Opinions

Deze hep gestaan/staat op Facebook.

Richet; de man die achter de Mesrine-duoluik staat en in Amerika de remake van Assault on Precinct 13 en Blood Father heeft staan. De vroegere titels worden vaak zo goed als vergeten, maar internet is groot. En als je geluk hebt... Hoe pakt deze titel die bijna niet te ontcijferen valt uit?

Ik moet zeggen dat dit een prima werkje is dat zich net zoals La Haine richt op drie jongeren uit de Parijse Banlieu. De openingssequece met die (wapens dragende) swingende vrouw en de rellen op de achtergrond is al een inkopper en de hiphop soundtrack werkt al goed. De introductie met de drie jongeren in kwestie begint nog vrij gewoontjes, maar wordt wel steeds boeiender. Overeenkomsten met La Haine zijn wel vrij snel te vinden: De Banlieu, Drie jongens die de hele dag een beetje rondzwerven en rotzooi trappen (en ook de politie om de vingers weten te winden, en dan ook het uitgangspunt wat leentjebuur van het zojuist genoemde titel is.

De uitwerking is echter anders. Hierin ontpopt de film zich tot een heus actiespektakel (waar iedereen mis schiet overigens) en het daadwerkelijk moment dat aanzet tot de welbekende revolutie; dat hier nog overtuigend en goed in beeld is gebracht. Ja, daar staat Frankrijk ook al eeuwen bekend om.

Het scheelt dat de film niet zwart wit is. Wel is het een geslaagde opzet. Ik kon hier niet veel slechts in terugvinden.

3,5*

Erg merkwaardig.

Het thema is shockerend maar de manier hoe film wordt uitgewerkt, zou je bijna doen denken aan een luchtige drama. De lompheid van Garrel,
een gestoorde hyperseksuele moeder. Maar de hele achterliggende zaken zijn niet misselijk.

Hupert overtuigde me nou niet echt als een moeder waar de rillingen je bij op je rug lopen (zoals bij de moeder in de film Precious e.d) De film lijkt de rouwheid rond het schokkende thema erg op afstand te willen houden. De zonnige locatie, het veelal karikaturale doch subtiele manier van acteren... en met als klap op de vuurpijl dat einde, met die soundtrack inbegrepen, om dan vervolgens muisstil en bewegingloos en een hoop vragen de aftiteling laat passeren. What the fuck happened?

Ik kom bij een 3,5* uit.

Prima Indonesische slasher. Dat uiteraard weer standaard begint (groepje jongeren komen via een lifster ongemerkt bij een gestoorde familie terecht) en uiteindelijk gewoon weer lekker bloederig en goor uitpakt en ook op zijn Indonesisch bereid word. De regisseurs Kimo en Timo ( ) hebben ook overduidelijk hun inspiratie bij Inside vandaan gehaald, aangezien ook hier een zwangere vrouw het interessante mikpunt word van de psycho(s). Hoe de film verloopt hoef ik natuurlijk niet te vertellen want alles verloopt, zoals gezegd, weer op de ouderwetse wijze. Het begin rommelt nog wat aan, maar naderhand word het ook steeds goorder en heftiger en kan de slasher fan hier zijn hart ophalen. De oude ingredienten zijn ook weer ruimschots aanwezig: Manipulatie, liters bloed, ledematen, survival-horror, kettingzagen, emotieloze psycho's enz enz. Het acteerwerk is ook prima en Darah (de psychopatische moeder van het gezin) vond ik ook vrijwel net zo eng als La Femme uit Inside. Alleen die blik in de ogen al. Ook best bijzonder om te ondekken dat Darah vermoedelijk (door een hele oude foto) al meer dan 100 jaar oud is en dat het voor de regisseurs ook bedoeld is dat ze onsterfelijk is. Open einde?

Na The Raid is dit ook weer een aangename Indonesische verrassing.

PS: Darah spreekt zelfs een paar zinnen in het Nederlands in de film.

4,0*

2010 is weer een jaar van de over de top actiefilms, na Kick-Ass, The Expendables mogen we nu weer aanvallen bij Machete.

Machete ken ik inderdaad ook nog van de Grindhouse trailer en iedereen dacht toen ook al natuurlijk: daar moet een film van gemaakt worden. En ja hoor, die is er. En met Machete gaat Rodriguez weer helemaal los. Danny Trejo die bekend staat als bijrol acteur heeft nu een keer de hoofdrol en op nog 66 jarige leeftijd hakt en vecht hij er op los en heeft hij trekjes bij de jonge dames. Machete is iig heel erg goed neergezet en Trejo heeft er ook echt de kop voor. Eigenlijk zou je Machete best wel kunnen vergelijken op Trejos eerdere personage Navajas in Desperados, maar dan met Machete's Wat we dit keer als bijrollen hebben zijn Robert deNiro, die op een hele leuke sarcastische wijze een rol van een racistische senator neerzet, en zelfs Steven Seagal mag na ruim 9 jaar weer in een bioscoopfilm verschijnen. Eerlijk gezegt was het wel weer leuk om hem weer bezig te zien, en ditmaal ook zonder voice dubbing. Hij speelt dan weer een rol van een Bad Guy. Daarnaast nog een tal aan leuke schaars geklede of naakte dames (Alba, Lohan en Rodriguez) en ook Fahey doet weer iets anders dan B-films. Laat het feest maar beginnen....

Machete zit natuurlijk weer bomvol over de toppe actie en hakscenes en de darmen en bloed vliegt ook hierin weer letterlijk in het rond. Het lijkt ook wel een beetje op een film die een boodschap wil geven naar Amerikaanse Mexicanan haters. Als je de film nog maar moet inkomen vliegen de kogels, ledematen en bloed je om de oren en daarna maakt het een soort aaneenschakeling. Maar ook niet alleen dat want we mogen ook nog genieten van een tal erg leuke onliners van deNiro. Ook heeft de film zo weer zijn Rodriguez humor: bv met dat Machete met een darm uit iemands buik uit het raam springt. die spot over de Mexicaanse vluchtelingen en de maatregelen der tegen enz enz en natuurlijk de totale Mexicanan/Amerikanen oorlog aan het eind wat ook weer helemaal los gaat.

Die scene waarbij Machete naakt tussen die 2 dames in bad staat (Lohan en die andere) was eigenlijk geen gezicht, en dan met zo'n 66 jarige.

Maar verder weer een hele lekkere over de topper. Ik kijk al uit naar Machete Kills en Machete Kills Again.

4,0*

Had ook zo mijn verwachtingen bij "The Machine", maar wat een gortsaaie, slome film is dit zeg!

Het concept (tweede koude oorlog, AI dat als wapen gebruikt word, en dan ook nog de "Blade Runner"-inspiraties) spraken mij al wel aan en met verwachtingen ga je deze film kijken maar wat mij betreft kwam ik van de koude kermis thuis. In plaats van dat alles op een interessante manier word uitgewerkt, en ook echt iets gedaan word met het onderdeel; tweede koude oorlog en de rest, blijft de film gewoonweg op een tergende manier hangen in een soort soapversie over een man die een affaire begint op te bouwen met een robot-vrouw, waarin zowat 80% van de film wordt verspild aan het feit dat "The Machine" leert te communiceren. Verder vond ik die overige cyborgs ook erg misplaatst. Het leek echt alsof ze uit een C-Sf waren weggelopen die zo door het BBi-label had kunnen uitgegeven worden. En Blade Runner feeling? We krijgen misschien maar 2 minuten op afstand een futuristische stad te bewonderen, terwijl de rest zich monotoon afspeeld in een ondergrondse bunker. Klein actiescenetje aan het eind die erg quassimodo overkomt, een "mooi einde" en dat was het dan wel weer...

Voor mij echt een behoorlijk misluikt uitgewerkte SF, die het niveau van Blade Runner in nog geen 100 jaar, nadat eventueel de derde wereld oorlog en de tweede koude oorlog of een artificiële dreiging zal uitbreken, mag halen.

1,0*

Zeer geslaagde thriller en toch weer eens iets anders. Bale speelde ook weer prachtig en ditmaal was ie ook heel anders dan in zijn gewoonlijke films. Zijn uitstraling blijft ook goed. Het donkere rauwe sfeertje was ook meeslepend en het verhaal onvoorspelbaar.

Christian Bale mag dit keer spelen als een broodmagere arbeider die al meer dan een jaar niet geslapen heeft. Door een schuldgevoel waarbij je pas aan het einde van de film achterkomt. Ook heeft ie visioenen waarvan je dan toch vaak zit te focussen van is dat nou echt of is dat nou echt een visioen? Dat heb ik nou nog vaak gehad bij die ene Ivan. De film zit ook vol verrassingen en ontknopingen.

En pas aan het einde krijg je de hele waarheid te weten die je ook niet snel zal vergeten.

Al met al een zeer goede film. Kan iemand me trouwens uitleggen waarom dit Spaans is? Kwa acteurs en regiseur is dit toch degelijk Amerikaans.

4,0*

Een film waarmee alles begon. Inderdaad, dit was de allereerste film met zo'n onderwerp. (dat later in vele andere films werd nageaapt) De film is voor een prijs van niks gemaakt en ondanks dat een groot succes geworden. Inderdaad. De post-acopalypische Australie ziet er voor een lage prijs erg sfeervol en mooi uit. Hoe krijg je het voor elkaar. Verder word er ook prima in geacteerd. Volgens mij was dit ook een debuut van Mel Gibson en Miller. Het verhaal is daarnaast ook dun maar je let bij deze film alleen maar op de stijlvolle achtergronden, autowrakken waar de mensen iets moois van gemaakt hebben en sommige achtervolgingscenes.

Wel een schande dat ik deze film nu pas zie. Deel 3 heb ik ergens in 2002 gezien en deel 2 in 2003 en nu pas komt deel 1 aan bod.

Had eerder op die beide films gestemd (Mad Max 3: 0,5* en Mad Max 2: 3,5*) en eergisteren verwijderd omdat ik de reeks even opnieuw op volgorde wil zien.

Voor de rest een prima film. Hoe je van een lage prijs en een dun verhaal evengoed een cultfilm kan maken. En dat je dan als van straat gehaalde acteur (?) meteen een doorbraak maakt!

4,0*

What a lovely day...

George Miller was weer nostalgisch en besloot, geheel op oude wijze, een reboot op zijn eigen succesvolle film te maken.

Mad Max: Fury Road is gewoon meer dan gelukt en ubercool. In tegenstelling van dat Schwarzennegger op oude leeftijd nog terugkomt als Terminator, Stallone of Harrison Ford na twintig jaar hun Indy of Rambo-personage uit de mottenballenbak trekken, heeft Miller nu echt een volledige nieuwe draai gegeven en mag nu in plaats van een overjarige Mel Gibson, Tom Hardy de rol van Kwade Max op zijn rekening nemen, en die rol is ook absoluut niet verkeerd gekozen. Hij weet met zijn heerlijke charme en cynisme Mad Max een nieuw leven in te blazen, en ook Charlize Theron en de andere vrouwlijke acteurs mogen voor een feministisch randje zorgen. Het plot is echter niet zo dik. De film draait wel om de eindeloze over de topheid, creativiteit omtrent de voertuigen en dan ook vooral de gestoorde, geflipte en grotendeels misvormde personage's. De vonken vliegen ervan af, de waanzin breekt uit, en dan moeten we bedenken dat Miller hier bijna weinig tot geen special effects heeft gebruikt.

Conclusie: hoe weet je een remake/reboot toch nog origineel te maken? Dat zie je met deze vehikel. De locaties zijn ook weer erg tof geschoten en de apocalyptische sfeer is, ook hier in, lekker dik aangelegd. Als ik nog terugdenk aan de originele Mad Max, was de aanbod daaraan, vanwege de lagere budget, wel wat minder. Maar ik ga niet vergelijken.

Wat in 1979 Mad Max was, is in 2015 gewoon Mad Max: Fury Road.

4,0*

Had hem in de bus gezien tijdens een schoolkamp van de week, ik vond hem matig. Alleen die pinguins vond ik goed.

1,0

Pfff wat een oersaaie vervelende film is dit zeg.

Het gaat weer over een desbetreffende bijzondere persoon die bestaan schijnt te hebben, maar het levensverhaal is gewoon nietszeggend en saai verwerkt. Het is gewoon een aaneenschakeling van het zien van een vage transseksueel die ruzie hier en ruzie daar maakt, plus allemaal fatsige homoseks, en dan vervolgens de bedpartner mishandelen en ga zo maar door. Het lijkt soms wel alsof alles steeds om de 10 minuten herhaalt word.

Helaas, een erg beroerde film.

1,0*

Ach, toch mijn stem verhoogd naar 4,5 net als bij Soldier Boyz van dezelfte regiseur. Heerlijke actiescene's kan deze regiseur toch maken. Met daartussen heerlijke platte humor. Echt waar ik van hou.

Vroeger zo nu en dan eens gezien. (keek ook naar de series als ze op tv waren) en ik vond het toen al een zeer goede film. Laatst had ik hem nog gekocht en weer na al die jaren herzien en het blijft gewoon een hartverwarmde film voor alle leeftijden. Het verhaal zet je toch ook aan het denken en er word echt heel goed in gespeeld. Rijk de Gooijer deed het echt subliem als de opa die toch ook hier en daar een goed gevoel voor humor had, Madelief Verelst ook, wat ik dan wel weer erg jammer vind is dat dat ook der enige rol is. Ze had van mij wel in meer films mogen spelen aangezien haar talent. Daarnaast ook nog een zeer mooi bijrol van Thomas Adca die er ook weer wat moois van maakt en ook Margo Dames. Maar toch vind ik Verelst de rol stelen van iedereen. Toch vond ik het wel een lief meisje.

Verder zet zoals gezegt het verhaal je ook erg aan het denken. Van dat zo'n oma toch niet zo'n lieve vrouw scheen te zijn en uiteindelijk de waarheid boven tafel komt. Natuurlijk is het een verhaal van Guus Kuijer (heb het boek ook ooit eens gelezen) maar word ook in de film zeer goed naverteld. Met hier en daar dingen die je vast blijven houden. Ook sommige flashbacks waren mooi weergeven maar er zat in 1 flashback ook een grote fout: Bijvoorbeeld die scene met Brussel in de jaren 50 zie je even later op de achtergrond allemaal auto's van deze tijd. Maarja daar hoor ik me helemaal niet aan te storen. Alles is gewoon goed aan deze film. Ook het boek was goed maar boekverfilmingen hoeven helemaal niet slecht te zijn (zoals veel mensen beweren). Ik vond trouwens destijds die nachtmerie-scene van Madelief best wel eng.

Verder gewoon een heel ondroerende kinderfilm die echt voor elke generatie geschikt is. Ook op sommige punten best leerzaam. Dit is gewoon een zeer goede real life kinder klassieker die je toch altijd aan het denken zet.

5,0*

Weer een zeer goede en visueel overdonderende film van Joon-Ho Bong... Een degelijke misdaadfilm gecombineerd met een schrijnend familiedrama. Ergens moest ik ook een klein beetje aan de latere Moebius van Kim Ki Duk denken... al is deze wel stukken minder schokkend, maar niet minder bizar.
Opmerkelijk is de regisseur... hij smeet het geld tegen de vlakte met The Host en Snowpiercer.... en nu trekt hij zich een beetje terug met Mother.

Mother gaat over Yoon... een sociaal onhandige jongen met een veelste lieve moeder. Een moeder die het overduidelijk niet kan hebben dat Yoon inmiddels geen klein jongetje meer is waarbij de ontwikkeling een beetje is stilgezet. Hij is een makkelijk prooi voor de geintjes van zijn vriend en op een dag is hij op een verkeerde plaats en verkeerde tijd en wordt hij beschuldigt voor moord op een meisje. Daar schraapt zijn moeder weer al haar sympathie bij elkaar en gelooft erin dat Yoon dat niet gedaan kon hebben... Hierbij gaat ze op onderzoek uit...

En hier weet de regisseur de kijker weer continu op het verkeerde spoor te zetten. Ook in je hoofd is iedereen verdacht behalve Yoon... want er zijn talloze aanwijzingen dat Yoon zoiets nooit gekund zou hebben. Maar dan begin je al snel te beseffen dat moederlief gewoon, zoals bekend, veelste veel van haar zoon houdt.... meer niet... Het einde sloeg in als een bom.

Ja dit was een sterk stukje cinema... Ergens had ik toch wel het gevoel dat de regisseur op dat moment erg was geïnspireerd door Kim Ki Duk. Het manier van filmen, het uiteenlopende verhaal... of gewoon het feit dat dit ook een Koreaanse film is. De sfeer was in ieder geval dik in orde.

4,0*

Het is me niet eens opgevallen dat deze film in één take is opgenomen.

David Moreau; inderdaad. Dat was de man die samen met Palaud jaren... meer dan een decennium geleden nog de uitstekende en beklemmende film Ils maakte. In het tijdperk dat Aziatische horror ook zo'n hype was en de remakes ervan niet weg te denken waren, namen ze samen twee jaar plaats op de Amerikaanse regisseursstoel om de remake van The Eye te maken. Daarna was het stil. Ik zie dat de wegen tussen die twee regisseurs gescheiden is. Ik zie zo'n romcom en kinder/jeugdfilms... een misdaadthriller. En nu is het Mareau die zijn oude horrorkunsten terughaalt. De kloof tussen zijn beginwerk en deze is al erg zichtbaar. Zeker qua technologie.
En natuurlijk... Waarom slaat Nederland deze titel weer eens over en moet je weer naar de ondergrondse pindakaasfabriek om hem te kunnen zien?

In het begin weet je eigenlijk niet echt wat voor film MadS gaat worden. Ook de titel doet me al meteen erg denken aan de fenomenale Deense acteur. We beginnen in een rurale setting ergens in Frankrijk waar ene Romain net zijn tripje heeft gehaald in een één of andere bunker. Onderweg treft hij een verloren jongedame, waarbij je al meteen te zien krijgt dat het totaal niet aan de haak is. In eerste instantie denk je nog aan een slachtoffer die op de vlucht is voor een groep pooiers of een darkweb-gang, maar die vraag blijft voorlopig nog onbeantwoord. Maar uiteindelijk sluipt het proces er wel in en inderdaad... Welk oud thema heeft nu weer een nieuw jasje gekregen? Vampiers? Zombies?

De progressie van deze film is ijzersterk en verrassend en focust zich ook heel goed op de paniek, wanhoop en frustraties van de hoofdrolspelers. Dat laatste vooral met die AI-teksten bij de (hulp)lijnen. Gevormd in een hallucinante broeierige samenloop dat inderdaad wel erg naar Noe leunt. De transformatiescenes zijn heel beklemmend en ook is er ruimte voor actie. En voor dat je het weet, terwijl je het eigenlijk al wel ergens weet, is de ultieme apocalypse-scenario (met die sirenes) ook ondenkbaar.

Ook goed neergezet is het feit dat het niet om één hoofdpersoon draait maar dat de rollen worden doorgegeven.
De eindshot is ook fenomenaal en haast symbolisch. Deed me ook een beetje denken aan het einde van Fight Club.

Altijd wel mooi om te zien hoe thema's die al eeuwenoud waren steeds realistischer en met zo weinig mogelijk suspense worden neergezet. Ik moest naast Noe ook aan REC denken. Alsof je er zelf bij bent. Dit was weer één van de vele Franse horrorparels die door mogen gaan. Het verbaast me wel dat er zo'n kloof in de Franse horrorcatagorie is ontstaan sinds titels als Inside en Martyrs. Wat maakt het ernaar om op dat tijdperk terug te grijpen?

4,0*

Toch wel een hele bijzondere film. Film begint eest met een voorwoord van hoe toevallig sommige dingen kunnen gebeuren. En dat word ook op zo'n leuke wijze neergezet en het is ook gewoon haast onmogelijk. Daarna begint het verhaal en we krijgen te maken met een hele vracht personages. We beginnen eerst met die Nerderige quiz-master, naar diverse relaties en uiteindelijk ook de cabaretier Tom Cruise die me toch ook weer een schitterende (lange) bijrol weet neer te zetten. Al is het grotendeels een interview wat hij moet spelen. Ook is het echt de hele film door puzzelen geblazen, aangezien al die 20 personages tot een verhaallijn komen. Ik ben er eigenlijk nog steeds niet helemaal uitgekomen: Wat ik er uit heb kunnen halen: Die politieagent is dus later die ene vader van die Frank (Cruise) die op sterven ligt. Wat ik ook een hele sterke scene vond was inderdaad dat Cruise na al die jaren zijn vader weer ziet op zijn sterfbed en hem helemaal begint te vervloeken en uit te schelden vanwege de vader zijn overspeligheid in het verleden en hoe schoftig ie met de familie omging. In het begint is Frank dan nog wel vervult met haat, maar uiteindelijk krijgt ie wel de tranen in de ogen naderhand. Zo'n mooie scene.

Maar om het over dat hele gepuzzel te hebben. Het is de ene keer een soapachtige sfeer, andere keer lijkt het komisch en de andere keer weer spannend. Gewoon een hele wisselende sfeer. En dan krijgen we ook nog te maken met die kikkerregen dat ook heel veel schade aanricht. Hoe bizar. Vond ik toch ook wel een van de meest bijzondere momenten in de film. Maar toch vraag je je af: wat voor boodschap wil de regiseur geven met die kikkerregen?

Film waar je na 2 weken nog steeds niet helemaal uitkomt. Je kan dit wel een beetje vergelijken met Lynch kwa verhaal maar niet kwa duistere sfeer. Magnolia word juist op een hele andere manier verteld. Al is dit toch echt wel malen ingewikkelder dan een gemiddelde Lynch-film. Zeer bijzondere film.

4,5*

Net zo goed als deel 1, hij kwam een week na de eerste op tv. Ik heb hem gezien, nou weer achtervolgingen en schietpartijen. Soms was ie nog wel spannend. Hoe Harry van 2 moterrijders moet vluchten zonder wapen

Jaren 70 vermaak

4,0 ****

Was wel een redelijk leuk Spaanse familiedrama alias ziekenhuisdrama. Maar niet echt zoiets dat je gelijk behoorlijk raakt. Het verhaal is hier en daar nog wel redelijk goed maar soms ook wel te ver gezocht. De acteurs zijn daarintegen wel realistisch bezig. Maar dit is een beetje gesneden koek. Wel vond ik die Diego erg goed.

3,0*

Hoe een film te recenseren in een tijd dat ook maar simpele foto's van naakte kinderen in bad al als digitaal kindermisbruik worden bestempeld? Het zal wel een seksuele obsessie van de media en de maatschappij zijn... want inderdaad, over de dierenmishandeling in deze film en de vernederingen an sich zal je niemand over horen spreken.

Het was echter een matige film. Irritante soundtrack, slecht acteerwerk en veelste houterig. Echter waren er ook wel een hoop oei-momenten in. Met name wanneer Silvia in het spel komt en Laura daarbij vaak als minderwaardig wordt weggezet. Je zou bijna spreken over een visie omtrent een de uit de hand gelopen spelletjes die er nog wel eens voort kunnen komen onder de jeugd. Gelukkig allemaal wel geacteerd. Lees echter wel dat een van de meisjes daarvoor al op haar elfde in de Playboy stond en daar nu een trauma aan heeft overgehouden (en dat zelf in een film heeft verwerkt)

En nee, om te zeggen dat deze film prettig was? Nee. Misschien wel als het gewoon om kalverliefde draaide (terugdenkend aan de bescheiden manier die My Queen Karo nog in 2009 gebruikte), maar dat was hier totaal niet het geval. Buiten het feit dat het ook erg amateuristisch en geforceerd is neergezet.

1,5*

Werd ook maar tijd om deze eens aan te schouwen. Malcolm X was een ijzersterke navertelling over de echte Malcolm die ook fantastisch werd gespeeld door Washington. Het begin en de grootste gedeelde van de film heeft wat weg van een geflipte feel-good film. Het lijkt in eerste instantie dat alles ludiek word naverteld. Maar dat zakt naderhand ook wel in. We volgen Malcolm X vanaf zijn jaren toen hij 20 was tot zijn dood. In het begin lijkt het toch gewoon nog een doodnormale burger maar uiteindelijk laat hij het land intens zien dat hij een gruwelijke hekel heeft aan blanken. En door al die vele traumatische gebeurtenissen die hij door blanken heeft opgelopen zouden we het hem der helemaal niet kwalijk om kunnen nemen. Terwijl ik eerst dacht dat Malcolm een soort Adolf Hitler zou zijn. En uiteindelijk word de doodnormale burger gewoon wereldberoemd vanwege zijn toespraken in het publiek en zijn meningen. Ook word ie misdadiger tussenin. Die scene's in die gevangenis vond ik ook erg indrukwekkend. Vooral dat moment dat hij in de isoleercel moet doorbrengen omdat hij weigerde zijn nummer op te noemen, en god en jezus overal de schuld voor geeft.

Ook de vrouw en de kinderen van Malcolm X werden uitstekend vertolkt. De settings waren ook mooi nagebouwt en hadden sfeer.

Verder waren ook die scenes in Mekka indrukwekkend en uiteindelijk grijpte die moordscene op Malcolm X op het ene moment naar de keel maar het lijkt wel alsof de regiseur het tijd vond om even wat schoten te lossen om het einde spetaculairder te maken.

Ook kan ik deze film wel een beetje vergelijken met Ali. Aangezien de bijde films waargebeurt zijn, het gaat om een zwarte, en ook vooral: de uitspraken waar de film ook het meest op doelt.

Maar dit vond ik een zeer geslaagde navertelling.

4,5*

Inland Empire meets A Serbian Film.

Gisteren eindelijk de DVD uit Engeland (Matchbox) ontvangen.

Ondanks ik vrij teleurgesteld was met Sombre en La Vie Nouvelle... en me absoluut niet kon bekoren met White Epilepsy heb ik toch nog een poging gedaan om deze een kans te geven. Ja... De vorige films waren toch echt niet mijn ding... Veel te afstandelijk en te onduidelijk. Het zal wel de kunst zijn van Grandieux... maar als het mij niet lukt om er een touw aan vast te knopen dan begin ik me er toch wel een beetje aan te ergeren.

Bij Malgre la Nuit dreigde hetzelfde te gebeuren in het begin en zat ik al met mijn handen in mijn haar. Die uiterst trage wazige scenes wat ronduit draaide om seks en andere dingen die voor mij maar onduidelijk waren. Hoe ga ik dit in godsnaam 156 minuten volhouden? Maar wanneer Grandieux dan plotseling omslaat en verkiest om er toch nog wat vlottere scene's van een groep Parijse jongeren erin te zetten.... met zo'n typische zomerse soundtrack (al was het best wel grauw) was mijn enthousiasme gewekt...

Vooralsnog heb ik nog wel moeite gehad met dat afstandelijke manier van vertellen, maar het lijkt erop alsof Grandieux hier plotseling wel een stuk creatiever is in vergelijking met zijn vorige werken. Toch zit hier nog wel een beetje overzicht in en is het wat duidelijker waar de film daadwerkelijk over gaat, waardoor de desbetreffende trippy shots toch wel een stuk interessanter en voelbaarder waren.
Lenz werd hier op een keurige manier neergezet door iemand die nog geen film-cv op zijn naam heeft... Iemand die naar Parijs vertrekt om zijn vermiste geliefde Madeline te zoeken. Ook verrassend is dat de vrouw die Helene speelt, de echtgenote van Yorgos Lanthimos is... en iemand is die ik in Alps en The Lobster over het hoofd gezien heb. Ze speelt hier wel de rol van haar leven als een moeder die is getraumatiseerd door de vermissing van zijn zoon. Of de vermissing van Madeline (verwijzing naar de echte Madeline) er een verband mee heeft is vooralsnog niet duidelijk... maar dat de vermissing vaak leidt naar plekken of situaties waar je liever niks van wilt weten... is onvermijdelijk.

De film weet een kunstige nachtmerrieachtige (zeg maar gerust koortsdroomachtige) trip te worden dat zich voornamelijk focust op Lenz en Helene. Twee lotgenoten die allerlei escapades verrichten om de rouw te verzachten.... maar daardoor niet verder komen. Sterker nog... ze dalen zelfs dieper in de afgrond. En hoe langer is dan toch naar de film kijk, hoe meer ik kan zeggen dat ik nu toch wel echt zeer te spreken ben over Grandieux. De onduidelijkheid, de wartaal, de beelden... alles is niks meer dan een associatie. Ook de verwijzingen naar de snuffporno is de ultieme uitschieter. En zoals ik daarnet al de vergelijking maakte... Sommige scene's lijken echt op die sessies van Milos uit A Serbian Film.... alleen dan nu iets subtieler en onderhuidser.

Daarbij ook de bizarre personages die we mogen treffen. Voornamelijk die twee overjarige pooiers waarbij die typische donkere Franse rokersstemmen het plaatje compleet doen maken... Die bejaarde man die gewassen wordt... Die man die op zijn knieën gaat en smeekt om vernederd te worden... De masochisme aan zich wordt hier op het uiterst en toch op een haast onbereikbare manier verwerkt onder de personages waarin al overduidelijk is dat iedereen in deze film zwaar beschadigt is.

Ik moet nu ook weer even terugkomen bij de montage... Want nogmaals... Het wist me aan te trekken. De afwisseling tussen een duistere nachtmerrie, geflits, close ups, in combinatie met enkele fraaie schemerige plaatjes van Parijs. En ik mag het bijna niet zeggen maar ook die snuff-scenes waren ronduit kunst... De locaties, de sfeer, de angst die voelbaar is... dat masker, en vooral... geen greintje genade... Of wat te zeggen van de muziek-scenes... Vooral die scene waarbij Helene, nadat ze enkele tranen heeft losgelaten, een fraaie postpunk song weet te verwerken is onvergetelijk en bezorgde mij kippenvel. Waar ik echter nog wel mee zit: Heb ik die desbetreffende Madeline nou wel of niet voorbij zien komen in de film?

En dan het einde, waarbij Helene een vlucht zoekt in herinneringen met haar zoon, en dat die shots in een zonnige, dromerige sfeer zijn gegoten is toch wel een flinke stomp in de maag en bezorgde me wel een brok in mijn keel. Alsof Grandieux dit alles expres doet. Het zou als een warme douche moeten zijn na zo'n nachtmerrie.... Maar de hoop is allang al gevaren.

Toch een film die, na een nachtje slapen, nu wel goed is doorgekomen en waarover ik de steevaste conclusie kan trekken. Dit is gewoon waar ik van hou. Hopelijk houdt Grandieux zijn creativiteit die hij hiervoor gebruikte, voor de toekomst in zijn achterhoofd.

5,0*

Na kort geleden The Last Shift te hebben kunnen bekijken, ben ik gisteravond/nacht even achter deze aangegaan.

Want dit zou een remake moeten zijn, op je eigen film en in je eigen thuisland. Het komt meer voor dat eenzelfde regisseur zijn eigen film in het buitenland remaked. Wat is het resultaat geworden?

Ja, ik moet zeggen... Beter. Pakkender en inderdaad ook completer.

The Last Shift was nog een van de beginners van de regisseur en hij moest het blijkbaar doen met het budget die hij had. De effecten waren nog vrij goed, maar de uitwerking werd wel erg clichématig. Is Malum daardoor niet minder cliché geworden? Nou, wat mij dus al opvalt is dat de regisseur er hier nu, ondanks dezelfde setting en opzet en soortgelijke momenten, een wat andere draai aan geeft. Hij lijkt de clichés in deze kwestie al vrij snel vrij te geven, door de kijker al in het begin mee te geven welke kant het opgaat. De sekte waarover het gaat zijn nu niet slechts standaard visioenen (de vanoudse Ik zie ik zie wat jij niet ziet-methode) maar beheersen de stad en de politie heeft het er maar druk mee... of een deel van de collega's hebben iets te verbergen. En nu lijkt de verbeelding ook wat meer naar de kijker toegeschoven te worden.
Ook vind ik de openingsscene, zijn videoopnames, de situatie rondom de vader van Jessica Loren, de apocalyptische setting en de flashbacks ook een aanvulling die het concept sterker heeft gemaakt. Ook fijn dat die goedkope mindfuck-scenes een beetje zijn verminderd.

De sekteleden (en het monster zelf) kwamen in het origineel al vrij overtuigend over, maar hier gaan we een stapje verder en gaan we ook iets dieper in de details en is nu ook echt niets meer zoals het lijkt. De sfeer is nog donkerder en grimmiger geworden en het acteerwerk is prima in orde. Verder geen overtollige jumpscares en misplaatste muziek.
En creepy telefoontjes en verborgen usb-sticks... Helemaal prima.

Het einde was vrij schrijnend.

Ik zeg, een prima nieuwe opzet van The Last Shift die niks uit de weg gaat.

4,0*

Mooie en sterke horrorfilm... Overduidelijk dat Del Toro er iets mee te maken heeft.

Want de film moet het om te beginnen hebben van de fraaie visuele aspecten. Donker... soms een beetje een grimmig sprookje en een soms benauwend sfeertje. Al leunt het wel vaak tegen het drama-gedeelte aan.

Nicolaj Coster Waldau en Jessica Christian vormen hierin een erg sterk duo... Een stelletje die wordt gevraagd om op te passen op hun twee nichtjes die worden getroffen in een blokhut... Het mooie hiervan is de omslag; Eerst zou je zeggen dat de meisjes niet menselijk en doodeng zijn... maar dat veranderd vrij snel... Althans.... tot zover dan.

Want op het moment dat het stelletje moet passen op de meisjes gebeuren er... zoals je al kan bedenken... vreemde dingen in het huis. En dan die ene schim die steeds opduikt en vaak nog wel erg eng uit de hoek wilt komen. Ja, voor sfeervol griezelen zit je hier wel goed en de paranormale snufjes ontbreken er ook niet aan. Echter is het einde wel een beetje een tranentrekker... Al dan niet zo slecht... Wel iets anders.

Ja, ik vond dit een geslaagde film. Lag lang op de ongeziene stapel. Maar nadat ik It heb gezien van dezelfde regisseur werd het een keertje tijd...

4,0*

Ook Lukas Moodyson is kennelijk zijn roots gaan zoeken in de USA. Dat met de film Mammoth. Dat toch best een goede film is. Het begin is trouwens wel rotsaai en je denkt dan bijjezelf, Moodyson heeft gefaald. Maar als je naderhand het verhaallijn gaat volgen en de verschillende verhalen dan is Mammoth nog best interesant. Hij lijkt inderdaad ook hier en daar op Babel. De shots van Thailand zijn ook realistisch en meeslepend en Bernal is ook erg goed als Tom, die dus op zakenreis gaat naar Thailand en zijn vrouw en kinderen in New York blijven. Dan krijgen we dus een splitsing en volgen we het leven van Ellen in New York en de avonturen van Tom in Thailand. Wat dus ook veel oei-momenten heeft. Allereerst met dat Tom zijn leven aan het veranderen is, hij vind zijn plek in Thailand, en lul dat ie is: gaat ie ook nog vreemd met een Thais vrouwtje waar hij dan ook iets mee opbouwt. En ondertussen dat hij met een second life in Thailand wel denkt over zijn vrouw van: wie niet weet wie niet deert. Ondertussen volgen we ook het dramatische leven van die 2 Filipijnse jongetjes die zoons zijn van Gloria die toevallig bij Ellen verblijft in New York. Je ziet dat het leven voor de kinderen daar dus al erg zwaar is en dat word ook op zo'n rauwe manier weergeven. Het ergste was nog waneer die ene jongen (weet de naam even niet meer) word misbruikt door die Europese vieze man. En dat komt dan dus allemaal op het bordje bij Gloria en Ellen terwijl Ellen ook nog in een crisis zit met een operatie van een zwaargewonde jongen.

Inderdaad zoals gezegt een Babel achtig verhaal. Alles is ook zo realistisch mogenlijk en de misverstanden, egoisme en persoonlijke ellende straalt ervan af en aan het einde gaan Ellen en Tom weer gewoon vrolijk door met het gezinsleven. Tja, wie niet weet, wie niet deert.

Begint als een saaie film maar het resultaat is toch een ijzersterke, harde realistische film voor zowel Babel als Moodyson liefhebbers.

3,5*

Wel een redelijk actiefilmpje van Vin Diesel wat dan toch soms helaas een beetje blijft haken op bepaalde punten en das nogal jammer. Maargoed, evengoed heb ik me toch wel prima vermaakt en sommige actiescenes zagender wel erg mooi uit. Die straatscene onderander of die scene met die neger met die minigun. Verhaal zat er niet in maar je kijkt Vin Diesel films enkel voor de actie. Vin Diesel deed het weer eens goed en ook Larenz Tate mocht ik weer eens bewonderen

Toch wel uiteindelijk een vermakelijk actiefilmpje geworden.

3,5*

Na Sherlock Holmes duik Guy Richtie wederom de geschiedenis in om de oude televisieserie Man From U.N.C.L.E. te verfilmen... en dat is aardig gelukt. De acteurs van mij waren mij wat onbekend maar toch zette ze een prima rol neer als elkaars tegenpolen... en moeten water en vuur uiteindelijk samen gaan werken. Een CIA agent en een KGB agent... die zichzelf als een soort Bassie en Adriaan door de film heen werken En zo kabbelt de film lekker voort met de nodige humor, de grote aanbod aan jaren 60 snufjes en soundtracks waarbij de jaren 60 feeling goed te voelen is... en alles draait uiteraard om de spionage in de koude oorlog... de film lijkt hierbij ook een komische concurrent van Bridge of Spies en de vele andere spionagefilms die er in 2015 uitkwamen.

Wat moet ik er verder over zeggen: gewoon een leuke film die lekker wegkijkt en af en toe op een ouderwetse manier spannend is. Actiescene's zagen er goed uit en het einde was ook erg leuk.

4,0*

Erg knap opgezette film die ook lekker wegkijkt.

Sam Worthington zet hier ook weer opnieuw een erg sterke rol neer als een ex-politieagent Nick Cassidy die schuldig word verklaard vanwege een diefstal en weet te ontsnappen en vervolgens in een hotel bivakeerd en wanneer het daar ook te heet onder zijn voeten word en de politie hem daar ook al op het spoor is, zelfmoord dreigt te plegen door van die richel af te springen. Je zou denken dat het een thriller word waarbij er alleen maar onderhandeld word met Nick en dat het afwachten is of hij schuldig is of onschuldig of daadwerkelijk gewoon springt maar hij alles pakt toch wel even anders uit aangezien hij het als dekmantel gebruikt voor een diamantroof.

En zo weet de film de kijker ook steeds weer op het verkeerde spoor te zetten en zit het bol van verassingen. De cast is ook behoorlijk uitgebreid, naast Sam Worthington was Elizabeth Banks ook erg goed als de psychiater en ook altijd verrassend om Jamie Bell te zien, aangezien ik in hem nog steeds het jongetje Billy Elliot zie. Verder had Ed Harris ook nog een leuke bijrol.

Een film waarin niks is zoals het lijkt, en dat werkt hier goed.

3,5*

Weer een goede film met Washington. Met opzich een mooi orgineel verhaal en goede decor's van Mexico City. Wat ik wel storend vond zijn die flitsen en draaibewegingen met de camera tijdens actiescenes. Maar voor de rest is deze film wel leuk om te zien. Dakota Fenning speelde ook wel ok, maar wel kort. omdat ze de hele tijd doodverklaart was maar aan het einde toch nog leefde. Dat einde was eigenlijk best wel treurig en waarom moest Washington dood?

Een film die je best wel eens kan zien maar alleen bij het einde denk je ineens heel anders over deze film. Toch zie ik Denzel liever in Virtuosity spelen.

3,5*

Was toch een zeer gelukt Zweeds thrillertje. Was dit btw een tv-film.

Dit is toch echt een pure Zweedse film, echt nergens Amerikaans en het moet het niet hebben van de effecten. Eigenlijk is het een soort typisch Scandinavisch detective-verhaaltje met een overdosis aan hi-tech gehalte en ook een klein beetje Science Fiction. Het verhaal is om te beginnen net zoiets als een doorsnee detectiveje maar dat word al moderner gemaakt met het computer en hi tech onderwerp. Visueel is deze film ook prima in orde en het acteerwerk is echt om een mooie ansichkaart naar huis te schrijven. Ik vond oa die hoofdrolspeler erg knap spelen maar het allerbeste vond ik nog wel die Noomi Rapace als de Hacker Lisbeth. Een keiharde meid als het ware. En hacken is natuurlijk illegaal en verboden maar toch komt ze goed van pas bij de politie om het mysterie op te lossen van die vermissing van die ene Henriet. En je kan ook zien dat er heel veel aandacht aan is besteed.

Vond hem niet echt super. De locaties waren soms entonig. Wel leuk die naakte meid in de zwembad en die stunts met auto's en zo, of die dwerg.

2,5

Erg leuk en cartoonnesk filmpje van Wu-Tang Clan held: RZA, die overduidelijk al die tijd iets heeft met Chinese legendes, Wuxia enz. Waar hij voorheen nog met zijn crew de liedjes hier en daar vulde met sampletjes uit oude Kung-Fu films, mag hij nu eindelijk eens zijn jeugdinspiraties verwerken in een zelfgemaakte speelfilm...

Echt een verhaal bevat MWTIF niet en moet het meer hebben van de knipogen naar de oude Kung-fu films, maar dat geeft niet. Het is gewoon genieten van lekkere over de toppe vecht/hak en snij scene's en het verrassend goede acteerwerk. RZA deed het totaal niet slecht, Byron Mann was ook weer lekker op dreef als bad-guy, Lucy Lui deed ook weer denken aan haar rol uit Croughing Tiger, Hidden Dragon, en het was ook erg verrassend dat Russel Crowe nog even langskomt als een Britse goudzoeker, en ja... zelfs onze ouwe Crowe laat hier en daar nog wat trucjes zien. En ja, fantasie mag hier ook op zijn plaats zijn, met die ijzeren man en natuurlijk... de ijzeren vuisten van RZA.

Ook de settings waren lekker typisch en het was ook erg grappig dat de traditionele Chinese muziek word verwerkt met hiphop beats van Wu Tang Clan. Zeker geen slecht filmpje, RZA was lekker creatief bezig geweest.

4,0*