maakt toch wel alles goed....

Ja, erg vermakelijk popcornfilmpje at all. Dat kan ik erover zeggen.

3,5*

Na tien jaar is ie weer terug hoor... Anders Thomas Jensen. Gedacht dat hij het bij drie films zou houden, maar tevergeefs...

En waar komt hij mee aanpappen... Nou, weer zo'n typische Deense zwarte komedie. Van alle humor in Europa kan ik nu toch bijna zeggen dat Denemarken bovenaan mag staan... en een absurdische onderwerp is ook niet te ontwijken.

We volgen twee klunzige broers Elias en Gabriel... Geweldig gespeeld door Mads Mikkelsen en David Dencik (die ik niet ken)... Ze lijken totaal niet op elkaar, zeker niet wat uiterlijk betreft, maar Gabriel vindt van wel. Hun vader is net komen te overlijden en het is ook erg lullig om pas op het laatste nippertje te moeten weten dat het adoptiekinderen zijn. Meteen stappen ze in de auto en gaan ze op zoek naar hun echte familie... en dan komen ze terecht bij een wel hele rare familie.

En alsof het niet al zo was, is de film gewoon van begin tot het einde genieten en komen we steeds meer achter de duistere rituelen van iets wat hun biologische familie zou moeten zijn en waarom het ook een grote beestenboel is. Het onderwerp bestialiteit (en het kweken van) blijft hierbij ook niet uit... De familieleden waar Elias en Gabriel mee te maken krijgen zijn hier ook zo heerlijk typisch en magistraal neergezet. Nikolaj Li Kaas als die kippenneuker, Bro als travestiet of zoiets en de dominante Franz. Veel knotsgekke momenten waarbij we het ook veel moeten hebben van verrassende conclusies, waarbij het met het moment steeds zieker lijkt te worden. Eten tijdens de film is ook niet aanbevolen overigens... Ja, Jensen gooit na tien jaar alle remmen los.

En de uiteindelijke conclusie en hoe de hele familie is gesticht... Jjjjjjuist!!

Ja, dit was weer lachen geblazen met humor voor een bepaald niveau. Heel eigenlijk nog zieker dan het huis van Sawyer-familie...

4,5*

Je zou haast denken dat er ergens in Frankrijk een machine staat dat de ene Franse doorsnee actie/politie-niemendalletje op de automatische piloot na de ander eruit spuugt. Mea Culpa is er ook weer een van de velen. Een verhaal die ook verdacht wat heeft van Do Not Disturb van Dick Maas, maar toch wel weer onderhoudend is door de actiescene's en dan ook die scene in de TGV. Ja, voor de rest... ik heb er al zoveel gezien als deze. De trailer is wel iets spectaculairder dan de film zelf.

2,5*

Prachtige en sfeervolle, doch rauwe coming of age film.

Stelling: een pestkop... Nouja, pestkop... iemand die de weg kwijt is en dat vaak uit in agressie. Sam is daar het slachtoffer van. Zijn oudere broer ziet dat en beraamd hier een sneaky plannetje... Samen met zijn vrienden, en Sam's vriendinnetje Millie een boottocht houden en de zekere George uitnodigen... Voor George lijkt dit een openbaring... Hij wordt erkend.

Het lijkt daarbij een avontuur te worden waarbij je als kijker ergens wel hoop dat de boel uiteindelijk met een sisser afloopt. Maar helaas... Sam, Millie en de vrienden van Rocky beginnen zo langzamerhand op deze manier de goede kanten van George te zien... maar Rocky, die houdt zich nog steeds vast aan zijn duivelse plan. Dit brengt enkele botsingen te weeg... met uiteindelijk een fataal resultaat..

Wat me erg bijgebleven is is de intensieve doch realistische manier van acteren, en de vele mooie sfeervolle rurale en beboste plaatjes... George komt bij mij niet echt heel erg over als een pester, zoals ik het al zei... dus ik vind de plot ergens niet helemaal kloppen. Hij schoot slechts uit zijn slof wanneer Sam aan zijn camera zat... en daar was het ook een beetje bij gebleven... Dat de jongen zelf meer problemen heeft en eigenlijk zelf het eeuwige pispaaltje/buitenbeentje is komt meer aan bod... Zijn brutaliteit lijkt mij meer een vorm van verdediging of zelfbescherming... Ik heb ergere pestkoppen in films gekend.

Het einde... tsja... Snoeihard.

Nee, dit was echt een pareltje van een film. Realistisch, rauw, sfeervol... met hier en daar de nodige Clark/Van Sant-elementen. Hier wil ik veel en veel meer van.

5,0*