Opinions

Dit jaar weer zo'n vergeten Engelse film mogen aanschouwen. Na in februari nog verrast te zijn met The Last Minute (uit hetzelfde jaar). Meegenomen van de kringloop waar ik werk en gisteren bekeken.

Een kruising tussen Lock Stock en Angel Heart. Dat laatste ongetwijfeld. We volgen een huurmoordenaar die keurig te werk gaat en de boel schoon achterlaat. Hij lijkt toch gewetensproblemen te krijgen als hij oog in oog komt met een oude vriendin en begint hierbij zich af te vragen waar hij in godsnaam mee bezig is. Echter is hij onderdeel van een wel hele bizarre ondergrondse bende... of sekte. De Angel Heart vergelijking is dusver wel prima gemaakt.

De opbouw is goed, ook al kon ik niet alles goed volgen door het ontbreken van de ondertiteling. Maar het tempo zit er prima in en weet hierin keurig te improviseren. Van heuse martelscenes, tot een paar toffe actiescenes, tot het piekeren en het doordraaien... de film is wel een beetje van alle markten thuis. Ook het einde was erg apart.

Toch leuk om wel eens wat vergeten projecten ergens tussenuit te vissen.

4,0*

Ook deze hield ik al een tijdje in de gaten. Dacht eerst dat dit een flauw komedietje was, totdat je ziet dat Brad Pitt en Angelina Jolie derin spelen en de trailer ziet met veel actie. En uiteraard, na het zien van deze film was ik er toch wel erg over te spreken. Gewoon een lekker, luchtige actie/komedie van The Bourne Identity regiseur Liman. Het begin allemaal een beetje flauwig en traag, maar toch was de term: John en Jane zijn allebij huurmoordenaars maar beiden weten ze niks van elkaars beroep was erg leuk, vooral als het zover is dat ze toevallig ook elkaar moeten vermoorden. En dan komt er al meer vaart in de film en krijgen we mooie kogelbaletten te zien waar de kogels, brokken beton, hulzen en lijken in het ronde vliegen, en alles is ook zo lekker overdreven.

Gewoon een prachtduo in een onzinnige film voor een zondagavond. Zowel een must voor een actie liefhebber als een die hard komedie liefhebber.

3,5*

Zeer ammuserend filmpje met Costner als een bijzondere figurant met schizofrenie. Zowel als gewone burger als een meedogenloze massasmoordenaar. Film doet kwa onderwerp een klein beetje denken aan Fight Club. Costner speelde zoals gezegt goed maar verder vond ik ook vooral William Hurt een prachtige rol neerzetten als de denkbeeldige opdrachtgever van Brooks en daarbij moest ik ook aan Fight Club denken. Ook Demi Moore had een leuke rol als de nietsvermoedende vrouw van Mr Brooks. De dialogen en de slimme trucjes van Brooks keamen ook fijn uit de verf. Soms vroeg je je ook af: wil Brooks dit allemaal wel? Ook moet je niet op al te veel gore en zieke dingen rekenen waar ik wel op gerekend heb toen ik de film ondekte en toen ik de titel zag dacht ik aan een komediefilm. Gewoon een mooie vertelling die soms ook spannend kan zijn.

Geslaagde film. Earl Brooks kan ook in het rijtje van de film Psycho's

3,5*

Heerlijke verfrissende komedie over een student genaamd Howard Marks die in aanraking komt met marihuana en uiteindelijk een wereldwijde drugsdealer word, en met zijn slimme techniekjes die hij van zijn studies heeft altijd wel slim te werk gaat. De hele film word ook gewoon lekker opgebeurd en sfeervol neergezet, de humor is ruimschots en het acteerwerk is prima. Howard Marks aka Mr. Nice word hier ook erg goed geplaatst en ook de bijrollen van zijn vrouw en zijn verschillende companen zijn ook erg bijzonder. Verder kan je er wat plot betreft weinig aan vastknopen. We zien Mr. Nice gewoon vakkundig te werk gaan om wereldwijd hash en wiet te verhandelen en dan ook nog vaak met slimme vermommingen (bv als een soort onbestaanbare pop-groep om zo in Amerika te handelen) Maar hoe slim je het ook mag proberen, het loopt niet altijd op zijn rolletjes. Die oplichting die hij gebruikt in de rechtzaal om ermee weg te komen was wel grandioos. Verder ook prachtige locaties en het feit dat ze voor Big-Brother door de telefoon geheimtaal moeten spreken is ook erg scherp gedaan.

Gewoon een erg genietbare film, dat ook erg goed werkt met een jointje. De jaren 60-70 en 80 sfeer is erg mooi afgewisseld met oude fragmenten en zelfgemaakte decoratie en de film weet op geen moment te vervelen. Ik zeg: Geslaagd.

4,0*

Iedereen zou er wel eens denken of degene wel op de juiste manier geleefd heeft en de goede keuzes heeft gemaakt. Dat laat Mr Nobody wel op een uiterst creatieve manier zien en het gaat ook alle kanten op. Om te beginnen, het Butterfly Effect thema is hier ook wel een beetje in te vinden, maar dan alleen maar in de gedachtegang van de 120 jarige Nemo, waar het allemaal mee begint. Nemo word van begin af aan erg mooi neergezet door Jared Letho (zelfs de oude Nemo word door hem gespeeld, de jeugdige niet) en dat niet alleen: Ook is er heel veel aandacht besteed aan het toekomstige wereld waar de oude Nemo zijn laatste dagen afteld. Zowieso hou ik ook netzoveel van futuristische steden als van seks en suikergoed. Ook deze is weer stijlvol in elkaar gebouwt en is dan ook veel aandacht aanbesteed ondanks het plot juist meer op het hectische verleden van Nemo moet doelen. Die ook erg goed inelkaar en zo worden dan de fouten of de afknappers die hij gemaakt heeft in zijn gedachte weer verbeterd, van hoe zou het gegaan zijn als.... Verder is er aan de decoratie ook een hoop gedaan, soms lijkt het wel als een soort toneelstuk achtig iets trouwens. Natuurlijk ook geen Amerikaanse meuk en zoete liefdesscenes. Nee, alles is toch nog wel netjes en serieus neergezet.

Het einde is dan wel een beetje teleurstellend over dat de hele film gewoon een speelterein was in het hoofd van een kind.

Maar verder heb ik genoten van deze film. Mooi verteld en mooi gemaakt. En dat door een Belgische regiseur. Dat heb ik in Nederland nooit gezien.

4,0*

Erg mooie coming of age film en de eerste film die ik van Nichols heb gezien.

Het was me al duidelijk dat Nichols een ode had aan de natuur en rurale plaatjes. In Mud weet hij dat ook een hoofdrol te laten spelen... een film dat ergens best wel simpel lijkt te ogen maar uiteindelijk wel alle kanten opgaat. We volgen twee veertienjarige vriendjes die er een hobby van hebben gemaakt om over de delta's van het diepe zuiden te gaan varen. Ze komen terecht op een eilandje dat onbewoond lijkt te wezen... op Mud na.

Mud is een bijzondere personage en wordt hier ijzersterk neergezet door McConaughey. Iemand die ik inmiddels wel tot nieuwe held heb gemarkeerd. Langzaam maar zeker word er een soort van vriendschap tussen de twee naïeve jongens en Mud opgebouwd en kunnen we... net zoals bij The Green Mile, zeggen, dat het hier om een persoon gaat die, ondanks alles, totaal geen kwade wil heeft. Ondanks alles.... want hij word gezocht voor moord. En Mud kan de hulp van de jongens goed gebruiken waarbij er genoeg ruimte is voor hartverwarmende momenten tussen de complexiteit.

De film heeft ook zo een handgreep genres en op den duur komt de misdaad/actie gehalte ook om de hoek kijken. Ook het feit dat Mud zichzelf vaak wist te redden met leugens geeft de film plotseling een hele andere draai waarbij je je realiseert dat je als kijker op het verkeerde spoor bent gebracht... of toch niet?

En om bij de settings terug te komen: de sfeer van het diepe zuiden van Amerika is goed te voelen en Nichols weet hier een paar mooie shots te creëren. Ook bijzaken als kalverliefde en het gezinsleven van Ellis komen om de hoek kijken waarbij het erop lijkt dat Mud de ene keer de hoofdrol speelt en de andere keer bijzaak is.

Erg mooie eerste ervaring met Nichols. Gauw meer van hem opsnorren.

4,5*

Met het boek nog stevig in mijn achterhoofd; uitzonderlijke Nederlandse literatuur die letterlijk op en onder je huid ging zitten, ben ik de film uiteindelijk gaan bekijken.

De locatie heeft zich hier van Nederland verplaatst naar België, maar toch lijkt alles bijna gelijk over te komen, zij het natuurlijk wat aangepast, want je weet wel hoe dat met boekverfilmingen gaat. Nee het gaat meer om de locatie.

Jonathan is een man van rond de dertig die met de bus naar zijn ouderlijk huis aan de Belgische kust gaat, met de herinneringen aan de gevangenis waar hij zojuist vandaan komt. Waar hij het laagste van het laagste was, ook al is er uiteindelijk gebrek aan bewijs. Waar deze jongeman verdacht van is geweest is ook al heel snel duidelijk.

Terug thuis probeert hij zijn leven weer op de rails te krijgen en zijn therapie te volgen. Gaandeweg heerst er een benauwende sfeer in zijn woonomgeving; met name zijn relatie met zijn moeder, die nog altijd van haar zoon houdt ondanks er een prijs op zijn hoofd staat. Maar zijn moeder blijft bij haar keuze: ruimte bieden en Jonathan onder haar hoede nemen. Hij mag onderwijl terugkeren naar zijn huidige werkplek, de visafslag... maar ook daar lijken de feiten bij de collega's naar binnen te sijpelen. De triggers lijken helemaal in gevaar te lopen als blijkt dat er een moeder met de negenjarige Elke naast haar wonen. Haar moeder is voornamelijk met zichzelf bezig en neemt op een dag voor een tijd de benen, waarbij het meisje voor zichzelf moet zorgen. Al snel vindt ze heil bij Jonathan. Waar Jonathan het contact probeert te vermijden lijkt ze vol te houden. In haar buurhuis is namelijk een hond waar ze dagelijks mee wandelde terwijl Jonathan in de bak zat. Uiteindelijk ontstaat er met zijn tegenzin een ongemakkelijke vriendschap en is Elke zich totaal van geen kwaad bewust. Waar zij slechts komt voor de hond en uiteindelijk die mysterieuze vis (Muidhond) die Jonathan in zijn aquarium heeft, lijkt Jonathan slechts in worsteling te komen met zichzelf.

Dit klinkt bijna een beetje alsof het meisje de oorzaak is. Maar het gaat hier om een man die met zijn pedofiele gevoelens in de knoop zit, waardoor de soort van vriendschap al snel een tikkende tijdbom begint te worden. En dat maakt dit verhaal, zowel in het boek als in de film, gewoon beklemmend, benauwend en vooral behoorlijk ongemakkelijk. En dan lees je weer eens die aannames van de 21ste eeuwse filmkijker over dat deze film natuurlijk weer pedoseksualiteit verheerlijkt. Het camerawerk, waarbij ik niet al te veel in details wil komen, vond ik juist een erg sterke visie en oogpunt van een zieke man die als een glibberige jager over een meisje buigt die gewoon met de dingen bezig is die op haar niveau en leeftijd gestoeld zijn. Terwijl de personage weet dat het fout is, dat hij in de problemen komt en dat de bevestiging dan een feit is.

En het gaat hier niet om een doorgewinterde tiener, het gaat hier echt om een klein kind. Het is wel degelijk zwart wit...

Dat de regisseur de kijker het fatale einde uit het boek bespaard liet, vond ik, omdat het al zo'n ongemakkelijke kijkervaring was, toch wel een verademing.

En je kan erover zeggen wat je wilt maar, om op het boek terug te komen, deze is geschreven door een vrouw die bij de psychologie werkt en al enkele daadwerkelijke pedofielen en pedoseksuelen voor haar neus heeft gehad. Dit is dus niets meer dan een inkijk in het verknipte brein, en het de kijker willen laten voelen en misschien zelfs wil provoceren. Gewoon omdat dit voor zowel dader als slachtoffer de keiharde realiteit is. Die typische goed versus slecht theorie is hierin een keertje achterhaald geacht.

Inderdaad moest ik ook erg denken aan The Woodsman, zeker bij de scenes op de werkvloer.

De film staat op gelijke vloer met het boek. Allebei even beklemmend, sterk en zeker gedurfd.

En in een tijd waarin onderbuikende lui-denkende social media-wappies het wel even de deskundigen en nuancerende denkers zullen vertellen en voorlezen vanuit eigen persoonlijke frustratie en sensatiezucht is zo'n film als deze helemaal zo misplaatst nog niet. Wellicht proberen ze hun eigen gevoelens te onderdrukken en is zo'n film als Muidhond een spiegel die voorgehouden wordt.

4,0*

Weer een subliem werkje van Lynch waar ie dit keer bijna alles uit de kast haald. De heer en meester die me toch puzzelachtige verhalen weet te verzinnen en het zo neer te zetten dat je der als kijker na dagen nog steeds keihard over zit te hersenkraken. Daarnaast past Lynch ook weer lugubere en uiterste donkere en umheimliche elementjes toe. Om te beginnen vond ik die vrouwenduo Watts en Harring fantastisch acteren. Harding als Rita die betrokken is bij een spelletje van de mafia maar der geheugen is kwijtgeraakt door die ongeluk. En dan Watts als Betty die nietsvermoedend de lege Rita aantreft in der woning. En zo begint het verhaal, doordrenkt met gepuzzel en onderzoeken maar ook... liefde tussen die twee dames. Ja heren, de lesbische scenes zijn ook niet van de poes.

De trucjes van David Lynch zijn weer helemaal vertrouwt maar dan toch weer steeds nieuwe. Dat je al meteen aan het puzzelen zetten en dat je denkt: wat kan dat nou te maken hebben met dat en dit met dat en dat je soms nog wel eens later denkt: hey die heb ik eerder gezien toen het zo overbodig leek. Vooral met die cassieredenk je eerst: hey dat naambordje waar Diana opstaat geeft een boodschap en ja hoor, het donkere geheim komt angstaanjagend dichterbij. En soms lijkt te film erg voorspelbaar: We weten dat die Betty en Diana iets met elkaar gemeen hebben en dat Betty Diana kan zijn. Maar evengoed blijf je je afvragen: Hoe en wat? Wat ook zo'n mooi momentje was wat ik hierboven heb opgenoemt met "dat het zo overbodig leek" is dat als die 2 agenten naar de auto lopen en dat er dan zo'n griezelige kop om de muur kijkt. Maar die griezelige kop schijnt dus evenlater nog de lijk van Betty eeh Diana (wat is het nou?) te zijn.

Ook die theaterstukjes middenin de film waren interesant.

Het sfeertje is ook weer zoals gezegt op zijn David Lynch en kent zo weer zijn velen duistere, lugubere achtergronden als toepasselijk decor om dit vreemde verhaal nog even wat griezeliger te maken.

Het einde is behoorlijk creepy: Diane die in der halucinatie der ouders als dwergen terugziet en der gaan achtervolgen en vervolgens schiet Diane der eigen neer. Dan even later krijg je dat enge blauwharige wijf in dat theater in beeld die heel creepy fluisterd: "Silencio" En dan volgt de aftiteling met nog een bijzonder creepy muziekje.

De film duurt 150 minuten maar zelfs aan het einde heb je nog dagen nodig om echt goed te kunnen weten wat er nou is gebeurt. Waar ik dan wel een beetje ben uitgekomen: Het kan zo zijn dat Betty wel degelijk Diana was maar dat Betty een droomfiguur was van Diana en dat de hele film is gehalicuneerd door Diane voor ze zelfmoord pleegde. Althans dat denk ik.

Ja, je leest het gewoon weer een sublieme klassieker van David Lynch. Hij heeft het weer mooi voor elkaar gekregen. Hoe vager, hoe beter.



















Silenciooooooo.......




5,0*

Meteen na Once Were Warriors uit Nieuw Zeeland ging Tamhori snel aan de slag in Amerika met Mullholland Falls, een behoorlijk sterke neo noir filmpje dat ook letterlijk de jaren 50 sfeer ademt en voor vele verassingen staat en met een vracht prima acteurs waaronder Nick Nolte, Chris Penn, Chazz Palminteri, Jennifer Connely en Michael Madsen

We schrijven Los Angeles in de jaren 50 en we maken kennis met de SQUAD, een politiebende die nu wel schoon genoeg heeft van de misdaad in de stad en die maar eens besluit hun niveau nog verder te gaan verlagen dan de gangsters door ze genadeloos aan te pakken. De leider is Max Hoover (sterk neergezet door Nolte) Zijn baan en leven staan ineens op zijn kop wanneer zijn minnares Allison word vermoord. Alles dreigt te lekken waarbij zijn huwelijksleven ook gevaar loopt. Echter gaat hij de moord toch onderzoeken met zijn collega's en zo komen we erachter dat Allison veel meer op der geweten heeft dan Max had gedacht. En zo krijgen we een indrukwekkende moordoplossing voorgeschoteld die wel veel verder gaat dan slechts een simpele moordzaak en ook heel veel verwijzingen heeft naar de bekende omstandigheden die zich rond die tijd afspeelde.

In ieder geval een ijzersterk detective verhaaltje waar meer dingen bij betrokken worden en het film noir sfeertje ook meer dan goed werkt. Ook die scene's in die nucleaire testgebied in de woestijn waren indrukwekkend. En verder ook weer een stevig dosis geweld en typische gangsterfilm trekjes, want eigenlijk waren de HAT squad zelf ook gangsters.

Prima.

4,0*

Weer een gerecycled psycho-family verhaal, en ook deze weet te vermaken en te shockeren...

Goed, schoonmaakster Lena werkt goed samen met haar stuiterbal-collega Birdie, ze mist de bus, Birdie (en haar nogal rare doofstomme(?)) broer ook en Birdie bied haar een nachie onderdak aan omdat Lena niet naar huis kan. Ja, voor de rest kan je wel een beetje vooruitzien wat er gaat gebeuren en wat voor familie Birdie heeft, dus dat hoef ik ook niet meer te omschrijven. Door naar de sickness.... de film was helaas, wat montage betreft, wel een beetje een tegenvaller. Had hier iets pikdonkers verwacht met een lekkere duistere soundtrack, maar wat dat betreft was het budget iets te klein. Mum & Dad, de ouders van Birdie waren echt zwaar gestoord, en vooral Mum was opmerkelijk vanwege haar griezelige blikken, en Dad vanwege de perversiteit en zijn blinde gestoordheid. Moeder, dochter en broer vinden het bijvoorbeeld ook een ware entertainment om toe te zien hoe Dad zit te masturberen met een stuk orgaan en we komen er ook al snel achter dat dit niet om een generatie gaat en dat Lena verplicht is om deel uit te maken van het gezin, en om dat voormekaar te krijgen word ze om het minste geringste dat ze tegenstribbeld gemarteld, en gemanipuleerd. De martelingen waren vaak echt sick! En dat broertje van Birdie? Dat is gewoon al een eerdere slachtoffer van hun die zodanig gemanipuleerd is. Ook is het heel gewoon om daar bij het diner mensenvlees op je bord te krijgen. Een gezellige familie dus...

Zoals gezegt was dit weer erg leuk om te ontdekken, maar het miste toch wel een hoop beklemmende en spannende momenten, en in de plaats daarvan neigt het nog wel eens de lompe kant op te gaan en wil het overacten ook nog wel eens de kop opsteken. De film is ook overduidelijk doorspekt met zwarte humor, want hoe moet ik die kerstscene dan opvatten?

Voldoende. Zou een goed worden als er wat meer met de stijl gedaan werd.

3,5*

Was een zeer vermakelijk filmpje, die ik inmiddels ook al 10 jaar in mijn achterhoofd had zitten en gister heb gekeken voor het eerst . Maar The Mummy is nergens spannend, het moet het meer hebben van de humor en de avontuur en de Indiana Jones achtige trekjes. Brendan Fraser speeld erg leuk als die gevangende samen met die broer en zus Weizs en Hannah die op ondekking gaan naar die dode stad. En dat word zowat de hele film erg ludiek verteld en zit je je vanaf het begin tot het eind te vermaken. Wel is de film grotendeels met de computer gemaakt maar de computer-animaties zagen er voor het jaar 1999 nog erg mooi uit. Ook die Inmothep, gespeeld door Vosloo was erg griezelig en die grappige bijrol van Beni was ook erg leuk.

Ook zit de film, zoals je al verwacht, vol met de Egypische magieen en bijbelse dingen en spreuken.

Gewoon een ludieke film die het eigenlijk niet weg moet hebben van de horror maar gewoon voor een komisch Indiana Jones achtig verhaaltje. Deze is iig geslaagd. Nu de andere 2 nog.

4,0*

Ook een hele goede Spielberg-film. Met een zeer goed verhaal, goede acteerprestaties en erg mooie locaties met daarnaast nog een paar erg mooie actiescene's. Dat jaren zeventig sfeertje zat er ook goed in en er zit nog een mooi verhaal omheen. Wat wel raar is is dat de film overal is opgenomen behalve in Munchen, terwijl dat de hoofdlocatie was. Maargoed... Die uit de hand gelopen gijzeling word ook erg goed in beeld gebracht net zoals vele andere scene's. Soms vliegt de film van de ene tijd naar de andere tijd zodat je soms even moet denken hoe het allemaal in elkaar steekt. Moest trouwens ook wel een hele dure film wezen want Spielberg moest denk al die 100den oldtimers inhuren voor maar 1 a 2 sceconden.

Verder vind ik Craig en Eric Bana ook erg goed spelen. Ze hebben een erg leuke aanwezigheid overal en sommige missies die ze uitvoeren zijn best spannend en stijlvol. BV: Dat geval met die telefoon. Ook leuk dat ze even (de nagebooste) Hoorn in Nederland een bezoekje brachten op de fiets . Wel jammer dat die Hoornscene is opgenomen in Frankrijk ofzo.

Zoals gezegt: deze film heeft heel veel in petto: Veel locaties, goede acteurs en voldoende actiescene's. De sfeer was erg goed te proeven. Het was me die 163 minuten wel waard. Je verveeld geen seconde. De film weet je altijd te boeien en je nog wel eens op het puntje van je stoel te houden. Alleen heeft Spielberg nog wel die mislukte missie in Kopenhagen overgeslagen in zijn film. Dat was wel een beetje jammer. En dat melige einde had ook niet gehoeven.

Prima film. Hij heeft terecht 5 oscars gewonnen voor een van de beste films van Spielberg . Jammer dat ie niet in de top 250 staat.

5,0*

Weer een tegenvallende Aziatische horrorfilm die toch voor 90% maar niet eng of spannend wil worden. Er zitten wel wat mooie shots in van Vietnam. (moest ook maar eens een half-Vietnamese horrorfilm gaan proberen) maar echt om warm van te lopen is Muoi niet. Op het einde gebeuren er dan wel weer wat creepy dingetjes dat de aandacht er maar voor eventjes bijhoud. De film lijkt trouwens ook wel 8 keer te eindigen aan het eind. Opzich niet erg maar alleen valt Muoi gewoon tegen. Al moet ik zeggen dat het verhaal opzich wel mooi verzonnen is maar daar hadden ze toch wel wat meer van kunnen maken.

2,5*

Erg mooie Turkse coming of age.

Coming of age... In het begin wordt je al meteen in de toepasselijke zonovergoten sfeer gegooid. De vijf zusjes die lol hebben met enkele jongens van hun school op het strand. Erg mooie shots en beelden... Zonnetje op de achtergrond... Maarja, zoals je wel al kan raden hebben de ouderen van het bekrompen dorpje waar ze in leven daar absoluut geen boodschap aan. En zeker de vader van de meisjes niet...

Dit onschuldige momentje is al meteen de ultieme doodsteek geweest waar ontering en schande van wordt gesproken. Waar de oma de meisjes nog een beetje probeert te verdedigen heeft de obsessieve vader andere radicale plannen. De zusjes worden verplaatst naar een huis, om daar vervolgens onder druk van vader te moeten verblijven tot er een bruid voor ze is verkozen. De vrouwelijke garde (tantes, oma) moeten de wacht houden maar strijken zich vaak over het hart. De verveling en de ondragelijke hitte wordt hier intensief weergeven, maar soms lijkt er ook een klein beetje hoop te zijn wanneer een van de jongens op het strand toch nog een van de meisjes probeert op te zoeken. De stiekeme dingen die de meisjes doen wanneer ze door het raampje weten te ontsnappen zijn hier echt de magistrale stukjes coming of age (dat voetbalwedstrijd, de club of vooral die stukjes tussen Lale en die jonge voddenboer.)

En daar blijft het niet bij. De zelfmoord van Ece.... ja, wat anders. Wat ik wel vreemd vond is dat Lale en Nur overblijven en dat Sonay en Selma uit het niets verdwenen lijken te zijn... Zonder aanleiding en zonder een reden. Alsof de regisseur ze ineens vergeten is... of heb ik iets over het hoofd gezien? Maar al met al, de laatste kwartier is een nagelbijter waar ik met strakke zenuwen naar heb zitten kijken. En dat het Ece en Lale gelukt is om te ontsnappen en Istanboel te bereiken... In tijden niet meer zo'n mooie happy end gezien (en dat mag ook wel eens voor de verandering) Klasse. Om in te lijsten zo mooi en sympathiek, als ik mag overdrijven.

Ja, wat kan ik er verder over zeggen? Gewoon mooi en sterk en zo neergezet dat je als kijker continu de emoties en spanningen van de zusjes meevoelt. Het is alleen jammer dat de regisseuse soms wat onoplettend lijkt waardoor er gaatjes en onwaarschijnlijkheden ontstaan. Maar daar wist ik overheen te kijken. Het acteerwerk van de zusjes is ook erg sterk en behoorlijk indrukwekkend. Ieder zijn eigen karakter en eigenschap maar allemaal in dezelfde situatie.

Ja, weinig woorden meer voor. Gewoon een parel die je elke seconde mee laat leven.

5,0*

Net als La Horde was dit ook een prima Franse zombiefilm. Dit keer vind het zich niet plaats in de stad, maar in de Franse alpen (dacht ik), is het ook geen film waarbij er mensen zwaarbewapend allemaal zombies afschieten, maar een simpele liefdesverhaal.... met zo'n naam? Ja, want het draait allemaal om een man en een vrouw (Marco en Sonia) die op de vlucht zijn voor de epidemie en Marco uiteindelijk ook besmet raakt na het vechten met een zombie. Vanaf dat ogenblik is het aftellen en toekijken hoe je geliefde langzaam maar zeker verder veranderd.

Dat gegeven vond ik wel erg goed uit de verf komen, weer eens een ander soort romantiek. Ook het sfeertje was erg sterk en vooral ook ijskoud, alsmede dankzij de besneeuwde plaatjes en de grauwe look. De spanning is nog wel eens af en aan, maar voor de rest is dit een prima film.

3,5*

Leuk!

Het is inmiddels al acht jaar geleden dat ik Moon heb gezien. Source Code en Warcraft ontgingen mij echter... Maar deze titel sprak me aan. Helaas is dit een Netflix titel die waarschijnlijk geen officiële release gaat krijgen. Ik blijf dat opmerkelijk vinden en dat geval heb ik ook met Annihilation... Miljoenen dollars word erin gestoken, maar wat krijgt het slechts? Een stream-releasje op internet en thats it.

Ook opmerkelijk dat deze film ondergewaardeerd word. Ik vond deze zelfs nog beter dan de nieuwe Blade Runner... Zeker als het gaat om de tempo, creativiteit en spanning. De film vind plaats in een futuristisch Berlijn en we observeren de doofstomme Leo. Alles begint een beetje als een romantische film en draait om zijn verliefdheid voor Naadirah... (volgens mij is de regisseur hierbij geïnspireerd geraakt door de strip Lady in Blue van Bilal) Maar blijkbaar hangen er teveel haken en ogen aan deze vrouw en op een dag is ze verdwenen. Obsessief gaat Leo een zoektocht van start door Berlijn en dat levert toch wel vele onvergetelijke momenten los. Vooral wanneer er een kat en muis spel begint tussen hem en een georganiseerde misdaad... Bijna net zo maf als een cast van Tarantino... Voornamelijk Cactus Bill was zo'n typische stereotype schurk met een opmerkelijk straaltje eigenzinnigheid... Of dan zijn partner Duck, met zijn seksuele obsessie voor kleine meisjes dat steeds verder gaat. Die maffe Rus Akim en zijn forse Duitse bodyguard... Ja, sommige Amerikaanse acteurs zien er hier ook typisch Duits uit met die blonde kapsels. Ook Luba, die genetische nicht was ook zo uit een stripboek weggelopen.

Ja, je leest het. Berlijn in de toekomst. Klaarblijkelijk heeft het zijn eigen identiteit nog steeds niet verloren, want overal kom je nog altijd de figuren tegen met vreemde kapsels, eigenschappen en zelfs nog meer... Echter zou je ook zo zeggen dat Mute erg lonkt naar de SF films uit de jaren 80 en 90. Ook de stad zelf is erg fraai weergeven... de typische volksbuurten, eettentjes, U-bahn logo's, oudheid (die Mercedes Benz) in combinatie met de massale wolkenkrabbers, flitstreinen en wolkenkrabbers en futuristische technoclubs. Erg fraai allemaal. Wel opmerkelijk dat Duncan Jones is vergeten de Fernsehtrum op de achtergrond mee te tellen. En Alexander Skarsgard was gewoon cool.

De overeenkomst met Moon zag ik echter niet. Of zat Leo tijdens die wilde autorit nou daadwerkelijk de hele tijd naar die maan te staren? En waarom? Al is het ook alweer jaren geleden dat ik Moon heb gezien.

Ik heb ervan genoten.

4,0*

Best een vermakelijke thriller. Alleen wel jammer dat ik het woord "vermakelijk" moet gebruiken want ik had er wel wat meer van verwacht. Het verhaal is wel weer erg goed, want wie geloofd je nou als je als doofstom meisje getuige bent van een moord op een set van een b-horrorfilm? (het plot lijkt trouwens door Dick Maas wel te zijn recycled voor de film Do Not Disturb) Wat volgt is een vrij spannende kat en muis spel tussen Billy en de moordenaars alias acteurs, die de hele boel manipuleren. Het begin is in iedergeval goed te doen en het is ook zeker erg spannend. De beelden van de groezelige buurten van Moskou zijn ook perfect op zijn plaats. Helaas zakt de film daarna erg in tot een standaard conspiracy-concept en een tenenkrommend einde die erg afgeraffeld en fout op de plaats is. Sommige humor momenten waren wel ok, maar dat konden ze beter bewaren voor een andere film.

Maar desalnietemin toch wel een film om te matsen.

3,5*

Het langzamerhante begin van de 3D rage. Al vond ik dit vergeleken met vele andere slashers niet echt heel bijzonder. Het is allemaal wel leuk opgebouwd en alles is vrij doorsnee, maar ik had wel veel meer spectaculaire kills en gore verwacht wat deze film deed beloven en het was nogal vrij mild en voorzichtig (op die ene onderkaakscene na) dus met een 3D bril kom je nog best wel bedrogen uit. Daarvoor kan je nog beter Piranha of Final Destination 4-5 voor opzetten. Maar verder heb ik me nog wel weten te vermaken hiermee en het was nog wel even lekker onderuitzakken voor stereotype slasherhorror. Het einde was ook nog vrij sterk.

Verder gewoon zeker wel vermakelijk, maar er zijn betere splatters.

3,5*

Oogstrelende montage en mooie film noir momenten, daar blijft het echter een beetje bij.

Op mijn zestiende had ik 2046 mogen aanschouwen en om mijn toenmalige woorden te gebruiken vond ik dat een gortsaaie film. My Blueberry Nights... ja... het boeit niet echt.

Ik weet niet hoe het met Wong Kar-Wai in het algemeen zit, maar volgens mij probeert hij te veel te imponeren met mooie plaatjes en vele inspiraties, en pas dan werkt hij een verhaal uit.... dan wel niet eentje die totaal niet boeit. Een beetje een slome vertelling over een gedesillussioneerde vrouw die half Amerika afreist op zoek naar de ware... en dan meerdere vrouwen ontmoet die kampen met huwelijksproblemen... thats all... Met een vaag einde op de koop toe. Niet pakkend, niet rakend... gewoon... ja... was dit het nou?

En voor een roadmovie was de decoratie en het aanbod aan plaatjes maar karig.

Ja, hier kon ik helaas niet veel mee.

2,5*

Een filmpje dat hier en daar best wel campy oogt met een behoorlijk zoetsappig verhaal, maar toch werkt het wel. My Ex... de naam zegt het al: het gaat dus over een jaloerse geest van een van Ken's ex vriendinnen. Ken is een rokkenjager en dat heeft ie ook grotendeels aan zijn show's te danken. Dan krijgt hij last van een dode ex, die hem constant stoort en ook zijn andere exen een voor een vermoord

Dat klinkt zoals gezegd belachelijk. Maar toch vond ik kwa engheid en sfeer de film wel erg goed in elkaar zitten. Die geest ziet er ook weer lekker vanouds eng uit. Schrikeffecten zijn er ook genoeg aanwezig en het sfeertje wil nog wel eens lekker donker worden.

Een belachelijk plot gecombineerd met toch nog wel een goede creepy sfeer wat we van de aziaten gewend zijn.

3,5*

Knappe zomerse kleine film van een piepjonge regisseur.

Benjamin gaat met zijn ouders, zoals elk jaar, op vakantie naar Spanje. Hij verveelt zich vaak en zit met zijn broertje opgescheept, terwijl zijn ouders meer met zichzelf bezig zijn. Per toeval treft hij een landgenoot aan in de buurt; het meisje Annabel. Na een vrij stuntelig en moeizaam begin trekken de twee steeds meer naar elkaar toe, en lijkt dit een mooi moment te zijn voor een vakantieliefde. Echter heeft Annabel andere plannen en trekt Benjamin daarin mee.

Wat volgt is een soort Bonny & Clyde achtige trip waarin we kennis maken met Annabels verleden en wat er nog opgelost moet worden... daar waar Benjamin dus wel gebruikt voor kan worden. Als dat eenmaal is gebeurd, neemt de vakantie een hele andere wending, waarin de wroeging Benjamin in de nek hijgt.

En toch wil het daardoor best nog wel eens beklemmend en spannend worden... en soms teder, omdat je het mooie begin tussen die twee ook hebt onthouden. Voor een kleine film vond ik dit nog best een erg goede en sfeervolle opzet, waarin je meegaat in de zomerse momenten en de eventuele spanning wat er op den duur volgt. Echter lijkt de film ook de kijker proef te stellen: Het was onherroepelijk wat Benjamin uiteindelijk heeft gedaan, en nog ging doen... maar aan de andere kant is hij jong, impulsief en naïef. Ook al is dat geen excuus. Zij het niet dat Benjamin een hele gewone jongen is... en Annabel een misschien niet zo heel stabiel meisje.

Deed me ergens ook een beetje denken aan Adoration van Fabrice Du Welz. Maar die kwam later dan deze.

Ja, ik kon me wel bekoren met deze coming of age. Mooie opzet, meeslepende sfeer en goed acteerwerk. De nieuwe van Meul spreekt me ook erg aan en ben ik ook benieuwd naar. Weer retro...

4,0*

Werd toch ook maar eens tijd om films van Gus van Sant te gaan zien. Ik begon maar met een van zijn eerste: MOPI. En dat was toch wel een heel mooi begin.

De film is gewoon een prachtige feel-good achtige roadmovie met ook nog 2 schitterende rollen: River Phoenix (opmerkelijk dat hij 2 jaar later op 23 jarige leeftijd aan een overdosis stierf) als de schandknaap Mike die lijd aan een ziekte waar ik nooit eerder van heb gehoord: Narcolepsie en dan hebben we ook nog een geweldige bijrol van de mede schandknaap Scott (Keanu Reeves). Toch wel leuk om hem dan tussen al die actiefilms in hem in zo''n film tegen te komen. Verder ook die Duitse homo (gespeeld door Udo Kier zag ik net ) en de buddies van die 2 (vooral tijdens die knotsgekke beroving)

En dan komt het moment dat ze op zoek gaan naar Mike's en dan word de film omgetoverd in een erg mooie en prachtige sfeervolle roadmovie die ze brengt naar zowel Portland als de woestijn en zelfs tot Italie (scenes van Rome waren ook sfeervol). En dat kent ook allemaal hele mooie kiekjes en sfeervolle achtergronden en momenten. En Reeves en Phoenix maken er gewoon een feest van. Wat ook erg leuk was waren die sexscenes: waarbij ze zich gewoon stil moesten houden.

Wat ik ook erg lachen vond was dat einde met die begrafenis van Bob Pigeon, met op die achtergrond tijdens de begrafenis die Mike en zijn zwerfersgroepje keet gaan schoppen. Hahaha.

Een erg mooi begin van mijn kennismaking met Gus van Sant en een verfrissende sfeervolle gay-drama alias roadmovie. Dit deed me wel even goed. Volgende week maar eens wat meer films van Van Sant op de kop zien te tikken denk.

"Have a nice day"

4,5*

Ja, hier hadden ze in Nederland zelf eens op moeten komen. Zalige en realistische film.

Om te beginnen de sfeer; Het Amsterdam van de jaren 70 lijkt hier haast voelbaar te zijn en ook lijk je je mee te kunnen leven in het krakerssfeer. Dat de regisseur gebruik maakte van abstractie; waarbij je niet overdreven veel van de stad zelf zou zien (op de gewoonlijke kiekjes na) was opzich een goedkope en slimme opzet. En dan nog werkt alles helemaal goed.

Een Belgisch krakersgezin zien brood in onze hoofdstad; in eerste instantie een snoepwinkel voor krakers. De film volgt voornamelijk het leven en de rituelen van de hele groep; een vervallen woonblok, hier wat tafels en stoelen, obscure jaren 70 jazzrock e.d. op de LP, feesten, neuken terwijl een ander zich daar niet aan stoort... en dan de steeds hetere adem van de justitie in hun nek.

Dit alles gebeurd ter observatie van het eigenzinnige meisje Karo, die pendelt tussen haar eigen kinderlijkheid, als de volwassenen in haar bijzijn. Ze probeert zich voor te bereiden op een nieuw leven in Amsterdam, sluit een vriendschap met prostituee Jacky (erg schitterend neergezet door Rifka Lodeizen... Met nadruk op dat platte Amsterdamse accent) en maakt, al dan wel met een afstandelijke houding, langzaamaan vriendjes met twee kinderen van een ander krakersgezin. Ondertussen besteed ze haar tijd aan zwemles. Ook de demonstraties waren sterk. Echter is het vrije leven net iets te vrij wanneer haar vader aan de haal gaat met een andere vrouw. Haar vader wordt overigens ook wederom sterk vertolkt door Schoenaerts. Zijn eigenwijsheid en het vasthouden aan zijn motto brengt ook niet altijd iets goeds.

Die vakantiescene was een onvergetelijk stukje coming of age en een soort lichtpuntje in de situatie en ook de prille liefde tussen Karo en Daniel beuren de boel op. Ook in de periode wanneer er apartheid begint te ontstaan in de woongroep. Nee, dit is geen film over rozengeur en manenschijn.

Ja, dit was een zeer gelukte film. Realistisch (om ook over die rellen te zwijgen), rauw, betoverend, zomers en echt. De uitzichtloosheid lijkt hier kleur te geven en je wordt letterlijk in de jaren 70 sfeer meegeslokt. Karo is lief (vooral met dat egeltje) en Schoenearts laat weer zichzelf van zijn rauwe opgefokte kant zien. Ja... Ik kan alleen maar zeggen: Klasse!

5,0*

Ontroerende familiefilm. Het hoesje deed me voorheen wel afkraken omdat ik dacht dat dit weer zon slappe Amerikaanse humorfilm werd maar dat is deze integendeel. Ik ben ook voornamelijk op de positieve recensies afgegaan. Het verhaaltje is om te beginnen wel erg triest. Hoe een kanker de familie helemaal op zijn kop kan zetten. De acteurs zijn om te beginnen heel goed en vooral Camaron Diaz, Breslin en Kate zijn erg goed en tonen toch een hoop wanorde en bijtende angst om hun familielid. Dat loopt natuurlijk uit tot conflicten, de ene voelt zich weer achtergesteld, en natuurlijk het feit dat Breslin de jongste de enige is in de familie die een gezonde potentiele donororgaan heeft. En ook alle ellende eromheen met regelementen. Toch wel zeer realistisch neergezet vind ik.

Nee, wat mij betreft toch een mooie film. Ook die liefde tussen Kate en die jongen was erg aangrijpend. Zo heb je toch nog een klein lichtpuntje in je laatste zwarte moment.

Ijzersterk werkje van Cassavetes, die ook zo'n soort gelijk onderwerp gebruikte in John Q.

4,0*

Was weer een mooie comming on age film die er wel mee door kon. En natuurlijk weer precies hetzelfte thema: Meisjes die uit de kast komen en de gevolgen ervan. De 2 dames worden uitstekend gespeeld door Blunt en Press. Mona is dan een meisje die met vele problemen zit en ook in een scheinheilige samenleving leeft en eigenlijk altijd wel de pineut is. En dat veranderd inderdaad als Tamsin in haar leven komt. En je verwacht natuurlijk dat het een zorgeloze relatie word en dat word het eigenlijk de hele film door wel. Alleen niets is minder waar waneer Tamsin heeft gelogen over haar leven en over de dood van haar zus. En dat doet de film gelijk al de das omdraaien. En dat zorgt ook voor een heftig einde.

Verder gewoon weer een aardige comming on age film.

3,5*

Na 101 Reykjavik is ook dit weer een prima film van Kormakur. Een rauw misdaad/detective verhaal dat een beetje op de lijn gaat van de Scandinavische detective series, maar alsnog wel prima uitpakt. Vooral de settings van Ijsland blijven bijzonder. Het sfeertje was erg grauw, vettig en guur, en zo lijkt dat hele afgelegen eilandje wel afgeschilderd te worden, echt vrolijk zal je er niet snel van worden. Het hele misdaadverhaal en de commotie rond die vermiste dochter en geheimen uit het verleden worden weer perfect aan elkaar gepuzzeld en zorgt er voor dat Jar City alles behalve cliche is (nouja, er zijn natuurlijk al talloze van dit soort detectiveverhalen, maar het verveeld uiteindelijk toch niet) De acteurs waren ook stuk voor stuk realistisch goed.

Wat mij betreft gewoon weer een erg goede film van Kormakur waar hij het denk ik ook meer op de troosteloze sfeer heeft.

4,0*

Hele bijzondere maar ook vooral erg schokkende film. Al gaat het alleen maar om het onderwerp. (Het zal je maar gebeuren). De film is om te beginnen niet erg geheimzinnig en subtiel zoals het bij de meeste films wel zo is, dat ze het climax of het oorzaak pas aan het eind laten zien. Bij Mysterious Skin weet je al na een kwartier wat er aan de hand is en wat nou ook de hele gevolgen zijn. Al word dat wel op een hele vieze onsmakelijke manier verteld waar je eigenlijk liever niet aan wilt denken. We krijgen om te beginnen te maken met 2 bijzondere jongens en ook hun manier van denken. Wat ik echt de opmerkelijkste persoon vond was Neil, bij hem word alles meteen verklapt maar bij Brian word het nog een beetje verborgen gehouden, al begin je ook inderdaad te beseffen dat met hem hetzelfte is gebeurt. Waar heb ik het allemaal over? Nou de film begint eerst zoals gezegt met die voorstelling van die jongens en dan krijgen we te maken met die coach die Neil een hele bijzondere jongen vind, en ja, dan weet je al genoeg. Neil heeft op 8 jarige leeftijd sex met die coach wat hem de rest van zijn leven onbewust ontspoort heeft en denkt dat wat hij doet: een homo-hoer worden die zich door ouwe kerels laat pakken (al op zijn 14-15de) en om er even tussendoor te komen, die scenes waren echt fatsig, goor en ziek. Het idee alleen al! En zo weet je dat hij dat allemaal als normaal ziet, alleen maar door die sexpartij met die coach. Hij vind het zelfs normaal om verkracht te worden of geslagen te worden tijdens een sexbeurt. We krijgen tussendoor ook verhalen van Brian te zien, die nogal subtieler zijn dan die van Neil. Bij hem is het meer het bepaalde manier van denken: bv dat hij is ontvoert door ruimtewezens en ook een meid heeft gevonden die ook hetzelfte probleem heeft gehad. En toch lijd het allemaal tot een climax die nog vele malen schokkender is en ook gewoon door alleen maar door dat "je weet wel" een levenslange onbewuste ontsporing veroorzaakt heeft.

Meer ga ik niet verklappen. Wat ik wel moet zeggen is dat dit ook een stukje cinema is dat gewoon in de categorie valt van het uiterste en het extreme. En dan alleen al vanwege het idee. Het verhaal eromheen is prachtig verteld en het acteerwerk is ook erg mooi. Je moet het ook maar als regiseur voor mekaar zien te krijgen om kinderen van 8 al in bv dit soort scenes te laten spelen. Vooral het einde is heel mooi als die Neil en Brian bij elkaar komen en alles nog duidelijker word. (misschien kom je der in de helft van de film wel achter maar hier komt dan toch nog wel even wat bij)

Met als conclusie: gewoon een hele schokkende film die je maar moet aanvaarden al wil je hem zien. Ik vond het iig een zeer bijzonder en schokkend stukje cinema met een onderwerp dat je maar als regiseur moet durven om het te verfilmen!

4,0*

Toch weer een geslaagd werkje van Clint Eastwood als alleen regiseur. Maar daarnaast zitten der wel 3 ijzersterke hoofdrolspelers in. De sfeer zit hier goed in elkaar en de tijdslijn, maar ook vooral een puzzeltocht word op een fantastische wijze weergeven. Ik moet wel zeggen dat het verhaal van Mystic River wel ietsje minder sterk is dan de meeste films van Clint Eastwood. De reden is meer omdat het steeds neigt naar een dito detective verhaaltje waar je toch soms wel al aan kan zien hoe het afloopt. Maar evengoed is de rest van de film wel erg aangrijpend. Om even terug te komen op die drie hoofdpersonen (Die ook fantastisch worden gespeeld door Sean Penn, Tim Robbins en Kevin Bacon) Het begint allemaal met de jeugd van die drie jongens, het begint bij spelen maar uiteindelijk maakt Dave iets traumatisch mee door die kidnapping. Daarna maken we een tijdsprong en we zien dat de 3 mannen allemaal een eigen leven lijden. Totdat we de lijk van de 19 jarige dochter van Jimmy (Penn) vinden en dat brengt hun weer bij elkaar. Al is dat ook niet helemaal zuiver aangezien Dave verdacht word en eigenlijk al zijn eigen jeugdvriend (Bacon) die politie is op zijn dak krijgt. Verder vond ik die rol van Dave (Robbins) ook erg goed. Hij komt de grootste gedeelde van de film wel over als een heel gevoelig en gekwelde man. Zou dat door die kidnapping komen? En zo krijgen we de grootste gedeelde van de film met die huiveringwekkende speurtocht te maken dat inderdaad, net als in elke Eastwood-film een verassende maar ook dramatische ontknoping heeft.

En zo na het zien van ook deze film van Eastwood heb ik haast geen negatief woordje over Clint Eastwood. Die man die kan echt zo goed verhalen verzinnen, waar een gewone persoon al 10 jaar de tijd voor nodig heeft om het op papier te zetten. Mystic River mag dan wel een dito speursmurfen film zijn, Clint weet het toch weer te vullen met allemaal verassende dingen en ontroerende momenten en een ijzersterk plot erom heen. En daarnaast ook prachtige acteurs (vooral Sean Penn) En ook de groezelige achterbuurten van Boston als decor. Ik ben gewoon weer erg verrast door Eastwood en deze film verdiend zeker een 4,5* Opnieuw topklasse!

Inderdaad weer een erg zwoele coming of age film. Sympthatiek is ie niet altijd want het doelt meer op tegenslagen van de jongeren dan de hartverwarmende ervaringen, maar uiteindelijk lost elk probleem zichzelf weer op.

Dit is gewoon een kijk in het leven van verschillende jongeren die uit zijn op het American Sleepover feestje en daar nieuwe ervaringen opdoen. Om het echt aan een verhaal te koppelen weet ik niet, eigenlijk kan je dit wel een beetje als een observatie gebruiken. Het draait dus om de jongeren die op de poster zijn getekend (dezelfde tekenaar die ook de posters van Boogie Nights en Happiness in elkaar heeft geflanst), en die allemaal, tijdens de American Sleepover, een feest in het laatste weekend voor het nieuwe schooljaar, allemaal zichzelf ondekken, of dat er eentje is die ogenschijnlijk tongzoent met een ander terwijl zijn vriendin hem betrapt, of eentje die een tweeling bekend dat ie al jarenlang verliefd was op ze was, op twee meiden dus. Zonder dat je er als kijker een perverse, lustige perspectief bij creëert , een beetje liefde, dingen kunnen vergeven, en ondertussen experimenteren met drank. De sfeer was ook lekker zwoel en het is altijd wel opmerkelijk dat: achterstandswijken, of saaie industriebuurten in dit soort films altijd kleur krijgen.

Erg geslaagde film die goed op de slow burn te bekijken is.

4,0*