Opinions

Erg goede film van de Niro en Keitel. Heb me zeer vermaakt van de prachtige rollen.

4,5

Hele grappige foute film. Met echte Britse humor. Sommige stukken zijn echt lachen. Met goede spelers ook en hele fijne grappige momenten.

Wat ik ook zo'n smakelijke scene vind is die in dat restaurant. Wat een hoop kots zeg. of dat stukje met die piraten.

Gewoon topvermaak, echte humor.

4,0*

Wel een aardig filmpje maar er had wel zeker meer actie in gemogen. Jason Statham doet wel weer zijn ding goed en de bijrollen van Ben Foster en de korte rol van Donald Sutherland waren ook prima. The Mechanic draait wel vaak om slimme trucjes om te moorden en dan doen alsof het een ongeluk was. Maar toch had er van mij wel meer in gekund. De aanwezige shoot-out scenes zagen er bv erg stijlvol uit maar het was wel een karig aandeel en met die stijl hadden ze echt wel wat meer kunnen doen.

Met als conclusie, een redelijke film voor een doordeweekse dag.

3,0*

Dat noemt men nou films.

Erg goede actiefilm. Dolph Lundgren speelde weer erg goed en was cool.

Met hele zalige actiescene's en personage's en die korte auto met moterachtervolging was ook erg leuk. Die scene in dat dorp vond ik ook super. Gewoon aan een stuk door actiescene's en er zit nog een fijn Russich sfeertje aan ook.

DVD gewoon voor 4 eurie op de vlooienmarkt gekocht, orgineel nog wel en niet geript.

Dolph speeld inderdaad erg goed. Ik heb maar 5 films van hem gezien en geen enkele film viel tegen. Ik moet er meer van hem zien. Ik kijk uit naar die twee delen van hem die dit jaar uitkomen.

Maar aan het plot klopt weinig: Nicolai woont in LA en niet in St Petersburg.

4,0*

Hij is wel leuk maar die magie was een beetje onzin

drie *en

Erg fijne komedie. Je kan toch wel zien dat deNiro geschikt is voor erg veel soorten rollen. Hierin mag hij een obsesieve wispelturige vader spelen die Greg Focker dus mag Meeten, waneer hij wil trouwen met zijn dochter Pam. Greg Focker werd weer hillarisch neergezet door Ben Stiller en is ook weer echt zo'n type dat 2 linkerhanden heeft. Het word ook erg leuk waneer Greg de ouders mag ontmoeten van Pam. De moeder is harstikke enthiousiast maar Jack is wispelturig, zeker waneer er na de eerste ontmoeting al van alles fout gaat. Ook Jack heeft zo zijn rare gewoontes, WC mag niet doorgespoeld worden, zijn obsessie voor de meest overbodige dingentjes en zijn rare regeltjes. Ook die kat was fantastisch. Verder is het gewoon lekker gezellig genieten van de droge grappen en natuurlijk als we langzaam de geheimen van Jack ondekken. Zo kunnen we toch wel zien dat Greg helemaal niet zo dom is dan je zou denken.

Nee ik heb hier wel van genoten. Dit soort komedies mag ik wel.

4,0*

Deze film zal me, vrees ik, nog wel lang blijven achtervolgen... Sinds Enter the Void heb ik niet meer zo hard zitten janken en sinds A Serbian Film ben ik, de dag(en) erna nog niet zo verdoofd geweest. En dan moet ik me nog bedenken dat ik de 2 vorige films bekeek in de modus waar nog, ik vind het pijnlijk om te zeggen, enkele gevoelens van sensatie te bespeuren was, met het oude bekende: "Wat is nou de schokkendste horrorfilm/scene?"-jacht. Waar ik nu, op mijn 24ste, een bloedhekel aan heb gekregen. Ik erger me ook dood aan de mensen die deze film zijn gaan bekijken, puur om de horror, gruwel, sensatie en teleurgesteld raken als deze niet "gruwelijk" of "realistisch" genoeg was. Kijk dan verdomme lekker Hostel, Saw, of de zoveelste uitgemolken slasher of trash-film..

Waar moet ik beginnen: Ik ben absoluut geen voorstander van het overschreeuwerige gedoe over kinderlokkers, of pedofilie an sich en de methodes van Peter R de Vries of Alberto Stegemans, die door al hun sensatie niet eens door hebben dat ook zij gebruik maken van de slachtoffers en dit soort verschrikkelijke onderwerpen, om de bierslurpende, vetpenserige, patjepeeërs te entertainen, met als dekmantel dat ze "alleen maar de waarheid" willen laten zien (soms word er zelfs nog geacteerd om de boel aan te sterken). Vanaf dat punt is ook alles en iedereen verdacht, en worden de kinderen maar van de straat gehouden en kort gehouden, "want stel je nou toch voor"... En als je erover nuanceert, ben jij ook al snel verdacht. Wat wel altijd nog niet wegneemt dat de term "jongeren op het social media" ook twee verschillende kanten op kan gaan; Je kan met iemand anoniem afspreken op internet en het kan vervolgens je allerbeste vriend of zelfs de liefde van je leven worden. Het idee ervan is altijd wel uitkijken, want helaas kent deze term ook, veelste vaak, een duistere kant. En dat wordt in Megan is Missing wel op een hele uiterste manier verteld, en nee, ik vond het niet onrealistisch, maar daar kom ik later op terug. Het found footage combineren met een hedendaags, en veelvoorkomend thema vond ik ook zeker niet slecht en maakte alles ook dreigender, en een benauwende afwachting naar het lot. Ondertussen lijkt de regisseur ook een spot te hebben voor dat Amerikaanse nieuws, dat wel niet lijkt te kunnen leven zonder sensatie. Ik denk dat zelfs RTL 4 of SBS 6 hun vingertoppen er niet aan willen verbranden. Dat de film echter als waarschuwing gemaakt is, is wel al overduidelijk. Dat zie je aan die interview van die vader van een echt bestaand slachtoffer van een soortgelijk voorval, die je bij de extra's kan zien.

Het plot is simpel; we volgen hier 2 mooie maar naïeve puberende meisjes Megan en Amy die als zusjes van mekaar zijn en ook allebei een andere achtergrond hebben. Amy is in eerste instantie nog een verlegen maar optimistisch dametje met sympathieke ouders, maar haar vriendin Megan is een totaal verknipt pubermeisje met een gestoorde moeder. Het wil al snel erg wicked worden, want de eerste helft blijft schommelen tussen een vrijwel doodgewone en soms betoverende comming of age over experimenterende pubermeiden, maar wil ondertussen al gaan prikken met al een paar erg fucked up Clark-momentjes momentjes; lees dat huisfeest, die verhalen over hoe Megan verteld dat ze is misbruikt door haar stiefvader, waarbij ze eigenlijk al niet meer beter weet. Vooral hoe ze uit betovering dat verhaal verteld over hoe ze in het verleden misbruikt is door haar kampleider deed al geen goede dingen met mijn hersentjes. En dan was dit nog maar het begin van alles...

Want het doel is ook, zoveel mogelijk knappe jongens scoren. Misschien om aan het totaalplaatje te voldoen (wat in principe nog vrij gewoon kan zijn op die leeftijd) of misschien doet Megan het ook slechts om haar onderhuidse trauma's te onderdrukken. Uiteindelijk komt Megan, via een link van Amy, in contact met Josh, waarvan je als kijker al meteen weet dat die mooie blonde jongen op de foto gewoon van een modellensite is geplukt en dat zijn stem op Skype overduidelijk van een veertiger is. En ja, hoe het verder afloopt, dat kan je wel raden, of gaat het zelfs nog verder dan je zou denken?

En zoals ik hierboven al zei: als je al denkt dat het slechts bij de gniepende psychologische fuck-ups blijft... de twist is een enorme klap in het gezicht en die 2 foto's, die je onverwacht, recht in je smoel krijgt en de laatste 22 minuten durende "doofpot" scene, en dan nog met name dat moment dat Amy de dode Megan terug vind, de verkrachting en vooral de (zoals Onderhond het goed zei) Irreversible achtige begraving-scene van Amy, moet ik momenteel nog een plaatsje zien te geven. Ben er nog duizelig, misselijk en huilerig van en ik hoor nog steeds hoe het gekrijs van Amy langzaam verdwijnt door de aarde en bedenk ook alleen maar dat ze nog een heel leven voor zich had gehad. En noem het maar onrealistisch, of vergezocht, ik was ook even Marc Dutroux vergeten tijdens het kijken.

Wat voor conclusie zou ik eraan vastplakken: Megan is Missing is, toegegeven, echt een behoorlijke sterke film die als een brok beton op mijn maag ligt, mij overstuur achterliet en misschien ook daarom erg goed is, omdat je wel met je neus op de feiten word gedrukt, en alles lijkt hierin ook te kloppen. Ja, perfect zou de realisme niet zijn voor iedereen, en zou je je ook bij sommige scene's afvragen wie er de camera vasthoud, maar als je daar alles al op afschuift...

Maar desalniettemin blijft het lastig om het aan te raden. Je moet er maar net de sterke zenuwen voor hebben, vooral als je een denker bent en dan nog is het de vraag of je hem goed kunt verteren.

En ja, wat voor waarschuwing kan ik geven; Neem altijd een ouder of een ervaren vriend mee voordat je met iemand voor de eerste keer afspreekt op het internet.

4,5*

De beste rampenfilm die ik heb gezien, en wat voor een? en waarom?

Nou, we kennen de voorgaande rampenfilms wel waar de aarde (dreigt) te vergaan: Armageddon, The Day After Tomorow, Deep Impact, The Core enz enz, waar je gewoon domweg met bier en chips kijkt naar het heldendom of het sentimentele geleuter of baanbrekende effectjes (de laatste 2 films waren trouwens strontvervelend) Lars von Trier besluit ook maar eens een rampenfilm te maken, maar dan wel een hele andere.

Eentje die je uiteraard niet met de bovenstaande films kan vergelijken. Dit is zeker geen dom vermaak maar toch eigenlijk gewoon weer een kunstwerk van een film, dat gewoonweg gaat om de laatste dagen van de aarde en de psychologie eromheen. Het begin van de film is al fenomenaal en grijpt behoorlijk naar je keel, die shot dat we vanuit de ruimte zien hoe die gigantische planeet de aarde gewoon letterlijk als een lampje doet verpulveren was toch echt een shot die ik wel 10 keer terug bleef spoelen. Aan de andere kant dacht ik ook even: Jammer, dat we nu al veelste snel dat te zien krijgen want normaal verwacht je zoiets op het einde pas, maar dat veranderd gouw. Dan komen we bij het verhaal, het hoofstuk van Justine (prachtig vertolkt door Kristen Dunst), dat opzich nog niet heel bijzonder is en er nog weinig tot niks over die planeet gesproken word en de mensen nog allemaal niks vermoeden. Wel dat Justine al een paar vreemde sterren waarneemt. Hier krijgen we te maken met het bruiloft van een iewat neurotische Justine en haar man Michael. Dat allemaal erg mooi begint, (mensen vermoeden allemaal niks van de Planeet Melancholia) maar helaas word de boel behoorlijk verstoord door Justine's botte moeder. En met de neurotische trekjes van Justine en der rare visioenen, voorgevoelens (ze weet dus al dat er iets niet helemaal klopt met die rode ster) en angsten zorgen ervoor dat de boel helemaal afbrokkelt. Waar we dus ook een soort van emotionele familiedrama voorgeschoteld mee krijgen die je ook nog wel eens naar je keel wil grijpen.

Dan komen we bij Claire, die ook, netzoals in Antichrist, erg knap is neergezet door Charlotte Gainsbourg. In dit verhaal is het immers al bekend dat de planeet Melancholia vroeg of laat tegen de aarde zou botsen. Ook psychologisch zit dit deel helemaal goed inelkaar. Het feit dat Claire vecht tegen het einde en vervolgens ook haar zus moet onderhouden, die helemaal kapot is van depressie en daardoor net een invalide is geworden (waarschijnlijk ook door die breuk in het vorige verhaal) en Claire met 2 lasten zit. Ja, Melancholia wil heel vaak de familiedrama richting in gaan en blijft je maar raken, vooral als je ziet hoe Justine er aan toe is. Vooral die bijrol van dat jongetje was ook erg treffend, en uiteraard.... als kijker voel je ondertussen ook nog wel de dreiging van Melancholia tussen al dit drama, wat met het moment claustrophobischer word (vooral met dat rommelende geluid). Geen enkele rampenfilm heeft me zo weten mee te voelen en te facineren. Je kijkt ondertussen ook naar de status van de wereld en je bedenkt je ondertussen ook zelf van: wat zou ik op dat moment doen? Wat natuurlijk je ook doet slikken is dat moment dat de grootte van dat planeet word bekeken en dat er eerst opluchting is als blijkt dat de planeet kleiner is, maar niks is minder waar.

En dan... lijken de rollen ook te zijn omgedraaid, wat ik ook onvergetelijk vond: Claire is nu de gene die helemaal lam is van paniek en Justine is rustiger geworden en denkt ook maar van: laat maar komen. Dat stuk met die wigwam en dan zo afwachten op de inslag zorgt al helemaal voor een fiere brok in je keel, en eventueel een traantje en natuurlijk een indrukwekkend beeld.

En zo is dit gewoonweg weer een parel van Trier die je gewoon weet te overtuigen, mee te laten voelen en zelfs ook best wel bang weet te maken. Die planeet zag er ook erg eng en facinerend te gelijk uit. En ja... dan uiteraard de beelden, want die waren gewoon weer ontiegelijk prachtig gemaakt en alweer weet Trier er een soort sfeertje in te zetten die een beetje het gevoel geeft alsof je niet naar een film zit te kijken. (al was dat in Antichrist, Dancer in the Dark en Dogville (logisch) een stuk sterker, maar dat wil nog niet zeggen dat Melancholia ook weer die trekjes heeft. Het sfeertje is ook om te smullen en weet ook te varieren van sprookjesachtig tot deprimerend en ook melancholisch (misschien dat de planeet daarom wel zo werd genoemd ). Vele beelden leken ook wel uit een schilderij te zijn weggelopen.

Ik zou zeggen: wil je een ander soort rampenfilm? Kijken! En bewaar al die blockbusters voor een doordeweekse dag als je je echt verveeld.

5,0*

Prachtige film die ook op een hele bijzondere en mooie manier verteld word: Namelijk "Het begint bij het einde en het eindigt bij het begin. Natuurlijk ken ik dit al wel van Irreversible wat ik eerder heb gezien, maar dat waren dan ook vrij langere stukken. Hier in Memento zijn het kortere stukken die ook nog wel eens herhaald worden met meteen de kleine ontknoping. Om te beginnen vond ik dat gewoon erg meeslepend en in het begin werd ik al in de film meegezogen. Het verhaaltje vind ik ook erg bijzonder. Leonard (echt een schitterende rol van Guy Pierce) lijd sinds de dood van zijn vrouw aan een korte termijn geheugen en tatoeeerd steeds dingen op zijn lichaam die hij moet onthouden of om zo achter het spoor van de moordenaars van zijn vrouw te komen en maakt ook steeds foto's van mensen die hij moet onthouden en wie hij kan vertrouwen. Ik zeg het gewoon: Memento heeft gewoon een hele bijzondere, coole thema. Het gepuzzel tijdens de film is gewoon al erg aangenaam en leuk en alles is ook op een hele mooie en profesionele wijze gefilmd. Om te beginnen over die constante scenes die vaak twee keer worden herhaald: dan is er iets gebeurt op een moment waarbij je denkt van: ja eeeh... Hoe? Wat? Waar? Waneer? en dan valt dezelfte scene in herhaling maar dan nog wat langer met de oorzaak van het gevolg in de vorige scene. Echt heel mooi gedaan. Zo vond ik ook vooral die scene met die inspecteur Dodd geinig maar ook die scene dat Carrie Ann Moss (ook een prachtige rol trouwens) bebloed thuiskomt en in de volgende scene zie je het oorzaak. Dus dat Leonard het zelf heeft gedaan. Die scenes zijn erg toepasselijk voor het term geheugenverlies/korte termijn geheugen.
En dan de kijker het ook laten meevoelen omdat je dan gewoon nog niet weet wat er is gebeurt (door de tijd om te draaien). En zo vallen alle puzzelstukjes uiteindelijk op de plaats. Echt fantastisch gewoon Een simpele moord/wraak zaak in een heel bijzonder jasje.

Ook vond ik Leonard zelf opzich best wel cool en Guy Pierce is toch helemaal me held geworden. Ik ken hem al van LA Confidental maar hierin laat ie me toch echt iets fantastisch zien. Zijn manier van spelen en het klooien met vanalles om de puzzel recht te zetten Zijn look en kleding doen me btw wel denken aan die rol van Tom Cruise in Collateral.

Gewoon topklasse! Christopher Nolan zijn werk voor de geslaagde Batman delen was ook om te smullen. Net als Insomnia is dit ook gewoon een prachtige film. Nu kan je wel begrijpen waarom Batman Begins en The Dark Knight de beste Batman reeks op dit moment is!

5,0*

De laatste jaren merk ik dat ik steeds selectiever word in mijn favoriete genre en verbaast het me hoe zoveel filmliefhebbers nog altijd kunnen blijven hangen in een soort geloof omtrent de zoveelste film over duiveluitdrijvers en "dingen die alleen de personage ziet en anderen niet"... of dingen die behekst zijn of waar een vloek op rust. Ik sta nog altijd op het punt van: moet ik het dan toch nog een kans geven als ik me echt sierlijk verveel of moet ik het gewoon skippen? Het zijn immers wel weer films waar meer aandacht aan wordt besteed. Met diepgaande horror loop je het risico dat je in een bioscoopzaal vol strontvervelende mensonterende kutstudenten zit die vinden dat ze om de haverklap moeten zeggen dat ze er geen fuck van snappen en door deze onwetendheid en tegenslag omdat ze niet weer zo'n uitgepoepte Hollywoodkloon voorgeschoteld krijgen allerlei domme ginnegapjes, geluidjes en grapjes moeten maken. Dat heb ik met Hereditary wel gemerkt... en dan waren er nog wel van die kwezels op Moviemeter die zeggen dat ik dan maar niet voor Pathé had moeten gaan.

Maar ik merk dan toch wel dat ik, om arrogant te zijn, volwassen word, niet meer ben geïnteresseerd ben in dat doorsnee werk waarin elke "boe" als een soort bevrediging moet werken... en verder niks. Wat blijft er over en wat zal nog steeds niet vervelen? Dit soort films. En Men was daar ook wel zeker eentje van. Eentje die ook weer te weinig opgenoemd zal worden.

Alex Garland, een creatieve duizendpoot die zijn carrière begon als romanschrijver, scenarioschrijver en vervolgens gamedesigner heeft misschien iets te lang gewacht om zijn eerste eigen speelfilms te maken. We hebben de buitengewone Ex-Machina en Annahilation gehad, en na twee covid-jaren besloot hij weer eens iets nieuws en eigenzinnigs te proberen. Men wijkt wel af van de vorige twee; het heeft nu niks met science fiction te maken... of...

De trailer en de teaser beloofden veel en de film maakt het waar. We volgen Harper; een hele goede vertolking trouwens. Ze heeft de auto gepakt en is de Engelse hoofdstad ontvlucht om wat meer rust te vinden in de verre rurale streken. Opvallend is al meteen dat ze deze streek als suiker ontvangt en de natuur haar geregeld een rustgevende glimlach op haar gezicht doet toveren. Als ze uiteindelijk op haar bestemming is aangekomen en tijdens de rondleiding van de ietwat onvoorspelbare Geoffrey de knusse sfeer van haar verblijf tot zich opneemt lijkt ze verkocht te zijn. Ze lijkt de afleiding gevonden te hebben... Dan wel de afleiding tegen een traumatische gebeurtenis waarin haar man zelfmoord heeft gepleegd. Maar blijkbaar heeft de trauma ook een soort van opluchting gekregen, als we al in flashbacks snel te weten krijgen wat voor man het was. Ze is dus vrij... om het zo te zeggen. Toch?

Meteen nadat ze haar bagage heeft gedropt trekt ze de natuur in. En dit levert om te beginnen prachtige plaatjes op. Ze komt uiteindelijk bij een tunnel en uit vreugde begint ze spontaan wat operadeuntjes te zingen, om deze te laten echoën. Misschien had ze dit beter niet kunnen doen, want overduidelijk heeft ze iets opgeroepen en veranderd deze verwerking langzaam maar zeker in een complete doch onderhuidse nachtmerrie.

En het is vanaf dit punt voor de kijker in te vullen what the fuck er in godsnaam allemaal gebeurt. Vanaf dit moment lijkt iedereen die ze in het idyllische dorpje tegenkomt wel behoorlijke vreemde trekjes te hebben en ontmoeten we hierbij ook bizarre personages. Van een glibberige priester tot een Peter Pan-personage die me erg aan die ene alter ego van James Mc Avoy in Split en Glass denken... en natuurlijk die mysterieuze naakte stalker. De metaforen zijn hierin ook al snel gevonden: Bijvoorbeeld dat vrouwen zich niet zo moeten aanstellen en de dingen niet zo zwaar moeten nemen. Die caféscene was er een sterk voorbeeld van. Zo'n "trouwe" dorpscultuur waarin er nooit iets ernstigs gebeurd terwijl Harper toch echt wel beter weet.

En zo weet Men toch, en zoals je kan verwachten, vaak onder de huid te kruipen en zijn de momenten en de situaties buitengewoon goed getimed. Die scenes waarin Harper bijvoorbeeld iets hoort terwijl ze door de pikdonkere rurale straten loopt en dan vervolgens de verdachte geluiden in de verte hoort. Klasse! En dat nadat ik net terug was van een paar dagen Terschelling en ik ook al te graag in het donker mijn wandelingen maakte in de kleine eigenzinnige dorpjes. Meteen waren de gelijkenissen met de decoraties gemaakt.

En tegen het einde lijkt de film alleen maar verder uit te pakken en van onderhuids over te slaan naar een bizarre onaardse in your face, terwijl het de metaforen nog wel vast blijft houden. Ik las al vergelijkingen met The Thing; maar ben de filmposter in de film niet tegengekomen. Echter had ik het idee van dit einde wel al een klein beetje kunnen voorspellen, maar de uitwerking was magistraal en niet voor mensen met een zwakke maag.

Met als kers op de taart het open einde.

Men is toch wel meer dan slechts een horrorfilm. Garland heeft zijn creativiteit op de boventoon laten klinken en lijkt de film geregeld om te willen toveren in een kunstwerk met zijn bepaalde schilderkleuren. Zeker de montages vond hij meer dan belangrijk. Daarbij voegt hij ook nog enkele verwijzingen van oude legendes in toe... Iets wat een film ook alleen maar beter kan maken. Verwijzingen naar Adam & Eva en De tuin van Eden (die appelboom is een visueel hoogtepuntje)... en heb ik sindsdien weer kennis gemaakt met een nieuwe mythe. Iets met groene mannetjes ofzo...

In het clichéland van de horror vormt zich toch zo nu en dan buiten de grote schermen een meesterwerk. En Men is daar zeker één van!

5,0*

Zeer lang geleden gezien.(in 2001 ofzo van sbs 6)

Maar ik vond het wel een redelijke film met ook goede humor.

Ook dat eindmonster was leuk.

3,0

Heel leuk weer.

Het had tien jaar geduurd voordat Sonnefeld met een vervolg van MIB op de proppen kwam. Of zou je het eerder een prequel kunnen noemen?
Geen zorgen. De smaak is er nog steeds niet vanaf, Jones en Smith (en Brolin) hebben nog steeds een hoop lol en er is zelfs nog wat creatie gebruikt.

We beginnen in een ruimtegevangenis, waar we kennis maken met Boris the Animal. Een typerend wezen alweer. Vervolgens duiken we in het dagelijkse leven van J en K, want hoe zou het nu toch met ze wezen? Er is weinig tot niks veranderd.

Totdat ze worden geconfronteerd met The Animal. Een hoop spetterende actiescenes met speelgoedpistooltjes erop volgt. Een hoop maffe wezens die van het dagelijks leven deel maken. Ook die grappige sprinkhaan achtige wezentjes zijn weer van de partij. Maar... ook tijdreizen. Want The Animal schijnt een rivaal te zijn van K uit het verleden. Wanneer hij daarmee geconfronteerd word denkt hij met pijn terug aan een mislukte missie. Welja, regel even een tijdmachine om de boel recht te zetten. Ook heel erg moeten lachen wanneer J van de Chrysler Building springt om in een andere tijd te belanden... Waarom? Kijk zelf maar. Of dat stukje waarin die Animal cynisch meelacht met die twee hippies.

En zo reizen we terug naar het jaar 1969. Iets wat het vooral moet hebben van de sfeer; de hippiecultuur, Andy Warhol, maar ook de lancering naar de maan. Kortom, dit tijdsbestek is verzorgt en met veel plezier in elkaar gezet. En dat niet alleen; we krijgen ook te maken met de jonge K, die Josh Brolin op zijn rekening mag zetten. Het is voor J even lastig om hem wijs te maken dat hij een toekomstige collega is, maar dat veranderd. Ook grappig is dat ook in het jaar 1969 de wezens gewoon tussen de mensen lopen.

Ook het einde bij de lancering van de Apollo was erg gaaf... en het einde mocht emotioneel en rakend zijn.

Ja, ik heb hier uitbundig van genoten. Het derde deel kwam als geroepen. Nu nog een deel 3 van Bad Boys, maar ik vrees dat dat hem niet meer gaat worden.

4,0*

Ook de 2de deel van MiB was weer geweldig en knotsgek. Will Smith haalt ook weer alles uit de kast en is weer op zijn leukst. Hij begint eerst met een groentje maar even later komt Tommy Lee Jones ook weer terug. Dat begin met die grote worm in die Metro was ook echt helemaal geweldig. En de nieuwe buitenaardse vijhand was ook weer mooi gemaakt en zag er ook wel echt ranzig en onprettig uit. Afin: waar in MiB de term: Kakkerlakken was is nu in MiB 2: Wormen.

Wat ook verder de film helemaal goed maakt is die pratende hond Frank die toch voor geweldige droge dialogen zorgt. Verder ook die krekels en ook helemaal die pluisige beestjes in die kluis.

Gewoon even leuk en knotsgek als deel 1. Niet meer, Niet minder... Will Smith en Tommy Lee Jones weer op hun best. MIIIB (deel 3) staat overgens al geplant voor 2011. Laat maar komen.

4,0*

Weer zo'n heerlijke sarcastische anti-oorlogsfilm waarin Clooney, samen met McGregor zich weer aan zijn beste kant laat zien. Valt me wel tegen dat deze film zoveel slechte recensies krijgt. De film zit gewoon vol knotsgekke momenten en erg veel droge humor. Ook de flashbacks waren erg toepasselijk en grappig en de film had idd ook wel wat Coen-elementjes. De hele trip door de woestijn, dat Clooney en Gregor worden ontvoerd door terroristen de flashbacks en die geiten, waren voor mij al de onvergetelijke scenes.

Erg knappe film.

4,0*

Weer een vette film van de gebroeders Hughes, waar ik inmiddels 5 jaartjes geleden alweer Dead Presidents van heb gezien die ook subliem was. Nu eindelijk hun debuut-film gezien en die was ook zeker goed te doen en je kan toch aan deze film wel zien dat films over achterstandwijken in LA uit de jaren 90 nog echte films waren. Tegenwoordig zijn dat allemaal direct to video rommel waarin het alleen maar gaat om het stoerigheid en van straat gehaalde wannabe negers. Maar Menace 2 Society kan toch echt wel een klassieker genoemd worden. De film is bunkerhard, het F-woord word ook elke seconde gebruikt en er word ook erg sterk in gespeeld. Vooral door Larenz Tate die ik al ken van Dead Presidents, bewees ook hierin op 18 jarige leeftijd dat hij toch echt goed kan acteren. Zijn rasta-maat Kevin vond ik ook erg cool en Caine's vader was ook erg lachen. Lekker meedogenloos.

En vele scenes waren ook zo heerlijk over de top dat je toch stiekem met een grijns op je bek zit te kijken. Het einde is ook onherroepelijk: Dat Caine door drive by word neergeschoten.

En zo zie je maar waar GTA SA zijn mosterd vandaan heeft gehaald.

Maar verder een heel mooi Ghetto project met veel vaart en een sterke aanrader!

4,5*

The Raid: Redemption was toch wel een groot succes. Vreemd dat de fans deze film van dezelfde regisseur over het hoofd hebben gezien. Merantau is (bijna letterlijk) een Indonesische versie van Ong Bak (alleen met Pencak Silat ipv Muay Thai) en eigenlijk ook een klein opwarmertje voor The Raid: Redemption. De verhalen (van Ong Bak en deze) komen wel een beetje overeen. We maken kennis met een jongeman Yuda (Die hier ook weer prima word neergezet door Iko Uwais, die ook de hoofdrol in The Reet: Redemption speelt) op het Indonesische platteland die les moet geven in Jakarta. Maar helaas lopen de plannen wel anders dan verwacht. Hij word slecht ontvangen en is op een dag ook nog eens getuige van hoe een prostituee in elkaar getrimd word door een groep pooiers. Yuda grijpt met zijn fraaie kunstjes snel in, en zorgt er met tegenzin voor dat ze (Astrid) in veiligheid komt, en word al snel doelwit van de hele netwerk aan mensenhandelaren.

En zo maken we ook kennis met die 2 Europese pooier broers. Man man man wat waren die gestoord. Dat soort mensen blijven gewoon monsters die uitgeroeid moeten worden. De film is verder een grote aaneenschakeling van Pencak Silat kunstjes met een hoop ritme en non stop actie. Maar worden de schietijzers hier gewoon in de kast bewaard. De talloze gevechten zijn verbluffend en vervelen geen seconde, en het wil ook nog wel eens vaak de humoristische kant opgaan. Ook is er plaats voor familiedrama wanneer blijkt dat Yuda's broer ook in dat netwerk zit. Dat einde waarbij Yuda het opneemt tegen die broers is ook erg tof.

Erg toffe film. Voor de fans van The Raid en Ong Bak en martial arts over het algemeen is dit een aanrader.

4,0*

Mooie poëtische inkijk van een Italiaanse familie op het platteland.

Wat al overduidelijk is is dat mensen in Italië al snel volwassen worden, en dat vrouwen al vroeg aan het werk moeten.... terwijl de mensen nog wel tot hun 30ste bij hun ouders wonen. We volgen een dominante vader die zijn dochters aan het werk houdt, of, als het om de jongsten gaat, ze voorbereid op het harde arbeidsleven.... en zo nu en dan is het tijd om te spelen. De dagen bestaan voornamelijk uit imkeren en tussen de bijen honing verzamelen om het later te verwerken. In het begin lijkt het allemaal nog gesneden koek te zijn, maar wanneer de kinderbescherming (waarom is de film op deze momenten ineens Duitstalig) op de stoep staat en het werk door loyaliteitsproblemen onder druk komt te staan... worden de schroeven steeds losser.

De decoratie is wonderlijk doch leeg... Het zonovergoten Italiaanse platteland, de zee waar de kinderen in hun vrije tijd in mogen spelen en die Cleopatra-opnames... en dat optreden. Heel veel lichtpuntjes in de duisternis waarbij het er regelmatig op lijkt dat de problemen niet meer zo opvallen... Het einde is een harde klap.

Fijne Italiaanse coming of age.

4,0*

Heb hem zojuist bij de FRS gekocht voor een tientje met korting met een 2de dvd.

De film begind zoals gezegt met ee n20 minuten durende oorlogsscene die wel erg gaaf is. Mooi gefilmt ook, en de kogels en granaten vliegen om je oren.

Daarna haakt het een beetje af maar al snel komt er weer vaart in. Steven Seagal doet gewoon weer zijn werk met aikido. Zoals die scene op het toilet die ook best wel komisch is.

Naast de coole gevechten zijn er ook weer coole shoot-outs. Deze film is echt smullen voor zoal een Seagal als een harde actie-fan. Deze film is ook beter dan Black Dawn want daar gebeurde natuurlijk niks in vergeleken met deze.

Ik had dus gelijk: het gaat weer helemaal goed met Seagal . Nu wachten op Shadow man en Attack Force.

4,5

Zeer geslaagde big-brother film alweer. Maar dit keer is een gewoon normaal volwassen burger niet het slachtoffer van Big-Brother, maar een autistisch 8 jarig jongentje die onbewust een fout maakte met een codekraak en zo op de wanted-list staat. Is het nou werkelijk zo gek in de big-brother wereld?

Dat jongetje vond ik trouwens wel keigoed spelen op zon jonge leeftijd. Ook Bruce Willis kon me weer tevreden stellen als de bodyguard van het jochie en Alec Baldwin was goed als slechterik. En de bijrollen van die vrouw en Forrest Whitaker. Het verhaaltje zit goed in elkaar en is toch wel even anders dan de meeste Big Brother films. Je zou ook eerder verwachten dat dit een achtervolgingsthriller is maar toch is er genoeg plaats voor kogelfluitende vuurgevechten. Dit is overgens wel meer dan een good-guy, bad guy verhaaltje aangezien het hier wel om een zeer bijzondere slachtoffer gaat. En dit had mij ook nog wel kunnen overkomen aangezien ik ook een bepaalde stoornis heb, of zou me broertje van 9 binnekort huurmoordenaars van Big Brother op zijn dak krijgen?

Verder zeer geslaagde film. Opnieuw petje af voor Bruce Willis.

4,0*

Als fan van de Pang-broertjes ook maar eens hun Amerikaanse horror-debuut bekeken. Ik had hiervoor al hun Amerikaanse Bangkok Dangerous gezien die nog best te pruimen was. Nu The Messengers. The Messengers heeft een interesant verhaaltje en de Pang-elementjes en geesten zijn er natuurlijk ook ruimschots aanwezig. Alleen wat me opviel is dat deze film zowat helemaal niet zo erg eng is. Het verhaaltje lijkt daarintegen standaard (behekste huis door het verleden enz) maar op het eind zal je raar opkijken. Het acteerwerk is ook prima. Vooral van die John en dat zorgt dan toch weer voor iets interesants. Het einde is ook totaal onverwachts en erg bizar.

De Pang broertjes hebben met The Messengers wel weer iets prima's weten voor te schotelen kwa climax. Kwa engheid valt de film nogal tegen. Geesten zagen er daarintegen wel goed uit en ook typisch op zijn Pangs. Desalnietemin toch nog een redelijk geslaagde film.

PS: Maar het moet iig niet zo zijn dat de Pang Broertjes fuse Hollywood regiseurs worden want dat zou dan wel weer zonde zijn. Als ze gewoon zo nu en dan een Amerikaanse film maken en dan evengoed nog wel in Thailand en China blijven werken vind ik dat prima.

3,5*

De film is zelf fantastisch opgezet en heel donker en smerig. Alleen het verhaaltje is naderhand wel iewat een teleurstelling: Het draait om dat Luc zijn broer Ad na jaren weer ziet in de Ardennen, maar der is wel een geheim, en dat is natuurlijk die monsterlijke gehandicapte zoon van Ad en zijn vrouw(?) Luc komt er uiteindelijk achter dat die gehandicapte zoon van hem is en hem gemaakt heeft met de vrouw van Ad. Terwijl ik eerst dacht dat dat zoontje inteelt was, en met die gedachte was de film juist nog indrukwekkender en was het in princiepe niet zon "vreemdgaansdrama". Maargoed, verder heeft de film me wel zeer weten te boeien. Het si zoals gezegt heel grauw, koud en deprimerend met hier en daar ook een griezelig sfeertje. Vooral met die gehandicapte zoon Thomas krijg je toch echt wel een gevoel van: dit is wel heel erg extreem. Ook vooral hoe Ad ermee omgaat en dat ie om dat ie gehandicapt is jaren lang als een beest word behandeld en in de kelder is opgesloten. Ad was ook erg goed neergezet door Jack Wouterse en kwam ook echt helemaal gekwelt over. Jaap Spijkers deed het ook fantastisch. Ook dat moment dat ze dronken zijn is aangrijpend. En het heeft ook zo'n typische open einde.

Ondanks het te standaard climax toch een zeer gelukte NL-film.

4,0*

Prachtig!

Prins. Ja, dat was nog wel een experimenteel werkje uit dit kikkerlandje. Met Met Mes keert Sam de Jong weer terug met dezelfde roots. En heeft hij waarschijnlijk een groter budget om nog eigenzinniger te worden.

Met Mes lijkt als een soort verloren science fiction-filmproject die ergens halverwege de jaren 90 is gemaakt, een kwart eeuw op de plank heeft gelegen en pas in 2022 uitkomt. En wat het zou moeten zijn? Dat is me vooralsnog niet helemaal duidelijk. Wel was het eindelijk weer eens iets helemaal anders.

Opmerkelijk en oogstrelend is het kleurgebruik en de abstracte beelden en vormen, en lijkt de film echt niks te moeten hebben van de jaren 20 van deze eeuw. De soundtrack is om te beginnen al fantastisch en dan komen we bij het verhaal. We volgen een verveelde televisiepresentator Eveline die het eeuwige showbizz-riedeltje wel een keertje zat is en nu wel toe is aan iets nieuws. Thuis hannest ze wat aan met een vrij neurotische echtgenoot, maar lijkt haar wereld open te gaan als ze een videocamera cadeau krijgt. Hiermee wil ze het leven in de buurt gaan observeren... maar het project krijgt al scheuren als tijdens haar kennismaking met een Marokkaanse jongeman haar camera ongemerkt gestolen wordt. Bij de politie maakt ze er echter een heel ander verhaal van.

En dit levert toch een beroering op en de zekere Yousef krijgt een hoop ellende op zijn bordje... Ook zijn beste mattie lijkt daarin een hoop achter zijn elleboog te verbergen en stelt zich buiten schot. Niet alleen de zaken worden complexer, de elementen lijken ook steeds absurder te worden. Bijvoorbeeld die robotsmerissen. Maar Yousef laat zich er niet bij neerleggen en zoekt naar de confrontatie.

Ja, ik hou hier zeker wel van. Heerlijk arty-geneuzel, retro-invloeden en volledig eigenzinnig, terwijl het acteerwerk en de samenloop steeds beter uit de verf komen. Opvallend zijn hierbij ook de kleren en de kapsels en voor de rest lijkt de kijker het zelf te mogen invullen. Het einde gaat dan wel een beetje de horror-richting op.

Erg fijne vertoeving die je maar als Nederlander moet begrijpen. Misschien had Sam de Jong hiermee nog wel eens bij A24 aan kunnen kloppen.

4,5*

Na de erg goede en spannende One Point O ook met Sisto erin gezien te hebben moest ik toch maar eens wat meer gaan zien van Sisto en kwam zo bij Method terecht. Maar Method gaat toch weer bergafwaards vergeleken met One Point O. Wat een gortsaaie derrie is dit zeg. Slecht en goedkoop en de films in de film willen ook niet lekker lopen. Sisto speelt helaas ook niet al te best terwijl hij hiervoor in One Point O (ook uit hetzelfte jaar) er wel weer iets moois van maakt. Ook Hurley kwam matig uit de verf en bij die ene vrouw in het zwart die hier en daar eens opduikt moest ik gelijk aan die ene reumafonds reclame van een paar weken geleden denken.

Saaie prent: 1,5*

Een geslaagde Murphy politiefilm. Ik zie Eddie Murphy wel graag in de films. Al was het wel heel lang geleden dat ik Beverly Hills Cop en wat andere films van hem heb gezien. Ik heb nu al ruim 3 jaar geen film meer van hem gezien. Vandaar dat dit ook de Eerste Eddie Murphy film is waar ik op ga stemmen. (al had ik deze een jaar of 2-3 geleden ook al eens gezien) Beverly Hills Cop 1-3 staat nog bovenaan mijn verlanglijstje.

Maar Eddie Murphy deed het zo slecht nog niet en het was toch af en toe een komedie. Sommige grappen van Murphy en sommige momenten ware nwel leuk. Vooral die tram-scene vond ik de uitschieter van de film.

Voor de rest vond ik die rol van die schutter ook leuk en die van de psychopaat natuurlijk. Voor 5 euro bij blokker is dit geen miskoop.

Ik vind Eddie Murphy kwa innerlijk trouwens ook een beetje op Jackie Chan lijken. Die ook iedere rol aankan. Met een mix van actie en komedie. Al kan Murphy niet zo goed vechten als Chan.

4,0*

Man man man wat een heerlijke gestoorde Franse horrorfilm zeg, die erg wil aansluiten op de trash-horror uit Amerika. Ook wat verhaal betreft is dit behoorlijk standaard maar word oh zo leuk uitgewerkt, waarop dit nog best op een parodie begint te lijken.

Het verhaal kennen we al: Vrouw Charlotte komt (met een bizarre lifter dan) aan bij een restaurant waar het al vanaf het begin niet pluis is. De mamma Flodder achtige barkeeper die weet er maar een niet al te vriendelijk sfeertje in te brengen en daarnaast word Charlotte steeds lastiggevallen door motorrijders (ook standaard). Dan raakt ze de lifter inene kwijt en gaat ze naar hem op zoek. Wat haar gelijk in de macabre taferelen brengt van de bizarre eigenaren van het restaurant die wel hele eigenaardige plannen heeft met hun klanten.

Wat we dan krijgen is gewoon een heerlijke geschifte adrenaline achtbaan waar je gewoon met een grijns op je smoel naar zit te kijken, en ondertussen ook met spanning weer afwacht wat er gaat gebeuren. Wie de film ook weer helemaal goed maakt is Phillipe Nahon, man man man wat blijft die gast toch geweldig met zijn agressieve kop en zijn vuilgebekte imago, vooral hoe hij het nog even opneemt tegen die ma Flodder en vervolgens ook in de kruiwagen naar buiten word gereden voor een lekkere snack. Snack?? Ja! Want het blijkt dat de restauranteigenaren de klanten gebruiken als voer voor hun "vriendjes", fors uit de kluiten gewassen zombies dus. (mag er ook wel even bijkomen. De film word alleen maar leuker! En naderhand ook nog die scene dat Charlotte en die motorrijders met geweren de zombies te lijf gaan vanuit dat huisje. En dat einde... brrrr!!!

Gewoonweg een heerlijke Franse trash horror, met een knipoogje naar Grindhouse, die aan alle kanten klopt en werkt. Het blurry en korrelige beeld en het grillige boerenlandschap zorgen voor de bijpassende sfeer en ook de soundtracks zijn geweldig (vooral die avant gardische cajun achtige muziek tijdens die achtervolging tegen het einde. En wat ik er voor de rest nog over kan zeggen (nouja herhalen) wat een GEWELDIGE film!!! over de top, gestoord, grappig, spannend, met de standaard combinatie van Roadmovie, Zombiefilm, Actiefilm, en al de andere Amerikaanse stereotypen en ook nog met erg fijne rollen (zit nog wel steeds af te vragen wie nou Matthias Schoenaards was in de film)

Ik zou zeggen: wil je gewoon een gruwelijke film zien waar je vaak ook erg om kan lachen, kijk dan deze voor de verandering tov de Amerikaanse meuk. (of Meute)

4,5*

Erg fijne komedie waarin Brad Pitt zich weer aan zijn beste kant laat zien en dat Pitt geschikt is voor allerlij soorten rollen. Nu krijgen we een uitstekende varieerende film voorgeschoteld dat van Actie, naar komedie, naar Road Movie via drama en romantiek gaat en waarbij je gewoon een heerlijke avond mee beleefd. Pitt Speelt Jerry die nog een klus moet klaren en zijn vriendin Samantha die vind het niks en gaat bij hem weg (helaas is dit dus geen Mr & Miss Smith voorafgaantje) Het kan het Jerry ook geen bal schelen en hij vertrekt naar Mexico, waar de lol begint. Wat ik al helemaal leuk vond is dat er om elk hoekje wel iets onwaarschijnlijks leuks schuilt bv: die stoplichtscene waarbij het af en toe net lijkt alsof je naar een aflevering van Loney Tunes zit te kijken. Het hek is al helemaal van de dam als die antieke pistool die hij eindelijk in handen heeft, per ongeluk in handen komt van iemand anders. en dan word ook nog zijn vriendin ontvoerd, vanaf dat moment gaat alles gewoon hillarisch mis.

Verder doet dit me naast Loney Tunes ook nog best denken aan films als U-Turn en Desperado en zelfs nog een snuffje Tarantino, maar een rip off is het zeker niet. De Mexico-locatie is ook sfeervol en alles staat bom van de verrassingen. En aan het einde krijgen we weer wat kleffe romance voorgeschoteld

Gewoon een zalige gevarieerde feel-good film. Heb er zeker van genoten.

4,5*

Was helaas een tegenvaller van Michael Mann. Na het stijlvolle Heat en Collateral word ik terleurgesteld met Miami Vice. Een film die het zou moeten hebben van mooie actiescenes en spanning maar helaas gewoon blijft hangen in een saaie cliche puzzeltocht (waar dan ook weinig bij gebeurt) en behoorlijk veel slappe romantiek. Daarom wil de film ook gewoon niet op gang komen en blijft haken. Wil er eens een actiescene beginnen? Is het maar 1 kogeltje die afgevuurt word en daarna zijn de verdachten ondsnapt. Der zit dan weer wel een actiescene in aan het eind maar die is echt slecht gefilmt alsof het met een home-camera is opgenomen waardoor het er weer erg goedkoop uitziet.

Colin Farrell en Jamie Foxx hadden ook niet kunnen misstaan als duo. maarja, die voeren ook weinig uit in de film.

Helaas, een teleurstelling van Mann. Volgens mij had ie gewoon dringend geld nodig. Film kijkt misschien wel lekker weg op sommige momenten maar voor het echie zou ik maar Heat of Collateral gaan kijken of het gouwe oude Bad Boys als je van Black & White-buddy cop filmpjes houdt.

2,5*

Aardig advocatenthrillertje met George Cloony met nog een best fijne plot dat weer een beetje in het leven van een willekeurige advocaat blikt en van wat ie allemaal op zijn bordje krijgt. Het is zeker niet geflipt met allerlij spectaculaire achtervolging en thriller scenes, nee, dit is een gewoon normaal soort biografie. Vooral die paranoide Arthur vond ik erg goed en het begin en het eind met dat weiland en dan de aaneenkoppeling van die beide scenes vond ik een mooie truc.

Prima wegkijkertje.

3,5*

Weer een erg leuke maffe film van Jeunet en het is weer helemaal in zijn stijl dus de regi gaat zeker niet met de jaren achteruit. Ook in Micmacs kunnen we weer smullen van de gortdroge humor en dan ook de heerlijke ooggeilende schilderij-achtige montage. Dany Boon is ook weer lekker bezig. Hem kende ik al uit Binevieu chez la chitz en nu is het een gehandicapte door een rondvliegende kogel die in zijn hoofd zit. Ja, het begint allemaal als een actiefilm en daarna gaan de remmen weer los, waneer Bazil samen met zijn maffe vrienden de wapenhandel te lijf willen gaan en eigenlijk gewoon een terroristische aanslag op de bommen en wapenfabrikanten willen plegen. Maf thema zou je al zeggen. Ook staan we weer bom van de maffe Jeunet achtige figuren, zoals dat lenige vrouwtje en die strenge huisvrouw (nouja huis..) en natuurlijk Bazil zelf. Iedereen mag weer lekker gek doen.

Maar zeker weer een geslaagde film van Jeunet. Hij moet er gewoon nog meer maken. Can't stop watching his films.

4,0*

This is how we chill from '93 till

Ja, dat ene nummer die vaak langs me heen is gegaan, terwijl ik wel aardig wat hiphop-cd's in huis heb. Ik schaam me er wel voor. Mid90 heeft niet alleen een geheugenopfrisser gegeven, nee... het heeft me meegevoerd naar de tijd dat ik nog een ukkie was. Deze productie van Jonah Hill; die we nog kennen uit flauwe Amerikaanse komedies en zijn A24 bijdrage heeft ervoor gezorgd dat je er letterlijk bij bent.

We volgen beginnende tiener Stevie met een dito gezinssituatie. Zijn moeder is altijd met zichzelf bezig en zijn broer is een agressieve loser met een laag eigenwaarde. Toch lijkt zijn broer hem op een een of andere dag toch te inspireren als Stevie bij zijn afwezigheid stiekem in zijn slaapkamer rondhangt en al die posters en die cd's onder ogen ziet. Maar de thuissituatie benauwd hem en zijn broer lijkt niet te veranderen. Daarom zoekt hij het buiten maar op en komt hij al snel terecht bij een groepje oudere skaters. Er is echter een probleem; hij is klein en hij kan totaal niet skaten... Nog niet tenminste.

Hij leert al snel de trucjes en trekt met deze tieners op. De dagen bestaan voornamelijk uit rondhangen, schunnige grappen, het nuttigen van alcohol en drugs, hangen in de skatewinkel van een van de vrienden en het gezag ondermijnen. En een personage als FuckShit... Thuis weet hij zijn leven buiten goed verborgen te houden, voor zolang het duurt.

Uiteindelijk wordt het gedrag stiekemer, doet Stevie blijvend zijn best om groot te doen in een klein lichaam, woont huisfeesten na, heeft hij zijn eerste seks, gebruikt hij drugs en lijkt de boel langzamerhand te escaleren.

Echter veranderd dit als zijn moeder zijn eerst nog zulke foute vrienden uitnodigt voor ziekenbezoek, waardoor deze film toch een wel hele sympathieke en frisse einde heeft. De opnames van de digitale camera doen het hem helemaal.

Mid90 was bijna geen film. Het was een belevenis nadat je in een tijdmachine bent gestapt. Ik bewonder hoe A24 een productie zodanig voor elkaar krijgt door er geen Hollywood-budget in te steken. De filmtechnieken zijn gewoon slim gedaan en waarschijnlijk is de abstracte locatiekeuze hierbij ook de beste alternatieve manier. Ook de zomerse sfeer is weer helemaal zoals het van deze productiemaatschappij mag zijn. De rollen zijn goed verdeelt en bestaat voornamelijk uit improviseren. De elementen van de jaren 90, de hiphop-muziek, de games, afwisselend met de losse soundtrack van Trent Reznor, het taalgebruik, de sfeer... Wat mij betreft is het allemaal gewoon weer dik in orde. Het ademt zelfs de sfeer van Clark en Van Sant

Het lijkt er ook verdacht op dat de millennial-generatie maar al te graag terug naar de tijd wil gaan en deze koude oppervlakkige en creatieloze 21ste eeuw willen verlaten. Mid90 is wel meer dan slechts een simpele nostalgie.

5,0*